Rocketman (2019)

Wat een film zeg... . Nochtans ben ik zeker geen fan van Elton John en heb ik geen enkel nummer van hem thuis liggen. Van het popicoon wist ik wel het één en ander: zijn vriendschap met Bernie Taupin, zijn homoseksualiteit, zijn alcohol- en drugsgebruik, zijn levensperiode waarin hij hoogst onaangenaam in de omgang was. Andere zaken geven een ruimere kijk op de man : het feit dat hij een ongewenst kind was heeft hem altijd emotioneel gekwetst en hem in de richting geduwd van het alter ego Elton John : een gevoelige jongen op zoek naar affectie. De regisseur en een fantastische Taron Egerton brengen het allemaal met veel kleurrijke fantasie en show, zoals hij in feite is. De surrealistische momentjes waarin hij begint te zweven in de Troubadour ogen wat bizar, maar drukken perfect het gevoel uit die hij op dat moment moet gehad hebben, evenals wanneer hij als een raket de lucht in schiet. Eltons topnummers werden op de goede momenten gedropt waardoor ik spontaan ging meewiebelen. Vond de kruising tussen biopic en musical hier wel geslaagd. Alles is knap getimed in deze film.

De film slaagt erin om een man te begrijpen die heel zijn leven zwaar geworsteld heeft met wie hij is. Dat Elton John en zijn levensgenoot Dave Furnish erachter staan maakt het dan nog eens extra geslaagd. Voor mij is dit tot nu toe één van 's jaars beste films.

Ik ben niet meteen een fan van Elton John, maar na Eddie The Eagle trok de regisseur Dexter Fletcher me over de streep om toch een kijkje te wagen. Filmisch gezien is Rocketman best sterk. Ik vind het overdreven dat dit als musical wordt beschouwd. Het is beduidend meer dan gewoon wat zingen en wat show. Het is uiteraard wel een deel van de film, wat had je anders verwacht? Een film over Elton John zonder muziek?

Qua opbouw lijkt het vrij vergelijkbaar met Bohemian Rhapsody, dat qua regie hier eigenlijk niet aan kan tippen. De muziek van Queen ligt me echter wel meer dan die van Elton John. Met uitzondering van een aantal hits vind ik Elton John's muziek niet zo bijzonder. Dan is het ook moeilijk om eender welke film te maken over Elton John en mij de volle 5* te doen geven.

Qua verhaal hebben we dit allemaal natuurlijk al wel een beetje eerder gezien. Druggebruik, drankgebruik, koopverslaving, moeilijke jeugd, introvertheid, eenzaamheid, homoseksualiteit en ga zo maar door... zijn allemaal maatschappelijk relevante thema's. Misschien is het wel wat veel van het goede in deze film. Of er echt op iets specifieks had moeten gefocust worden, weet ik niet. Het blijft ten slotte een biografische film. Taron Egerton doet het erg goed. Soms had ik echt het gevoel dat ik de echte Elton John zag. Soms leek hij er dan weer helemaal niet op. 3.5*

Goeie film over een jongen die al op vroege leeftijd piano leert spelen en uiteindelijk een grote naam wordt binnen de muziekindustrie. Ook al ben je niet echt bekend met het levensverhaal van Elton John, het verloop van deze wat conventionele biopic is voorspelbaar. Wel vlot verteld en mooi aangekleed (en dan heb ik het niet alleen over de flamboyante kostuums van Elton). Uiteraard bomvol muziek en de nummers zijn goed geplaatst en geven het verhaal vaak extra context.

“I'm Elton Hercules John.”

“I thought you were Reggie Dwight.”

“I haven't been Reggie Dwight for years.”

Uitstekende biopic/musical over het leven van Elton John. Ik ben niet de grootste fan van zijn muziek, maar bepaalde nummers zijn natuurlijk wel fantastisch. En bij andere nummers was ik zelfs vergeten dat ze van John waren. Dexter Fletcher heeft gekozen voor een aanpak dat lijkt op een musical, en vaak zien we acteurs spontaan in zang en dans uitbarsten.

Het werkt, vooral door de vlotte en flitsende manier waarop alles in beeld is gebracht. Maar ook de serieuze kanten van het leven van John worden belicht. De moeizame relatie met zijn ouders, het drank- en drugsgebruik, zijn nogal turbulente liefdesleven etc. Alles komt langs. Vooral de band tussen John en zijn beste vriend Bernie is sterk uitgewerkt, en Egerton en Jamie Bell hebben een fijne chemie. Egerton is sowieso fantastisch, en hij laat zien ook over een uitstekende zangstem te beschikken.

Ik wist niet heel veel van Elton John (of zijn muziek, afgezien van de bekendste nummers), en dat is met dit soort films denk ik wel een voordeel, omdat je je dan minder stoort aan alles wat niet naar je zin is verfilmd.

Prima film, wel vrij standaard in het genre, ook qua rise and fall. Ik hou er wel van, en heb me er wel mee vermaakt, hoewel ik me voor kan stellen dat dit niet voor iedereen is. Het is qua uitwerking best wel musical, met mensen die op een musical-wijze in zingen uitbarsten (heb ik nooit moeite mee, maar schijnt voor veel mensen de hel te zijn, zucht), en die scène op het einde met zijn jongere zelf en zijn familieleden leek ook zo weggelopen uit een stage-musical. Wel zijn de meeste muzieknummers flitsend en leuk gedaan, en dus prima vermaak.

Het is qua sentiment misschien wat voorspelbaar uitgewerkt en op een gegeven moment wat veel van hetzelfde, maar wel ook met scènes die oprecht weten te raken, zoals die met het bezoek aan zijn vader op volwassen leeftijd en zijn 'zelfmoord' in het zwembad.

3,5*

Een pak beter dan Bohemian Rhapsody, waar het vergelijk snel mee gemaakt is. Die film had Rami Malek en werd geprezen voor zijn rol als Freddie Mercury. Taron Egerton is verrassend eens zo goed. Het verschil zit in de rest van de film. Rocketman kent een ongelofelijke dynamiek die ik miste bij de Queen biopic. Elton John met zijn extravagante podiumacts en kostumering maar ook drugsgebruik, krijgen snelle beelden en een flitsende montage. Er zit voldoende vaart in het verhaal.

Belangrijker is wel de verwerking van de songs. Het is een halve musical geworden met de nummers verwerkt in het verhaal en met een passend arrangement. Dat Elton John als executive producer mee achter de schermen stond te kijken is duidelijk merkbaar.

Een biopic met zo'n bekende artiest draait deels op de gekende formule van rise & fall natuurlijk, maar Rocketman doet dat zeer sterk. Creatieve beelden waar La La Land nog wat van kan leren en Bohemian Rhapsody te weinig liefde voor muziek uitstraalde. En ook gedurfd! Zijn geaardheid en verslavingen worden niet weggestoken of terloops verteld, maar zijn prominent aanwezig. Toch een verschil met Bohemian Rhapsody. Nooit gedacht dat de biopic van Elton John zo interessant zou zijn. Een heerlijke film!

Beter als bohemian Rapsody. Geen foefjes om d'r een Hollywood verhaal van te maken.

Het begon leuk, maar halverwege begon ik mijn aandacht te verliezen. Ik ben lang niet altijd in de stemming voor een musical, ik was er denk ik een beetje klaar mee, en het verhaal boeide mij minder naarmate hij groter werd. Wel mooi uitgewerkt, goed gespeeld, helder beeld. Kleurrijk, ondanks het vaak triest is. Een kleine voldoende (6). 3*

Ik wist wat me te wachten stond, dat deze film wat overdreven werd neergezet met musical achtige scene’s. Ik vond het toch irritant in het begin, maar later kon ik het meer los laten. Toch hadden ze beter kunnen kiezen voor de manier zoals Queen is verfilmd. Wat serieuzer en meer aandacht aan de achtergrond hoe liedjes zijn ontstaan en hoe de productie in de studio er aan toe zou zijn gegaan. Dat leek me wel interessant. Over het algemeen toch wel een aardige film. Maar er had veel meer uit gehaald kunnen worden. Helaas.

De keuze om de musicalachtige scenes erin te stoppen was geen goede keuze achteraf. Had het puur gelaten bij zijn muziek. Daarin is Bohemian Rapsody echt een betere film die ook wel zijn minpuntjes had. Ik weet het het is moeilijk zijn hele leven te beschrijven in amper twee uurtjes. Daarin hebben ze vooral gekozen voor het eerste deel van zijn leven en zien we vooral zijn successen in het tweede gedeelte niet. Misschien was het lastig om een look alike George Michael te vinden ik weet het niet. Maar veel hits horen we niet helaas. Vond ook dat de film soms wat te fragmentarisch overkwam en hij swingt behoorlijk van links naar rechts. Niemand die deze film dan ook makkelijk kan uitleggen. Het zijn plotjes aan elkaar gelast van het een naar het ander. En zoals gezegd had het musical gedeelte weggelaten. Dat past gewoon niet bij Elton John. Wel grappig dat hij zijn tweede naam heeft afgeleid aan John Lennon die hij per toeval zag op een schilderij bij de platenproducent.

Maar afgezien van de minpunten, toch ook pluspunten. Zo zijn alle liedjes zelf gezongen door Taron Egerton die 'm best goed nadoet. Ik had alleen soms het gevoel dat ik naar Robbie Williams zat te luisteren. De liedjes zijn best wel sad geweest in het begin. Nooit echt bij stilgestaan dat dit ook zo bij zijn leven hoorde. Zelf vind ik "Don't let the sun go down on me" ook droevig trouwens een van zijn mooiste hits. Maar vooral bij Oleta Adams. Waanzinnig vertolkt. De schreeuwerige versie met George Michael is zeker ook mooi maar veel minder ingetogen natuurlijk. De kleine Elton zag er trouwens verdomd goed uit in vergelijking met de foto's van vroeger. Jammer genoeg is er voor hem maar een klein rolletje weggelegd. Wat naast de muziek ook mooi is (ben wel een liefhebber van zijn songs) waren de droombeelden. Met name in het zwembad. Fantastisch mooi gemaakt kan niet anders zeggen. Lekkere droomwereld. De seks met zijn mannen komt iets minder aan bod. En het pillengebruik zien we maar heel even in beeld.

Wat blijft over is een aardig geslaagde biografische film van Elton John die er bij momenten best heel aardig uitziet. Zowel qua muziek als beeld. Maar de downstemming is net even iets teveel naar het einde toe. Zeker geen onvoldoende voor The Rocketman, maar de keuzes hadden beter gemogen. De film verdiend een happy end. Helaas dat zien we niet echt. De aftiteling ten spijt.

Film 3.0

Beeld 4.5 (4K)

Geluid 4.5

Binnen het genre biopics over rock- en filmsterren is dit naar mijn smaak niet meer dan een middenmoter. Het verhaal over de opkomst van Elton John en het eerste deel van zijn carrière kent ondanks zijn turbulente leefstijl amper interessante gebeurtenissen. De film moet het daarom vooral hebben van de soundtrack en daar is uiteraard weinig mis mee. Al met al toch wel een beetje een tegenvaller.

Erg oppervlakkig uitgewerkte biopic die de zware thema's alleen via vals sentiment lijkt te kunnen aanpakken. De songs zijn echter creatief geïmplementeerd en de scene in de lucht en die onder water waren leuk.

Na het zien Death Wish tegengekomen bij het avondlijk zappen. Deed me toch goed om opnieuw zo'n pure kop als die van Bronson te zien in een authentieke actieprent.

Leuk.

Het ligt wel ietwat voor de hand om een parallel te zoeken met Bohemian Rhapsody, dus daar begin ik dan maar mee. Waar die film me behoorlijk in het verkeerde keelgat schoot door de slordige omgang met de geschiedenis en de wat al te mooie vertelling, stoort me dat hier niet - niet dat het hierin echt beter is misschien, maar ik weet eigenlijk te weinig van Elton John om daar iets van te zeggen.

Het is ook echt mijn muziek niet - met uitzondering van een of twee liedjes die nog net wel zijn blijven hangen, maar ook niet op mijn playlist staan. Toch is het best leuk om te zien hoe ze hier opgevoerd worden, en - alweer net als in Bohemian Rhapsody - in het verhaal van Elton John verweven. En ja, ook daar is dan waarschijnlijk wel wat dichterlijke vrijheid bij gebruikt. Inhoudelijk wordt er weinig gebracht, zover kom ik ook wel. Maar wel een paar erg knappe shots, waarvan vooral een van de scenes met Elton als kind me nu door m'n hoofd schiet. En de opening is ook best sterk, met het absurde pak waarmee onze held over straat loopt - en, als ik genoeg in m'n geheugen graaf, herinner ik me die periode ook nog wel ietwat - de ophef over de gezondheidsklachten die er indertijd op de radio was.

Al met al best een aardige film, en wellicht vooral doordat ik er zonder enige verwachting in ging.

Eindelijk deze ook eens bekeken en vond het wel een goeie film. Het was wel wat meer musical dan verwacht, zeker in het begin.

Het verhaal werd wel goed gebracht en heel goed gedaan van Taron Egerton die ook instond voor de zang.

Het waren wel meer de oudere liedjes die de revue passeerden. Visueel was het ook wel een goeie film, met ook enkele opmerkelijke scènes. Ook de langere speelduur stoorde zeker niet, hij mocht gerust nog wat langer duren.

Teleurstellend.

Ik ben niet bepaald de grootste Elton John-fan, maar de combo Dexter Fletcher + Taron Egerton had met Eddie the Eagle toch al een geslaagde film opgeleverd dus zag ik deze ook wel zitten.

Maar het is direct duidelijk dat het als biopic het wat anders wil doen dan gewoonlijk (iets wat ik voor alle duidelijkheid aanmoedig), maar het is een wat onevenwichtige mix geworden tussen sfeerschets en musical.

Men probeert wel om het druggebruik en de wrevel m.b.t. z'n homoseksualiteit als de nodige hordes neer te zetten, en ik geloof ook wel dat het dat was, maar het is onderhand al zo vaak getoond bij rise-and-fall verhaaltjes. Als je dan z'n songs ook maar gewoon degelijke popsongs vind, wordt het al snel niet wat je verwacht had. De manier waarop Egerton z'n gezang zelf doet en ook nog aardig als Elton John klinkt, vind ik dan nog het meest verrassende.

2

Ik sta eerlijk gezegd altijd huiverachtig tegenover musical, maar verdorie: ‘Rocketman’ kon er mee door. Niet in het minst omdat de muziek van Elton John behoorlijk onweerstaanbaar is. Een nieuwe wereld voor mij, want om God weet welke redenen hebben m’n ouders – nochtans notoire rockfanaten, zo blijkt uit hun platencollectie van weleer – nooit iets van zijn werk aangeschaft. Homofobie, was dat het motief?

Fijn is dat de biopic verteld wordt in de stijl van de muzikant: uitbundig, ritmisch niet voor verbetering vatbaar, randje sentimenteel en nooit echt te serieus. Bijgevolg niet onvergetelijk, wel het equivalent van een hit op de radio. Je bent ‘m meteen vergeten, en toch blijft er ergens iets zoemen.

3*

Rocketman is zo'n film die bewijst dat de zogenaamd excentrieke, flamboyante figuren eigenlijk helemaal niet zo interessant zijn. De onvermijdelijk liefdeloze jeugd, ach gossie, dan het miskende talent, de muzikale samenwerking met een verwante ziel, vervolgens uiteraard de spectaculaire doorbraak, gevolgd door de voorspelbare val in drank, drugs en een manager/minnaar die slechts op geld uit is, goh, wie zou zo'n verhaal kunnen verzinnen. Het probleem hiervan is natuurlijk dat er helemaal geen tijd over blijft om Elton John als personage zelf uit te werken. Hij blijft een enorm vlak figuur over wie je eigenlijk bijna niks te weten komt. En sommige dingen kan je gewoon niet in een film stoppen, of het nu waar gebeurd is of niet: de zin 'je hebt er geen idee van hoe teleurstellend het is om je moeder te zijn' bijvoorbeeld, maar eigenlijk zijn al die gezinsinteracties van een tenhemelschreiende oppervlakkigheid en clichématigheid. De twee lijntjes waar Rocketman narratief had kunnen scoren, zijn de samenwerking tussen John en Taupin (hoe gaat dat schrijfproces nu precies in z'n werk? waar praten ze over?) en dat huwelijk met Renate: wat gebeurt daar nou eigenlijk? Maar goed, binnen de formulefilm die Rocketman is mag het geen verbazing wekken dat Fletcher juist hier nauwelijks aandacht aan besteed. In plaats daarvan moet het er allemaal overdreven vlot uitzien. Ik heb niks met die stijl. Het kijkt dus vlot weg, oke, en nu? De muziekscènes konden me geen moment meevoeren. Egerton doet z'n best maar zijn stem is erg vlak, terwijl die van Elton John juist vrij veel diepte heeft volgens mij (ook ik ben geen fan, vooral niet van z'n muzikale esthetiek, de melodieën vind ik wel sterk). Nou ja, het houdt gewoonweg niet over in het genre van de muziekfilm en Rocketman is bepaald geen aanwinst.

Rocketman is een buitengewoon vlakke vertelling over het leven van Elton John. Zijn afstandelijke vader, zijn hobbelige vriendschap met tekstschrijver Bernie, een coming out, drank en drugs en een doorbraak. Het zit er allemaal in, maar het gaat nergens de diepte in. Bij de aftiteling ben je niets wijzer over de persoon Elton John.

Wel verhaalt de aftiteling over de stichting van Elton en dat hij al 28 jaar 'sober' is. Voor als je nog niet door had dat een biografische film nooit bij leven gemaakt moet worden: het resultaat is altijd glad, gepolijst en kritiekloos.

Elton en zijn echtgenoot willen deze film al 20 jaar maken en hadden aanvankelijk Justin Timberlake op het oog, daarna Tom Hardy en uiteindelijk dus Egerton. Door bemoeienis van de hoofdrolspelers zelf, was Bohemian Rhapsody ook al zo'n braaf Kameleon jongensboek-filmpje.

Het enige wat de film boven het maaiveld doet uitsteken, is een homo-seksscène, die overigens buitengewoon kuis gefilmd is. Die zou aanvankelijk in Amerika eruit geknipt worden om een lagere rating te krijgen (dus een breder publiek, dus meer opbrengsten). In kneuterige landen als Rusland, Maleisië, Samoa en Egypte is daadwerkelijk in de film geknipt of is hij zelfs geheel verboden.

In die zin is de film maatschappelijk relevant als je zelfs een waargebeurd verhaal van een wereldberoemde zanger niet kunt vertellen, wanneer er homoseksualiteit in voorkomt. Maar het is wel treurig als het belangrijkste wapenfeit van een film voorkomt uit achterlijkheid in bepaalde landen, in plaats van kwaliteit van de film zelf.

Hoewel Taron Egerton niet echt lijkt op Elton John zingt hij wel aardig, maar Elton John heeft zo'n uniek stemgeluid en een heel specifiek timbre wat bijna niet te imiteren is. In die zin is het wel slim dat er niet steeds studio-versies te horen zijn, maar soms akoestische varianten of andere speelse versies waardoor de overbekende muziek toch fris aanvoelt.

Tegenvallende reclamespot van en voor Elton John zelf.

Vergelijk dit eens met Walk The Line; toen die film gemaakt werd was Johnny Cash tenminste dood. En mede daardoor is zijn biopic duizend keer beter.

2,5 sterren

Voor de derde keer gezien en inmiddels en verder overtuigd geraakt en de film raakt me meer en meer. De musical-achtige episodes blijven lastig en is tanden op elkaar werk. Toch blijft de film verbazen met zijn muzikale inhoud en het gebruik van een aantal prachtige nummers als Your Song, Rocketman, Tiny Dancer en misschien wel de mooiste met Sorry seems to be the hardest word.

Is het beeld van de moeilijke jeugd, de val van de ster, en het te verwachten sterrengedrag met drugs en drank cliché? Ja, wellicht. Gaat het de diepte in rond Elton? Neen. Is dat de bedoeling van Fletcher? Nee, lijkt me niet want dan maak je er geen film van met musical-achtige momenten. Het doel was kennelijk vooral een muzikale ode die wat mij betreft prima slaagt. De mix tussen een beetje achtergrond, muziek en emotie, in een flamboyant en aandoenlijk jasje, slaat bij mij toch inmiddels wel aan, en dat aan de hand van een uitstekende Edgerton.

Trouwens wel zo grappig dat Rocketman hetzelfde ontvangen wordt als Bohemian Rhapsody en The Dirt over Motley Crue, namelijk dat je het goed vind of helemaal niets.

Na Bohemian Rhapsody ook deze film gekeken. Al eerder fragmenten in het Spaans gezien en die nodigden zeker uit tot het zien van de hele film. Ik heb veel minder met Elton John dan met Queen, maar toch vind ik deze film beter, omdat het de liedjes beter integreert in het concept met als hoogtepunt de zelfmoordpoging. Als gevolg voelt het minder aan als een typische biografische film; het is speelser en om die reden scoort deze film hoger bij mij ondanks dat ik minder affiniteit heb met de artiest waarover de film gaat. 3*.

Geslaagd.

Toch wel leuk, zo'n film als deze die uitkomt tussen de drogere, directere autobiografiefilms. Deze film volgt het leven van Elton John, maar voelt niet aan alsof het door iemand anders dan John wordt verteld. Zowat de hele film voelt aan als een vertaling vanuit de geest van John, waardoor je een halve dramafilm, halve musicalfilm krijgt.

Visueel in ieder geval best geslaagd, al kan Fletcher niet overal even knap gebruik van maken. Aan kleur en vormgeving in ieder geval geen gebrek. Veel van de scenes staan toch wel in kader van de sfeerzetting en die weet goed te werken. Op die manier komen de wat zwaardere en sentimentelere stukken wel door zonder dat ze de film echt overnemen. Die balans behoudt de film erg sterk.

Verder is Egerton geslaagd gekozen om de rol te vertolken, gaat toch op in een personage die hij zelf niet is en hij komt er goed mee weg. Overige rollen zijn daarnaast ook geslaagd. Madden, Bell en tot mijn grote verbazing ook Howard zetten meer dan degelijke rollen neer. Uiteraard wat uitgekauwd, maar in het kader van deze film komt Fletcher er zeker mee weg.

Beetje jammer wel dat de camera niet zo lekker mee kan bewegen met de excentrieke natuur van de film. Het gaat er allemaal gek aan toe, maar de camera kan toch niet helemaal de pracht in beeld brengen om bij te dragen aan de energie. Andere levensfasen van John die groter lijken dan dat hier wordt weergegeven worden tevens wat ongelukkig toegevoegd, verder niet veel te klagen.

Ik heb dit soort films veel liever dan een wat directe en weinig fantasierijke vertelling die andere films weleens aanhouden. Deze film voelt voor mij niet alleen aan als een vertelling van John's leven, maar ook als een soort therapiesessie voor hem. Zeker in de finale wordt dat laatste duidelijk. Amusant vermaak die je de kijker op geslaagde wijze kan meenemen in een 2-uur durende achtbaan van emotie, kleur en apartheid. Ik zie het graag.

Ik kijk wel eens graag naar een film over een bestaande zanger/es. Zoals de films over Tina Turner, André Hazes, Queen, Ray Charles, Whitney Houston ea. Nu moet ik zeggen dat ik wel de muziek ken van Elton John, maar daar ik niet echt fan was, wist ik ook niets meer. Ik wist dus niet dat deze persoon zo’n problemen had met zichzelf, verslaafd aan drank, drugs, sex en opvliegendheid. Eens snel gegoogeld na de film en blijkt dat los van de problemen er hier daar wel wat dichterlijke vrijheid is genomen in de film en niet alles klopt, maar ok, maakt dat dit wel nog steeds een goede en sterke film is met heel wat inhoud. Ik heb toch wel Elton meer leren kennen dan louter zijn muziek. En wat muziek betreft, voldoende sound in de film. Bij momenten neigt de film wel naar musical, meer dan de eerdere films waar ik naar verwees. Dans en zang door alle acteurs en niet enkel Elton. Maar de songs die ze brengen zijn wel het oeuvre van Elton. Muziek past bij de tijdsgeest en problemen die Elton doorstaat. Of dit ook in het echt de reden van tekstkeuze is weet ik niet maar de liedjes vertellen wel voor een groot deel het verhaal en zijn leven. Verder vond ik het genre musical totaal niet storend. Is ook niet gans de film musical. In begin had ik zelf wat gevoel naar film genre Grease te zitten kijken. Had Rocketman al een tijdje op mij ‘to-watch’-lijst staan en ben totaal niet ontgoocheld. Leuke filmavond met voldoende swing. 4*

Ik moet zeggen dat ik weinig met de persoon en de muziek van Elton John heb, behalve dan dat ik hem ken van z'n prachtige song 'Can you feel the love tonight' bij de animatiefilm 'the Lion King.' Verder was zijn leven me totaal onbekend dus ik ging volledig, zonder ook maar enige voorkennis, de film in.

En ik moet zeggen dat deze film best wel vermaakt, ook al ben je geen fan. Taron Egerton speelt een glansrol als Elton John. Ik ken hem voornamelijk van de 'Kingsman' films, maar hier laat hij zien dat hij een veelzijdig acteur is.

De film is verder kleurrijk, energiek en zit vol nummers van John. Je zien z'n ups en downs, zijn successen en zijn strijd met verslaving.

Wat dat betreft is het wel een eerlijk en oprecht portret van deze rasartiest geworden en zeker geen totale verheerlijking.

Ik heb me er best wel mee vermaakt, ondanks dat het gewoon mijn genre niet is. Toch is dit zeker een voldoende waard en zijn fans zullen deze film ongetwijfeld een stuk hoger beoordelen.

3*

Stond al heel lang op mijn lijstje, deze biopic over Elton John. Niet dat ik een heel grote fan ben van de man, maar dat hij een aantal mooie nummers op zijn naam heeft staan, staat wat mij betreft buiten kijf. Zijn sporen heeft hij absoluut verdiend en natuurlijk is het ook wel een markant persoon, dus een film over zijn veelbewogen leven zag ik wel zitten. Natuurlijk moet je er altijd rekening mee houden dat een (wellicht aanzienlijk) deel van de film is geromantiseerd, maar je ontkomt er als filmmaker bijna ook niet aan lijkt me. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt hiermee. Taron Egerton vond ik erg overtuigend en draagt de film grotendeels, al mag gezegd worden dat de bijrollen ook zeer goed gespeeld worden. De film maakt een gewaagde keuze door er een halve musical van te maken, maar doet dat op een dusdanig passende manier dat ik mij er niet aan kon storen en het zelfs goed vond uitpakken (goede voorbeelden zijn de openingsscène, de zelfmoordpoging en het einde). Mede door deze aanpak komt het visuele aspect van de film goed uit de verf en dat is dan ook met name wat me aan de film zal bijblijven: het is onderhoudend en er is gekozen voor een fijne invalshoek.

3,5*

Deze Biopic muziek film, is een beetje een andere draai, als bijvoorbeeld de nieuwe film, over Bob Marley One love die vind ik veel beter.

Omdat deze film een meer musical gehalte heeft, wat je smaak moet zijn.

Maar het is natuurlijk wel knap Taron Egerton echt zelf de songs zingt in deze film, en met verschillende songs doet hij dat heel verdienstelijk.

En hoe hij het leven van Elton John neerzet en hem speelt doet hij echt heel goed, dat verdient veel credits.

De film geeft weer het leven ook van Elton John niet makkelijk is geweest.

En de roem niet alleen een mens alles kan geven.

Maar juist, het soms nog complexer maakt.

Met een heel goed spelende cast.

Vooral Jamie Bell vind ik naturel en weer fantastisch spelen ook.

In deze film komen verschillende prachtig vertolke songs voor.

Ook ontzettend leuk als de beroemde song I'm still standing voorbijkomt en visueel net zo prachtig als de video nagespeeld wordt.

Een film met een blik in het leven van deze wereld beroemde zanger.

Gebracht met luchtigheid en enige ontroering.

Een geslaagde en mooie film is het geworden.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Rocketman

Dat ik de film Rocketman graag wilde zien had eerlijk gezegd niks te maken met het feit dat het een Elton John biopic is. Ik wilde de film graag zien omdat Taron Egerton erin speelt en ik gek op hem ben. Wat ik wist van Elton John was ook beperkt. Hij kleed zich altijd extravagant. Hij is homoseksueel. En hij zong op de begrafenis van Diana. Wat ik van Rocketman kon verwachten wist ik eerlijk gezegd ook niet. Bij mijn weten is hij altijd een extravagante, maar rustige en nette man geweest. Achteraf denk ik dat ik dat beeld alleen maar heb omdat ik Elton John pas leerde kennen als artiest in de jaren 90. Het zijn juist de jaren daarvoor waar de film zich op focust en waarin van alles is gebeurd. Ikzelf ben geboren in 1990 en het blijkt dat Elton John sinds dat jaar weer nuchter door het leven gaat. Hij is inmiddels gelukkig getrouwd en heeft twee kinderen.

Fantasy

Het begin van de film wist mij niet direct te pakken. Ik kon echter ook niet de vinger op de gevoelige plek leggen. Pas toen ik de extra’s bekeek begon mij te dagen waarom het begin mij niet direct pakte. Ik had de verkeerde verwachtingen. Wat ik ben gewend van een biografie is dat het een vrij realistische weergave is van iemands leven. Nee, dat is Rocketman absoluut niet. In de extra’s vertellen ze meer over de keuze voor deze surrealistische weergave. Het past bij het extravagante voorkomen van Elton John. Een rechtdoorzee biografie had niet bij hem als persoon gepast. En nu ik de beweegredenen hiervoor weet, vind ik het begin ineens een stuk sterker. Sowieso vind ik de film steeds sterker worden terwijl het verhaal verloopt.

Het leven van Reginald Kenneth Dwight

Wat ik niet wist, is dat het idee voor deze film van Elton John zelf komt. Hij heeft veel invloed gehad op Rocketman. Zo vond hij het belangrijk om niet alleen de mooie momenten te laten zien, maar ook zware momenten. Maar wel op zo’n manier dat de film niet een te zware lading krijgt. En ik denk zeker dat dat is gelukt. Ik heb meegeleefd met hem in de moeilijke periodes, maar door de surrealistische weergave werd het ietwat luchtiger gehouden dan het ongetwijfeld voor hem gevoeld moet hebben. Ik heb nooit geweten dat hij zo’n slechte jeugd heeft gehad, en ten prooi is gevallen aan drank, drugs en meer. Na het bekijken van Rocketman prijs ik mijzelf gelukkig met de jeugd die ik had en de ouders die mij en mijn broertje steunen en juist goed reageerden op zijn coming out. Niet iedereen treft het hiermee. En ja, ik had vroeger ook genoeg onenigheid, maar dat hoort erbij, en mijn jeugd was nog altijd beter dan die van Elton John. Wat overigens niet eens zijn echte naam is!

Hij zingt zelf!

Wat ik bijzonder vind is dat Taron Egerton alles zelf doet in Rocketman, waaronder het zingen. En hij heeft zelfs een beetje piano leren spelen! Zijn stem klinkt zeker niet hetzelfde als die van Elton John, maar daar hebben ze bewust voor gekozen. Elton John heeft zijn handen hier vanaf getrokken zodat de muziek in dienst van de film zou staan, en het geen letterlijke cover zou worden. Wederom een keuze die goed te begrijpen is, en waar ongetwijfeld niet elke artiest zo makkelijk over denkt. Taron Egerton blijft een topper en zet ook nu weer goed acteerwerk neer. O, trouwens: ik vond het ook leuk om Jamie “Billy Elliot” Bell in deze film te zien. Zo’n leuke jongen, die ook enorm goed acteert.

Feest van herkenning

Rocketman is ook een feest van herkenning. Zoveel liedjes waarvan ik nooit door heb gehad dat dit liedjes van Elton John zijn. Ik kan Still Standing bijna compleet meezingen, maar het kwam als verrassing dat dit blijkbaar een lied van hem is. Ik weet niet wat dit over mij zegt, maar goed, haha. Wat ik leuk vind is dat de film op het einde enkele foto’s van Taron Egerton als Elton John naast echte foto’s van Elton John zet. Erg bijzonder.

Conclusie

Hoewel ik het begin van Rocketman in eerste instantie niet enorm sterk vond, vind ik het een stuk sterker nadat ik in de extra’s meer hoorde over de beweegredenen van deze weergave van Elton Johns biografie. Verwacht van Rocketman geen 100% realistische film. Waar de meeste dingen feitelijk wel kloppen is de weergave dit niet altijd. Ze gebruiken een gezonde dosis fantasy, welke goed past bij het extravagante voorkomen van Elton John zelf. Dat Elton John zelf betrokken was bij de film heeft de weergave in mijn ogen erg goed gedaan. En ik vind het enorm bijzonder hoe toegewijd Taron Egerton is. Hij zingt alles zelf en heeft zelfs hele stukken piano leren spelen. Rocketman heeft mij veel geleerd over de man achter de naam Elton John en heb hem een stukje meer leren waarderen.