Judy (2019)

Zellwegers vertolking als Judy Garland doet in erg veel opzichten denken aan die van Michelle Williams met een Emmy bekroonde rol als Gwen Verdon in Fosse/Verdon. Zellweger van een afstandje precies op Judy Garland in een bravoure-vertolking waarin ze alle liedjes zelf zong. Zellweger klinkt niet als de Garland die wij kennen, maar deze biografische film betreft haar laatste levensjaren waarin haar stem, als gevolg van haar enorme onzekerheden en de door MGM-studio's veroorzaakte verslaving aan pillen, behoorlijk is verzwakt. Zellweger compenseert haar tekortkoming als zangeres met dezelfde passie en emotie die Garland zo legendarisch maakte.

Zelfs Liza Minnelli waagde zich nooit aan een vertolking van 'Somewhere Over The Rainbow', dus het is niet zo vreemd dat Zellwegers interpretatie van Garlands signature tune al geruime tijd onderwerp van discussie is. Mijn inziens raakt Zellweger de essentie van het lied, maar legt ze ook de getormenteerde ziel van de tragische held Judy Garland bloot. Zellwegers spel oogt soms wat mechanisch, maar ook dat lijkt te passen bij de rol van een diva die krampachtig probeert nog iets van haar sterrenstatus levend te houden. Scenarist Tom Edge blinkt uit in de compacte, maar effectieve flashbacks naar 1938 en maakt daarin op pijnlijke wijze duidelijk hoe Garland slachtoffer werd van een studio-systeem dat enorm hoge eisen stelde. Richard Cordery imponeert als Louis B Mayer, een meester-manipulator die op meedogenloze wijze inspeelde op Garlands onzekerheden, maar haar ook het gevoel gaf bijzonder te zijn. Zijn scènes met Darci Shaw als de jonge Judy zijn onvergetelijk. Een wat deprimerende film, maar het goede spel maakt veel goed, evenals het ondersteunende werk van Phil Dunster en Andy Nyman in een hartverscheurende scène die duidelijk maakt waarom Judy zo geliefd is in de LGBT-gemeenschap.

Ben verre van een Judy Garland kenner en ook niet bepaald een Renee Zellweger fan. Dus of de film en haar performance accuraat is weet ik niet. Maar de film zelf zit goed in elkaar en Renee speelt en zingt gewoon heel erg sterk. Visueel zit de film goed in elkaar en ik vond de momenten met de jongere Judy ook erg goed. Erg mooie film!

4*

Deze film is helemaal de soort biopic die ik waardeer, gecentreerd rond een bepaald thema of bepaalde -korte- periode en zo iemand leren kennen. In dit geval de oudere Garland rond enkele concerten in Londen met enkele flash backs naar haar jeugd. Dat ook met een wat registrerende camera van een afstandje. Alleen in dit geval interesseerde de film me nauwelijks. Noch de persoon Garland, noch de losse scènes. Zellweger doet het best oké (al vallen haar wangen te veel op) maar de regie is wel erg degelijk met veel saaie shots en veel statische gesprekken, die me inhoudelijk ook niet boeiden. En zo zit ik naar een film te kijken die best goed is, maar voor mij ook saai. Jammer. 2,5*.

Ik ben eigenlijk nogal pissig dat deze biopic in feite alleen gaat over de teloorgang van Judy Garland, terwijl zij zulke prachtige films heeft gemaakt als The Wizard of Oz (1939), Meet Me in St. Louis (1944), Easter Parade (1948) en A Star Is Born (1954).

De begindiscussie bij dit topic ging over de vraag of het wel de juiste keuze is geweest om Renée Zellweger te casten als Judy Garland. Mijn antwoord op die vraag is “ja”. Op basis van de films van Garland, die ik gezien heb (een 12-tal), kom ik tot de conclusie dat Zellweger een levensechte Garland neerzet inclusief haar humor, haar nukken en haar vertolkingen van de liedjes (al zijn de originele uitvoeringen uiteraard beter).

Al met al vind ik het een boeiende film. Maar ik blijf het jammer vinden dat wij het moeten stellen met een handvol flashbacks wat Garland’s beginjaren en haar relatie met media mogul Louis B. Mayer (MGM) betreft. Die coming-of-age periode verdient meer aandacht en wellicht zelfs een heel eigen film.

Ik heb de originele Wizard of Oz vaak gezien. Nooit geweten dat er zo'n triest verhaal achter Judy zat. En ook nooit geweten dat ze de moeder van Liza Minnelli was. Voor het documentaire aspect scoort deze film hoger bij mij dan voor de andere aspecten (muziek, verhaal etc.).

Wat Zellweger betreft: mocht het levensverhaal van Edith Piaf nog eens verfilmd worden, dan mag Zellweger haar, wat mij betreft, vertolken. Ze was in Judy in ieder geval de perfecte keuze.

Prachtige film over het leven van Judy Garland die prima vertolkt wordt door Renee Zellweger.

Haar mimiek is perfect en haar zangkunsten vond ik beduidend goed.

Een tragische verhaal met goede acteerpresentaties.

Heb er erg van genoten.

Ik las hier en daar toch vrij positieve reviews over hoe Renée Zellweger hier Judy neerzet.

Helaas zag ik vooral een verherbouwde Zellweger die met een hoop maniertjes probeert Judy te imiteren en geen van allen werkt.

Daarnaast überhaupt al geen erg interessante of bijzondere film.

Kon er niet zoveel mee.

Ik ken Garland wel van haar films, van haar persoonlijke leven wist ik op zich weinig tot niks. Op zich is de opzet van deze film dan wel oké, via haar laatste jaar zou je een goed beeld kunnen krijgen van Garland als persoon. Alleen komt dat er nooit echt helemaal uit.

Komt enerzijds omdat de flashbacks een wat al te makkelijke verklaring proberen bieden voor haar wat losgeslagen gedrag in haar latere leven. Er mist duidelijk een hoop informatie om tot een completer beeld te komen, maar daar wordt geen aandacht aan besteed.

Ander probleem is Zellweger. Enerzijds doet ze het best goed, anderzijds is ze nog steeds vooral Zellweger, wat haar rol écht wel in de weg zit. Zellweger is toch altijd vooral zichzelf in films, komt omdat ze nogal wat maniertjes heeft die erg typerend zijn (een Kitano heeft dat bijvoorbeeld ook héél sterk). Bij fictieve personages is dat geen bezwaar, bij vertolkingen van echte mensen ligt dat toch een stuk lastiger.

En als laatste heb ik met elke biopic wat lastiger met de problemen van de rich & famous. Het is toch altijd een hoop kommer en kwel van succesvolle mensen die uiteindelijk niet tevreden zijn met de keuzes die ze ooit gemaakt hebben. Deze film is dan nog van het type fall & fall, waardoor het wel héél zwaar wordt.

En zo kon ik er uiteindelijk niet zoveel mee. Lijkt mij dat een persoon als Garland een betere film zou verdiend hebben. Eentje die wat meer inzicht in haar personage biedt en minder aanvoelt als een filmisch verhaal.

1.5*

“I love you all. You won't forget me, will you? Promise you won't.”

Renée Zellweger is weergaloos als Judy Garland, en in deze film zie je op wat voor manier Hollywood en alles wat erbij komt kijken een jong meisje helemaal op kan slokken (en uit kan spugen wanneer het wil). De eerste scene tussen Garland en studiobaas Louis B. Mayer is hier al een goed voorbeeld van.

Het is jammer dat het script veel steken laat vallen, en er zitten veel momenten in de film dat het ook gewoon saai is. Judy Garland moet een zeer interessant leven hebben geleid, maar hier krijg je alleen het begin en einde te zien. Een recensent omschreef de film met de volgende zin, “If you didn’t know anything about Judy Garland before this movie, you still don’t.” Hier sluit ik mij bij aan, en dat is best wel dodelijk voor een biopic.

Renée Zellweger zal altijd wel 'Bridget Jones' aan zich hebben kleven, bij mij in ieder geval, en dus ben ik toch steeds weer verrast als ze iets anders en goeds neerzet. Deze rol doet ze wat mij betreft ook erg goed, dus daar ligt het niet aan. Ik had verwacht niet om haar als persoon heen te kunnen kijken maar dat was eigenlijk helemaal niet zo.

De film zelf is echter behoorlijk aan de saaie kant. Slechts de scènes waarin we een heel jonge Judy zien vond ik nog wel boeiend. De filmwereld van de jaren '30, hoe ze geleefd werd, uppers en downers kreeg toegeschoven, en waar de basis werd gelegd voor de problematische getekende persoon die ze later zou worden.

In plaats daarvan wordt vooral gefocust op Judy in haar laatste periode, maar eigenlijk is dat ook maar eventjes boeiend (als dat het al is) en daarna slechts veel meer van hetzelfde. En het zal wel 'sensatiezucht' van me zijn, maar vond het toch ook een beetje zwak dat we niets zien van haar dood. Op deze manier is het helemaal een wat loos geheel.

Wellicht dat ik gewoon niet geïnteresseerd genoeg ben in de persoon Judy Garland, maar ik vind alsnog wel dat de film iets teveel vertrouwt op dat een film over haar laatste periode zonder verder al teveel context interessant genoeg is. Ik had zelf liever willen zien hoe het begon dan hoe het eindigde.

2,5*

Inderdaad, althans daar lijkt het op, Renée Zellweger heeft een terechte Oscar voor haar rol gekregen als beste vrouwelijke hoofdrol want ze speelt deze rol erg goed. Kan niet met alle nominaties voor deze Oscar vergelijken, maar in ieder geval heeft Renée Zellweger een knappe performance gegeven aan de Hollywoodlegende Judy Garland. Maar de biografie valt wel wat tegen. Nu heb ik sowieso niet veel band met films waarin Judy Garland in speelt ( uitzondering natuurlijk The Wizard of Oz ) omdat het niet echt my cup of tea is, maar had wel in interesse in haar leven en doen. Deze film maakt dit echter niet waar. Je krijgt wat informatie over het begin dat eigenlijk wel heel interessant leek en vooral haar laatste jaren waarbij de legende een ware lijdensweg moest ervaren. De opmars in Hollywood , het leven tijdens haar gloriejaren en haar privéaangelegenheden van die jaren worden duidelijk onderbelicht. Beetje jammer, want zo bekom je een onvolledige biografie. Door het goede acteerwerk en de interesse toch een voldoende. 6/10

Goeie film over actrice/zangeres Judy Garland die vanwege financiële problemen gaat optreden in Londen. Een geslaagde biopic die zich voornamelijk concentreert op het laatste levensjaar van het toch wel tragische leven van Judy Garland. Inhoudelijk niet overal even boeiend en een liedje minder had gemogen. Het is vooral Renée Zellweger die de film maakt. Ze kruipt niet alleen vol overgave en op overtuigende wijze in de huid van Judy Garland, maar lijkt er ook veel op.

tragisch verhaal.

ik ben niet veel meer te weten gekomen, dan dat Judy Garland een tragisch leven had.

verslaafd aan drank en slaapmiddelen en een aantal mislukte huwelijken.

hoe is ze beroemd geworden?

hoe ging het later met haar kinderen (liza minelli)?

de film concentreert zich hier alleen op haar laatste jaren.

Zellweger doet het goed, maar die 'maniertjes' gingen mij op een gegeven moment irriteren.

De teloorgang van Judy, waarbij duidelijk haar laatste miserabele jaren aan bod komen. Helemaal uitgemolken door de filmindustrie waar ze als een verouderde en gebroken diva probeert te overleven met haar muziek en haar kinderen. Het levert alvast een boeiende tijd op en ik ben er nog niet uit of je als ode aan Judy Garland nu net die harde waarheid moet tonen of dat je haar moet eren met haar prachtige filmcarrière.

De harde Hollywood komt wel aan bod, maar wordt toch wat afgehandeld als een fait divers. De film steunt hoofdzakelijk op de rol van Zellweger als Judy Garland. Die danst op de dunne lijn van parodie en vertolking van een hoofdzakelijk dronken diva. De film zweeft ook tussen die ode en het verval van de actrice en die twijfel straalt de film helaas wel uit. En hoe interessant (om het zo maar te zeggen) Zellweger de rol van Garland speelt, krijgen we nooit een echt personage te zien. Het blijft nogal oppervlakkig. Over het algemeen is het niet slecht, maar ik zat toch nog op mijn honger na de film.

Deze muzikale film eens geprobeerd en het was niet mis. Het is zeker geen zuivere biografie, want de film concentreert zich meer op het laatste jaar van haar leven en ook in mindere mate flashbacks naar haar jonge leven. Het blijft wel allemaal redelijk op de vlakte. We krijgen wel een heleboel liedjes. De film duurde net geen 2 uren, maar vervelen deed het niet.

Renée Zellweger deed het prima en het was ook zij die de liedjes zong en geen playback.

Minder dan Rocketman of Bohemian Rhapsody, maar toch eens het bekijken waard.

Wat een dijk van een vertolking door Renée Zellweger. Kippenvel

Gaap.

En Jessie Buckley kan zo veel meer.

Boeiende film die niet de rags-to-richess-geschiedenis van een wereldster vertelt maar alleen de from-rags-to-worse-ellende, met redelijk veel compassie zonder de donkerder kanten van Garlands karakter (of althans wat in deze film als haar karakter geschetst wordt) te verhullen. Zellweger doet haar uiterste best en slaagt er meestentijds ook wel in om mij de echte Garland te doen vergeten, maar nooit voor lang, want dat maniertje om even haar lippen uitdagend te tuiten brengt mij steeds weer terug bij Bridget Jones en Beatrix Potter, en daardoor kan ik nooit echt laaiend enthousiast worden over deze film of over deze hoofdrol. De allerlaatste scène waarin de hele zaal Somewhere over the rainbow begint te zingen wanneer Garland zelf niet meer kan dreigt de film nog even compleet te laten ontsporen, maar gelukkig rollen vlak daarna de eindcredits.

Judy is een alternatieve biopic geworden over vooral the fall en de laatste periode in het leven van de legendarische Judy Garland. Berooid: financieel, familiaal, mentaal en lichamelijk, noem het maar op, treedt ze tegen wil en dank op in nachtshows.

Als rode draad, en best erg triest en kenmerkend voor zovele artiesten, wordt ze letterlijk geleefd. Op een bepaald moment zegt ze het ook tegen Jessie Buckley dat het niemand uitmaakt hoe ze zich voelt of wie ze is. Het enige wat ze moet doen is performen, zodat de kassa rinkelt en de klant tevreden is. Uitbuiting in glitterstijl, met vele laagjes vernis, tussen hangen en wurgen in de vele lucratieve contracten. Interessant daarbij waren ook de flashbacks tijdens haar glorietijd toen ze Dorothy was.

Erg boeiend dus al viel het daarnaast af en toe in. De scènes met haar kinderen en ex waren nog wel OK, maar de conversaties met onder meer Mickey. Al bij al een interessante benadering van de harde wereld van de showbizz, maar verdient Garland geen betere kijk op haar carrière dan deze aftakeling?

Een biopic die ik al een tijdje op harde schijf staan had voor een kijkbeurt, toen die gisteravond dan eindelijk aanbrak verbaasde ik me eigenlijk best wel over de middelmatige cijfers iets wat ik halverwege de film wel begreep.

We nemen het tragische verhaal van de zoveelste artiest, we nemen wellicht de moeilijkste periode uit diegene zijn leven met de nodige flashbacks, voegen daar best een behoorlijke cast aan toe en maken op die manier nog een soort van plaatje van de rise and fall of juist fall and rise, wat in het geval van Garland niet helemaal duidelijk is, want het was beroerd, het ging beroerd en het eindigt beroerd. Zellweger is best goed binnen alle ellende en de misdragingen op het podium en kleedkamer, Rufus Sewell vind ik ook altijd wel goed en vooral Jessie Buckley is een prettige verschijning om naar te kijken. Verder krijgen we een beeld voorgeschoteld wat herkenbaar is in de vorm van de gemiddelde artiest met plankenkoorts, de vrees het publiek tegen te krijgen of het talent kwijt te zijn en de drang naar verdovende middelen. Het blijkt maar weer eens dat een artiestenleven niet over rozen gaat.

Toch is het de beginfase, en vooral de flashbacks naar de jonge Judy die de film interessant maken. Wat wordt dat kind de grond ingeluld, wat leeft dat arme kind in een gevangenis, en alleen maar voor dat artiestenbestaan, voor het succes, voor de productiemaatschappij, voor de poenie met als resultaat voor het leven beschadigd met een eetstoornis en slapeloosheid en één of twee zelfmoordpogingen. Zeg maar gerust dat Judy Garland een verschrikkelijk leven gehad heeft, bij nader inzien liever normaal geweest was, dan maar geen ster. Toch wil het niet zo vlotten met de film Judy die een behoorlijk beeld geeft maar verder toch een beetje moeite heeft om te blijven boeien. Misschien komt het omdat ik nooit zo'n fan ben van Zellweger of dat de film voor het gevoel wel erg lang duurt terwijl het toch regelmatig een herhaling is van wat we al gezien hebben.

En dat terwijl de opening van de prekende producent toch best goed was en een bepaald beeld en verwachtingspatroon neerzette. Toch kan de film dat gevoel niet vasthouden over de aanzienlijke lengte en kan ik achteraf niet anders zeggen dan dat het redelijk voor een keer was maar allemaal verre van super.