Koko-di Koko-da (2019)

'Alles is voorbestemd', of je nu buiten de tent in het bos plast of in je broek.

Waanzinnig absurde film, waarin figuren van een muziekdoos tot leven komen en animaties de film perfect doorsnijden.

Het wachten is op een distributeur.

Ik had get idee dat het meer over het verwerkingsproces ging, dan over voorbestemming.

Ieder zijn droom.

Originele film.

Ze gaan op reis om het drama in hun leven te verwerken, maar zijn voorbestemd in die zin dat ze niet kunnen ontkomen aan de figuren op de muziekdoos, welke keuze ze ook maken.

Mooi beschreven! En je hebt helemaal gelijk. De droomsequenties volgen in tijd inderdaad op de eindscene, waarin de witte hond wordt doodgereden. Het lijkt erop dat de muziekdoosfiguren hun hiervoor willen straffen, wat ze ook doen om het verhaal een andere kant op te laten gaan.

Wat werkelijk gebeurdt, is dat ze de hond dood rijden. Vervolgens zien we een delirium samengesteld uit beelden/ herinneringen die aan het trauma vastzitten van het verliezen van hun kind; de muziekdoosafbeelding komt tot leven, gemengd met de actuele sitiutie in het bos.
Dacht ik.

Surrealistische, behoorlijk creepy horrorfilm die op knappe wijze een nachtmerrie-achtig sfeertje weet op te roepen. Feitelijk is dit een verhaal over rouwverwerking, min of meer verpakt in de structuur van een film als Groundhog Day, maar ondanks de ongrijpbare plot en bizarre personages ontstaat er iets dat uniek en diep menselijk is.

Wat was me dit voor zinloze onzinnige onzin Ik had ergens gehoopt op een soort van helse trip vol gekwel en disturbing shit, maar de psychologische terreur en vernedering, vond ik maar een trieste bedoening. Ik dacht met momenten, dat ik in een slecht klucht zat.

Ik ging de film kijken zonder ook maar iets te weten. De timeloop had ik niet verwacht en eigenlijk begon het me flink te storen na een tijdje. Maar uniek is het wel. Ik begrijp bepaalde dingen alleen niet. Ik gooi ze even in de spoilers.

Op het eind wanneer ze op tijd zijn gevlucht voor die idioten rijden ze per ongeluk die witte hond dood. Is dit een teken van....er valt niet aan hen te ontkomen? Of is dit zeg maar helemaal het begin en dat die "torture" zeg maar gebeurd omdat hij hun hond heeft geschept met de auto?

Redelijk ongrijpbare vertelling die ons iets wil vertellen over de dwingende onontkoombaarheid van (rouw)verdriet en de (potentieel) destructieve werking ervan op menselijke relaties (van nabestaanden). Als er veel onbepaalde omschrijvingen in die zin verstopt zitten, is dat vanwege óf de vaagheid van de film of het feit dat ik niet alles betekenisvolle interpretatie heb kunnen meegeven.

Hoewel de thema’s van de film zo klaar als een klontje zijn, raak je als kijker verwikkeld in een metaforische óf allegorische vertelling die je middels repetitie, een spel met tijd en veel potentieel voor symboliek in een ietwat hakkelige vertelling voorgeschoteld worden en hoewel de emotie als een constante aanwezig is; voor mij wist het nooit een inleefbaar geheel te worden. In plaats daarvan kiest het voor randomness met droomlogica die een beetje op afstand blijft. De vertelstructuur en vage symboliek zit de empathie uiteindelijk wat in de weg en wat er gebeurt onderga je allengs steeds meer met een gevoel: oké, dat kan er ook nog wel bij. Niet onverschillig, maar ook niet echt inlevend.

Neem het gegeven dat Elin moet plassen: het raakt vele interpretaties, zoals het onontkoombare karakter van rouw en verdriet wat je soms uit de weg wilt gaan maar uiteindelijk onvermijdelijk blijkt - maar die betekenis wordt het nooit toegedicht. De film geeft je constant opties maar nooit verlichting. Dat is deels misschien het punt, maar als kijkervaring is het ook zelden bevredigend. Je snapt tijdens de eindscene wel dat het koppel elkaar hervindt na gedurende het rouwproces van elkaar verwijderd te zijn geweest, maar het werkelijke sentiment van redemptie komt niet over.

Dat geldt ook voor de ‘terreur,’ die altijd wat kluchtig blijft en nooit echt angst inboezemt, hoe zenuwslopend en tergend het voor de personages zelf ook is. Mijn beoordeling wordt daar sterk door gekleurd, ook al ben ik wel even in contact geweest met een Groot Verdriet; de film heeft dat Verdriet niet invoelbaarder kunnen maken. Wel heb ik dat kinderliedje nu constant in mijn hoofd. 2*

Eén van de mooiste filmposters in jaren. Geweldig.

Nu de film nog zien.

Vond dit een hele aparte en vreemde film, met mooie muziek. Maakte indruk op mij....

Denk alleen wel dat dit zo'n "je houdt ervan, of je vindt het helemaal niets" film is.