Tone-Deaf (2019)

Geinig. Het is inmiddels wel duidelijk dat het succes van Richard Bates' fascinerende zwartkomische debuut(genre)film Excision (2012) hem meer in de weg zit, dan dat 't hem goed doet. Ook hier merk je dat hij z'n trucje o zo graag wilt herhalen. Satirisch, tikkeltje weird, grof / direct en met enkele afwijkende stijlmiddelen zoals het doorbreken van de vierde wand. Maar nergens wil het zo organisch 'vloeien' als Excision. Robert Patrick komt met enige regelmaat vermakelijk geloofwaardig uit de hoek als huisvaderlijke psychopaat en die spaarzame momenten doen verlangen naar meer (die scene in het motel is heerlijk). Het komt echter nergens écht los. Je mist dan toch zo'n enerverende performance zoals die van McCord. Qua regie wel een paar stapjes gemaakt inmiddels, dat is positief, alhoewel hij het vrij 'safe' speelt. Zo'n acid-droom kan toch veel beter dan wat spotjes die van kleur veranderen? De ideeën zijn er, maar het voelt als los zand.

Een wat meelijwekkende film. Je ziet Bates inderdaad echt zo hard proberen om elementen uit Excision na te bootsen, maar het uiteindelijke resultaat is slechts een schim van die film.

De acteurs zijn niet sterk genoeg om hun personages de schwung te geven waar ze om vragen, de tegenstelling millenial vs babyboomer voelt nogal blasé aan en steeds wanneer de film edgy wilt/moet zijn komt het gewoon niet aan. Wellicht ook omdat het zowel op horror als komedie gebied eigenlijk veel te braaf blijft.

Slecht is het verder ook niet, Bates' stijl zorgt er alsnog wel voor dat dit best een aparte film is, maar het valt te betwijfelen of hij ooit nog op eerder niveau weet te geraken. 2,5*, misschien Suburban Gothic maar eens proberen binnenkort.

Werkelijk Baby Boomers versus millennials? Laat ik zeggen dat de film op zijn zachtst gezegd een teleurstelling is. Regisseur Richard Bates Jr. kan zo veel beter! Al is de film wel even inconsistent als de regisseurs carrière. Potentieel voor satire was er misschien maar dit is gewoon niet slim, grappig of eng (op welke van de drie Bates wilde inzetten is niet duidelijk) Oké er is de poging van sociaal commentaar op een generatieconflict maar dit is tot de nok toe gevuld met oppervlakkige kritiek en de meest voor de hand liggende grappen. Tja...Harvey doorbreekt de vierde muur en Olive vertoont egoïstische gedrag maar het werkt het gewoon niet! En er is het gebrek aan actie. Gelukkig toont Bates nog wel steeds talent als regisseur. Maar hier is het resultaat helaas, een best wel saaie film met hier en daar een lichtpuntje (andere seriemoordenaar)

Kon dit best waarderen.

Directe maatschappijkritiek zie ik er niet echt in, zou althans niet weten wat de achterliggende moraal zou moeten zijn. Bates lijkt gewoon de generatiekloof te gebruiken om lekker irritante personages te creëren en die tegenover elkaar te pitchen. Een robberje zeikerige millennials vs grumpy babyboomers met een streepje melige hippies on the side. Dat de personages dit aangezet zijn maakt dat alleen maar leuker.

De combinatie horror en comedy werkt ook naar behoren, aangevuld met wat absurde momentjes. Een echte kant kiest Bates niet, maar dat vind ik ook niet nodig. De humor is lollig genoeg, de humor lekker gemeen en de film zelf is voldoende twisted.

Patrick doet het ook geweldig, de rest van de cast vond ik dan iets minder. Ook de visuele afwerking laat soms een klein beetje te wensen over, vooral wanneer Bates in de tussenscenes alles aan elkaar probeert te knopen. Soundtrack is wél een dikke plus trouwens, een voorbeeld voor een hoop andere films.

Mist net wat finesse voor een echt hoge score, maar vermakelijk is het zeker. De vergelijking met Excision heb ik verder geen enkele keer gemaakt, vind de films meer dan verschillend genoeg om ze netjes naast elkaar te laten bestaan.

3.5*

Het spel van zowel crew als Patrick waren eigenlijk best leuk .

En het verkoopt ook niet geheel volgens de lijn der verwachting , maar echt heel goed is dit niet .Ook wel origineel is het als de vierde muur word gebruikt .

3* met name door de aanwezigheid van Crew , want dat is me een eye Candy .

En ik ga gelijk kijken of ik het debuut kan vinden van Bates Jr , want ik ben erg nieuwsgierig !

Tegenvallend ondanks wat lichtpuntjes !

Het verhaal probeert misschien wat maatschappijkritiek met betrekking tot generatiekloof weer te geven op een wat luchtige manier. In ieder geval het gaat over Baby Boomers versus millennials. De humor werkt niet echt en het verhaal mist pit en inhoud. Het is allemaal nietszeggend. Saaie zit die toch een aantal positieve elementen bevat zoals de eigenaardige keuze van muziek, een andere seriemoordenaar in het verhaal en de twee hoofdpersonages Amanda Crew en Robert Patrick. 4/10

Een horror satire die wat strakker binnen de lijntjes kleurt dan andere door Richard Bates jr. geregisseerde films. Twee andere films (Excision (2012) en Trash Fire (2016)) ken ik van hem. Ondanks de soms fijne zwarte humor, bevielen beide films matig. Tone-Deaf is een minder buitenissige fantasie dan beide voornoemde films en die beviel mij eigenlijk prima.

De personages zijn hier geen extreem aangezette persoonlijkheden of extravagante freaks, maar gewoon stereotypen uit de oude horrorschool. De personages zijn weliswaar ietwat overtrokken, maar zijn ook bestaanbaar. De herkenbare eenvoud beviel me wel. De zwarte humor is gelukkig gebleven, maar dan iets gematigder in scherpte.

Het grote thema van de film is het generatieconflict. Problemen en misverstanden tussen de oude en de jonge garde. De regisseur zegt op het idee voor de film te zijn gekomen na de overwinning van presidentskandidaat Donald Trump in 2016. Vooral jonge kiezers kozen toen voor Hillary Clinton. De oudere kozen voor Trump.

In de periode die volgde zag Bates jr. met lede ogen aan dat het aanzien van de VS door schandalen en politiek incorrect gedrag tanende was. Een ontwikkeling die Bates jr. verontrustend genoeg vond om de pen ter hand te nemen en een satire te schrijven.

De zere plek die hij belicht is de totstandkoming van een angstgevoel. Hij kwam tot het verbijsterende inzicht dat de verschillende generaties met hun verschillende zienswijzen niet in staat zijn tot wederzijds begrip. Er is een dusdanig grote kloof van onbegrip aanwezig die gevoed door haat en nijd mogelijkerwijs ontaardt in angstaanjagende situaties. Zin of onzin? Wie weet. Het is in ieder geval een aantrekkelijk thema om een film om heen te bouwen. Aldus redeneerde Bates jr. en hij deed het.

Al dat denk- en schrijfwerk resulteert in een hele leuke film. Een simpel plotje met veel hilarische gebeurtenissen. Olive is een typische millenial die een weekendje een huis huurt van Harvey. Harvey is een Baby Boomer met een diepe afschuw voor de millenials. Wederzijds onbegrip is een feit. Regisseur en schrijver Bates jr. maakt er een satirische strijd van vol geweld, suspense en zwarte humor.

Met wat spanning en gore is de horrorkant van de film aardig ingevuld. Hetzelfde geldt voor de humor. Vooral de situation comedy werkt goed in deze film. De missers die zich voordoen als Harvey voornemens is Olive slechte dingen aan te doen en hij door amateuristische planning, klunzigheid en pech, steeds wordt gedwarsboomd, zijn kostelijk.

Prima horror. Leuke humor. Toch blijft het hier en daar wat aan de veilige kant. Wat minder correct, meer onverantwoord, prikkend en meer over the top had bij vlagen best gemogen.

Beter dan Excision en dat had ik ook min of meer verwacht. Het was uiteindelijk de poster die mij er toe bracht deze film maar eens te gaan bekijken. Die dame zag er best wel aantrekkelijk hoewel enigszins krengerig uit. Tja, en dan die Harvey gewapend met hamer en bijl achter je. Very funny. Ik vond Toon-Deaf ondanks de niet bepaald lovende recensies in ieder geval een zeer aangenaam filmpje waarbij sommige scènes mij behoorlijk op mijn lachspieren werkten. Prima acteerwerk verder en ook de soundtrack vond ik zeer geslaagd.

Dit is trouwens de derde film uit het genre horror die ik onlangs gezien heb waarbij de komische ondertoon ik toch best wel geslaagd vond.

3,5*

Redelijke film waarin een jonge vrouw die haar baan en vriend verliest een huis voor een weekend huurt. Het verloop van deze ietwat eigenzinnige film laat zich niet direct gemakkelijk voorspellen. Hier en daar best grappig, vooral lekker wrang soms. Als geheel niet helemaal geslaagd, maar Amanda Crew en Robert Patrick weten het leuk te brengen en daardoor nog net 3.0 sterren.

Na vorige week het best vermakelijke "Suburban Gothic (2014)" gezien te hebben van regisseur Richard Bates Jr., wilde ik nog een film van hem zien en toen kwam ik uit op deze Horror / Komedie film, met daarin de bekende acteur Robert Patrick (vooral bekend vanwege zijn rol in "Terminator 2: Judgment Day (1991)") in wederom de rol van slechterik.

In dit verhaal draait het om de jonge vrouw Olive (Amanda Crew), wiens vader Michael (Ray Wise) vroeger zelfmoord pleegde, terwijl zij een pianostuk opvoerde op school. Nu ze inmiddels volwassen is en haar baan is kwijtgeraakt en ook haar meest recente disfunctionele relatie is geëindigd, besluit ze een weekendje de stad te ontvluchten en naar het platteland te gaan voor wat rust en zelfreflectie. Ze huurt daarvoor een prachtig oud huis van de excentrieke weduwnaar Harvey (Robert Patrick). Olive en Harvey komen duidelijk uit verschillende generaties en botsen al snel met elkaar. Dit heeft afgrijselijke gevolgen, want Harvey zet zijn boosheid om in moordlustige nijgingen en er ontstaat een bloederige strijd waarbij Olive moet vrezen voor haar leven.

De filmtitel "Tone-Deaf" verwijst niet alleen naar de slechte pianovaardigheden van hoofdpersoon Olive, welke overigens een leuke lopende grap is door het verhaal (niemand vind haar namelijk goed piano spelen en zelfs haar moeder niet), het gaat ook over over twee personages uit verschillende generaties. Olive behoort namelijk tot de "Millennials" en "Harvey" tot de "Babyboomgeneratie". Harvey heeft ook een hekel aan de "Millennials" generatie, waar ook zijn zoon David (Ronnie Gene Blevins) onder valt. Ze hebben wel één overeenkomst, namelijk dat ze beiden een geliefde hebben verloren door zelfmoord. Olive heeft zo haar vader verloren (heeft zichzelf opgehangen) en Harvey zijn vrouw Edith, waardoor hij ook verandert is en psychopathische neigingen heeft gekregen. Zo zegt hij ook op een gegeven moment tegen een vriendin, te weten Agnes (Nancy Linehan Charles) die hij vastbindt op bed en daarna herhaaldelijk doodsteekt, van hem:

"Ik heb een mooi leven gehad. Ik heb alles gedaan, behalve één ding. Ik weet niet hoe het voelt om iemand te vermoorden. Dat is een drang waaraan ik nog nooit heb toegegeven."

En dat wilt hij dus doen met Olive. Olive (die niet al te best ziet en ook contactlenzen en een bril draagt) verblijft vooral in het huis waar ook een piano staat (daarom heeft ze het huis ook gehuurd) en belt vanuit daar regelmatig met haar vriendin Lenore (Hayley Marie Norman) en haar moeder Crystal (Kim Delaney). Maar soms gaat ze ook eventjes het huis uit en dat o.a. voor een date. Als ze afspreekt met de date in een bar, stopt ze onderweg met de auto bij een zogenaamde wasstraat om de auto te laten wassen. Als haar auto gewassen is en Olive de vrouw die haar auto gewassen heeft een fooi geeft, zegt deze tegen haar:

"Dit is de eerste keer dat ik ooit een auto heb gewassen. Dit is maar een dekmantel, we verkopen alleen drugs. Maar ik vond het leuk. Het voelde goed."

Olive koopt daarna wat LSD van haar, die ze later op de avond gebruikt en waarbij ze een grappige trip heeft, waarbij ze o.a. al haar ex-vriendjes weer ziet en ook haar dode vader spreekt.

Haar date James (Tate Ellington) met wie ze een afspraak heeft in een bar (daar is ook Harvey, die Olive namelijk steeds volgt), is overigens ook een gestoord persoon. Als Olive namelijk naar het toilet gaat, doet hij namelijk iets in haar drankje. Maar Olive drinkt er nauwelijks van en vertrekt daarna vrij snel als zij haar telefoonnummer aan hem geeft (zij nodigt hem namelijk uit om bij haar te komen te komen eten). Als James daarna ook vertrekt, volgt Harvey hem en klopt hij aan bij zijn motel waar hij verblijft. Als Harvey hem daar doodslaat met een hamer en zijn kamer binnengaat, vindt hij nog een vastgebonden en misbruikte vrouw die hij ook doodslaat met de hamer. Oftewel James heeft ze net zoals Harvey niet allemaal meer op een rijtje.

Wie overigens ook een apart maar leuk persoon is, is de moeder van Olive die een relaxed leven leidt na de zelfmoord van haar man. Als Olive namelijk de LSD koopt, zegt ze namelijk over haar:

"Misschien krijg ik enig inzicht in de eeuwige psychedelische toestand van mijn moeder."

Dat de moeder inderdaad een relaxed leven leidt, zie je o.a. als een man, te weten Uriah (Johnny Pemberton), bij haar aanklopt bij haar woonwagen en zegt:

"Crystal, ik ben hier met een open hart en een open geest om mijn gevoelens voor jou te uiten. Je bent sterk, zelfverzekerd en met een diepe seksuele kracht, die me aantrekt. Ik weet dat we chemie hebben, maar je blijft je verzetten tegen mijn avances. Waarom ?"

Waarop Crystal dan antwoordt:

"Je bent leuk. Dat kan ik niet ontkennen. Maar je bent ook een beetje een watje."

Desondanks mag hij jaar verwennen in bed, waarbij ze ook gewoon de telefoon opneemt als Olive belt.

In de laatste circa 30 minuten van het verhaal vermoord Harvey nog een zwerver met een tomahawk , waarna hij 's nachts naar het huis gaat (waar Olive ligt te slapen) om Olive te vermoorden en daarbij legt hij o.a. spijkers (die op een plank bevestigd zijn) op de trap, die Olive niet ziet vanwege haar slechte ogen (ze kan ook niet haar lenzen indien, omdat Harvey in het lenzendoosje een spinnetje heeft gestop). Dit vermoorden loopt echter anders af dan hij verwacht had (zo steekt Olive hem met een brievenopener) en Olive krijgt daarbij ook hulp van haar moeder en haar vriendje Uriah die met de auto (krijgen onderweg ook nog een lekke band) aankomen. De laatste wordt nog door Harvey vermoord met een tomahawk zodra hij het huis binnenkomt (als Uriah de deur weet te openen van het huis, zegt ze nog tegen hem "Je mag me ontzettend neuken als we thuiskomen") en daarna schiet de moeder op Harvey, waarbij ze tegen hem zegt:

"Je hebt zojuist mijn neukertje vermoord, klootzak."

Als Harvey daarna op de vloer ligt, steekt Olive hem nog herhaaldelijk met een brievenopener, waarna zijn hart niet meer klopt. Voordat Harvey gedood wordt, kleedt hij Olive nog aan met een jurk van zijn vrouw en moet zij ook nog piano spelen van hem, waarna hij tegen haar zegt:

"Hou op. Ik zei hou op. Hou op. Je bent afschuwelijk, gewoon afschuwelijk. Zeg dat dat een grap was."

Oftewel Harvey vond het pianospel van Olive gewoon vreselijk

Hierna is de film min of meer afgelopen, maar wel schiet Olive nog samen met haar moeder de as van haar vader met een raketje de lucht in, wat niet echt succesvol is.

Net zoals vorige week met de Horror / Komedie film "Suburban Gothic", heb ik ik me ook best vermaakt met deze Horror / Komedie film en vooral vanwege de leuke rollen van de hoofdrolspelers Amanda Crew en Robert Patrick (heeft deze film mede geproduceerd). De film duurt met circa 83 minuten ook niet al te lang, waardoor hij goed te bekijken is.