Rocketman (2019)

Enorme tegenvaller dit. Groot fan van het oeuvre van Elton John maar deze film krijgt het voor mekaar elke hit te presenteren op een manier die doet denken aan een schoolmusical van groep 8.

Ook Edgerton overtuigt nergens als protagonist. Het lukt hem niet de charismatische karaktertrekken van de zanger te vangen in zijn acteerwerk. Je hebt dan ook vaak niet het idee naar Elton John te kijken. Als het om zingen gaat, vliegt Edgerton geregeld uit de bocht. Niet dat Elton de allerbeste zanger is maar het niveau dat in de film wordt geëtaleerd is af en toe beneden peil.

De interessante figuur Bernie Taupin wordt nauwelijks belicht. Jamie Bell - die overigens een verschrikkelijk acteur is - lijkt in de verste verte niet op Taupin. Daarnaast ontbreekt elke chemie tussen Bell en Edgerton waardoor het vatten van de bijzondere relatie Taupin-John bij voorbaat al gedoemd was te mislukken.

De invalshoek van de praatsessies op de afkickkliniek vond ik juist goedkoop en clichématig. Om nog maar te zwijgen over het musicalelement waarmee de film doorspekt is. De regisseur probeert alle hits van John te verwerken in de film maar dit gaat ten koste van de kwaliteit. Zo worden enkele nummers slechts luttele seconden ten gehore gebracht waardoor het geheel fragmentarisch aandoet.

Op het gebied van pacing scoort de film ook een zware onvoldoende. De film is zeker twintig minuten te lang. Het laatste half uur had ik het idee dat de film in slow motion werd afgespeeld.

Al met al een zware teleurstelling. Een teleurstelling die ik voornamelijk op het conto van de weinig getalenteerde regisseur schrijf.

Best oké.

Om de vergelijking maar al meteen achter de rug te hebben, een stuk beter dan Bohemian Rhapsody. Waar die vooral probeerde een verhaal te vertellen, is Fletcher meer bezig om een film te maken die Elton John belichaamt. Ik heb weinig met beide artiesten, maar filmisch gezien is dit 100 keer interessanter dan de Queen film.

Zo worden de nummers zelf beter in de film verwerkt, enerzijds door ze niet 1 op 1 (of volledig op te nemen), anderzijds door een musical aanpak, waardoor je sowieso al wat wilder kan gaan dan normale optredes. De film probeert even showy en exentriek te zijn als Elton John, en hoewel Fletcher daarvoor misschien niet alles uit de kast trok, zitten er toch best een hoop fijne scenes in.

Egerton's larger than life performance draagt daar ook zeker aan bij. De rest van doet het ook zeker niet slecht, alles lijken ze gestrikt in de wereld van Elton John, ook wanneer het allemaal wat minder gaat. De film mag dan vast zitten aan het klassieke rise & fall structuurtje, de manier waarop er mee omgegaan wordt is een stuk minder storend dan bij de meeste biopics.

Voor de feitelijk, droge registratie kan je sowieso beter een docu kijken, deze film ligt veel meer in de lijn van wat ik van een goeie biopic verwacht. Zelfs voor niet-fans van Elton John, een goed te behappen film.

3.0*

Mooie film. Ja deze is te vergelijken met Bohemian Rhapsody maar deze film is dan toch wat rauwer. Na de zelfmoord poging bij het zwembad zie je dat langzamerhand zijn leven steeds deprimerender word. Tuurlijk, beroemd zijn is leuk maar hier zie je de andere kant ervan. Top!

Ik ben niet echt Elton John-fan. Wat me wel opviel bij de film waren nog een x-aantal liedjes die ik direct herkende, maar ik had geen idee dat ze van John waren. De beste man schijnt ook één van de best verkopende artiesten aller tijden te zijn, meer nog dan Queen Al zal dat in Nederland denk ik wel omgekeerd zijn. En dan kom je al snel bij die andere film natuurlijk.

Tja, de vergelijking met Bohemian Rhapsody maak je al snel, dit is een beetje hetzelfde soort film. Net zo oppervlakkig en vol scènes die elkaar snel opvolgen, hoewel het wel een stuk minder dom is dan in de Queen-film. Hierin lijkt nog enige logica te zitten, maar uiteindelijk is het allemaal ook wat simpel gebracht. Wat deze film dan beter maakt is dat de aanpak iets anders is. Vooral door sommige liedjes als musical te brengen en zo echt te verweven in de film. Dat zal niet iedereen smaken, maar ik vond het wel oké eigenlijk.

Maar als film verder is het ook geen geweldig ding. Het is misschien iets ruiger, maar nog steeds behoorlijk binnen de lijntjes gekleurd. Ook de hele opbouw met het typische rise and fall, wat drugs en drank en dan het absolute dieptepunt - we kennen het wel. Maar eigenlijk wordt er verder weinig mee gedaan en is dit geen film die je echt laat meeleven, daarvoor gaat het allemaal te vlug en wordt er naar te simpele psychologie gezocht in de jeugd zonder liefde van een kille vader.

Een paar momenten schieten er wel bovenuit, als Elton na een ruzie in de coulissen op moet, in een verenpak en heel vrolijk rondhuppelt. Treurigheid die prachtig wordt getoond. Maar de rest van de film is van lager niveau. 2,5*.

Had meer ingezeten, zeker aangezien het een veel eerlijkere film is dan Bohemian Rhapsody. Maar uiteindelijk zit die film wel weer een stuk beter in elkaar. Rocketman is toch wat te veel een musical geworden (en de muziek van Queen is beter natuurlijk). Maar toch blijft Rocketman een interessante film en is het vooral de cast (hoewel Taron eigenlijk te knap is om Elton te spelen) die film goed maakt. Knap ook hoe erg zijn stem op die van Elton lijkt als hij zingt. Stiekem wel benieuwd hoe de film was geworden als Tom Hardy het toch had gedaan. Visueel is de film ook erg aantrekkelijk.

3.5*

Dankzij de Bohemian Rhapsody film zijn dit soort films weer bijzonder gewild en als dezelfde regisseur erachter zit, dan wekt dit verwachtingen, want ik vond Bohemian Rhapsody echt geweldig. Alleen kreeg die film de kritiek dat het een wat softe versie van de werkelijkheid was, waar de meeste seks en drugsmomenten uit werden gelaten. Mij stoorde dat overigens niet, omdat het verhaal van Queen gewoon interessant genoeg was en er een aantal epische stukken in zitten.

En toen was er Rocketman. Ondanks dat ik al snel in de bioscoop er voor zat, is Elton John voor mij lang niet zo aansprekend als Freddie Mercury en Queen. Niet als persoon en al helemaal niet met zijn muziek, al zitten er een paar mooie hits bij. Dus op dat vlak staat Rocketman al 1-0 bij me achter als de onvermijdelijke vergelijking komt met Bohemian Rhapsody. Wel is de film eerlijk en krijg je alle hoogte, maar vooral ook de dieptepunten in beeld. Drank, drugs, seks, een overdosis, een zelfmoordpoging, gezinsproblematiek. Alles. Maakt dit de film completer? Ja. Maakt dit de film echt beter? Nee. Ik vond dit bij Bohemian Rhapsody ook goed genoeg getoond. Een tafel met cokeresten, 2 mannen in bed of een lading lege flessen in beeld brengt dezelfde boodschap over iemands leven over. Daarbij hebben Elton John en Freddie Mercury natuurlijk voldoende kenmerken, waardoor ik nu een beetje voor een tweede keer hetzelfde verhaal aan het kijken was. Niet geaccepteerd door de familie, wortelen met de seksualiteit, heil zoeken in de genotsmiddelen. Eigenlijk had er beter een paar jaar tussen beide films kunnen zitten.

De muziek van Elton is wel prominent aanwezig en zeker zijn grote hits zijn fijn om te horen. Ik ken niet al zijn nummers, dus soms ging er wel eens wat herkenbaarheid langs me heen. Wat ik wel wat storend vond is dat ze er hier een soort musical van hebben gemaakt. Elton John zit ergens in een situatie en plots stopt het en zingt iedereen zijn liedje. Het concept bij Bohemian Rhapsody vond ik beter, waar de meeste liedjes voorbij kwamen tijdens repeteren, optredens of als achtergrondmuziek. Daar liep de film gewoon veel beter door. Misschien past dit musical-concept wel beter bij Rocketman, maar het spreekt mij minder aan. Gelukkig zitten er wel een stel sterke scènes bij, die me bij blijven. Elton die als ster zijn vader opzoekt en zijn nieuwe gezin daar treft. Zo pijnlijk als zijn vader nog steeds zo emotieloos is. De zelfmoordpoging in zijn zwembad. Het etentje met zijn moeder, waar zij een enorme ruzie krijgen. De scène vlak voor een optreden als Elton ontploft, maar daarna wel in zijn verenpak weer direct het podium op holt. Zijn leven leek me in die jaren erg eenzaam en leeg.

Ergens jammer dat de film zo abrupt stopt, aangezien zijn betere jaren met zijn huidige man David waar hij al tientallen jaren samen mee is nog moesten komen en waar hij ook afkickte van alles. Misschien was dat een beter sluitstuk van de film geweest. Een film die prima te kijken is, maar voor mij niet echt aan de verwachtingen heeft voldaan.

3*

Ik heb deze film vanmiddag gezien en ik moet zeggen dat hij me tegenviel. Er werd heel goed geacteerd, maar voor mij was het iets teveel musical, en ik heb nu nog steeds geen duidelijk of chronologisch beeld van het leven van Elton John.

Met hoge verwachtingen ging ik gisteren naar de bioscoop. Een biopic over een grote artiest kan ik altijd wel waarderen, en de trailer zag er veelbelovend uit. De poster ook trouwens. Ik snap de kritiek op de filmposter niet, ik vind hem juist heel wervend.

Maar helaas viel de film mij tegen. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat het deels musical is, en dat is nu net het enige genre dat ik niet kan aanzien. Al die blijheid, die dansjes... verschrikkelijk. Dus toen na 5 minuten de acteurs spontaan in zingen uitbarstten moest ik me inhouden om niet op te staan en weg te lopen uit de zaal.

Gelukkig valt het mee met het musical gehalte, en wordt er tussen de muziek door een heel redelijk verhaal verteld over Elton’s jeugd en zijn zoektocht naar de liefde die hij nooit kreeg. Een mooi verhaal, maar gek genoeg raakte het me nauwelijks. Waar deze thematiek bij mij eigenlijk altijd wel raak schiet, miste het hier doel.

Ik waar niet precies dat aan ligt, want de hoofdrollen worden goed neergezet. Wellicht zijn enkele personages te karikaturaal (zijn ouders) en praten ze teveel in clichématige opmerkingen. Of misschien is het wel de musical stijl waardoor ik minder meeleef (iets waarbij ik bij Disney-animaties geen enkele moeite mee heb trouwens).

Nee, de tragiek van Elton’s leven kwam niet binnen zoals ik verwacht had, en meerdere keren merkte ik aan mijzelf dat ik ging verzitten en me af vroeg hoe lang deze film nog zou duren. (Iets waar ik bij Bohemian Rhapsody geen enkele last van had).

De film bevat een aantal mooie scenes, en heeft een magisch realistisch sfeertje, wat ik wel kan waarderen. Feit en fictie worden door elkaar gehusseld, en daaruit ontstaat een erg sfeervol sprookje. Maar doordat ik er maar moeilijk in mee kon gaan maakte de film mijn verwachtingen niet waar helaas.

2,5*

(Mocht musical geen belemmering zijn voor je, tel dan gerust een punt bij mijn score op)

Voor een film met de titel Rocketman komt de film wel erg traag op gang. Had verwacht dat de film ‘Baz Lurhman stijl’ los zou gaan vanaf minuut 1. Maar in plaats daarvan beginnen we met een soort Cordination street en een paar behoorlijk traditionele musical arrangementen. Dat is eigenlijk mijn grootste punt van kritiek op de film. Het had allemaal veel uitbundiger gemogen. Met name op visueel vlak is het allemaal te conventioneel. Enkel bij Pinball Wizard (opmerkelijk genoeg een nummer van The Who) lijkt het even los te gaan, maar dat blijkt van korte duur. Uiteindelijk blijkt de filmstijl zich steeds aan te passen op de tijd. Daardoor wordt het eind jaren 70 nog even aardig met een soort Saturday Night Fever homo orgie, maar dat was het dan ook wel.

Verder is het als bio pic wel een stuk beter dan Bo Rap. Met name de manier waarop zijn muzikale invloeden getoond worden is in de opbouw leuk gedaan. Daarbij kent het personage van Elton John veel meer diepgang dat de karikaturale portrettering van de bandleden van Queen.

Maar verder kleurt het allemaal behoorlijk binnen de lijntjes en is het toch te veel een standaard rise en fall verhaaltje dat de laatste 20 minuten een beetje gaat vervelen.

Gemiste kans

3 a 3,5

Mark my words. Albert Verlinde gaat hier vast en zeker een musical van op de planken brengen.

Elton John dus. Een voor mij oninteressant artiest met zijn hysterische pakjes en met muziek die me totaal niet aanspreekt.

Maar toch was het levensverhaal wel aardig in beeld gebracht. Een jeugd met wat issues zorgt uiteindelijk voor een muzikale reis vol met de gebruikelijke sex drugs en alcohol naar zelfacceptatie.

Het verhaal wordt omlijst met zijn liedjes waarbij ik vaak dacht "oh, is dat nummer van hem".

Maar het publiek wel.

Aan het begin van deze fascinerende biografie loopt Elton John [Taron Egerton] in één van zijn meest flamboyante kostuums (en dat wil wat zeggen) binnen bij een AA-bijeenkomst en bekent dat hij verslaafd is aan van alles en dat hij onuitstaanbaar is geworden. Die scène maakt meteen duidelijk wat we kunnen verwachten: het openhartige verhaal achter het succes en de persoonlijke problemen van superster Elton John en een geniale vertolking van Egerton, die zijn hilarische outfit ontstijgt en een glimp van de mens achter het fenomeen toont. "Rocketman" begint met de jeugd van Elton John en de rol die zijn kille, afstandelijke vader [Steven Mackintosh] en zijn in een liefdeloos huwelijk gevangen moeder [Dallas Bryce Howard] speelden in zijn persoonlijke ontwikkeling. Vervolgens zien we hoe Reginald Dwight zich muzikaal ontwikkelt als toetsenist bij een rondreizende show met Amerikaanse soulartiesten, zichzelf opnieuw uitvindt wanneer hij zijn enorme muzikale talenten weet te combineren met de schrijftalenten van Bernie Taupin, faam verwerft met een legendarisch optreden in The Troubadour, bijna ten onder gaat aan zijn succes en de cultuur van seks, drank en drugs die daarbij om de hoek kijken, en hoe hij worstelt met zijn seksuele identiteit. Het scenario van Lee Hall gebruikt de evergreens uit het oeuvre van Elton John als spiegelbeeld voor diens leven en geeft die liedjes daarmee een nieuwe dimensie die je als kijker stimuleert om de muziek van de bestverkopende artiest van de vroege jaren '70 opnieuw te ontdekken. Egerton, die in Sing al een liedje van Elton John ten gehore bracht, houdt zich ook als zanger goed staande en Ben Foster voorziet veel van de liedjes op geslaagde wijze van nieuwe arrangementen.

Het is niet voor het eerst dat Dexter Fletcher en Taron Egerton met elkaar in zee gingen. Voorheen gebeurde dit ook reeds met het charmante Eddie the Eagle (2016). Deze Rocketman is wederom een geslaagde combinatie van het duo dat elkaar uitstekend lijkt aan te voelen. Ontegensprekelijk wordt deze film graag vergeleken met Bohemian Rhapsody wat op zich niet onlogisch is gezien hoe flamboyant beide heren wel niet waren in een vrij gelijklopende carrière (qua inhoud en periode). Ook verwijzen beide films naar hun grootste singles.

Desalniettemin wordt Rocketman meer als een musical opgevoerd waarbij randpersonages ook de micro aanheffen en hier en daar wat dansmoves de revue passeren. Ik ben sowieso geen muziekvolger en buiten hier en daar een song van Elton John is veel me dan ook onbekend, laat staan dat ik zijn levensverhaal kende. Geen idee dus wat wel en wat niet accuraat is. Hier en daar visueel knap in elkaar gezet met de nodige creativiteit. Soms ook wat "dichterlijke vrijheden" waarbij fantasy naar boven komt zoals in het zwembad of dat zweven in de Troubadour. Vermakelijk is het allemaal wel en de film vloog voorbij. Halfweg misschien wel een klein dipje bij het "fall-gedeelte" al deed de song "Rocketman" de film weer letterlijk opveren.

Vreemd en origineel wel om de film verteld te krijgen aan de hand van die praatgroep. Egerton doet het vrij goed tot erg goed. Hij geniet er duidelijk van en heeft voldoende charisma om zich van zijn taak te kwijten. En ook Bryce Dallas Howard vind ik steeds een aangename verschijning. Degelijke biopic dus over Elton John al heb ik niet de indruk dat ik zo heel veel over de man te weten gekomen ben, al was dat wellicht ook niet de opzet van de film. Op dat vlak bleef ik dan toch wat op mijn honger zitten.

Eigenlijk niet verwacht dat er (zo snel) een biografie over Elton John zou komen. Las wel geruime tijd geleden al geruchten over Tom Hardy als Rocketman. En hoe lang laat Johnny Flynn als David Bowie nog op zich wachten? Maar op dit moment dus Rocketman met de 29 jarige Taron Egerton. Een gekke bril en een spleetje tussen de tanden en iemand kan blijkbaar al door voor een Elton John imitatie.

Taron Egerton doet het goed, maar ook weer niet helemaal op het niveau van Val Kilmer als Jim Morrison. Al speelt het denk ik ook wel mee dat Kilmer bizar veel lijkt op Morrison (in The Doors). Verder wellicht de uitdaging om geen kopie van Bohemian Rhapsody te maken, want er zijn nogal wat raakvlakken. Homoseksueel, trouwen met een vrouw, touren in de U.S.A., drank, drugs enz. enz. Rocketman is wel wat rauwer dan B.R. en onderscheid zich voldoende door het een beetje musical-achtig te maken en er wat surrealisme in te stoppen. Verder schaamt de film zich niet te veel wat grof taalgebruik, drank, drugs en homo-scènes betreft. En in Rusland gaan een aantal van deze zaken blijkbaar te ver. En dan het feit dat er wat irritante mensen zijn die vinden dat Elton John door een homosuele acteur gespeeld moest worden. Dit soort mensen begrijpen dan niet wat acteren inhoudt. Moet Hitler in films dan gespeeld worden door enkel mannen die dictator zijn geweest en betrokken waren bij oorlog?

B.R. vind ik iets beter overigens. Bijvoorbeeld Rami Malek die bijna 10 jaar ouder is dan Taron Egerton. Elton J. is vanaf zijn 20 jaar actief in de muziek en in Rocketman zitten we dus vanaf die leeftijd continu naar een 29 jarige Elton J. te kijken en dat geeft een minder goed beeld van zijn muzikale carrière. In B.R. is een ouder wordende Freddie Mercury beter uitgevoerd.

Goede film en dat is goed voor een 7/10

Tja, vooruit, een paar scènes die enigszins ontroeren, vooral die met zijn maatje en tekstschrijver Bernie. En ja, ok, alle lof voor de zangkunsten van Taron Egerton. Maar dan hebben we het wel gehad met deze kort-door-de-bocht biopic waarvan Elton John zelf uitvoerend producent was.

Zelden heb ik iemands jeugd zo rap in one-liners voorbij zien komen. De moeder en de vader zijn in 1 scène getypeerd (hardvochtig en ongeïnteresseerd) en elke volgende scène waarin deze twee voorkomen wrijft dat er nog eens in. En waarom zien al die scènes over vroeger er toch zo vreselijk nieuw aangekleed en zie-mij-vroeger spelen uit?

Enfin, de film blijft alles maar herhalen ("Waarom krijg ik geen knuffel?") in de hoop een dieper beeld te schetsen van de mens Elton John. Dat is aantoonbaar mislukt.

Even eendimensionaal als de ouders zijn ook alle andere personages (platenbons, eerste vriend en manager John Reid, de buren, enz.) met uitzondering van de eerder genoemde Bernie Taupin en in heel weinige scènes Elton John zelf.

Terwijl ik dit type, vraag ik me af wat ik nu van Elton John weet, behalve kille jeugd, dat hij aanstekelijke muziek kan schrijven, homoseksueel is en verslaafd aan van alles. Precies zoals ik dit nu opsom, doet de film dat. Oppervlakkig, opsommend, geen diepgang.

Jammer is dat.

Deze vermeende Elton John biopic gaat ten onder aan diens overvloedige musicalstijl.

Mijn verwachtingen werden niet ingelost. Rocketman wordt gepromoot als biopic/drama - en het dubbel te interpreteren musical fantasy; een omschrijving die ik helaas las als muzikale fantasie - maar het is echt een musical. Juist het genre wat mij geen bioscoopkaartje waard is.

Nadat men de eerste keer spontaan in collectief gezang uitbarstte met de verplichte dansers, kleurrijke decors en het typische gehuppel door verschillende locaties, moest ik me inhouden om de sporadisch gevulde zaal niet te verlaten. Met tegenzin besloot ik de film uit te zitten.

Vanwege het onderwerp en dezelfde regisseur legt men Bohemian Rhapsody en Rocketman al snel naast elkaar. Een vergelijking die niet echt op gaat. BR is een biopic waarin de nummers zijn verweven tijdens repetities, studio opnames en concertregistraties - of als achtergrond fungeren om een scène te illustreren. Die aanpak maakte de film boeiend waardoor het verhaal overeind bleef.

Je moet van musicals houden om Rocketman te kunnen waarderen. Aangezien ik het genre verfoei, raakte deze musicopic me totaal niet. Elke poging tot diepgang werd tenietgedaan door het hoge musicalgehalte. Weliswaar toont RM wat rauwere scènes, maar door deze in luchtige musicalstijl weg te moffelen, ontbreekt het hen aan impact. Het komt gewoonweg niet binnen.

Niettemin wordt er prima geacteerd. Met name de laatste scène met I'm Still Standing als doorgang was bijzonder aardig uitgevoerd - of wellicht was ik, na diverse keren te gaan verzitten, blij dat de end credits eindelijk naderden.

Na deze jolige, kortzichtige en flamboyant lege musical weet ik nog steeds bitter weinig over Elton John. Wellicht voer voor de echte fans en liefhebbers van dit genre. Voor mij niet meer dan een tijdverspillende tegenvaller.

Ben ik het niet mee eens, Bohemian Rhapsody is vele malen beter dan deze film. Freddy Mercury was ook een veel betere artiest. Maar gelukkig verschillen smaken hé

Er lijkt een strijd gaande tussen of Bohemian Rhapsody of Rocketman de betere film is op deze site. Dat Queen voor mij muzikaal ver boven Elton John staat is een gegeven feit, maar ik heb toch echt meer genoten van het visuele en emotionele spektakel dat Rocketman heet. Nu heeft Elton John altijd wel een belangrijk aandeel in mijn muzikale opvoeding gehad, aangezien zijn Love Songs het eerste cassettebandje was dat ik had. En ook al is mijn liefde voor muziek later meer geëvolueerd naar de 'hardere' kant, ik heb verscheidene albums als Goodbye Yellow Brick Road en Madman Across The Water wel in mijn kast staan en luister ze nog steeds met plezier. Sir Elton is wat mij betreft ook gewoon een legende die in een adem genoemd mag worden met andere grootheden als Freddy Mercury en David Bowie.

Het is wel goed dat ik van tevoren al vernomen had dat het hier om een magisch realistische musical zou gaan, anders had ik misschien bij de openingstonen van The Bitch Is Back flink verwonderd opgekeken. Ik heb altijd een haat-liefde-verhouding met musicals gehad, maar zolang een film niet zo potsierlijk verschrikkelijk als Grease wordt valt het vaak nog wel uit te zitten. Gelukkig dat Rocketman compleet aan de andere kant van het spectrum staat. Op het moment dat de kind Elton John overgaat in een volwassen Elton John tijdens Saturday Night's Alright For Fighting is meteen duidelijk te zien dat Egerton een fantastische casting is. Zijn zang is geen een-op-een kopie van John zelf, maar is wel prettig om naar te luisteren en heeft een bepaalde enthousiaste onstuimigheid die het vooral ook levendig houden. In deze context ook fijner dan het luisteren naar een andere zanger, het maakt Egerton veel meer 'één' met het personage.

Waar de film ook dikke pluspunten scoort, is de manier hoe men een lach en een traan krachtig afwisselt. Bohemian Rhapsody was een vermakelijke film, waar juist de dramatische momenten onecht aanvoelden. Hier is vanaf het begin al veel sneller duidelijk waar de dramatiek vandaan moet komen en het voelt ook vooral echter aan. Enkele mooie voorbeelden:
1. Het door het complete gezin gezongen 'I Want Love' geeft voor iedereen al meteen een duidelijk uitgangspunt mee van waarom het niet gaat werken tussen de gezinsleden.
2. Het moment dat Taupin John alleen laat op het feest en John Tiny Dancer inzet: prachtige weergave van de eenzaamheid die hij op dat moment in een groep ervaart.
3. Rocket Man tijdens zijn overdosis in het zwembad. Weergaloos gefilmd, met prachtige choreografie van iedereen als hij weer uit zijn overdosis komt. Nummer krijgt op deze wijze een heel andere, maar oh zo veel mooiere betekenis.
4. Sorry Seems To Be The Hardest Word behoeft geen verdere uitleg.
5. Goodbye Yellow Brick Road vanuit Taupin's visie en Elton's breakdown als gevolg
6. Elton in de laatste gesprekken met zijn ouders en zijn uiteindelijke acceptatie tijdens de AA-meeting. Vooral de vorm van begrip naar zijn moeder toe, was erg aangrijpend.
7. I'm Still Standing: wat een fantastisch stukje energie en euforie die terugkeerde na een laatste 20 minuten waar ik meerdere malen met tranen in mijn ogen zat.

Wat grappig was, is het feit dat er met Steve Mackintosh, Stephen Graham en regisseur Dexter Fletcher een drietal acteurs te vinden waren die ik vooral ken uit Lock, Stock & Two Smoking Barrels en Snatch. Hiermee was het feit dat er lekker wat gevloekt en getierd werd in de film ook meteen fijn 'vertrouwd'. 'Fucks', 'twats' en zelfs een keer 'cunt' gaven het geheel toch een wat rauwere vibe dan het veel cleanere Bohemian Rhapsody. Qua excessen kwam het hier ook veel uitgebreider aan bod. Actief drugs- en alcoholmisbruik zorgen gepaard met het emotionele leed voor een veel aangrijpender en zwaardere filmervaring. Extra punten nog voor Bryce Dallas Howard die een fantastische rol neerzet en ook Richard Madden als een bijzonder geslaagde onsympathieke performance.

In de context van het magisch realisme hoefde ik me ook niet te ergeren aan anachronistische zaken of historische leugens om het script mooier te maken dan nodig. De opening die aan het einde terugkeert als onderdeel van Elton's verwerkingsproces om met zichzelf in het reine te komen leverde een mooie verklaring van de manier hoe de gebeurtenissen weer. Geen opsomming van feitjes (toen maakte hij dit album en kreeg hij die hit), maar een oprechte ontboezeming. Ik heb na afloop weer een hoop extra albums aan te schaffen.

Rocketman is voor mij als het aankomt op muzikale films een van de beste die ik sinds tijden heb ervaren. De regie is flitsend, het acteerwerk is zeer overtuigend, de performances van de acteurs en actrices staan als een huis en het feit dat ik non-stop aangegrepen was door hetgeen er op het scherm vertoont werd, zorgt ervoor dat ik niets anders kan dan deze film het volle pond aan punten te geven. Een prachtwerk en voorlopig ook mijn favoriete film van het jaar!

Ik vond het een lastige film, de vergelijking met Bohemian Rhapsody is snel gemaakt. Maar het zijn twee totaal verschillende films. Rocketman gaat meer richting een musical. Verder vond ik hem wat saaier. Waar bij Bohemian Rhapsody de grote concerten en de band wat centraler staan, is het bij Rocketman meer het verleden en de prive ellende van Elton John. Terwijl ik de concerten in Bohemian Rhapsody juist zo vet vond. Voor was in Rocketman dan ook het debuut optreden in LA de vetste scene.

Ik vond de relaties die Elton John ook wat verwarrend, vooral met zijn moeder. Al met al was het niet heel erg liefdevol. Maar ook mijn zijn beste vriend en songwriter, ik kon er bijvoorbeeld niet uit opmaken welke songs nu door hem zijn geschreven, halverwege de film was hij redelijk uit beeld geraakt.

De film heeft er in geval niet voor gezorgd dat ik nu Elton John grijs draai, in tegenstelling tot Queen. Al met al denk ik niet dat de film bij mij heel lang blijft hangen.

Deze in de bioscoop gezien en ik vond hem heel goed. Jammer dat de overgang in gebeurtenissen soms zo van de hak op de tak gaat. Het gedeelte waarin hij trouwt met een vrouw (Renate) komt amper aan bod. Je leert Renate verder niet echt kennen. Dat vond ik jammer. Verder komen de meest bekende nummers aan bod. Al met al een mooie film met veel muziek en waar voor je geld. Verder vind ik de vergelijking met Boh. rhapsody niet echt passen. Die film gaat ook over Freddy, die deel uit maakt van de band Queen. Bij Elton John wordt zijn achtergrond wat meer uitgediept. Vandaar ook mijn score; 4*.

Kan musicals doorgaans niet uitstaan, heb niks met Elton John (of zijn muziek) maar heb me best vermaakt! Ook een hoop te weten gekomen en moet zeggen, zowel mijn respect als interesse zijn gegroeid wat betreft de artiest en de persoon daarachter. Wat doet die Taron Egerton het trouwens goed zeg, heeft alles zelf gezongen!

Wanneer de setting van een sobere AA-meeting plotseling verandert in een Brits dorpsstraatje vol dansende en zingende mensen, bekruipt een lichte cringe me. Rocketman is geen muzikale biopic à la Bohemian Rhapsody, maar een biografische musical over het turbulente leven van Elton John. Normaliter niet bepaald mijn kopje thee, maar Elton's gevecht met zijn autodestructieve levensstijl blijft meer dan genoeg boeien.

Elton John was de grote muzikale held van mijn jeugd, en nog altijd draai ik de platen uit zijn hoogtijdagen (1970-1977) met veel plezier (evenals zijn drie platen vanaf 2001 trouwens). Hoe nu objectief of zelfs maar súbjectief over deze film te oordelen? Een geweldige vertolking van Egerton, een net zo geweldige rol voor Matthew Illesley als de kleine Reggie, een lekker nare Richard Madden, bijzonder knap hoe de teksten van Taupin al dan niet "verdraaid" zijn ingezet om de plot te illustreren (I want love, The bitch is back, Saturday night's alright for fighting), en een brok in m'n keel wanneer de grote hits aan de beurt komen. Na de aangrijpende kijkbeurt in de bioscoop kan ik misschien pas een iets nuchterder oordeel geven wanneer ik hem later in rustiger omstandigheden (thuis in de Blu-ray-speler) kan herzien.

Fascinerende, zeer geslaagde film. Nooit gedacht dat de sympathieke maar wat vermoeid ogende man van wie ik twee jaar geleden in Berlijn een concert heb bezocht, zo een enerverend leven achter de rug had. En dat wispelturig leven is voor regisseur Fletcher een dankbaar handvat een mooi kunstig, soms zelfs een beetje surrealistisch, maar bovenal menselijk portret af te leveren over deze hoe dan ook unieke artiest. Sommige scènes zijn ware filmkunst, moet je gezien hebben om later over mee te praten, duidelijk een project waarover door de makers goed is nagedacht. Waar bij Bohemian Rhapsody meer op safe wordt gespeelt, durft men bij Rocketman de veiligheidszone te verlaten en een eigen gedurfde visie toe te voegen en die gok pakt voor iedereen goed uit. Egerton doet het heel behoorlijk als Elton, heeft als nadeel dat hij qua uiterlijk onvoldoende lijkt op het fenomeen(maar wie niet?), maar slaagt er in tussen de fraaie muziek door een echt mens neer te zetten. De nog immer onderschatte Bell speelt een mooie bijrol als Eltons steun en toeverlaat, en zelfs de merkwaardig gecaste Howard is niet zo irritant als normaal.

Het is meer een musical dan een serieuze film, en dat vind ik erg jammer, hierdoor wordt een interessant verhaal eigenlijk een beetje teniet gedaan. Aan de cast ligt het in ieder geval niet, Egerton speelt prima, maar de opzet van de film schiet gewoon tekort.

Verrassend sterke muzikale fantasie gebaseerd op het leven en werk van Elton John. De musical-achtige aanpak werkt bijzonder goed, vooral omdat de liedjes zo autobiografisch zijn en extreem goed in het geheel verwerkt zitten. Tijdens de muzikale intermezzo's komt de boel hierdoor nu voor de verandering eens niet krakend tot stilstand. Visueel steekt de film daarnaast erg mooi in elkaar. Grootste troef is hoofdrolspeler Taron Egerton, hier perfect gecast en tevens een uitstekend zanger.

Zeer mee eens!

In alles stukken beter en origineler dan een Bohemian Rhapsody, ondanks dat ik geen musicalliefhebber en ook geen Elton fan ben. Maar je hebt in ieder geval niet het idee naar een script te kijken dat door de eerste de beste scriptstagiar uit Hollywood is geschreven. Het idee dat de muziek daadwerkelijk zijn leven en carriere belichaamt is uiterst goed gevonden.

Egerton doet het ook echt uitstekend, waar ik vooraf nogal mn bedenkingen bij had.

Muzikaal gezien ook erg fijn dat de film precies stopt alvorens de periode met meuk als Nikita en die Lion KIng rommel langskwam.

Rocketman was mijns inziens een film die alle kanten op ging waardoor ik er eigenlijk niet eens echt iets serieus over kan vertellen. Los van het musicalgehalte lijkt me het verhaal ook nog eens zeer eenzijdig uitgelicht. Hierover kunnen de halfbroers van Elton zeker over meepraten. Ik was blij toen de film klaar was en teleurgesteld dat ik naar zo'n slechte film heb zitten kijken.

Knuffelige kunstenaar.

Wat wellicht leuk is aan Rocketman, is dat je geen echte fan hoeft te zijn van de artiest. En de jeugd van tegenwoordig zal dat ook echt niet zijn, al zullen sommigen de Brit herkennen van de Snickers-reclame. Heiligschennis natuurlijk, want wie liedjes kent als Daniel, Your Song en Sorry Seems to Be the Hardest Word, weet wel beter. Zelfs in de jaren 80 beroerde de muzikale kunstenaar de wereld met het oh zo foute, maar eveneens geniale Nikita en het net iets te gladde Blue Eyes. Je zou maar zulke liedjes kunnen maken.

Taron Egerton weet al lang hoe goed Johns muziek is en gaf een visitekaartje af bij de animatiefilm Sing, waarin hij een lied van de zanger ten gehore bracht: I'm Still Standing, de grote hit uit 1983. Egerton, die vooral bekend is van de Kingsman-films, zou je desondanks niet in deze rol verwachten. Hij schijnt echter al liedjes van Elton John te zingen sinds zijn tienerjaren. En dat is in deze musical goed te horen. Hij zingt ze met gemak, al is het best jammer dat je op één liedje na de grote kleine meester zelf niet hoort.

Na Kingsman: The Golden Circle, waarin sir John een bijrolletje had, zal het ijs definitief gebroken zijn en kreeg de jonge acteur zijn zegen. Met Elton John op de producerstoel is het niet moeilijk te begrijpen dat diens levensverhaal wel erg eenzijdig wordt belicht. Iedereen deed lullig tegen hem, vanaf zijn hufterige ouders die weigerden hem te knuffelen tot aan zijn partner die eigenlijk zijn pooier bleek te zijn. Het lag nergens aan Elton zelf. Veel te kort door de bocht allemaal qua biopic, maar vermakelijk is het wel.

***

Met dank aan Paramount Pictures voor het recensie-exemplaar.

Wie hoopt een waarheidsgetrouwe biopic te zien komt met Rocketman bedrogen uit. Maar dat maakt deze theatrale, soms licht psychedelische musical niet minder leuk. Daarnaast sluit deze uitwerking goed aan bij de showman die Elton John is geweest.

Egerton zet een solide vertolking neer. Hoewel er wel iets meer aandacht geschonken had mogen worden aan de playback scenes, speelt hij de talentvolle maar rusteloze zanger met verve.

De decors, het camerawerk, de montage, alles is prima in orde. Al vond ik persoonlijk de film voorbij het midden wat verzanden in een opeenstapeling van persoonlijke ellende. Maar er blijft genoeg over om deze film de moeite waard te maken. Niet in de laatste plaats de vele fantastische liedjes.