menu

Paris Est à Nous (2019)

Alternatieve titels: Paris Is Us | Paris Est une Fête

mijn stem
3,25 (14)
14 stemmen

Frankrijk
Drama
83 minuten

geregisseerd door Elisabeth Vogler
met Noémie Schmidt, Grégoire Isvarine en Marie Mottet

Anna mist de vlucht die ze had moeten nemen om Greg in Barcelona te ontmoeten. Het vliegtuig stort neer. Ze beseft dat ze op het nippertje de dood heeft kunnen ontwijken. De grens tussen dromen en werkelijkheid vervaagt bij haar in een woelige relatie tijdens sociale spanningen, protesten en tragische gebeurtenissen in Parijs.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=NYCLXB5JNv8

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Verhoeven
Trailer doet heel erg Malickiaans aan!

avatar van McSavah
3,0
Pure plagiaat.

avatar van Mootjes
Zelfs de titel is niet bijster origineel... verbastering van de aangepaste tekst op de billboard "Le Monde est à (V) Nous" uit de film 'La Haine (1995)' !!!

https://i.pinimg.com/736x/40/49/d1/4049d1522fc4d58a48b37f81b4dcfb01--trailers.jpg

avatar van Zwolle84
4,5
geplaatst:
'On gardera le monde en nous'

Meestal kun je bij goede films wel onder woorden brengen wat je er zo goed aan vindt. Bij geweldige films vaak ook. Maar bij de films die je écht vol in het hart raken, is dat doorgaans een stuk lastiger.

Paris est à Nous is er zo een. Een film die ik totaal niet zag aankomen ook. Waarschijnlijk heb ik hem zonder nadenken in m'n Netflix-watchlist gezet en ben ik hem daarna weer vergeten. Ik had vooraf dan ook geen idee wat het is of hoe het staat aangeschreven. Gelukkig heb ik me vooraf ook niet ingelezen om m'n geheugen op te frissen.

Want een beschrijving van het plot zou me waarschijnlijk niet over de streep hebben getrokken. En die veel te drukke trailer is ook erg misleidend. Als je Paris est à Nous namelijk in één woord moet samenvatten, is het gevoelscinema.

En dat dan in het kwadraat, want wát kwam hij hard bij me binnen. Vanaf het eerste shot intrigeert Anna en duik je in haar hoofd. Ze neemt je aan de hand door haar leefwereld: een Parijs dat nog verward en verdoofd is na de terrorisische aanslagen.

Je maakt kennis met haar vriendje die te veel controle op haar wil uitoefenen. Ze neemt je mee in haar diepste overpijnzingen met betrekking tot de wereld en haar plek erin. Is het allemaal echt of fictie? Wie is ze? Bestaat ze überhaupt? En zo ja, wil ze wel bestaan?

Doordat je met haar gedachten samensmelt, herken je veel gevoelens. En dat zijn niet per se gevoelens die naar woorden worden vertaald. Meer dan eens vallen de dialogen compleet weg en zie je alleen maar bevreemdende sfeerbeelden. Het ene moment bedreigend, dan weer met een optimistische ondertoon.

Het zijn momenten waarop je brein zelf aan het werk gaat. Verbanden legt met je persoonlijke leven die niet altijd een weg naar boven vinden, maar in je onderbewustzijn wel doorwerken. De emoties stapelen zich op.

Bam! Ontploffing. Chaos op straat. Nog steeds half wegdromend weet je niet wat er gebeurt. Je loopt doelloos rond in een Parijs waar de stoplichten het verkeer proberen te leiden dat er niet is. Daar is je vriend weer die zich druk maakt om iets onbelangrijks. Of is het een herinnering? Of bestaat hij wellicht helemaal niet?

Nogmaals: Paris est à Nous is geen film waar je eenvoudig je vinger op legt. Maar het is ook geen film die je moet willen begrijpen; je moet hem beleven. Als iemand me nu iets ging uitleggen over het plot, dan zou ik oprecht kwaad worden. Dan zou het niet meer als mijn film aanvoelen.

Want dat is het na één kijkbeurt overduidelijk: mijn film. Dan kan een Bandersnatch met simpele artificiële trucjes tevergeefs proberen je onderdeel te laten zijn van de film, maar hier gebeurt dat pas écht.

Zonder trucjes. Zonder plot. Zonder logica. Maar met enorm veel emotie en sfeer.

Schitterend.

Ik heb het 40 minuten volgehouden met kijken. Tot ik op het randje stond om zelfmoord te plegen van hoe irritant ik deze film tot dan toe vond. Omg.
En geloof me: ik hou zelfs van hele slechte films. Bij slechte films kan ik me vol ongeloof vermaken met welke keuzes een regisseur of film editor heeft gemaakt en dat ze daar tevreden over konden zijn.

Even wat nuance:
Wellicht is deze film niet eens zo super verschrikkelijk, want in de gebeurtenissen kan ik me wel vinden. Maar de stijl waarop het gemaakt is, heeft me dermate geirriteerd dat het verstandig is dat ik even bij een boksschool tegen een bokszak aan ga slaan. Kans dat ik de film af ga kijken: 0%

avatar van leatherhead
4,5
geplaatst:
Wauw..

Deze film kwam naar mijn gevoel compleet uit het niks maar blies me toch even aardig omver. Dat laatste kwartier.. ik wilde gewoon níet dat het stopte. Vind het verder nog erg lastig om iets over deze film te schrijven dus ik sluit me gewoon lekker veilig bij de recensie van Zwolle aan. Grandioze film.

avatar van Onderhond
4,5
Verrassend.

Ik had een soort van Franse Drake Doremus verwacht, al helemaal toen ik zag dat Zwolle84 een postieve review geschreven had. Dat is het ook wel een beetje, maar het is vooral érg veel meer. Zo laat Netflix maar weer eens zien dat het toch best een breed platform is.

Maar voor de doordeweekse Netflix kijker is deze film een beetje te apart vrees ik. Sowieso is de romance al wat lastiger om volgen, met een camera die dicht op de huid zit, met wat gespring in de tijd en met lange, uitgerekte scenes. Waaronder de opener, op een waar techno feestje met muziek van Laurent Garnier op de achtergrond. Ik haat normaal de filminterpretaties van dat soort momenten, maar volgens mij heeft Vogler wel een beetje voeling met de scene, want die opening was naadloos.

Na een half uurtje begint de film dan langzaam te ontbinden. De hoofdnarratief verdwijnt langzaam en want overblijft is een filmisch gedicht. Abstract beeldmateriaal, live opnames en een heerlijke soundtrack zijn de ingrediënten die Parijs als stad dienen te capteren. Een tijdsdocument zoals er maar weinig zijn.

Heerlijke cinema dit, mooi van Netflix dat ze regisseurs als Vogler een breed platform bieden, zodat dit soort filmpjes niet wegkwijnen op film festivals.

4.5* en een uitgebreide review

avatar van SmackItUp
4,5
Geen idee wat ik hiervan moet vinden. Ik begreep er bar weinig van, maar met name die laatste 20 minuten waren van overweldigende schoonheid. En die live opnames, grandioos. Even laten bezinken. Misschien snel nog maar een keer opzetten.

avatar van McSavah
3,0
Maar geen verkeerde plagiaat. Metafysisch tegen het kinderlijke aan, maar Vogler voegt nog wat andere laagjes toe waardoor de film wel blijft intrigeren. Jammer dat ze soms letterlijk kopieert, want er zijn ook scènes waar ze visueel experimenteert op een wijze die je niet bij Malick ziet. Verder vooral een geweldig effectief/immersief sounddesign en spreekt de hele sfeer van de film mij zeker aan. Waar Vogler precies heen wil is (voor mij) niet echt duidelijk en dat werkt hier best goed.

avatar van leatherhead
4,5
Het kan aan mij liggen, maar ik moest tijdens het kijken misschien nog wel het meest aan Enter the Void denken. Vooral qua structuur dan. Of Doremus inderdaad het eerste halfuur. Van wat ik al van Malick gezien heb (weliswaar slechts drie films) vind ik dit qua stijl en sfeer toch heel verschillend.

avatar van Onderhond
4,5
De omgekeerde schaduwen zijn vintage Malick, een beetje ook de mijmerende voice overs, maar de link is beperkt. Net zoals nogal wat andere linken (Noe kan er ook zeker bij, Lynch en Doremus ook zeker) . Maar uiteindelijk zegt dat meer over de kijker dan over de regisseur.

avatar van McSavah
3,0
Shots, locaties, montage, muziek, voice-over, ook structuur gedeeltelijk. Zit wel echt veel Malick in.

avatar van Bram0108
Echt een enorm verschil tussen mm en imdb. Meestal scoort imdb wat hoger. Misschien kijk ik deze nog even op Netflix.

avatar van Warp
4,0
Ik zie er eigenlijk ook het meeste van Malick in terug dan. Verder een fijne ontdekking dit, niet eentje die ik zelf aangezet zou hebben op Netflix.

Voornamelijk is het gevoelscinema, de sterkste momenten zijn dan ook voor mij de dromerige scenes met een poëtische voice-over begeleidt door sfeerbeelden en muziek. De 'harde realiteit', de momenten die na deze scenes volgen vond ik dan weer wat minder pakkend. Ondanks dat Noémie Schimdt de film draagt trekt haar vriendje het wat naar beneden, zoals het geneuzel wat ze hadden kon mij weinig boeien, of de hectiek in Parijs. Ondanks dat het zijn functie had weet je na een tijdje onderhand wel dat ze het begin van hun romance weer wilt herleven..

Visueel was het genietbaar. Het zit verder dicht op de huid en voelt allemaal dromerig aan door de (close-up) camerastandpunten, trackingshots en de soms ronddraaiende camera. Hoogtepunt blijft het technofeestje met de flashbacks daaraan terug (en de knallende soundtrack van Laurent Garnier) en de laatste 20 minuten.

Overigens weet ik niet of het iedereen opgevallen was, maar er zit nog een soort mooie aftercredits scene in

avatar van Zwolle84
4,5
Ik moest vooral aan Paris est à Nous denken.

avatar van SmackItUp
4,5
Zojuist voor de tweede keer gezien, en eindelijk daalt ie een beetje in. Kon nu veel meer genieten dan de eerste keer, omdat ik toen toch meer bezig was hoe het in elkaar stak. Nu de grote lijnen bekend waren heb ik mij laten onderdompelen in de grandioze sfeer van deze film. Audiovisueel een weer spektakelstuk met een bijzonder verhaal in een geweldig in beeld gebracht Parijs. Wow.

4,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 22:15 uur

geplaatst: vandaag om 22:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.