Brightburn (2019)

"He's a creep."

Met James Gunn als één van de producers en een Rated R kwalificatie leek deze titel een topper te worden, maar dit is nog eens van een koude kermis thuiskomen.

Op zich is het uitgangspunt van Superman als bad guy best intrigerend te noemen. Ook hier krijg je weer te maken met een stel dat geen kinderen kan krijgen, totdat er een baby in zijn ruimteschip op hun boerderij crasht. Ze voeden het kind als hun eigen zoon op, maar er begint toch iets te knagen als zijn bovennatuurlijke krachten zich gaan manifesteren.

Met een dergelijke opzet zou je verwachten dat je als kijker een hoop gestoorde dingen voor de boeg hebt. Helaas is het merendeel te verwaarlozen, ondanks de verwoede pogingen van David Yarovesky om een onheilspellende sfeer te creëren. Mede door de onevenwichtige pacing voelt het geheel erg sloom aan; met zo een korte speelduur lijkt 'BrightBurn' ellenlang te duren.

Afgezien van een aantal toffe bloederige momenten is de horror vrijwel afwezig. Het helpt zeker niet dat Jackson A. Dunn meer op de zenuwen werkt, dan eng overkomt. Tevens laat men kansen liggen door überhaupt niet in te gaan op de oorsprong. Op deze wijze stevent de film af naar een inspiratieloos slot, zonde.

Al met al een teleurstellende horror die een sterk concept volledig verkwanselt.

Dikke 2,0 sterren.

Leuk!

Ondanks dat het geen perfecte film is, is dit vooral vermaak ten top. Dit was toch echt de film waar ik met smacht op heb gewacht, en uiteindelijk ben ik niet teleurgesteld, al had ik wel meer verwacht op een aantal vlakken echter. De Red Band trailer deed het vooral voor mij.

Film deed me qua sfeer erg denken aan Shazam! Een zelfde soort kinderachtige sfeer die het naar een stripachtige verfilming doen proeven. Dit kon me allemaal wel smaken, en dat betekend heldere kleuren en een perfect speels sfeertje dat altijd doorschemert. Het draagt bij aan de kijkervaring.

Film duurt niet lang, maar voelt wel iets langer aan inderdaad. Het voelt ook niet echt als een kloppende film aan. Meer stukjes horrorfilm die aan elkaar geplakt zijn. Daarmee bedoel ik dat na elke scene die bijdraagt aan de verhaallijn een schrik scene komt die niet altijd even veel toevoegt. Verhaallijn is daarmee dan ook het zwakste aan de film.

Visueel ziet het er goed uit. Leuke stunts, lekker snelle en speelse effecten. Het voelt aan als de rebelse broer van een Marvel film die de PG-13 regels aan zijn laars lapt en vol voor de R gaat. Dit resulteert in enkele verrassend gore scenes die je netvlies wel bijblijven.

Qua acteerwerk is het ook netjes. Banks weet eindelijk een echt goede rol te spelen, Denman is prima en de wat jongere A. Dunn, ondanks dat hij duidelijk niet al te ervaren is, is prima. Cameragebruik is soms lekker fris en de meeste scenes zien er fantasierijk uit.

Daarbuiten is het vooral vermaak met een erg geslaagde over-the-top finale. Het ziet er goed uit, het kijkt lekker en het gaat qua gore net iets verder dan de gemiddelde film. Er hadden wel wat meer kills in gemogen van mij, maar dat zal dan vast qua budget niet uitgekomen zijn.

Superman meets The Omen. Geinig concept, aardige uitvoering.

Ik had ondanks het speelse concept een wat humorloos product verwacht en daar leek het ook naar toe te gaan, het eerste half uur. De film leunt bij het introduceren van personages en het eenvoudige verhaal nog erg op Superman. Maar gaandeweg begint het te veranderen en begin je iets meer te snappen waarom de naam James Gunn erbij hoort. De film wordt heftiger en zelfs ook komischer. Het moment dat een slachtoffer een stuk glas uit haar oog moet peuteren is oprecht akelig en als Badger uit Breaking Bad wordt afgemaakt kan de film ineens opvallend bruut uit de hoek komen. Ondanks dat moeder met een soort Ma Flodder dilemma zit ('het blijft toch je zoon, hè'), is het fijn om te zien dat dit niet geldt voor de kleine jongen zelf. Zodra zijn ogen rood worden is het menens en is hij onverbiddelijk.

Ondanks het leuke concept en prima uitvoering is Brightburn nu geen meesterlijke, unieke horrorfilm. Daarvoor is de film grotendeels iets te normaaltjes. Hier en daar heeft de film een creatieve uitschieter, maar een groot deel van de film is toch van het kaliber 'een vreemd geluid, het licht flikkert en er verschijnt iemand in de hoek van de kamer'. Wat dat betreft had men naast het concept wel iets creatiever mogen worden in de set-ups en scares. Daarnaast voelt de film als een fijne opbouw naar iets veel groters. Het zou best fijn zijn om deze harde, lompe horror-toon te behouden voor een grotere franchise, een soort big budget horrorreeks met superhelden. In praktijk blijkt al dat veel grote superheldenfilms worden geregisseerd door regisseurs die zijn begonnen met horrorfilms. Dus dat klinkt als een combinatie, die wel zou kunnen werken. Kom maar op met dat BrightBurn-universum.

3,5 sterren.

Liefhebbers van gore kunnen zich vermaken met een paar aangenaam gruwelijke momenten - vooral die betreffende een oog en een onderkaak vielen bij mij in de goede smaak - maar deze verzameling van gejatte horrorelementen leunt op een slap excuus voor een verhaal en neemt tegen het einde ronduit dwaze vormen aan. Net als haar extreem naïeve karakter had Elizabeth Banks beter nee kunnen zeggen tegen dit 'project'. Ja, er zitten elementen in uit prima films als The Omen (1976), Damien: Omen II (1978) en Chronicle (2012), maar kwalitatief speelt het vooral leentjebuur bij Friday the 13th Part 2 (1981). De kenners zullen begrijpen waarom ik juist naar die film refereer... en niet alleen omdat die film net zo slecht was als deze.

Leuk horror filmpje. Voelde wel erg kort aan. Acteurs doen het goed, jochie acteert af en toe creepy. Hadden zeker dingen beter gekund, maar het is als nog vermakelijk en houdt je aandacht gedurende de speeltijd vast. Jammer dat het einde zo kort is.

3*

Alsof we nog niet genoeg superheldenfilms in onze maag gesplitst krijgen, komt er nu nog een van de hand van producent James Gunn, maker van Marvel’s Guardians of the Galaxy. Maar… dit is een ander soort superheldenfilm, namelijk een superhelden-horror. Een kleine twist weliswaar, maar wel een die de film significant anders maakt en ineens voor een volledig andere doelgroep interessant is. Als horrorfans hebben we ons heus weleens afgevraagd wat voor naars je teweeg zou kunnen brengen met al die superkrachten. BrightBurn laat het zien.

BrightBurn gooit je meteen in de realiteit van de gevolgen van de Superman-achtige landing van de baby in de achtertuin van de Breyers in het plaatsje BrightBurn. Ontwikkeling van personages krijgen we niet, daar moeten we het gaandeweg mee doen. Dit is in principe een verademing vergeleken met al dat quasi-serieuze gedoe in veel Marvel films. Hier schakelen we al redelijk snel over naar de horror en dat werkt goed. James Gunn en David Yarovesky begrijpen dat hier een andere doelgroep aangesproken moet worden en over dat aspect van de film wordt gelukkig niet krampachtig gedaan.

BrightBurn is gelukkig een volbloed horrorfilm geworden. Een slasher zou je kunnen zeggen, want Brandon gaat van slachtoffer naar slachtoffer met de nodige opbouw er aan vooraf. Vooral één bepaalde scène is slasher-materiaal met een flinke knipoog naar Lucio Fulci’s Zombi 2. Een heerlijke scène die met gemak het hoogtepunt van de film is.

BrightBurn stevent af op een solide horrorfilm ware het niet dat de makers zich toch laten verleiden tot superheldenfilms-clichés. Men lijkt hier toch weer een bepaald universum op te willen bouwen, iets waar zelfs een fan van DC, Marvel etc. toch ook wel een keer genoeg van moet krijgen? Waar is de tijd gebleven van het gewoon afleveren van een film die af is? Of BrightBurn tot een universum gaat leiden moeten we nog maar zien, maar de opzet naar meer is er wel degelijk.

BrightBurn is niet de film geworden die de trailer beloofde, maar voor de horror- en superheldenfan valt hier toch wel een hoop te genieten.

Recensie: BrightBurn (David Yarovesky) - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Goed, maar niet heel erg goed. Geïnspireerd op Superman. Wat nou als (een nog jonge) Superman juist kwaadaardig is? Het antwoord is Brightburn. Maar hoe pak je zoiets aan? In dit geval dus ontzettend oppervlakkig. Wat mij betreft de juiste keuze. Film is niet te lang en als je van horror, fantasie, bloederig geweld met een stukje familiedrama houdt dan zit je goed met Brightburn! Ook de typische locatie , een grote Amerikaanse farm zoals in Superman doet de film goed. Maar verder geen aangename verrassingen wat dat betreft en is de film vooral een vrij toffe horror variant op een nog jonge Superman. Een goede horrorfilm, maar niet bijzonder goed.

Een kleine 7.

De film heeft toch te lijden onder de marketing. Eigenlijk weet je al precies waarvoor je naar de bios gaat naar deze film, maar daarin slaagt Brightburn wel glansrijk. Je krijgt Superman goes bad voorgeschoteld en de film aarzelt geen enkel moment en geeft je alles wat je wil. Spanning en gore momenten. De R-rating pakt dan ook goed uit. Het jochie is ook creepy genoeg om deze rol te kunnen dragen.
Maar wat bedoel ik dan met die eerste zin? Aan de ene kant zorgt de marketing ervoor dat mensen naar de film gaan, want wie wil een fucked up Superman achtig kind niet zien he?
Aan de andere kant haalt het wel elke vorm van verrassing weg. Zelfde zie je nu ook bij die godganse trailer van Ma de hele tijd, je kan het hele plot van die film adhv de trailer al uitschrijven. Zou Brightburn niet veel beter zijn geweest als het a la 10 Cloverfield Lane uit het niets zou komen en je eigenlijk geen idee hebt wat er gebeurt tijdens de film? Dus laat de openingsscene weg en laat een gezin zien waarbij een kind langzamerhand flipt en ongekende krachten krijgt door een verschijning in de schuur. Een film doet er dan beter aan om naar een reveal toe te werken. Deze had Birghtburn nu niet, waardoor het soort van een checkbox afstrepen was gedurende de hele speelduur. Een gevoel dat me ook tijdens de It reboot besloop. Een beetje verrassing mysterie en wat kleine antwoorden zouden de film in mijn ogen sterker maken.

Ik hink dus vooral op twee gedachten. De film doet weinig fout en voldeed precies aan mijn verwachtingen. Toch had ik liever dat mijn verwachtingen overtroffen zouden worden en er tijdens de film nog wat te gissen zou zijn.

3,0*

Erg jammer dat de eerste helft van de film zo enorm clichematig is. Weer een apart kind die gevaarlijk is en wat niemand door lijkt te hebben of te willen hebben. Tot het langzaam duidelijk gaat worden. Dat hebben we nou wel echt zo vaak al gezien in horrorfilms. Ondanks dat het sfeertje vanaf het begin wel lekker was, vond ik dit wel echt een afknapper. Maar het restant van de film maakt wel erg veel goed zeg. Plots wordt de film bijzonder agressief, bloederig en naargeestig. De scènes met het glas in het oog en de afgebroken onderkaak zijn oprecht nasty. En ook de moordpartijen op zijn adoptieouders (die overigens heel aardig acteerden) zijn best aardig.

Best tof om eens een horror gecombineerd met het thema superheld te zien. Maar ergens voelt de film wel een beetje of ze niet volledig los zijn gegaan. Waarom moesten we bijna een uur wachten op het vuurwerk? Het had ook nog leuker gekund als hij de anderen die hem lastig vielen ook aan had gepakt. Zijn gemene klasgenoten, het meisje dat hem een freak vond. En ik had wel iets meer achtergrondinfo gewild. Waarom is hij het ene moment bezeten en kwaadaardig en het andere moment weer dat jongetje? Zijn ouders kon hij makkelijk de baas. Wat ik al zei, ze lijken gewoon niet volledig los gegaan. Hopelijk volgt er een deel 2, hier zit zo enorm veel potentie in. Visueel is de film overigens ook heel aardig. Ruim voldoende natuurlijk.

3,5*

Mijn aller eerste film die ik in 2019 heb bezocht in de bioscoop mocht ‘BrightBurn’ worden. Een film waar ik niets van had opgezocht en ik vooral op mij af liet komen. Ik werd zowat overdonderd toen ik in de bioscoop zat, een erg geslaagde zit met een film die op geen moment langzaam aanvoelde. De film opent al vrij heerlijk en we worden direct met onze neus in de feiten gelegd. De film houd echter wel een beetje informatie achter op sommige punten en het is in het begin nu niet helemaal duidelijk waar we naar toe werken, tot er veel mysterieuze dingen gebeuren waar na een tijdje toch antwoord op komt.

En dan toch, waar de film vooral in het begin aardig rustig was loopt het vrij vlot naar een best harde film uit met goede harde scenes en aardig wat actie. Het ‘superhelden’ gedeelte vond ik zelf best leuk, we kennen genoeg films met deze prent maar dit keer eentje die de wereld vernietigd is natuurlijk wel even wennen. Ook vond ik het gaaf dat hij niet dood gemaakt werd, en dat hij toch iedereen vermoord. Iets wat we niet vaak zien, dus dan is het al snel leuker om te kijken. De film is kort, en vlot waardoor de zit erg leuk was: toffe film!

3.5*

Ondanks dat de vraag; 'Wat als een buitenaards kind niet een held voor de mensheid wordt, maar juist een duistere bedreiging.' voor een hoop horror had kunnen zorgen. Blijft de film niet meer dan aardig vermaak! Het verhaal was met een meer bijzondere aanpak, een stuk sterker geweest dan dat nu is. De film zit te traditioneel in elkaar, en hangt er maar weinig goede spanning of sfeer. Acteerwerk is wel netjes en extra props voor Elizabeth Banks. Helaas is de film soms net iets te onlogisch, of zelfs misschien wel te inspiratieloos. Het leuke idee van de omgekeerde superheldenmythe en de harde en brute kills (inclusief een Lucio Fulci verwijzing) maken dat de film een vermakelijke is maar heel indrukwekkend werd het helaas nooit. Qua punten is dit dan ook een twijfelgeval. In de slot-credit zien we een vaste klant uit de James Gunn-stal opduiken in een cameo, en leek het dat er al gezinnespeelt werd op een vervolg, door nog meer kinderen op te voeren?

Een leuk concept dat vrij aardig is uitgewerkt.

Met een anderhalf uur kijkt de film wel lekker snel weg.

En omdat er genoeg gore in zit, vergeef je al snel bepaalde onlogische dingen in het verhaal.

Leuke twist op het superhelden genre en van mij mag er best een vervolg op komen.

Prima supervillain film met horrorelementen. De film komt na een half uur met wat actie en de kills zijn lekker bloederig! (Het is alweer een tijdje geleden dat ik een goede glass-in-the-eyeball scene heb gezien!) Over het algemeen een nogal basic verhaaltje waar veel meer uit gehaald had kunnen worden, en laat me ook met verschillende onbeantwoorde vragen achter. De speelduur was overigens prima, met 91 minuten goed vol te houden. Ben benieuwd of er een vervolg op komt!

Voor iemand die niet gauw verrast wordt vormt Brightburn een van de uitzonderingen. Met zijn rustige opbouw, karakteruitdieping en het onderhuidse, dreigende gevoel naar de ontluiking van Brandon's ware aard weet hij de aandacht prima vast te houden en simultaan de spanning effectief op te bouwen.

De complexiteit en diversiteit van de verschillende relaties zijn met zorg uitgewerkt. Een belangrijk narratief is de sterke band tussen Banks en Dunn; een invulling die overtuigend neergezet wordt door beide acteurs. Je voelt je betrokken bij de karakters - wat niet onverdienstelijk is in een horrorprent.

Met de duistere kant gaat Yarovesky een paar stappen verder. De kills worden zeer expliciet in beeld gebracht. Bij sommigen trok zelfs ik, als vrijwel onbewogen kijker wat gore betreft, een grimas van walging.

Toch is het niet enkel de horror die deze film definieert. Brightburn kent schrijnende, dramatische momenten, herkenbare coming of age perikelen en bijbehorende keuzes. Dat Brandon geen normale, worstelende puber is, ontspoort in zijn aanpak en het gebruik van zijn krachten maken het juist zo bijzonder. Het treffende einde sluit het geheel ook perfect af.

Deze verdient na zijn Blu-ray release met recht een permanente plek in mijn collectie.

Een puber komt op zijn 12e verjaardag achter zijn verborgen krachten en gelijk gaat de film over in een ander tempo. Voor de liefhebber van sciencefiction en horror is deze film een prima verhaal met een mooie mix.

Onze verwachtingen waren niet zo hoog gespannen maar we werden van begin tot het uitstekende einde van de film vastgehouden. Er zit een fijne spanningsboog in het verhaal en langzaam kom je erachter wat er hier afspeelt. Een ruime 8!

De afgelopen jaren werden we in de filmwereld bedolven onder nobele wereldredders met buitengewone vaardigheden. Best leuk, maar op den duur, door de vastomlijnde structuur van al die films, ook wel wat vermoeiend. Misschien dacht James Gunn er ook zo over. Hij brengt met “Brightburn” een wat duistere variant op het superhelden thema. Een film waarin een jongen met superkrachten (Brandon) centraal staat die minder nobel met zijn krachten omgaat dan we gewend zijn van iemand die onnatuurlijk getalenteerd is.

Superhelden redden de aarde steevast van verschrikkelijke rampen en liggen met zichzelf psychisch overhoop vanwege de enorme verantwoordelijkheid die ze dragen. Dat principe vind je in deze film niet terug. Hier gaat het om een onschuldig uitziend joch dat zonder enige scrupules zijn krachten met onvoorstelbare wreedheid de wereld inwerpt.

In vergelijking met de films van Marvel en DC, zit deze bescheiden productie veel dichter op de huid. De beleving is echter. Meer conform de eigen wereldse waarneming. Ook is de film bloederiger, is de verhaallijn rauwer en is de ‘superheld’ gewetenlozer. Misschien kun je zelfs zeggen dat het onnatuurlijke hoofdpersonage hele nare menselijke trekjes heeft, die zijn uitvergroot (’t Is natuurlijk iemand met superkrachten) in zijn denken en zijn handelen.

De beweegredenen voor Brandon’s handelen blijven duister. De film geeft er weinig informatie over. We weten dat hij een vondeling uit de ruimte is. Meer niet. De film gaat grotendeels voorbij aan de oorsprong van Brandon. Hij komt immers ergens vandaan. Maar waar vandaan? En wat is zijn einddoel? Allemaal intrigerende vragen. Duidelijkheid geeft de film niet. Alle reden voor een vervolg dus.

De film is spannend en heeft horrortrekjes. De verhaallijn is simpel. De personages zijn dat ook. Daar valt in een mogelijk vervolg nog wel wat verbreding en verdieping te halen. Met name de dynamiek tussen Brandon’s ouders, die beide tamelijk rudimentair zijn vorm gegeven, mocht van mij best wat emotioneler. Toch wekken ze in al hun rudimentaire existentie, gelukkig wel enige empathie op. De hoofdrol van Jackson Dunn als jongen met superkrachten, is een goede. Hij brengt de psychopathische Brandon met genoeg overtuiging tot leven om hem serieus te nemen. Daar hoeft ie overigens niet veel voor te doen. Veel meer dan rondlopen met een misnoegde blik en het dragen van een slonzig superhelden outfit wordt van de jonge acteur niet gevraagd.

De film is vermakelijke meuk. Het zou me niet verbazen als de film de eerste in een reeks wordt. Hopelijk worden de sinistere invalshoeken en de psychologische hiaten daarin nog wat versterkt en aangevuld. De film leent zich echter ook goed voor verdere ‘ontplooiing’ binnen het genre van het platte vermaak. Dat laatste zal het dus wel worden.

Best leuk.

Het concept van de film is gewoon evil Superman, niks meer of minder. Die combinatie van superheld en horror is best origineel, alle andere verwijzingen naar horrorfilms ten spijt. Ik zie hier ook een 10-15 tal namen voorbijkomen die zowat alle kanten uitschieten, en hoewel ik bij elke naam me wel iets kan voorstellen, zou ik geen enkel als directe vergelijking naast Brightburn willen zetten. Je moet originaliteit natuurlijk ook wel willen zien.

Vooraf niks over gelezen, dus was het wel geinig om de Superman link in de film zelf te ontdekken. Eerste helft van de film is redelijk tam, maar bouwt aardig op. Het kwaad dat zich manifesteert in Brandon had wat steviger mogen zijn, maar wanneer het halverwege volop komt opzetten had ik er toch echt wel zin in.

Jammer genoeg valt de film daarna een beetje stil. Er komen dan wel twee brute horrorscenes opzetten, maar Brandon's relatie met z'n ouders blijft een beetje ter plaatse trappelen, waardoor hij ook nooit echt "slecht" wordt. Daar komt dat wat drama om de hoek kijken dat de serieuze horror in de weg gaat zitten, waardoor het tweede deel wat laf wordt af en toe. Dat probeert men met het einde nog wel recht te trekken, maar da's net iets te laat.

Maar verder een tof filmpje. Als cross-over kunnen ze misschien aan Thelma & Brandon denken, beiden hebben met hetzelfde vader-trauma te kampen, beide films kunnen ook wat van elkaar leren. Amusante cameo van Rooker trouwens op het einde.

3.5*

Zowel het superheld- als horrorgenre is een hoekje cinema waar normaliter flink uitgepakt kan worden. Dat Brightburn deze twee genres samen laat vallen, schept de verwachting dat het één groot cadeautje zou worden (qua gore óf spektakel), maar wat dat betreft blijf je toch een beetje op je honger zitten. Het valt weliswaar te bewonderen hoe beheerst Yarovesky zijn verhaal vertelt, hoe gedoseerd hij de gore serveert en misschien zelfs bewust de nadruk op het drama binnen de gezinsdynamiek legt; als je de trailer hebt gezien, is het moeilijk hier niet te grote verwachtingen van te hebben.

Ergens kijkt dit het beste als een origin story. Het verloop en zeker ook het einde sluit niet uit dat Brightburn slechts het begin vormt van een lucratieve franchise; de wétenschap dat het slechts een opstapje vormt, zou de lauwheid van dit deel toch beter behapbaar maken. Ik denk aan een Rise of the planet of the Apes, waar ook alle aandacht uitgaat naar het ontdekken en ontwikkelen van krachten, wetende dat het in de vervolgen nog een stapje verder mag.

Niettemin is dit een sfeervol filmpje geworden, met een aantal memorabele scenes. Niet alleen die in de diner, of de in-your-face verminking van Badger, ook de momenten dat Brandon zijn klasgenootje bezoekt of met zijn vader op een tripje vertrekt, brengen een omineuze kriebelig teweeg. Fijne spanningswerking.

Zoals gezegd pakt het einde wel enigszins uit, als Brandon het huis toetakelt en later zijn laatste menselijke emotie laat varen door zijn moeder te laten vallen. Toch voel je in alles dat de krachten in Brandon tot véél meer (gruwel) in staat zijn dan we hier te zien krijgen. Die honger waar je op blijft zitten, maakt dat je uitkijkt naar een vervolg. Maar nogmaals: op zichzelf had ik hier een hogere verwachting van. 3,5*

Leuker dan verwacht. Heb vrij weinig met superheldenfilms, zowel de Marvel vehikels als de wat alternatievere pogingen (een Chronicle bijv), ik vind het doorgaans toch wat flauw en saai. Brightburn leukt de boel vooral op door een flinke dosis ongezuiverde horror toe te voegen aan het anders nogal lullige superhelden gebeuren. Aanvankelijk is het nog een beetje clichés afvinken, maar na een klein halfuurtje komt de film in een fijne versnelling terecht waarbij enige gore niet geschuwd wordt. Genoeg scenes waaraan de horrorliefhebber zich kan verlekkeren lijkt me, de meeste zijn reeds genoemd.

In de aanloop naar het einde komt het wat obligaat aanvoelende drama inderdaad wat in de weg te zitten van de genrepret, waardoor de film zijn lekkere flow een klein beetje verliest. Gelukkig wordt het ook weer niet al te bont gemaakt en is de eindscene wel weer naar behoren.

Zoals eerder aangehaald blijft het natuurlijk wat te braaf qua daadwerkelijke 'evil'. Niet dat ik anders verwacht had, maar het blijft toch jammer dat films als deze uiteindelijk toch nooit echt grenzen op durven te zoeken, terwijl de opzet daar juist alle vrijheid voor zou moeten bieden. Enfin, heb me er verder bijzonder goed mee vermaakt. Kleine 3,5*.

Take.. The.. World.

Take the world.

Superhelden-film-haters verenigt jullie en trek massaal naar de filmzalen om deze film te zien, want het is de ultieme anti-superhelden-film aller tijden. Het moment dat ik doorhad welke richting het uitging, vervloekte ik mezelf omdat ik na het zien van “Avengers : Endgame” mezelf had voorgenomen om een sabbatical op te nemen wat betreft films met figuren in strak zittende latex-pakjes die over bovenmenselijke krachten beschikken. Maar naarmate duidelijk werd dat het niet datgene was wat ik verwachtte, werd mijn enthousiasme des te groter. Mijn enthousiasme voor films als “Deadpool” en “Ant-Man” (vanwege hun eigenzinnigheid en originaliteit) werd moeiteloos voorbijgestoken door deze hoogst originele anti-superhelden film. En als men dan ook nog eens het superhero genre (waar men tot vervelens toe maar sequels en prequels van blijft produceren) mengt met mijn all-time favoriete genre horror, dan kan het gewoonweg niet meer stuk. Ik ben inderdaad enthousiast, ja. Laaiend!

Het begint allemaal als een soortement Superman parodie of reboot (ook zo’n favoriet item uit Hollywood tegenwoordig). Ook hier maken we kennis met een jong koppel dat al jaren hun kinderwens tracht te vervullen. Zelfs pikante lingerie doet geen wonderen want meneer de landbouwer Kyle Bryer (David Denman) (ja hoor, de locatie is weeral een flink uit de kluiten gewassen boerderij) is nogal onhandig waardoor zijn horloge telkens in mevrouw de boerin Tori (Elizabeth Banks) haar haren vastzit. BANG! Voor ze het beseffen flikkert er één of ander object uit de ruimte. Recht in hun achtertuin. En alsof het de normaalste zaak is, vinden ze in deze komeet of ruimtetuig een onschuldig, lief, klein ventje dat ze stante pede adopteren en Brandon (Jackson A. Dunn) dopen. Alles peis en vree, denk je dan. Totdat het ventje beseft dat er toch iets scheelt met hem. Zeker als hij bij het aantrekken van het grasmachine plotsklaps ervoor zorgt dat het onding bij de buurman terecht komt. Een paar grasvelden verder dus.

Bij de welbekende figuur Superman waren de ouders er als de kippen bij om de jonge Superman erop te attenderen dat hij zijn groeiende krachten onder controle diende te houden en alleen mocht inzetten ten dienste van de mensheid. In de jaren 70 was dat aanvaardbaar. Maar na de triljoenste superhelden film begint dat concept toch wel echt zijn glans te verliezen. En daar begint “Brightburn” dan wezenlijk af te wijken. Zo gauw het lijkt dat de puberteit inslaat bij Brandon, en nee het gaat niet over haargroei en andere nevenverschijnselen, en hij ’s nachts ronddwaalt op de boerderij op zoek naar iets wat hem lijkt te roepen, wordt het duidelijk dat een constructief ouder-kind gesprek niet echt van nut is. Als Brandon zich benadeeld voelt, kan je maar best uit zijn buurt blijven. De gevolgen van een driftbui kunnen desastreus zijn. Een zweefvlucht richting commodekast of een verpletterde hand zijn meestal het resultaat. Ze zitten dus opgescheept met een tienerzoon met issues die over super-krachten beschikt. Een “Dennis the Menace” met een attitude. Je moet niet al te slim zijn om het vervolg van “Brightburn” te voorspellen.

Qua horror-elementen valt het nogal mee. Voor wie alleen maar super-helden films gewend is, zal het schrikken zijn. Voor een doorgewinterde horrorfanaat is het allemaal maar gewoontjes. Het is niet angstaanjagend of te bloederig. Er zitten een paar uitstekende gore-effecten in, dat wel. Persoonlijk vond ik het op bepaalde momenten gewoonweg spannend. Maar dan wel vanuit het oogpunt hoe het verhaal verder verloopt en afloopt. En zelfs dat probeerden de makers op een originele en eigenzinnige manier aan te pakken. Het gros van de blockbusters hebben telkens zo’n voorspelbare afloop. In een western zullen de slechteriken altijd in het zand bijten. Een romcom heeft in de meeste gevallen een happy end. En zelfs superhelden die zich aan de rand van de wanhoop bevinden, zullen uiteindelijk toch zegevieren (zoals The Avengers bijvoorbeeld). Als je dat ook verwacht hier, dan zit je er toch stevig langs. Van één ding kan je al zeker zijn. De marketingafdeling van Marvel riekt nu al geld en ze zullen er niet voor terugdeinzen om een sequel op poten te zetten waarbij de bende Avengers het op moeten nemen tegen deze onstuitbare Brandon.

Over het acteerwerk kan ik ook kort en bondig zijn. Gewoonweg uitstekend. En dan vooral de moeder-zoon band werd op een degelijk manier uitgewerkt en in beeld gebracht. De wanhoop en moederliefde die Elizabeth Banks uitstraalt is simpelweg schitterend om te zien. En ook al kan Brandon soms weergaloos onschuldig lijken, op de momenten dat zijn kwaadaardig ego naar boven komt, kan hij een angstaanjagende en imponerende gelaatsuitdrukking tevoorschijn toveren. Alleen spijtig dat hij zijn woede niet richtte op het irritante pestkop van de klas.

“Brightburn” is zeker en vast eentje die in mijn top-lijstje terechtkomt dit jaar. Het enige minpunt was de tijdsduur. Veel te kort natuurlijk. Maar verder is deze superhelden parodie doorspekt met SF en horror elementen gewoonweg subliem. Het feit dat men eindelijk eens tegendraads te werk gaat en het simpele idee van een superheld die niet het beste voorheeft met de mensheid, is een aangename en verfrissende afwisseling ten opzichte van de commerciële eenheidsworst die tegenwoordig wordt uitgebracht. Alleen al zoiets simpels als Brandon’s kostuum. Heeft er zich al eens iemand afgevraagd wie nu eigenlijk het pak van Spiderman heeft gemaakt? Of had peter Park een diploma Snit en Naad? Brandon gebruikt een stuk wollen textiel en een bedsprei als uitrusting. Geniaal toch. Zo geniaal als de film zelf. Ik blijf het herhalen. Het is te hopen dat het bij deze unieke film blijft en men niet een ellendig aantal vervolgen gaat verzinnen.

4.5*

Brightburn, Kansas. Ik zou er niet op vakantie gaan want er loopt daar een kleine superheld rond die kwaad in de zin heeft. De vraag is dan ook moet je hem wel een superheld noemen? Het is eerder een superboef.
Vooralsnog vind ik zijn motieven nogal onduidelijk. Neem de wereld over is hetgeen er van hem verwacht wordt. Maar door wie wordt dat van hem verwacht en van waar komt hij precies vandaan?

Yarovesky's debuut The Hive heb ik niet gezien. Hij verwijst er wel even naar in Brightburn om reclame te maken. Slim staaltje marketing natuurlijk. Brightburn is niet geweldig in de zin van spanningsopbouw maar qua gore zit je hiermee erg goed. Nu moet je ook niet verwachten dat er constant bloed tegen je scherm spat want de goremomenten zijn beperkt maar stralen kwaliteit uit. In feite voelt Brightburn als een slasherfilm aan. Volgens mij zijn we met Brightburn wel op weg naar een mogelijke nieuwe filmreeks. Het doet me ook wat denken aan Michael Myers die ook niet dood te krijgen is.

Prima mix van sci fi, thriller en een vleugje horror. Het verhaal is best aardig en de uitwerking uitstekend. De opbouw is goed. Yarovesky kiest er voor om niet direct alles prijs te geven in het begin en dat pakt goed uit. De spanning wordt sterk opgebouwd en als kijker wordt je meegetrokken in de spagaat waarin de ouders zitten. Visueel ziet de film er ook goed uit met een wat duistere sfeer en passende special effects (gore). Het acteerwerk is verder prima. Verrassende film. 4.0

Een sterk concept, voorspelbaar maar vakkundig uitgewerkt. Verwacht geen groots spektakel; dit is een low budget horrorfilm met een licht superhelden-sausje. Goed gemaakt en gespeeld in ieder geval, met nare en expliciet in beeld gebrachte moordpartijen. Voor de liefhebber dus.

Sterke film die me naast Superman en The Omen ook aan Dark Skies deed denken. Een jochie dat als baby'tje wordt gevonden in een klein ruimteschip wordt opgevoed door Banks en Denman totdat ze op latere leeftijd ontdekken dat hij niet helemaal menselijk is. Ik had me nauwelijks ingelezen vooraf dus dat het om een superheld goes wild zou gaan kwam als een aangename verrassing. Ik heb namelijk een hekel aan Superman omdat het allemaal zo correct is, dus wat is er nou leuker dan je superpowers op een slechte manier gebruiken?

Het eerste deel van de film is best cliché met een kind die dus kwaadaardig blijkt te zijn. Niet bezeten door de duivel dit keer, maar door een andere buitenaardse kracht. We hebben daarbij een vader die ziet dat zijn zoon slecht is, maar daartegenover staat een moeder die af en toe behoorlijk dwars ligt en voor zoonlief opkomt. Deze clichés zijn verder weinig storend aangezien er naar behoren wordt geacteerd door de twee ouders, maar ook door Dunn die net creepy genoeg is om te slagen in zijn rol.

Brightburn wordt gelukkig ook nog redelijk duister met een aantal erg gruwelijke momenten. Zo was het glas in het oog en de onderkaak verrassend tof in beeld gebracht. Geeft de film toch net dat beetje extra. Maar ook een aantal camerahoeken zoals de agente die heen en weer wordt geslingerd zijn sterk. De score is passend, het pakje is voldoende maar had net wat unieker gemogen en ook het einde past goed in de neerwaartse spiraal die halverwege de film is ingezet. Ik had alleen wel wat meer te weten willen komen over de achtergrond van het schip of Brendan. Geinige credits ook waarbij Michael Rooker nog in een klein rolletje te zien is.

Aardig.

Gunn zit wat vast met het concept. Vrij snel in de film weet je hoe de vork in de steel zit waardoor er van spanning of wat mysterie geen spraken meer is. De kills en sfeer blijft redelijk aanwezig. Maar ook bij de kills gaat hij de usual people af. Waardoor het nooit echt blijft hangen. Het tempo is gelukkig hoog waardoor je het makkelijk het predikaat vermakelijk tussendoortje kan geven.

3 sterren

Hahaa. Absoluut erg vermakelijk filmpje.

Je moet echt zoals ik vooraf werkelijk geen idee hebben waar het over gaat en je hebt 90 minuten zalig creepy vermaak.

Dikke 3,5*. Vreemd dat deze film overal verder zo laag gewaardeerd wordt. Stukken beter dan de gangbare horrormeuk.

Een leuk nieuw concept namelijk "Superhelden-horror"

In deze Horror / Thriller film (Sciencefiction en Actie is zeker ook van toepassing) kunnen Tori (Elizabeth Banks) en Kyle Breyer (David Denman) hun kinderwens niet vervullen. Wanneer ze op een dag een baby vinden die op de Aarde is gecrasht, besluiten ze hem op te voeden als hun eigen zoon. Twaalf jaar later blijkt dat hun zoon Brandon (Jackson A. Dunn) een buitenaards kind met bovennatuurlijke krachten is. Wat als hij niet een held voor de mensheid wordt, maar juist een duistere bedreiging ?

"Brightburn" is met circa 85 minuten aan speelduur een vrij korte film, maar hierbij valt op dat geen enkele seconde onbenut blijft. De film zit strak in elkaar, de gebeurtenissen volgen elkaar snel op, en elk moment is met een doel opgenomen. Ook wordt er veel aandacht besteedt aan detail, zoals maskers, lugubere tekeningen en één personage, te weten Erica (Becky Wahlstrom), die een glasscherf van een kapot gesprongen lamp uit haar oog probeert te trekken (die scène is wellicht niet heel goed te verteren op een zwakke maag ).

Verder is het acteerwerk van Jackson Dunn (als de angstaanjagende Brandon, die een psychopaat is en die geen geweld schuwt en die vergelijkbare superkrachten heeft als "Superman", namelijk ijzersterk, razendsnel, vliegen en het schieten van vernietigende stralen uit beide ogen) en Elizabeth Banks (als moeder Tori, die onderbewust weet dat haar zoon kwaadaardig is, maar haar cognitieve brein wil dit echter niet accepteren) sterk en vond ik Meredith Hagner (als tante Merilee McNichol, die ook een adviserende rol heeft op de school van Brandon) een leuke en mooie vrouw om naar te kijken.

Ook zitten er wat grappige momenten in (o.a. waar zijn vader Kyle hem uitleg geeft over vrouwen en masturbatie en hij dat laatste op een creepy manier midden in de nacht gaat doen op de kamer, verstopt achter een gordijn, van medescholier Caitlyn, die hem naderhand uitmaakt voor viezerik en waarna hij haar hand breekt en uiteindelijk haar moeder Erica vermoord) en ook een aantal lugubere momenten, waarin ook een aantal keren goor te zien is (o.a. de scène waar oom Noah McNichol, gespeeld door Matt Jones, door Brandon met zijn auto geplet wordt en waarbij dan zijn hele onderkaak eraf ligt).

Het einde vond ik best goed en sterk (ook vrij hard en dan doel ik op de manier van doden van zijn vader en moeder) en met name de manier hoe Brandon er onderuit weet te komen (namelijk door een passagiersvliegtuig te laten neerstorten op zijn huis, waardoor hij zijn dodelijke sporen, o.a. zijn vader en moeder, kan wissen).

Na het einde zie je nog wat beelden van Brandon (hoe hij de regio terroriseert) en ook wat nieuwsmomenten waarin we o.a. Michael Rooker eventjes zien en hij zal voor mij altijd serial killer Henry zijn uit de Misdaad / Horror film "Henry: Portrait of a Serial Killer (1986)".

Al met al is "Brightburn" een vermakelijke, boeiende en spannende actie Horror / Thriller film, met een aantal heerlijke goor effecten waar horrorfanaten van houden. Ook zou het me niet verbazen als er nog een vervolg komt, want niet alle vragen worden beantwoord in deze film, zoals de vraag waar Brandon's krachten vandaan komen.

Erg leuke film. Het is wat anders dan de gebruikelijke superhelden. Een deel van het verhaal is wel gejat van DC met hun superman. Hoe zit het dan met de rechten? Het lijkt een independent film, maar ik zie wel Marvel in de aftiteling. Is dit een sneer naar DC? En waar past het in de DC of MC universe? Ik denk dat niemand zit te wachten op een anti superhelden reeks die alleen dood en verderf zaaien. Zie het wel als een stuk kritiek tov de DC en MC helden.

Sinistere Superman.

Enigszins tamme vertoning over een eng jongetje met superkrachten. Hoe het werkelijk in elkaar steekt is amper een verrassing, maar dan heb je als kijker al door heel wat onnozelheden heen moeten kijken. Zelfs met het brein uitgeschakeld blijft het lastig om je niet te ergeren aan deze kennelijke haastklus, waarin het pad zo geëffend is dat het al snel verveelt. Leuk idee, benedenmaatse en voorspelbare uitvoering.

De 'ouders' doen het ondanks het slappe script nog best degelijk, al schuurt het drama met het griezelgedeelte. Vooral vanwege het bedenkelijke niveau. Het jochie zelf maakt de minste indruk. Nu hoeft dat allemaal niet zo erg te zijn bij deze sinistere Superman, maar het leidt wel teveel af. Gelukkig wordt een en ander rechtgetrokken door een aardige finale en wat geinige gore, maar het is allemaal te weinig.

**

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Take the world

Vandaag de dag zijn superheldenfilms niet meer uit onze cinema's weg te slaan. In plaats van dezelfde weg uit te gaan als een DC of een Marvel, staan er echter mensen op die er een andere richting mee willen uitgaan. Twee van die mensen zijn Brian Gunn en Mark Gunn (respectievelijk broer en neef van James Gunn, regisseur van onder andere de Guardians of the Galaxy reeks) die na een uitstapje naar Journey 2 opnieuw samen aan een film hebben geschreven. Deze keer staat ook James mee aan het roer als producent en het resultaat mag er zijn.

Want Brightburn, wat misschien wel één van de saaiste titels van de laatste jaren is, is een film waarbij een loopje wordt genomen met heel de Superman/Supergirl/Aliens-die-op-aarde-landen-en-de-mensheid-redden mythe. Het debat van nature VS nurture wordt van stal gehaald en hoewel Brandon alles heeft om gelukkig te zijn met zijn huidige leventje, resulteert het halverwege dus in een tiener die iedereen begint uit te moorden wanneer hij ontdekt dat hij eigenlijk een alien met superkrachten is. Een prijs voor het meest originele plot zal Brightburn niet winnen, maar de horroraanpak is een ietwat verfrissende wind door het genre. Dat, en het feit dat regisseur David Yarovesky het allemaal compact houdt, maakt dit een meer dan vermakelijke zit. Qua effecten is het anno 2019 wat op het randje, maar de spaarzame gore (onder andere de scherven van een TL-lamp in iemands oog en een vrij expliciete auto-crash) ziet er algemeen gezien goed uit. Oh ja, absoluut geen fan van Billie Eilish maar haar nummer Bad Guy is wel de perfecte afsluiter tijdens de credits.

Kinderen in films.. Het is niet altijd de meest ideale combinatie, maar het horrorgenre is wel het genre bij uitstek waar het het beste werkt. Genoeg films die op dat gebied op het algemene netvlies gebrand staan (The Omen onder andere) en hoewel Brandon misschien net iets te tam blijft in vergelijking met andere, maakt Jackson A. Dunn er wel een degelijke invulling van. De chemie tussen Elizabeth Banks en David Denman zit vrij goed en het is wel grappig trouwens om nog een aantal Ravagers (Steve Agee, Michael Rooker, Stephen Blackehart en Terence Rosemore) uit Guardians of the Galaxy Vol 2 te zien passeren in kleine bijrolletjes. Lijkt wel één of andere vriendendienst voor/van de Gunn clan te zijn. Zou er trouwens expres ruimte zijn gelaten voor een vervolg of was The Big T. en zijn andere samenzweringstheorieën gewoon een knipoog naar DC zijn geweest?

De tijd zal het uitwijzen, maar op zich mag een vervolg er gerust komen. Brightburn kijkt erg vlotjes weg en eigenlijk is het nog het beste dat je hier compleet zonder voorkennis aan begint. Oké, je ziet al vrij snel waar de film naar toe wilt gaan, maar het is toch leuker om die evil Superman link zelf te leggen. Ik ben benieuwd of dit een nieuwe trend wordt in het superheldengenre of dat het maar een "eenmalige" uitstap zal zijn.

3.5*