Rocketman (2019)

Het zuurpruim gehalte is hier wel weer hoog zeg, zo'n problemen maken om helemaal niks. (Een spoilertag) Light up people. Er zijn wel ergere dingen.

Niets mis met therapeutisch zeuren. Dat lucht op en is af en toe ook gewoon lekker. Zo'n liedje vormt dan een prima aanleiding.

Ik heb een zwak voor biografische films. Ook wanneer ik vooraf niets met een onderwerp of hoofdpersoon heb, of wanneer in het belang van een film af en toe een loopje met de waarheid wordt genomen. Ik kan het allemaal hebben. Echter deze filmposter.... Wat een verschrikking zeg.

Die is me een partij positief !

Rocketman reviewed by Mark Kermode - YouTube

"Can you feel" is een redelijke ballad, maar kan niet in de schaduw staan van de "Bennies & the jets's", "Candles in the wind" (73 versie) en "Your songs"!

Rocketman is een kruising tussen La La Land, Mama Mia en BoRhap

Het verhaal duurt tot 1990 maar het laatste lied is Still Standing uit 1983. Ze doen of t uit 1990 is ( of ze doen of hij al in 1983 afkickte

Dat is geen spoiler want heel Rocketman is een raamvertelling tijdens rehab. En aangezien John nog leeft...

Overigens zijn veel liedjes geen letterlijke uitvoeringen.

Dat voorspelt weinig goeds.... ?

Haha. Het is meer een fantasy musical door de ogen van Elton zelf. Ik heb me er goed mee vermaakt maar je moet er van houden.

Veel dingen zijn weggelaten of omgebogen tot een nieuw soort realiteit. En andere karakters zingen ook.

Cover? Elton doet toch gewoon mee op Pinball Wizard in Tommy?

Misschien deze?

Breaking Down The Walls Of Heartache

Written by Denny Randell & Sandy Linzer

Published by Screen Gems-EMI Music Inc.

Performed by Jason Pennycooke & Alexia Khadime

Het origineel is van The Bandwagon en is een Northern Soul klassieker.

Ik hou zelf ook erg van muziekfilms en musicals, maar die jij noemt vind ik nu net erg zwak. Verwacht een stuk meer van deze.

Dankzij de Bohemian Rhapsody film zijn dit soort films weer bijzonder gewild en als dezelfde regisseur erachter zit, dan wekt dit verwachtingen, want ik vond Bohemian Rhapsody echt geweldig. Alleen kreeg die film de kritiek dat het een wat softe versie van de werkelijkheid was, waar de meeste seks en drugsmomenten uit werden gelaten. Mij stoorde dat overigens niet, omdat het verhaal van Queen gewoon interessant genoeg was en er een aantal epische stukken in zitten.

En toen was er Rocketman. Ondanks dat ik al snel in de bioscoop er voor zat, is Elton John voor mij lang niet zo aansprekend als Freddie Mercury en Queen. Niet als persoon en al helemaal niet met zijn muziek, al zitten er een paar mooie hits bij. Dus op dat vlak staat Rocketman al 1-0 bij me achter als de onvermijdelijke vergelijking komt met Bohemian Rhapsody. Wel is de film eerlijk en krijg je alle hoogte, maar vooral ook de dieptepunten in beeld. Drank, drugs, seks, een overdosis, een zelfmoordpoging, gezinsproblematiek. Alles. Maakt dit de film completer? Ja. Maakt dit de film echt beter? Nee. Ik vond dit bij Bohemian Rhapsody ook goed genoeg getoond. Een tafel met cokeresten, 2 mannen in bed of een lading lege flessen in beeld brengt dezelfde boodschap over iemands leven over. Daarbij hebben Elton John en Freddie Mercury natuurlijk voldoende kenmerken, waardoor ik nu een beetje voor een tweede keer hetzelfde verhaal aan het kijken was. Niet geaccepteerd door de familie, wortelen met de seksualiteit, heil zoeken in de genotsmiddelen. Eigenlijk had er beter een paar jaar tussen beide films kunnen zitten.

De muziek van Elton is wel prominent aanwezig en zeker zijn grote hits zijn fijn om te horen. Ik ken niet al zijn nummers, dus soms ging er wel eens wat herkenbaarheid langs me heen. Wat ik wel wat storend vond is dat ze er hier een soort musical van hebben gemaakt. Elton John zit ergens in een situatie en plots stopt het en zingt iedereen zijn liedje. Het concept bij Bohemian Rhapsody vond ik beter, waar de meeste liedjes voorbij kwamen tijdens repeteren, optredens of als achtergrondmuziek. Daar liep de film gewoon veel beter door. Misschien past dit musical-concept wel beter bij Rocketman, maar het spreekt mij minder aan. Gelukkig zitten er wel een stel sterke scènes bij, die me bij blijven. Elton die als ster zijn vader opzoekt en zijn nieuwe gezin daar treft. Zo pijnlijk als zijn vader nog steeds zo emotieloos is. De zelfmoordpoging in zijn zwembad. Het etentje met zijn moeder, waar zij een enorme ruzie krijgen. De scène vlak voor een optreden als Elton ontploft, maar daarna wel in zijn verenpak weer direct het podium op holt. Zijn leven leek me in die jaren erg eenzaam en leeg.

Ergens jammer dat de film zo abrupt stopt, aangezien zijn betere jaren met zijn huidige man David waar hij al tientallen jaren samen mee is nog moesten komen en waar hij ook afkickte van alles. Misschien was dat een beter sluitstuk van de film geweest. Een film die prima te kijken is, maar voor mij niet echt aan de verwachtingen heeft voldaan.

3*

Zag toevallig de scene dat hij in zijn woonkamer aan de piano gaat zitten en Your Song van een kladje zit te pingelen, meteen verkocht. Erg overtuigend en zo op het oog een bijzondere stap voor Edgerton na onzin als Robin Hood en redelijke inhoudsloze rollen als Kingsman. Daarom dan ook erg nieuwsgierig.

ja die!!

toevallig kocht ik laatst de single (gele direction label), maar kon 'm toch niet thuis brengen meer..

Bedankt man!!

Track werd geschreven door Pete Townshend en op plaat gezet door The Who en later zingt Elton John het nummer voor de filmversie van Tommy.

Cover dus.

Je gaat toch vergelijken en dan is dit toch wel een keer of wat minder dan Bohemian Rhapsody.

Nu luister ik ook liever Queen (ook niet heel vaak) dan Elton John (nooit), maar dat is niet de reden dat ik deze veel minder vond.

Meer musical dan BR is ook een reden, maar niet de voornaamste. Dat Elton John een jankerige aansteller is en dat deze film beter Selfpity had kunnen heten ipv Rocketman dan? Komen we al een beetje in de buurt denk ik.

Gelijk bij het begin al, een partij de verongelijkte droeftoeter uit gaan hangen bij AA, ik had op slag heel veel begrip voor zijn vader

Dat ik niks voelde bij Elton Johns misère en zijn hele verhaal een tikkeltje saai vond, daar zou het best aan kunnen liggen. Je vader is een ongevoelige lul, je moeder een domme egoïstische teef, boe fuckin hoe.

Zeikerd, geen wonder dat ie van die zeikmuziek maakte. En dat zijn film dan ook een beetje een zeikfilm is geworden.

Ik hoop dat de volgende in het rijtje bij dit soort films GG Allin zal zijn.

Fantasy/musical/lelijke filmposter. Op dit moment staat deze film 0-3 achter, terwijl het toch een biografische film is wat wel weer precies binnen mijn genre valt.

Goed. Ik ga binnenkort weer naar de bios, vandaar dat ik graag nog even doorzaag over deze film. Zijn er meer mensen die deze film onder fantasy scharen? Zo ja, zou iemand dan toe kunnen lichten waarom?

Het enige wat fantasy aan deze film is zijn de podiumpakjes van Elton John.

Ik heb deze film vanmiddag gezien en ik moet zeggen dat hij me tegenviel. Er werd heel goed geacteerd, maar voor mij was het iets teveel musical, en ik heb nu nog steeds geen duidelijk of chronologisch beeld van het leven van Elton John.

Genoten van deze film, terwijl ik niks heb/had met Elton John. Fraai en ontroerend portret.

3,5*

Ontroerend? Ik vond het er veel te dik bovenop liggen, bijvoorbeeld door dat "waarom krijg ik geen knuffel" een keer of 5 te herhalen. Het sentiment werd mij veel te simpel door de strot geduwd. En dan die drama queen reactie van Elton John er nog bij.

Na een film over Queen een film over Drama Queen.

Zo ga je natuurlijk nooit aan een vergelijking ontkomen.

Met hoge verwachtingen ging ik gisteren naar de bioscoop. Een biopic over een grote artiest kan ik altijd wel waarderen, en de trailer zag er veelbelovend uit. De poster ook trouwens. Ik snap de kritiek op de filmposter niet, ik vind hem juist heel wervend.

Maar helaas viel de film mij tegen. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat het deels musical is, en dat is nu net het enige genre dat ik niet kan aanzien. Al die blijheid, die dansjes... verschrikkelijk. Dus toen na 5 minuten de acteurs spontaan in zingen uitbarstten moest ik me inhouden om niet op te staan en weg te lopen uit de zaal.

Gelukkig valt het mee met het musical gehalte, en wordt er tussen de muziek door een heel redelijk verhaal verteld over Elton’s jeugd en zijn zoektocht naar de liefde die hij nooit kreeg. Een mooi verhaal, maar gek genoeg raakte het me nauwelijks. Waar deze thematiek bij mij eigenlijk altijd wel raak schiet, miste het hier doel.

Ik waar niet precies dat aan ligt, want de hoofdrollen worden goed neergezet. Wellicht zijn enkele personages te karikaturaal (zijn ouders) en praten ze teveel in clichématige opmerkingen. Of misschien is het wel de musical stijl waardoor ik minder meeleef (iets waarbij ik bij Disney-animaties geen enkele moeite mee heb trouwens).

Nee, de tragiek van Elton’s leven kwam niet binnen zoals ik verwacht had, en meerdere keren merkte ik aan mijzelf dat ik ging verzitten en me af vroeg hoe lang deze film nog zou duren. (Iets waar ik bij Bohemian Rhapsody geen enkele last van had).

De film bevat een aantal mooie scenes, en heeft een magisch realistisch sfeertje, wat ik wel kan waarderen. Feit en fictie worden door elkaar gehusseld, en daaruit ontstaat een erg sfeervol sprookje. Maar doordat ik er maar moeilijk in mee kon gaan maakte de film mijn verwachtingen niet waar helaas.

2,5*

(Mocht musical geen belemmering zijn voor je, tel dan gerust een punt bij mijn score op)

Voor een film met de titel Rocketman komt de film wel erg traag op gang. Had verwacht dat de film ‘Baz Lurhman stijl’ los zou gaan vanaf minuut 1. Maar in plaats daarvan beginnen we met een soort Cordination street en een paar behoorlijk traditionele musical arrangementen. Dat is eigenlijk mijn grootste punt van kritiek op de film. Het had allemaal veel uitbundiger gemogen. Met name op visueel vlak is het allemaal te conventioneel. Enkel bij Pinball Wizard (opmerkelijk genoeg een nummer van The Who) lijkt het even los te gaan, maar dat blijkt van korte duur. Uiteindelijk blijkt de filmstijl zich steeds aan te passen op de tijd. Daardoor wordt het eind jaren 70 nog even aardig met een soort Saturday Night Fever homo orgie, maar dat was het dan ook wel.

Verder is het als bio pic wel een stuk beter dan Bo Rap. Met name de manier waarop zijn muzikale invloeden getoond worden is in de opbouw leuk gedaan. Daarbij kent het personage van Elton John veel meer diepgang dat de karikaturale portrettering van de bandleden van Queen.

Maar verder kleurt het allemaal behoorlijk binnen de lijntjes en is het toch te veel een standaard rise en fall verhaaltje dat de laatste 20 minuten een beetje gaat vervelen.

Gemiste kans

3 a 3,5

Ja, maar de lp versie was natuurlijk wel eerder. Daar zingt Daltery.

Je gelooft dat mensen kunnen zweven en dat er kinderen op de bodem van het zwembad piano spelen?

Voor Elton John liefhebbers OK. Jammer dat het meer musical is waardoor het geheel niet erg serieus overkomt.

Soms saai en die geweldige homo scenes zonder diepgang neergezet.

Moeilijke jeugd, geen ontvangen liefde, te kleine schoentjes van ouders gekregen, geweldige oma, ontluikend talent, succes en wereldster, weelde niet kunnen dragen, drugs sex en rock en roll. Uiteindelijk wakker worden en hij leefde nog lang en gelukkig.

Thema erg vaak verfilmd in allerlei drama movies.

Lift mee op succes van Bohemian Rapsody en A star is born.

Mark my words. Albert Verlinde gaat hier vast en zeker een musical van op de planken brengen.

Elton John dus. Een voor mij oninteressant artiest met zijn hysterische pakjes en met muziek die me totaal niet aanspreekt.

Maar toch was het levensverhaal wel aardig in beeld gebracht. Een jeugd met wat issues zorgt uiteindelijk voor een muzikale reis vol met de gebruikelijke sex drugs en alcohol naar zelfacceptatie.

Het verhaal wordt omlijst met zijn liedjes waarbij ik vaak dacht "oh, is dat nummer van hem".

Als je maar genoeg drugs gebruikt wel ja.

Bij het zweven was hij nog niet aan de drugs he.