Paris Est à Nous (2019)

Ik heb het 40 minuten volgehouden met kijken. Tot ik op het randje stond om zelfmoord te plegen van hoe irritant ik deze film tot dan toe vond. Omg.

En geloof me: ik hou zelfs van hele slechte films. Bij slechte films kan ik me vol ongeloof vermaken met welke keuzes een regisseur of film editor heeft gemaakt en dat ze daar tevreden over konden zijn.

Even wat nuance:

Wellicht is deze film niet eens zo super verschrikkelijk, want in de gebeurtenissen kan ik me wel vinden. Maar de stijl waarop het gemaakt is, heeft me dermate geirriteerd dat het verstandig is dat ik even bij een boksschool tegen een bokszak aan ga slaan. Kans dat ik de film af ga kijken: 0%

Verrassend.

Ik had een soort van Franse Drake Doremus verwacht, al helemaal toen ik zag dat Zwolle84 een postieve review geschreven had. Dat is het ook wel een beetje, maar het is vooral érg veel meer. Zo laat Netflix maar weer eens zien dat het toch best een breed platform is.

Maar voor de doordeweekse Netflix kijker is deze film een beetje te apart vrees ik. Sowieso is de romance al wat lastiger om volgen, met een camera die dicht op de huid zit, met wat gespring in de tijd en met lange, uitgerekte scenes. Waaronder de opener, op een waar techno feestje met muziek van Laurent Garnier op de achtergrond. Ik haat normaal de filminterpretaties van dat soort momenten, maar volgens mij heeft Vogler wel een beetje voeling met de scene, want die opening was naadloos.

Na een half uurtje begint de film dan langzaam te ontbinden. De hoofdnarratief verdwijnt langzaam en want overblijft is een filmisch gedicht. Abstract beeldmateriaal, live opnames en een heerlijke soundtrack zijn de ingrediënten die Parijs als stad dienen te capteren. Een tijdsdocument zoals er maar weinig zijn.

Heerlijke cinema dit, mooi van Netflix dat ze regisseurs als Vogler een breed platform bieden, zodat dit soort filmpjes niet wegkwijnen op film festivals.

4.5* en een uitgebreide review

Maar geen verkeerde plagiaat. Metafysisch tegen het kinderlijke aan, maar Vogler voegt nog wat andere laagjes toe waardoor de film wel blijft intrigeren. Jammer dat ze soms letterlijk kopieert, want er zijn ook scènes waar ze visueel experimenteert op een wijze die je niet bij Malick ziet. Verder vooral een geweldig effectief/immersief sounddesign en spreekt de hele sfeer van de film mij zeker aan. Waar Vogler precies heen wil is (voor mij) niet echt duidelijk en dat werkt hier best goed.

Zojuist voor de tweede keer gezien, en eindelijk daalt ie een beetje in. Kon nu veel meer genieten dan de eerste keer, omdat ik toen toch meer bezig was hoe het in elkaar stak. Nu de grote lijnen bekend waren heb ik mij laten onderdompelen in de grandioze sfeer van deze film. Audiovisueel een weer spektakelstuk met een bijzonder verhaal in een geweldig in beeld gebracht Parijs. Wow.

4,5*

Prachtig.

Paris est à Nous werkt een beetje zoals een geur, die een netwerk van vergeten herinneringen in je hoofd opnieuw kan doen oplichten en samenbrengt met weer andere herinneringen en belangrijker: het daarmee samenhangende gevoel. Zoals een liedje van Spinvis genoeg ademruimte tussen de regels in heeft voor persoonlijke invulling, kunnen ook de leemtes in het verhaal van Paris est à Nous met je eigen gevoelservaringen aangevuld worden. Zwolle84 omschrijft deze magische werking van de film perfect.

Vogler weet bij de eerste scene meteen de essentie van zo'n gevoel te vangen. Een ontmoeting die je aandacht opslokt en bezit van je neemt. Magie en onwennigheid die elkaar afwisselen. Ik weet niet of ik mezelf nou verloor in het moment met Anna en Greg of dacht aan die keren dat ik zelf op vergelijkbare manier met iemand stond te praten op een feestje. Dat je voelt dat je met iemand iets bijzonders aan het aanvangen bent.

De film werkt perfect samen met je brein om de liefde, zingeving en de twijfels rondom beiden in beeld te brengen. Bijzonder mooi ook in beeld gebracht, met subtiel kleurgebruik en effecten die verschillende lagen en maten van stilering per scene samenbrengen. Anna geeft zich over aan de liefde, twijfelt aan die liefde, is er boos op en schreeuwt haar frustraties uit als ze ervoor op de vlucht gaat. Zonder de onderliggende gevoelens voor te kauwen, werken haar woorden, de beelden en het geluid op ongrijpbare wijze perfect samen om een constellatie van emoties tevoorschijn te toveren. Deels die van jou, deels van Anna.

De film riep bij mij connotaties op met Mr. Nobody, Reconstruction en misschien zelfs aspecten van Eternal Sunshine of De Battre Mon Coeur S'est Arrêté. Allemaal films die ooit mijn top 10 sierden en allemaal om dezelfde reden, namelijk dat ze voort weten te borduren op je eigen emoties en herinneringen. Klein minpuntje is dat in de relatie met Greg het verschil in ambitie toch een erg specifiek (financieel gedreven) puntje meekrijgt, waardoor het abstracte gevoel wat aan universele zeggingskracht inboet. Het is, samen met beoogde herziening, het enige wat me voorlopig van 5* en een top-10 plek afhoudt, want verder is dit helemaal mijn ding. Misschien niet de beste keuze als je zelf liefdesverdriet hebt.

Paris Est á Nous

Dromerige en eigenzinnige film waarin we een vrouw volgen die moet omgaan met liefde, de realiteit van het leven, de wereld om haar heen en vooral zichzelf. En dit alles in een Parijs onder hoogspanning, zo net na de terroristische aanslagen. Paris Est á Nous moet je niet gaan kijken als je een rechtlijnig liefdesverhaal wilt met antwoorden op de vele vragen die de film oproept.

Regisseur Elisabeth Vogler heeft goed gekeken naar Terence Malick en Gaspar Noé (vooral qua camerawerk), maar Paris Est á Nous is wel een film met een eigen smoel. Vooral door het maatschappelijke element, maar ook door het hoofdpersonage Anna. Je weet niet wat er zich allemaal in het hoofd van haar afspeelt en wat echt is (bestaat ze wel?), maar haar hersenspinsels en overpeinzingen zijn fascinerend om naar te kijken en luisteren. Op het laatst vliegt de film uit de bocht, maar op dat punt had Vogler me al helemaal meegesleurd in haar bijzondere film.

Associatie cinema!

Op zich een mooie impressie van het onstuimige karakter van Parijs de laatste jaren, waarin het voor mij duidelijk en onomwonden vaststaat dat ze haar hoofd niet gaat buigen ( mooie scene op de begraafplaats/laatste scene van vredige straat in het ochtendgloren ).

Echter ik ging in het begin niet helemaal mee in de wereld van Anna. Daarbij komt kijken dat ik pakweg het laatste half uur pas echt bij mijn kladden werd gegrepen door de prachtige cinematografie van deze film. Vond de extreme close ups in het begin ook niet altijd even geslaagd, soms zelfs vrij lelijk. Blijft over, een interessante film die zich niet makkelijk laat doorgronden maar die je zult moeten ervaren. 3,5*

Deze film moet het dus duidelijk niet hebben van het verhaal maar voornamelijk van de bijzondere sfeer, teweeg gebracht door de mysterieuze verschijning Anna, de zeer fraaie beelden waarin droom en werkelijkheid door elkaar heen lopen en de mooie techno muziek van Laurent Garnier waarmee de film opent. Moest onmiddellijk denken bij die zeer fraaie opening aan de films van Gaspar Noé. Voor de rest waren mijn ogen voornamelijk gericht op de toch wel voortdurend in existentiële crisis verkerende vrouw Anna. Ja, de vrouw gaat bij mij in films een steeds meer belangrijke rol spelen.

Had van deze film trouwens ook zeer veel verwacht mede door de zeer hoge waardering van Onderhond én het zeer lage gemiddelde op IMDb. Tja, dat heb je als je dit soort films via Netflix te zien krijgt. Als het mainstream filmpubliek zich aan dit soort films gaat wagen dan is een hoge waardering meestal uitgesloten. Maar so what, mij mogen ze wel vaker verrassen met dit soort cinema waarbij het toch puur gaat om het gevoel dat zo'n film bij mij oproept en waarbij het verhaal van ondergeschikt belang is.

4,0*

Goeie film waarin een jonge vrouw haar vlucht mist die later neergestort blijkt te zijn. Vanaf het eerste moment is het al duidelijk dat het hier niet om het plot draait. De film wist me niet echt te grijpen, maar is zeker wel een fijne, dromerige trip. Sfeervol in beeld gebracht door het fraaie camerawerk, montage en hypnotiserende soundtrack.

Ja, het ziet er allemaal wel mooi uit hoor. Fijn dromerig in pastel en een zwevende camera, mooie kleuren in de nacht (in en vanuit dat vliegtuig!) en vooral een zalig sounddesign waarin de stadsgeluiden alom aanwezig zijn maar toch wat weggedrukt. Maar inhoudelijk boeide de film me minder en minder. Die voice-over zei weinig wat me interesseerde en vond ik ook wat irritant, het gedoe met die vliegtuigramp hangt er maar wat bij en hoewel je het idee krijgt dat er een goed hedendaags beeld van Parijs wordt neergezet met alle protesten en angst voor terrorisme, voelde het allemaal wat als los zand aan elkaar, alsof de regisseur zelf ook niet echt wist welke richting de film uit moest. En dan af en toe dat vage gedoe met die blonde vrouw? Daar miste ik echt wat. En tot op zeker niveau wil ik een film wel behoorlijk begrijpen om ervan te genieten. 3,0*.

Eerst het goede nieuws: Paris est à nous is minder vermoeiend dan de gemiddelde film van Malick. Het slechte nieuws: de film is nog steeds tamelijk vermoeiend. Je krijgt het gevoel dat Vogler constant probeert duidelijk te maken dat 'ceci est un film d'art'. De dynamische camera is te opdringerig en alomtegenwoordig, terwijl het ook veel meer naturel kan (bij Kechiche bijvoorbeeld). Dan worden er nog simplistische teksten aan toegevoegd via voice-over en krijgen we diverse keren wat betekenisloze lichtbeelden of roterende vlakken voorgeschoteld. Knap hoor. Jammer is daarnaast dat de liefdesgeschiedenis die de basis vormt van de film te plat blijft; de fase van verliefdheid komt wel goed naar voren maar dan houdt het een beetje op.

Over de muziek ben ik ook niet echt te spreken en daarbij komen er te veel lage tonen in de score voor, moest de bas halfweg draaien om het een beetje dragelijk te maken.

Hiermee is echter niet alles gezegd, want er zitten wel een paar heel mooie momenten en scenes in Paris est à nous. Naast het prima begin is dat vooral de sequentie dat de uitstekende Noémie Schmidt in witte jas door een onrustig Parijs loopt. Dit ziet er echt schitterend uit. Ik kreeg het gevoel dat het opgenomen is tijdens daadwerkelijke gebeurtenissen (je ziet nogal wat figuranten in de richting van de camera kijken), iemand een idee of dat klopt? Kijk vooral ook even de aftiteling af, het eindshot nadien mag er zijn.

Heb menen te begrijpen dat het om een jonge vrouw gaat die midden het realisme van de protesten in Parijs - duidelijk opgenomen ter gelegenheid van dergelijke manifestaties - verdrinkt in twijfels over het bestaan, werkelijkheid, fantasie en het leven dat onbewust door de vingers glipt en waarop eigenlijk geen vat is.

Helaas ben ik zelf verdronken in het ganse psychologisch gedoe, de grillige montage - akkoord, soms wel spitsvondig camerawerk , de voice-over en toegegeven ook het gebrek aan een duidelijk verhaal.

Had me aan iets anders verwacht. Het zij zo.

Tja.

Deze film doet me best denken aan Noé ergens, maar Noé is een stap groter dan dit. Dit lijkt er in bepaalde opzichten dan wel op, maar lijkt nooit echt los te willen gaan. Bovendien blijft dit een stuk menselijker en gebruikt veel minder trucjes zoals Neonlichten.

De samenvatting gebeurd letterlijk pas na de helft. 45 minuten blijf je kijken naar niet al interessante liefdesproblemen. Je zit er wel zowat middenin omdat de camera letterlijk een soort rugtas is van Schmidt, die de film helaas niet weet te dragen.

Ondanks dat de film soms geniale momenten heeft, weet het niet echt te boeien. Ik betrapte mezelf er vaak op dat ik toch vaak nog iets anders aan het doen was. 83 minuten die maar niet voorbij leken te gaan, en dat kunnen dit soort filmpjes niet gebruiken.

Acteerwerk is best onzichtbaar. Ondanks een aantal aardige poging om emotie te tonen, blijft het niet echt pakkend. Schmidt wil het wel graag, maar heeft vaak net die overtuiging gewoon niet helemaal, ondanks dat ze soms in de goede hoek mikt.

Wat deze film vooral van de ondergang red is dat het er visueel heel aardig uitziet. Enkele scenes zijn sterk. Denk maar aan de opening, nachtelijke beelden van het vliegtuig en wanneer de film plots losgaat in 100% beelden die niets met het verhaal te maken hebben en slechts voor art gaan.

Dat soort momenten zijn het leukst in de film, maar gebeuren echter te weinig. In plaats daarvan krijg je voornamelijk saaie liefdesverhalen tussendoor die niet te veel weten te boeien. Heel jammer, want na de opening had ik er alle vertrouwen in.

Het komt niet zo vaak voor maar deze film intrigeert. Het doet nadenken. Het is een beetje trippy maar niet té. Het is een experimentele film maar het gaat wel degelijk over iets. Het gaat over Parijs. Hoe Parijs zich voelde na de terreur. Dat Parijs wordt verpersoonlijkt door Anna. Zij is Parijs en Parijs is haar. Zij omvat de angst en ligt in de knoop met zichzelf. Parijs is haar stad, het maakt wie ze is en zij maakt Parijs tot wat het is. Op dit moment is ze op zoek naar zichzelf. Alles is troebel. Wat haar vriend van haar verlangt kan zij hem niet geven. Parijs is niet Barcelona. Parijs is gewond en heeft het vertrouwen verloren, net zoals zij, in andere mensen. Ze rouwt. Ze wil zich niet meer binden. Ze is alleen. Ze heeft geen ambities. Is er zelfs nog een toekomst? Alles verbrokkelt. Net zoals haar relatie. Maar na al dat verdriet neemt ze er vrede mee.

Ik weet niet of ik de film helemaal begrijp. Vast niet maar ik denk dat ik wel op het goede pad zit. Het einde wordt steeds meer style over substance. De dialogen worden weggedrukt door een dromerige voice-over. Het lijkt wel poëzie. Waarschijnlijk één grote metafoor. Het maakt uiteindelijk niet zoveel uit. De film wilt je meevoeren en dat doet het vreemd genoeg wel. Maar niet helemaal tijdens de film. Het begeestert mij vooral achteraf. En dat is weinig films gegeven.

Nee, ik zag het niet in deze film. De film heeft me reeds in de eerste 45 minuten verloren met het geleuter tussen het koppel dat romantisch gezwets afwisselde met irritant gekibbel. Nadien heb ik me naar het einde gesleept, maar was het kalf eigenlijk al verdronken.

Naar het einde toe werd het misschien iets interessanter met wat filosofisch gewauwel. Ik heb duidelijk de insteek van de film gemist, maar dat mag ook wel eens. Later gaandeweg mooie visuele beelden, maar het is niet omdat je wat experimenteert met wat lichtflitsen, beats en kleuren dat je in de buurt komt van bvb Gaspar Noé. Noé is heus wel meer dan dat.

Vond eerlijk gezegd de personages ook maar irritant. Een miss hit voor mij dus. Misschien later nog eens heroppikken bij een tweede kijkbeurt.

De plot van de film dekt de lading niet genoeg, maar meer prijsgeven zou het alleen erger maken.... Het relaas van de Franse Anna die een relatie heeft met Greg. Gaandeweg merken ze dat hun toekomstbeeld er anders uit ziet. Als het vliegtuig crasht waar ze denkelijk op zou zitten is dat ook meteen symbolisch en schudt Anna's leven compleet door elkaar.

Verder ga ik daar niet teveel op uitweiden, daar is het teveel een belevenisfilm voor waar mensen elk hun ding uithalen. Ik ging ervan uit dat de film wat meer een babbelfilm zou worden met wat zweverig gedoe, weliswaar met de romantische setting van Parijs erbij in contrast met de harde events als Je Suis Charlie en de gele hesjes. Dat is het zeker niet. Creatief met beeldvorming, geluid, camera, kleuren, muziek. De camera kijkt op een kleine afstand naar Anna en Greg, maar zit bijna op haar schouder als de gedachten van Anna centraal staan. De dialoog is aanwezig als een verteller die de gedachtegang van Anna vertolkt. Rustig maar met een duidelijk aanwezige spanning. Via de beelden en de muziek zit je zo mee in de wereld van Anna. Haastig met een portie angst en onzekerheid, onwetend met zichzelf.

Een prachtige film, indrukwekkend en denkelijk een film waar ik opnieuw intens van kan genieten bij een nieuwe kijkbeurt. Een onderschat pareltje. Doet wat denken aan Gaspar Noé, zonder de man te willen kopiëren.

Het is duidelijk dat Elisabeth Vogler een echte Malick fan is. Deze film is een rechtstreekse ode aan hem, met vaak volledige kopieën van zijn stijl. En deze zijn stuk voor stuk ook knap gedaan. Ze werkt mooi met een krachtige beeldenstroom en passende atmosferische muziek. Maar dat trucje heb ik ondertussen al vaker gezien en voelt ook niet meer erg vernieuwend. En voor mij voelt het hier als meer een kopie van al Volger haar inspiratiebronnen dan een eigen stempel.

Want de film voelt voor mij leeg. Normaal neemt dit soort films mij mee in een stroom van gedachten en kon ik eruit met een bijna onbeschrijfelijk gevoel. Maar deze liet mij vaak achter. Het hoofdpersonage Anna kon mij te weinig boeien. Ze loopt wat rond in Parijs, mijmert over dat het leven een soort simulatie is. En de film probeert daar diep op te filosoferen met een voice-over. Terwijl Parijs bruist van de filosofen, zou dit goed discussie materiaal zijn voor excentrieke studenten die daar rondlopen. Maar we volgen een meisje, dat volgens haar vriend weinig ambitie heeft. En dat wordt veel herhaalt en dat doet de film best vaak, iets herhalen en daarvoor is de film wat aan de korte kant.

Ik kan begrijpen waar de 4.5* vandaan komen. Sommige films kunnen je zo meenemen, een bepaalde kracht op je uitoefenen als je helemaal in de juiste sfeer zijt. Zeker als je het niet verwacht, of net een heel groot fan bent van de stijl. En ik had de stijl hier al verwacht + ik heb er een beetje een dubbele band mee.

Dus, de film ziet er goed uit, heeft die mooie dromerige sfeer, maar mijn binding met het personage Anna was er niet echt. Waardoor het geheel mij een klein beetje leeg en koud liet.

Maar al bij al wat dit geen slechte poging van Vogler en zat er wel wat in.

Fijne film met aantal bijzondere scènes, zo vond ik het vliegtuig erg mooi gefilmd en ook de beelden van Parijs gevangen in tinten als van een zonsondergang kunnen me bekoren. De protagoniste speelt sterk en het plot weet op de een of andere manier te raken. Las trouwens dat de film middels crowdfunding tot stand is gekomen.

Een soort Noé dat niet te zwaar op de maag ligt.

Maar wat voor één? Ik was deze titel haast weer vergeten. In 2019 wou ik deze inderdaad nog gaan zien, maar door mezelf te weinig tijd te gunnen en Netflix werd overstroomd door nieuwe titels, kwam het er niet van. Totdat ik deze week deze titel voorbij zag komen en... oh ja...

En ik heb absoluut geen spijt naar waar ik naar heb zitten kijken.

We volgen een spontaan maar daarnaast ook argwanende jonge Anna, die ons in de eerste scene meteen meesleept in een hypnotiserende nachtclubscene; waar hij vervolgens ook Greg ontmoet. Vervolgens wordt Paris Est a Nous wel een behoorlijke verwarrende mengelmoes van tijdsbestekken en momentopnames en improviseert het er op los. Maar deze keer is het wel zodanig gedaan dat het verre van storend is. Het eerste gedeelte richt zich voornamelijk op zowel de mooie ervaringen als de woordenwisselingen en ruzies tussen dit jonge stel. Ze halen eruit wat erin zit, maar ondertussen verschilt het karakter wel. Greg denkt slechts aan geld en ambitie en het frustreert hem dat Anna meer down to earth is. Als hij dan vervolgens zijn dromen gaat volgen door het in Barcelona op te zoeken, raakt hij deelgenoot van een vliegtuigcrash. Of nee... ho, wacht...

Ja, vanaf dat moment moet je je hoofd er goed bijhouden en gaat de film echt alle kanten op en wordt het zelfs met het moment chaotischer. Ondertussen weten vele elementen dit in stand te houden. De monologen en dialogen. De talloze mooie sfeerplaatjes van Parijs en de rituelen van de voorbijgangers, de demonstraties die nu aan de orde van de dag lijken. Ik moest als eerste denken aan een metafoor van de Gele Hesjes, gezien deze film rond die tijd is uitgebracht, maar dan blijkt de film zich toch in 2015 plaats te vinden... Of is het een vertelling dat over jaren verteld is.

En het neemt nog meer wendingen. We duiken hier ook in de wereld van Anna zelf... ofwel, hoe ze de wereld denkt in te schatten en ziet. Het komt aardig dicht bij het onderwerp van The Matrix. Haar motto dat alles gestuurd wordt van bovenaf; gegeven in abstracte sf-achtige waanbeelden. Hierin hadden Anna en ik elkaar nog enigszins kunnen vinden. De media, laat staan de negatieve media, die je meesleurt in de put. Je trekt het je allemaal aan, je voelt alles maar mee, blijft medelijden hebben met de talloze slachtoffers die er per dag vallen.

Alleen blijven er wel wat vragen achter. Is het een daadwerkelijk rouwverhaal? Is Greg een soort denkbeeldig persoon die Anna als kapstok gebruikt om zichzelf medelijden op te wekken voor de slachtoffers? Of is Anna nou juist diegene die wel in dat vliegtuig had gezeten en hebben we hier een soort Donnie Darko achtige opzet? Of is dit simpelweg een inkijk en een drijfveer van een beroepsdemonstrante?

Ook die scene met die oude man op het kerkhof was sterk.

Waarschijnlijk wou de regisseur hier een overduidelijke ode aan Parijs brengen, in combinatie met de zielenroerselen. Dat hij vergeten is om het allemaal in een duidelijke context te zetten is vreemd genoeg niet storend. De dromerige beelden, psychedelica, soundtracks, referenties en nogmaals de vele toeristische zonnige plaatjes van Parijs in zijn mooie en mindere mooie dagen weten deze film als een huis overeind te houden. Hoe is het mogelijk?

En de vergelijking met Noé is zeer begrijpelijk. Maar dan zonder excessen.

Een ode aan de actualiteit, aan Parijs en toch wel over een punt waar weinig mensen zich over uitlaten. Hier word ik inderdaad wel heel blij van.

5,0* (ondanks alles)

Interessant dat zo'n film op Netflix te vinden is. Ja, waar gaat het over? Eigenlijk is dit niet zo belangrijk, dit is duidelijk een style-over-substance film, waarin het meer draait om de atmosfeer, die opgewekt wordt door beeldensequences en monologen, die weliswaar niet echt een heldere boodschap proberen over te dragen, maar die wel voor een bepaald ritme zorgen. Malick lijkt een inspiratie te zijn, maar zeker ook Noé en La Vie d'Adèle (de laatste vanwege de wijze waarop de hoofdpersone gefilmd wordt). 3,5*.