Paris Est à Nous (2019)

Trailer doet heel erg Malickiaans aan!

Pure plagiaat.

Zelfs de titel is niet bijster origineel... verbastering van de aangepaste tekst op de billboard "Le Monde est à (V) Nous" uit de film 'La Haine (1995)' !!!

https://i.pinimg.com/736x/40/49/d1/4049d1522fc4d58a48b37f81b4dcfb01--trailers.jpg

'On gardera le monde en nous'

Meestal kun je bij goede films wel onder woorden brengen wat je er zo goed aan vindt. Bij geweldige films vaak ook. Maar bij de films die je écht vol in het hart raken, is dat doorgaans een stuk lastiger.

Paris est à Nous is er zo een. Een film die ik totaal niet zag aankomen ook. Waarschijnlijk heb ik hem zonder nadenken in m'n Netflix-watchlist gezet en ben ik hem daarna weer vergeten. Ik had vooraf dan ook geen idee wat het is of hoe het staat aangeschreven. Gelukkig heb ik me vooraf ook niet ingelezen om m'n geheugen op te frissen.

Want een beschrijving van het plot zou me waarschijnlijk niet over de streep hebben getrokken. En die veel te drukke trailer is ook erg misleidend. Als je Paris est à Nous namelijk in één woord moet samenvatten, is het gevoelscinema.

En dat dan in het kwadraat, want wát kwam hij hard bij me binnen. Vanaf het eerste shot intrigeert Anna en duik je in haar hoofd. Ze neemt je aan de hand door haar leefwereld: een Parijs dat nog verward en verdoofd is na de terrorisische aanslagen.

Je maakt kennis met haar vriendje die te veel controle op haar wil uitoefenen. Ze neemt je mee in haar diepste overpijnzingen met betrekking tot de wereld en haar plek erin. Is het allemaal echt of fictie? Wie is ze? Bestaat ze überhaupt? En zo ja, wil ze wel bestaan?

Doordat je met haar gedachten samensmelt, herken je veel gevoelens. En dat zijn niet per se gevoelens die naar woorden worden vertaald. Meer dan eens vallen de dialogen compleet weg en zie je alleen maar bevreemdende sfeerbeelden. Het ene moment bedreigend, dan weer met een optimistische ondertoon.

Het zijn momenten waarop je brein zelf aan het werk gaat. Verbanden legt met je persoonlijke leven die niet altijd een weg naar boven vinden, maar in je onderbewustzijn wel doorwerken. De emoties stapelen zich op.

Bam! Ontploffing. Chaos op straat. Nog steeds half wegdromend weet je niet wat er gebeurt. Je loopt doelloos rond in een Parijs waar de stoplichten het verkeer proberen te leiden dat er niet is. Daar is je vriend weer die zich druk maakt om iets onbelangrijks. Of is het een herinnering? Of bestaat hij wellicht helemaal niet?

Nogmaals: Paris est à Nous is geen film waar je eenvoudig je vinger op legt. Maar het is ook geen film die je moet willen begrijpen; je moet hem beleven. Als iemand me nu iets ging uitleggen over het plot, dan zou ik oprecht kwaad worden. Dan zou het niet meer als mijn film aanvoelen.

Want dat is het na één kijkbeurt overduidelijk: mijn film. Dan kan een Bandersnatch met simpele artificiële trucjes tevergeefs proberen je onderdeel te laten zijn van de film, maar hier gebeurt dat pas écht.

Zonder trucjes. Zonder plot. Zonder logica. Maar met enorm veel emotie en sfeer.

Schitterend.

Ik heb het 40 minuten volgehouden met kijken. Tot ik op het randje stond om zelfmoord te plegen van hoe irritant ik deze film tot dan toe vond. Omg.

En geloof me: ik hou zelfs van hele slechte films. Bij slechte films kan ik me vol ongeloof vermaken met welke keuzes een regisseur of film editor heeft gemaakt en dat ze daar tevreden over konden zijn.

Even wat nuance:

Wellicht is deze film niet eens zo super verschrikkelijk, want in de gebeurtenissen kan ik me wel vinden. Maar de stijl waarop het gemaakt is, heeft me dermate geirriteerd dat het verstandig is dat ik even bij een boksschool tegen een bokszak aan ga slaan. Kans dat ik de film af ga kijken: 0%

Wauw..

Deze film kwam naar mijn gevoel compleet uit het niks maar blies me toch even aardig omver. Dat laatste kwartier.. ik wilde gewoon níet dat het stopte. Vind het verder nog erg lastig om iets over deze film te schrijven dus ik sluit me gewoon lekker veilig bij de recensie van Zwolle aan. Grandioze film.

Verrassend.

Ik had een soort van Franse Drake Doremus verwacht, al helemaal toen ik zag dat Zwolle84 een postieve review geschreven had. Dat is het ook wel een beetje, maar het is vooral érg veel meer. Zo laat Netflix maar weer eens zien dat het toch best een breed platform is.

Maar voor de doordeweekse Netflix kijker is deze film een beetje te apart vrees ik. Sowieso is de romance al wat lastiger om volgen, met een camera die dicht op de huid zit, met wat gespring in de tijd en met lange, uitgerekte scenes. Waaronder de opener, op een waar techno feestje met muziek van Laurent Garnier op de achtergrond. Ik haat normaal de filminterpretaties van dat soort momenten, maar volgens mij heeft Vogler wel een beetje voeling met de scene, want die opening was naadloos.

Na een half uurtje begint de film dan langzaam te ontbinden. De hoofdnarratief verdwijnt langzaam en want overblijft is een filmisch gedicht. Abstract beeldmateriaal, live opnames en een heerlijke soundtrack zijn de ingrediënten die Parijs als stad dienen te capteren. Een tijdsdocument zoals er maar weinig zijn.

Heerlijke cinema dit, mooi van Netflix dat ze regisseurs als Vogler een breed platform bieden, zodat dit soort filmpjes niet wegkwijnen op film festivals.

4.5* en een uitgebreide review

Geen idee wat ik hiervan moet vinden. Ik begreep er bar weinig van, maar met name die laatste 20 minuten waren van overweldigende schoonheid. En die live opnames, grandioos. Even laten bezinken. Misschien snel nog maar een keer opzetten.

Maar geen verkeerde plagiaat. Metafysisch tegen het kinderlijke aan, maar Vogler voegt nog wat andere laagjes toe waardoor de film wel blijft intrigeren. Jammer dat ze soms letterlijk kopieert, want er zijn ook scènes waar ze visueel experimenteert op een wijze die je niet bij Malick ziet. Verder vooral een geweldig effectief/immersief sounddesign en spreekt de hele sfeer van de film mij zeker aan. Waar Vogler precies heen wil is (voor mij) niet echt duidelijk en dat werkt hier best goed.

Het kan aan mij liggen, maar ik moest tijdens het kijken misschien nog wel het meest aan Enter the Void denken. Vooral qua structuur dan. Of Doremus inderdaad het eerste halfuur. Van wat ik al van Malick gezien heb (weliswaar slechts drie films) vind ik dit qua stijl en sfeer toch heel verschillend.

De omgekeerde schaduwen zijn vintage Malick, een beetje ook de mijmerende voice overs, maar de link is beperkt. Net zoals nogal wat andere linken (Noe kan er ook zeker bij, Lynch en Doremus ook zeker) . Maar uiteindelijk zegt dat meer over de kijker dan over de regisseur.

Shots, locaties, montage, muziek, voice-over, ook structuur gedeeltelijk. Zit wel echt veel Malick in.

Echt een enorm verschil tussen mm en imdb. Meestal scoort imdb wat hoger. Misschien kijk ik deze nog even op Netflix.

Ik zie er eigenlijk ook het meeste van Malick in terug dan. Verder een fijne ontdekking dit, niet eentje die ik zelf aangezet zou hebben op Netflix.

Voornamelijk is het gevoelscinema, de sterkste momenten zijn dan ook voor mij de dromerige scenes met een poëtische voice-over begeleidt door sfeerbeelden en muziek. De 'harde realiteit', de momenten die na deze scenes volgen vond ik dan weer wat minder pakkend. Ondanks dat Noémie Schimdt de film draagt trekt haar vriendje het wat naar beneden, zoals het geneuzel wat ze hadden kon mij weinig boeien, of de hectiek in Parijs. Ondanks dat het zijn functie had weet je na een tijdje onderhand wel dat ze het begin van hun romance weer wilt herleven..

Visueel was het genietbaar. Het zit verder dicht op de huid en voelt allemaal dromerig aan door de (close-up) camerastandpunten, trackingshots en de soms ronddraaiende camera. Hoogtepunt blijft het technofeestje met de flashbacks daaraan terug (en de knallende soundtrack van Laurent Garnier) en de laatste 20 minuten.

Overigens weet ik niet of het iedereen opgevallen was, maar er zit nog een soort mooie aftercredits scene in

Ik moest vooral aan Paris est à Nous denken.

Zojuist voor de tweede keer gezien, en eindelijk daalt ie een beetje in. Kon nu veel meer genieten dan de eerste keer, omdat ik toen toch meer bezig was hoe het in elkaar stak. Nu de grote lijnen bekend waren heb ik mij laten onderdompelen in de grandioze sfeer van deze film. Audiovisueel een weer spektakelstuk met een bijzonder verhaal in een geweldig in beeld gebracht Parijs. Wow.

4,5*

Prachtig.

Paris est à Nous werkt een beetje zoals een geur, die een netwerk van vergeten herinneringen in je hoofd opnieuw kan doen oplichten en samenbrengt met weer andere herinneringen en belangrijker: het daarmee samenhangende gevoel. Zoals een liedje van Spinvis genoeg ademruimte tussen de regels in heeft voor persoonlijke invulling, kunnen ook de leemtes in het verhaal van Paris est à Nous met je eigen gevoelservaringen aangevuld worden. Zwolle84 omschrijft deze magische werking van de film perfect.

Vogler weet bij de eerste scene meteen de essentie van zo'n gevoel te vangen. Een ontmoeting die je aandacht opslokt en bezit van je neemt. Magie en onwennigheid die elkaar afwisselen. Ik weet niet of ik mezelf nou verloor in het moment met Anna en Greg of dacht aan die keren dat ik zelf op vergelijkbare manier met iemand stond te praten op een feestje. Dat je voelt dat je met iemand iets bijzonders aan het aanvangen bent.

De film werkt perfect samen met je brein om de liefde, zingeving en de twijfels rondom beiden in beeld te brengen. Bijzonder mooi ook in beeld gebracht, met subtiel kleurgebruik en effecten die verschillende lagen en maten van stilering per scene samenbrengen. Anna geeft zich over aan de liefde, twijfelt aan die liefde, is er boos op en schreeuwt haar frustraties uit als ze ervoor op de vlucht gaat. Zonder de onderliggende gevoelens voor te kauwen, werken haar woorden, de beelden en het geluid op ongrijpbare wijze perfect samen om een constellatie van emoties tevoorschijn te toveren. Deels die van jou, deels van Anna.

De film riep bij mij connotaties op met Mr. Nobody, Reconstruction en misschien zelfs aspecten van Eternal Sunshine of De Battre Mon Coeur S'est Arrêté. Allemaal films die ooit mijn top 10 sierden en allemaal om dezelfde reden, namelijk dat ze voort weten te borduren op je eigen emoties en herinneringen. Klein minpuntje is dat in de relatie met Greg het verschil in ambitie toch een erg specifiek (financieel gedreven) puntje meekrijgt, waardoor het abstracte gevoel wat aan universele zeggingskracht inboet. Het is, samen met beoogde herziening, het enige wat me voorlopig van 5* en een top-10 plek afhoudt, want verder is dit helemaal mijn ding. Misschien niet de beste keuze als je zelf liefdesverdriet hebt.

Malickian!

Interview incoming trouwens! Allicht woensdag

En daar is hij dan: Interview met Elisabeth Volger. ZItten genoeg leuke weetjes in voor de fans (duh).

Fijn interview OH

Een beetje intuïtieve werkwijze is wel aan de film af te lezen, maar zo ver doorgetrokken is opvallend te noemen. Ik ben verhoogd nieuwsgierig naar de opvolger.

Begrijp ik het goed dat de regisseur een man is?

Misschien dat het dan gewoon een pseudoniem van Terrence Malick is.

Mooi artikel!

Grappig, toen ik de film keek, vroeg ik me bij die openingsscène in de club direct af hoe jij deze zou ervaren, gezien je allergie en het oprechte/energieke gevoel dat ik bij de scène kreeg.

Ik ben er verder privé ook maar niet al te diep op ingegaan, maar daar lijkt het wel op ja. Blij dat ik het maar bij 1 "vrouwen-in-film" vraag gehouden heb

Hehe. Als zo uitgevoerd zijn zoals hier heb ik er echt geen probleem mee. In ieder geval interessant om te horen dat er ook een technische uitleg voor is.

Paris Est á Nous

Dromerige en eigenzinnige film waarin we een vrouw volgen die moet omgaan met liefde, de realiteit van het leven, de wereld om haar heen en vooral zichzelf. En dit alles in een Parijs onder hoogspanning, zo net na de terroristische aanslagen. Paris Est á Nous moet je niet gaan kijken als je een rechtlijnig liefdesverhaal wilt met antwoorden op de vele vragen die de film oproept.

Regisseur Elisabeth Vogler heeft goed gekeken naar Terence Malick en Gaspar Noé (vooral qua camerawerk), maar Paris Est á Nous is wel een film met een eigen smoel. Vooral door het maatschappelijke element, maar ook door het hoofdpersonage Anna. Je weet niet wat er zich allemaal in het hoofd van haar afspeelt en wat echt is (bestaat ze wel?), maar haar hersenspinsels en overpeinzingen zijn fascinerend om naar te kijken en luisteren. Op het laatst vliegt de film uit de bocht, maar op dat punt had Vogler me al helemaal meegesleurd in haar bijzondere film.

Associatie cinema!

Op zich een mooie impressie van het onstuimige karakter van Parijs de laatste jaren, waarin het voor mij duidelijk en onomwonden vaststaat dat ze haar hoofd niet gaat buigen ( mooie scene op de begraafplaats/laatste scene van vredige straat in het ochtendgloren ).

Echter ik ging in het begin niet helemaal mee in de wereld van Anna. Daarbij komt kijken dat ik pakweg het laatste half uur pas echt bij mijn kladden werd gegrepen door de prachtige cinematografie van deze film. Vond de extreme close ups in het begin ook niet altijd even geslaagd, soms zelfs vrij lelijk. Blijft over, een interessante film die zich niet makkelijk laat doorgronden maar die je zult moeten ervaren. 3,5*

Deze film moet het dus duidelijk niet hebben van het verhaal maar voornamelijk van de bijzondere sfeer, teweeg gebracht door de mysterieuze verschijning Anna, de zeer fraaie beelden waarin droom en werkelijkheid door elkaar heen lopen en de mooie techno muziek van Laurent Garnier waarmee de film opent. Moest onmiddellijk denken bij die zeer fraaie opening aan de films van Gaspar Noé. Voor de rest waren mijn ogen voornamelijk gericht op de toch wel voortdurend in existentiële crisis verkerende vrouw Anna. Ja, de vrouw gaat bij mij in films een steeds meer belangrijke rol spelen.

Had van deze film trouwens ook zeer veel verwacht mede door de zeer hoge waardering van Onderhond én het zeer lage gemiddelde op IMDb. Tja, dat heb je als je dit soort films via Netflix te zien krijgt. Als het mainstream filmpubliek zich aan dit soort films gaat wagen dan is een hoge waardering meestal uitgesloten. Maar so what, mij mogen ze wel vaker verrassen met dit soort cinema waarbij het toch puur gaat om het gevoel dat zo'n film bij mij oproept en waarbij het verhaal van ondergeschikt belang is.

4,0*

Het regent hier 4,5* waarderingen en op IMDb heeft hij een 4,5/10. Dat belooft wat

Durf je het aan?

Dat viel mij eerder ook al op:

Films met beduidend hogere waardering op Moviemeter dan op op IMDb, of vice versa

Het stemgemiddelde is hier inmiddels zelfs nog omhoog gegaan: van 3,25 naar 3,39 nu.