Berlin, I Love You (2019)

Dit concept is inmiddels zo uitgemolken. Wie zit hier nu nog op te wachten...

Ook zo nep dat ze allemaal Engels praten.

Commentaar op YouTube bij de trailer:

Jeetje, het segment met Keira Knightley en Hellen Mirren wordt enorm uitgemolken in die trailer. En het is ook onzinnig om het thema van de romantische liefde los te laten op Berlijn, want die stad heeft een hele andere sfeer en vibe dan Parijs.

Onsamenhangende eerste 15 minuten gekeken maar kon mijn aandacht niet vasthouden. Vage verhaal lijn... word nergens duidelijk hoe en wat. En een pratende BMW? Kom op zeg. Ik dacht direct al veel van Berlijn te zullen zien. Helaas. Halve ster voor de eerste 15 minuten.

Er valt niet meer van te maken dan dat dit inderdaad een mindere versie is van het reeds bekende recept. De eerder bekeken I Love You delen die zich afspeelde in NYC en Parijs waren toch een kwaliteitsniveau hoger(de versie in Rio heb ik niet gezien, maar schijnt ook niet al te best te zijn). Rommelige film dit, een snel en ongemotiveerd vluggertje om nog rap even in te haken op de gewaardeerde vorige delen. Verhaaltjes die je nergens raken(dat er geen storyline is waarin echte Duitsers in het Duits mogen figureren werkt ook niet mee). Zonde dat als je Knightley, Mirren, Sturgess en Wilson aan boord hebt hen dan afscheept met zulke futloze en ongeloofwaardige love stories. Erger nog is dat het prachtige Berlijn nergens de hoofdrol krijgt die het verdient en dat was toch eigenlijk wel de bedoeling van deze reeks? Een vreemde eend in de bijt die eigenlijk beter niet gemaakt had kunnen worden.

Goeie collage-film met een aantal korte segmenten door verschillende regisseurs die zich allemaal afspelen in Berlijn. Het segment met Mickey Rourke heeft echter weinig tot niets met Berlijn te maken. De film heeft een plezierig tempo en het heeft allemaal niet veel om het lijf. Als je de vorige 'I Love You'-delen kon waarderen, dan zal deze je ook wel bevallen.

Dat klopt.

Ik vond Paris, Je T'Aime (2006) wel goed trouwens. Maar van mij hoeft het concept niet eindeloos uitgemolken te worden.

Ik kan deze films de hele dag kijken en dan is mijn leven perfect.

Tuurlijk, als je er 1 hebt gezien heb je de allemaal gezien maar ik vind ze magisch, stuk voor stuk.

Bij de stad Berlijn denk ik meestal niet aan Britten en Amerikanen die zichzelf kwijt zijn. Merkwaardig genoeg is dat wel waar de meeste verhalen in 'Berlin, I Love You' (2019) op neerkomen. Misschien is het enige waar een beetje pit in zit het leitmotiv van een Duitse engel-acteur (Robert Stadlober) en een Israëlische straatmuzikante (Rafaëlle Cohen). Alle Berlijn-clichés over het oorlogsverleden en de punk- en kunststad kunnen afgevinkt worden, maar deze tussensequenties lijmen de boel in ieder geval aan elkaar met fraaie sfeerbeelden. Maar in de afzonderlijke verhalen is weinig terug te vinden van de bruisende stad. Niet in het absurdistische openingsverhaal waarin een suïcidale man (Jim Sturgess) een liefdesrelatie opbouwt met zijn nieuwe BMW. (!?) Weinig Berlijn in het verhaal waarin de moeder-dochterrelatie tussen twee Britse vrouwen - Helen Mirren en Keira Knightley - een nieuwe impuls krijgt wanneer ze een Syrisch vluchtelingenjongetje in hun midden krijgen. En de stad schittert compleet door afwezigheid in het verhaal waarin Mickey Rourke een aantrekkelijke blondine denkt te schaken, maar zich geconfronteerd ziet met de zwaarte van zijn onverantwoordelijke levenskeuzes. In alle segmenten zijn de acteurs belangrijker dan de locaties waar ze zich bevinden en er wordt dus ook vooral binnen geschoten.

Op zichzelf hoeft er niks mis te zijn met binnenlocaties en een focus op acteurs, maar het lukt 'Berlin, I Love You' (2019) ook niet om de verschillende smaken en tonen bij elkaar te krijgen. Nog amper bekomen van loodzware thema's als suïcidaliteit, vluchtelingenproblematiek of het mannengeschmier van Mickey Rourke, of de film loopt alweer over in een vrolijke musicalsequentie. In één van de leukere verhalen probeert danseres Jenna Dewan met haar rolkoffertje een weg te vinden in de chaotische grootstad en wordt ze door nukkige Berlijners van hot naar her gestuurd. Van het ene op het andere moment raakt ze het stralende middelpunt van een ballroomfantasie met het fameuze Palast Orchester. Om dan in de volgende sequenties luchtigheid en couleur locale overboord te gooien voor bloedserieuze maatschappijkritiek. Eerst verschillende vrouwen in een wasserette die te maken kregen met seksueel misbruik en een soort zusterschap met elkaar vormen. Daarna een kolderiek verhaal over een vluchteling die wegloopt voor de politie en terechtkomt in een luxe-bordeel terechtkomt, alwaar een plezierdame zich over hem bekommert. Het begint als Looney Tunes en eindigt als een grote tragedie.

De laatste verhalen waren wat meer naar mijn smaak, al blijft het een probleem dat ze niet per se geschoten hoefden te worden in Berlijn. Een tienerjongen (Michelangelo Fortuzzi) praat met een Drag Queen (Diego Luna) over de twijfels rond zijn eigen seksualiteit. Best lief hoe die twee mensen zich aan elkaar spiegelen en via hun terloopse interactie meer over zichzelf leren. Op dezelfde manier vond ik het segment aardig waarin een cynische Hollywood-regisseur (Luke Wilson) betoverd raakt door het kinderlijke enthousiasme van een Amerikaanse poppenspeelster (Diana Agron). In het slotverhaal wordt weer niet helemaal de juiste toon gevonden omdat het wederom te geforceerd grappig probeert te zijn. Toch is Sibel Kekilli innemend als Turks-Duitse taxichauffeuse, die tegen wil en dank de ritjes overneemt van een mannelijk familielid.'Berlin, I Love You' (2019) weet geen goede balans te vinden tussen hoogdravende maatschappijkritische thema's en onbezorgde lebensfreude. Het is een compleet chaotisch allegaartje waar de betere sequenties erboven uitsteken op de verdienste dat ze niet lachwekkend slecht zijn. Je weet dat er iets niet klopt als de gebotoxte lippen van Mickey Rourke levendiger ogen dan de metropool die het middelpunt zou moeten zijn.

Het is doorgaans goed toeven in Berlijn, maar de stad mist wel de uitstraling van steden als Parijs, Budapest of Praag. Daar heeft deze collage korte verhaaltjes ook last van. Aardig om een keer gezien te hebben, maar niet meer dan dat.

Deze mozaïekenfilm eens geprobeerd en het was niet mis. Wel wat vreemd dat ze in de film zo goed als niks van Duits spreken. De verhalen waren niet slecht, maar niet allemaal even memorabel.

De cast deed het niet slecht en verder zag de film er wel prima uit.

Geen waw film, maar ook niet super slecht.

Vond het juist goed mis. Het ontstijgt werkelijk nergens het niveau van niet al te beste T.V.-producties. Daarbij kun je Berlijn denkelijk nauwelijks oninteressanter in beeld brengen dan er hier is gebeurd. Dat dit überhaupt Art-House mag heten.