Zombieland: Double Tap (2019)

In Film > Nieuws > Zombieland 2 (2019):

Zo te zien is er al vanaf 2010 nieuws over de nieuwe Zombieland te vinden, waarvan we op het heden nog niks te horen hebben gekregen: gaat hij er komen ja of nee?

'Zombieland 2' nog steeds in de planning | Filmtotaal filmnieuws al een bericht uit 2016, waarvan Filmtotaal voor het laatst een beetje nieuws verschaft aan de filmfan.

Echter hebben Letterboxd en IMDb ook al pagina's van deze film actief:

‎Zombieland 2 (2018) directed by Ruben Fleischer • Film + cast • Letterboxd

Zombieland 2 - IMDb

Zit blijkbaar nog in de scriptfase. Klinkt behoorlijk als development-hell zoals dat heet. Dat betekent dat de plannen maar niet van de grond komen omdat er uiteindelijk geen geld bij elkaar kan worden gevonden. Het feit dat IMDB een pagina heeft zegt nog helemaal niets. Pas als er filming staat kun je er vrij zeker van zijn dat de film er komt.

Het klopt inderdaad dat imdb vaak al in een vroeg stadium een pagina heeft, maar dat jaartal kan tot in het oneindige opschuiven.

'Zombieland 2' moet in oktober 2019 verschijnen | Filmtotaal filmnieuws

Iedereen officieel terug voor 'Zombieland 2'! | Filmtotaal filmnieuws

Regisseur Ruben Fleischer over 'Zombieland 2' | Filmtotaal filmnieuws

Vanaf 7 november in de bioscoop (Sony Pictures Releasing, via Universal)

Zin in !

Waarom zetten ze de namen van acteurs zo vaak voor/boven die van actrices? Stone is momenteel misschien wel de grootste naam van dit viertal en heeft ook een even grote rol als de rest.

Idem.

Ik vroeg om 2017 al om een vervolg, en dat is er nu dus gekomen. Onschuldig vermaak, het hoeft niet altijd diepgaand of moeilijk te zijn!

Ik denk dat ze in dit specifieke geval gerangschikt zijn op lengte (al had dat ook pyramidevormig gekund, maar dat is wellicht minder mooi).

Bij dit soort namen is het esthetisch ook gewoon mooier als het van lang naar kort gaat in plaats van omgekeerd.. Dat terzijde, fijn dat iedereen terugkeert. Zombieland was indertijd één van mijn eerste kennismakingen met het zombiegenre en heb er erg fijne herinneringen aan.

Peter Debruge van Variety:

“Yeah, yeah, it's just a movie, you say. But like the first-person-shooter video games the film's "Double Tap" title references, society can't just passively sit back and accept an attitude that mocks pacifism and makes light of such extreme violence.”

Dit soort reviews (of moet ik zeggen statements) verbazen me tegenwoordig niet meer maar ik word er nog steeds een beetje misselijk van.

Het is ergens pijnlijk wanneer de leukste, meest originele grappen te vinden zijn in de begin- en eindcredits. Zo'n tien jaar na het eerste deel lukt het 'Zombieland: Double Tap' (2019) niet meer om verfrissend uit de hoek te komen. Het helpt ook niet dat de zombiedreiging bijzaak is en veel van de komedie komt te liggen bij de persoonlijke verhoudingen tussen de personages. En zo interessant is de (disfunctionele) familieband tussen Columbus, Tallahassee, Wichita en Little Rock helemaal niet. Veel gekissebis, voorspelbare romantische verwikkelingen en ontmoetingen met irritante bijrollen. Op een gegeven moment kwam het me de strot uit dat de lijst met overlevingstips een steeds terugkerende gimmick werd. Als een meta-knipoog die eigenlijk helemaal niet zo slim in elkaar steekt of iets wezenlijks toevoegt aan het narratief. Hetzelfde geldt voor de zombies zelf, die sinds de vorige film zijn geëvolueerd tot verschillende soorten: de dommige Homer's, de slimme Hawking's, de sluipende ninja's en de onverwoestbare T-800's. Maar hun aanwezigheid doet weinig voor de spanningsboog en doorbreekt nergens het niets aan de hand sfeertje. Met twee redelijke actiescènes en een overdaad aan flauwigheden biedt 'Zombieland: Double Tap' (2019) te weinig om een sequel te rechtvaardigen. Daar wacht je dan een decennium op!?

Zombieland: Double Tap reviewed by Mark Kermode - YouTube

Leg uit? Je maakt me erg nieuwsgierig !

Ik vind het bijzonder kinderachtig dat een horror/komedie film over zombies word bekritiseerd over het niet serieus genoeg om gaan met het geweld dat er in zit. Dat ook videogames het nog even moeten ontgelden maakt het helemaal af. Bovendien refereert de titel “Double Tap” niet aan games maar aan een van Colombus zijn regels uit de eerste film.

Het is volgens mij ook meer dat er lacherig gedaan wordt over pacifisme, vegetariërs/veganisten, alternatieve leefstijlen en mensen met een laag IQ. En dat in combinatie met het expliciete geweld dat bij het zombiegenre hoort. Ik vond het qua humor ook een beetje makkelijk schieten op 'links' als naïef en wereldvreemd. Al is het allemaal zo onschuldig dat ik me er verder niet druk over kan maken.

Met je laatste zin geef je dan ook de juiste reactie denk ik. Niet elke film hoeft ‘het juiste voorbeeld’ te geven. Dat verwacht je toch ook niet van een film als deze? Het kan natuurlijk dat je de film helemaal niks vind en dat is prima maar deze recensent gaf notabene een alinea eerder nog aan de humor best geslaagd te vinden. Jammer genoeg staan zijn overtuigingen hem blijkbaar in de weg om de film hier gewoon de credits voor te geven om dan uiteindelijk met zo’n prekerig stukje tekst te eindigen.

"If you love something... you shoot it in the face!"

Een leuk vervolg op Zombieland, dat tien jaar eerder uitkwam. Geen idee waarom ze er zo lang mee gewacht hebben. Gelukkig is de chemistry tussen de vier hoofdrolspelers nog altijd even sterk. Blijf vooral zitten bij de eindcredits, want het leukste deel van de film komt dan pas.

Goed vervolg.

Vond de eerste film erg geslaagd, maar zat eigenlijk niet zo te wachten op een vervolg. Ook niet zo makkelijk, omdat de eerste toch vooral op de verrassing wist te spelen. Erg zelfbewust, maar ook gewoon een leuke en smerige horror.

Daar ligt meteen ook het grootste probleem voor deze film. De verrassing is er een beetje af, dus probeert Fleischer gewoon bigger and bolder te gaan. Althans, qua humor dan toch, want de balans is wel lichtelijk verschoven. Dit is eigenlijk gewoon een volbloed comedy, binnen een zombie setting. Qua gore valt het nog wel mee, maar smerig of echt over the top is het jammer genoeg niet.

Qua humor best leuk, maar ook iets té zelfbewust. Af en toe een beetje vermoeiend om te zien hoe leuk de film zichzelf vindt. Zeker wel een paar grappige vondsten en leuke nieuwe aanwinsten in de cast, maar het voelt als geheel toch net iets te geforceerd aan om te tippen aan het origineel. Of het is gewoon op hetzelfde niveau, maar net wat minder leuk 10 jaar later. Daarvoor zou ik de eerste film nog een keertje opnieuw moeten kijken.

Wel van genoten verder. Op en top vermaak, maar daar blijft het dan ook bij.

3.5*

Waar hebben jullie deze al gezien?

Ik kan niks vinden voor 12 november.

Dat viel niks tegen. Harrelson heeft waarschijnlijk geen 2 seconden hoeven nadenken toen hij gevraagd werd voor een volgende Zombieland. Het plezier straalt er vanaf in zijn tweede uiting van de botte redneck Tallahassee. Ook Eisenberg (die doet wat hij het beste doet) en Stone lijken te genieten van hun rol. En de onderlinge chemie tussen de drie is weer heerlijk. Daarbij zijn de meeste grappen en sarcastische steken over en weer wederom erg geslaagd, en doet hele sfeer van de film in al zijn luchtigheid niet onder voor zijn voorganger.

Het zombiegehalte van Zombieland Double Tap is niet bijster hoog, maar dat hinderde mij niet. Daar stonden genoeg andere lollige perikelen tegenover.

Naar het einde toe wordt de film wel uber-ongeloofwaardig. Maar dat ligt er zo dik bovenop dat het eerder een dikke knipoog is dat een te tekortkoming van het script.

Ik heb me van begin tot eind heel erg vermaakt met deze makkelijke maar plezierige prent.

Ga hier komende week wel heen. Voor die tijd deel 1 nog even opnieuw bekijken. Heerlijk dat dit gewoon na 90 minuten weer klaar is. Tegenwoordig duurt elke film 2,5 uur heb ik het gevoel.

Eindelijk, na de mislukte pilot van de tv-serie zat ik zo te hopen op een vervolg van de eerste, zeer amusante film.

De chemie tussen Woody Harrelson en Jesse Eisenberg was al één van de belangrijkste redenen om Zombieland, maar ook de Now You See Me-films te bekijken. Die chemie blijkt springlevend in deze dwaze, maar vermakelijke zombiekomedie. Harrelson bewijst opnieuw nog steeds over de komische talenten te beschikken waar hij in de jaren '80 mee doorbrak en de rol van de flamboyante, zichzelf ietwat overschattende Tallahassee is hem op het lijf geschreven. Eisenbergs neurotische, in ieder geval licht-autistische Columbus, met z'n tientallen vuistregels en gebrek aan empathisch vermogen, is de perfecte tegenpool en de wisselwerking tussen de twee mannelijke hoofdpersonen zorgt voor veel komische situaties. Het simpele plot is een kapstok voor ontmoetingen met nieuwe, kleurrijke karakters. De leeghoofdige Madison [een schmierende Zoey Deutch] gaat op den duur aardig vervelen, maar de bijdrage van Luke Wilson en Thomas Middleditch, als twee zombiejagers die uit een paralleldimensie lijken te komen, is hilarisch. De knokpartij in een Elvis-restaurant/museum is mijn favoriete moment uit een pretentieloze SF-komedie die je gerust mag rekenen tot de beste popcornfilms van het jaar.

Zombieland was een vermakelijke zombiekomedie, maar anno 2009 al niet erg vernieuwend - de film kwam vijf jaar na Shaun of the Dead en ook daarvoor hebben we al genoeg kunnen lachen om zombies. En nog steeds, want alleen dit jaar kregen we onder meer al The Dead Don’t Die en Little Monsters. Dus doet Zombieland: Double Tap iets nieuws? Het antwoord is nee. Want ook al is tien jaar verstreken, Zombieland: Double Tap is zo’n vervolgfilm die vooral bestaat uit callbacks van een film van tien jaar geleden. Elk personage krijgt dezelfde dialogen en handelingen en net als alle personages keren dezelfde stijlelementen terug. Geestig genoeg zijn die openingstitels met slowmotion beelden - met ditmaal een ander nummer van Metallica - net als tien jaar geleden weer een klein hoogtepunt.

Dat dit echter in Double Tap een hoogtepunt is heeft - jammer genoeg - ook te maken met het feit dat de film bestaat uit veel slechtgetimede grappen. Je zou zeggen dat men tien jaar de tijd had voor een sterk scenario, maar het simpele script van de eerste film was beter en de montage een stuk strakker. Ik merkte na twintig minuten dat ik nog amper geglimlacht had. Die glimlach bleef niet de hele film weg, maar de echt sterke grappen waren met gemak op één hand te tellen. Harrselson steelt wederom de show, terwijl Eisenberg en Stone het prima doen en Breslin weer opgezadeld wordt met een suffe rol. Ze wordt dan ook vrij overduidelijk ingeruild voor de veel leukere Zoey Deutch, die perfect weet in wat voor film ze zit. Alles rondom Breslin is verwaarloosbaar, tot het belachelijke einde aan toe, waarin ze uit het niets ineens die hippie waar ze stapelverliefd op was afwijst om …. redenen. Je kunt vrij duidelijk zien dat de schrijvers het personage van Breslin ook geen reet interesseert, zolang Harrelson maar flink kan schmieren.

Waar Zombieland oorspronkelijk bedoeld was als een TV-serie en daarom ook nogal fragmentarisch aanvoelde, daar had ik gedacht dat het vervolg meer zou aanvoelen als een film. Maar nee, ook Zombieland 2 voelt nog steeds aan als een reeks sketches. De personages komen op een locatie en na wat rare fratsen gaan ze weer weg. Die fratsen zijn soms best geinig - vooral in de actiescènes worden wel wat leuke dingen gedaan - maar er wordt amper moeite gedaan om het te laten voelen als een geheel. Soms voelt het alsof Fleischer zijn personages gewoon maar wat laat improviseren voor de camera, in de hoop dat daar iets leuks uitkomt. En lijkt met die kopieën van Harrelson en Eisenberg zelfs letterlijk Shaun of the Dead na te doen. Maar waar het in die film een simpel grapje was, daar rekt men het hier uit tot een sequentie van een kwartier. Het rommelige van de film blijft de hele tijd en rond de climax voelt de film zelfs afgeraffeld. Zombieland: Double Tap is geen uiterst vervelende film, maar toch een teleurstelling; het had zoveel leuker kunnen zijn.

Ben heel gul: 3 hele kleine mini-sterren.

Deel één is één van mijn go to films elk jaar. Vind hem gewoon heel erg leuk. Dus ik had wel bepaalde verwachtingen bij deze film. Vernieuwend is het natuurlijk niet, maar ik vind dat ze het heel sterk hebben uitgewerkt. Zeker enkele nieuwe leuke karakters maken de film erg geslaagd. Ben sowieso al geruime tijd een liefhebber van Zoey Deutch, naast dat ze misschien wel één van de mooiste vrouwen is (mijn persoonlijke mening in ieder geval) is ze echt hilarisch. Het is een irritant typetje, maar ze gaat nooit de grens over gelukkig. Denk dat ik ook deze film nog geregeld zal aanzetten.

4*