Koko-di Koko-da (2019)

'Alles is voorbestemd', of je nu buiten de tent in het bos plast of in je broek.

Waanzinnig absurde film, waarin figuren van een muziekdoos tot leven komen en animaties de film perfect doorsnijden.

Het wachten is op een distributeur.

Wat werkelijk gebeurdt, is dat ze de hond dood rijden. Vervolgens zien we een delirium samengesteld uit beelden/ herinneringen die aan het trauma vastzitten van het verliezen van hun kind; de muziekdoosafbeelding komt tot leven, gemengd met de actuele sitiutie in het bos.
Dacht ik.

Surrealistische, behoorlijk creepy horrorfilm die op knappe wijze een nachtmerrie-achtig sfeertje weet op te roepen. Feitelijk is dit een verhaal over rouwverwerking, min of meer verpakt in de structuur van een film als Groundhog Day, maar ondanks de ongrijpbare plot en bizarre personages ontstaat er iets dat uniek en diep menselijk is.

Redelijk ongrijpbare vertelling die ons iets wil vertellen over de dwingende onontkoombaarheid van (rouw)verdriet en de (potentieel) destructieve werking ervan op menselijke relaties (van nabestaanden). Als er veel onbepaalde omschrijvingen in die zin verstopt zitten, is dat vanwege óf de vaagheid van de film of het feit dat ik niet alles betekenisvolle interpretatie heb kunnen meegeven.

Hoewel de thema’s van de film zo klaar als een klontje zijn, raak je als kijker verwikkeld in een metaforische óf allegorische vertelling die je middels repetitie, een spel met tijd en veel potentieel voor symboliek in een ietwat hakkelige vertelling voorgeschoteld worden en hoewel de emotie als een constante aanwezig is; voor mij wist het nooit een inleefbaar geheel te worden. In plaats daarvan kiest het voor randomness met droomlogica die een beetje op afstand blijft. De vertelstructuur en vage symboliek zit de empathie uiteindelijk wat in de weg en wat er gebeurt onderga je allengs steeds meer met een gevoel: oké, dat kan er ook nog wel bij. Niet onverschillig, maar ook niet echt inlevend.

Neem het gegeven dat Elin moet plassen: het raakt vele interpretaties, zoals het onontkoombare karakter van rouw en verdriet wat je soms uit de weg wilt gaan maar uiteindelijk onvermijdelijk blijkt - maar die betekenis wordt het nooit toegedicht. De film geeft je constant opties maar nooit verlichting. Dat is deels misschien het punt, maar als kijkervaring is het ook zelden bevredigend. Je snapt tijdens de eindscene wel dat het koppel elkaar hervindt na gedurende het rouwproces van elkaar verwijderd te zijn geweest, maar het werkelijke sentiment van redemptie komt niet over.

Dat geldt ook voor de ‘terreur,’ die altijd wat kluchtig blijft en nooit echt angst inboezemt, hoe zenuwslopend en tergend het voor de personages zelf ook is. Mijn beoordeling wordt daar sterk door gekleurd, ook al ben ik wel even in contact geweest met een Groot Verdriet; de film heeft dat Verdriet niet invoelbaarder kunnen maken. Wel heb ik dat kinderliedje nu constant in mijn hoofd. 2*