Sebelum Iblis Menjemput (2018)

Back to the roots.

De laatste paar films die Timo Tjahjanto heeft gemaakt waren gericht op actie, maar met deze titel keert hij weer terug naar het horrorgenre waar hij oorspronkelijk mee is begonnen.

De toon wordt gelijk gezet met een man die een pact sluit met de duivel om roem en rijkdom te vergaren. Logischerwijs kan dit enkel verkeerd aflopen, aangezien hij vele jaren later doodziek in het ziekenhuis ligt en vrijwel bankroet is. Zijn dochter Alfie komt op deze wijze weer in contact met zijn tweede familie. In de hoop om iets van waarde te vinden besluiten ze om naar zijn oude villa te gaan, onwetend dat daar het pact is gesloten...

Eenmaal in de villa lijkt Tjahjanto de 'Evil Dead' toer op te gaan, middels een aantal hommages die de liefhebber zeker op prijs zal stellen. Op momenten vloeit het bloed rijkelijk en wordt de bekende viscerale stijl weer gehanteerd. Hoewel er op dit gebied genoeg te beleven is, lijkt het alsof de camera net iets te vaak wegdraait. Wellicht was er niet genoeg budget aanwezig om alles optimaal uit te werken?

Des te opmerkelijk is het dat 'Sebelum Iblis Menjemput' te lang voor zijn eigen goed doorgaat. Hierdoor wordt het - al magere - narratief onnodig vermoeiend, vooral omdat er nauwelijks enige subtekst aanwezig is en de dramatische ondertoon gaat vervelen. Op den duur wordt het hele gebeuren dan ook iets te langdradig.

Al met al een aardige horror, maar zeker niets nieuws onder de zon. Van een regisseur als Tjahjanto verwacht ik inmiddels dat hij iets extra's weet toe te voegen aan een film.

Kleine 3,0 sterren.

Fijn.

Het was alweer even geleden, maar Tjahjanto begon ooit als getalenteerd horrorregisseur en waagt nog maar eens een poging. Blijkbaar is hij het nog niet verleerd, want deze May the Devil Take You is meer dan de moeite waard.

Erg veel nieuws brengt deze film wel niet. Geesten, een duivels pact en aardig wat bloed. Maar zoals altijd draait het bij dit soort films om de uitvoering, niet zozeer om de originaliteit. En daar weet Tjahjanto makkelijk meerwaarde te bieden.

De film baat bij fijne visuals en een strakke soundtrack. Acteerwerk is ook goed genoeg, het enige jammere is dat het wel 20 minuutjes korter had gekund. Zoveel materiaal is er nu ook weer niet en hier en daar wordt er iets te lang op het plot gehamerd, terwijl dat nu niet echt het meest interessante is hier. Klein minpuntje, dat verder niet echt in de weg staat van een leuke horror.

3.5*

Na vijf films gezien te hebben van Tjahjanto is deze zesde dan toch de eerste tegenvaller. Hij maakte vooral indruk met Macabre en The Night Comes For Us waar de nadruk meer op gore lag, maar dit possession filmpje maakt lang niet zoveel indruk.

Tjahjanto is een groot fan van The Evil Dead en dat zie je terug. De demonen hebben wel wat weg van Raimi's creaties, al zijn ze inferieur. Er wordt genoeg moeite gedaan om de kijker te vermaken met diverse optredens van de demonen, een aantal jump scares en bloederige scenes waar het afgescheurde gezicht het hoogtepunt van was. Maar eng of spannend wilde het gewoon niet worden.

Ik ben op dat gebied misschien ook een beetje afgestompt. Vroeger was het één van m'n favoriete subgenres, het occulte, maar tegenwoordig weet het me nauwelijks meer te pakken. Bovendien was de cast, met Alfie voorop, uiterst onsympathiek. En dan duurt die speelduur opeens wel erg lang.

Vrij aardige horror van Indonesische bodem, maar ook eentje die wel z'n gebreken heeft. In May The Devil Take You zien we een demon bezitting nemen van allerlei personen, wat resulteert in een hoop toffe scenes en (zoals al veel vaker gemeld) een Evil Dead achtige film. Om maar eens positief te beginnen, de film ziet er behoorlijk strak uit, en Tjahjanto weet ook flink wat goeie creepy scenes en ook prima jumpscares uit z'n hoed te toveren. Maar hoewel de scenes an sich vaak wel werken, vond ik de rode draad en het plot als geheel maar warrig en matig te volgen. Ja, iets met zielen verkopen, demonische bezetting, voodoo, dat soort dingen, maar veel meer kon ik er niet van maken, en dat deed toch een beetje af aan m'n filmervaring. De film had ook makkelijk een minuut of twintig korter gekund. Maar desalniettemin, een ruime voldoende alsnog, en Tjahjanto is een regisseur die zeker wel wat kan en waar ik meer van ga opzoeken.

Tjahjanto kwam richting het einde van de jaren 00 zeer verrassend met één van de beste horrorfilms van dat decennium. Macabre (2009) was -zoals ook hier het geval is- een mengelmoes van bekende (Westerse) genretropes met een Oosterse saus. Een regisseur die het genre duidelijk begrijpt en zelfs zo diep geworteld zit, dat hij die elementen moeiteloos integreert in zijn andere werk ( The Night Comes for Us (2018) ). Ook hier merk je dat aan alles. Er zit een bepaalde directheid in z'n aanpak die, zelfs al zijn het niet bepaald originele ideëen, het een nieuw leven geeft. Daar ga je automatisch in mee. Hoewel het wel duidelijk te lijden heeft onder een te lange speelduur, is het fijn om te zien dat dit over het algemeen goed ontvangen is en zelfs wordt opgevolgd met een tweede deel. Een op en top genrefilm.

Indonesië brengt met enige regelmaat behoorlijk effectieve horrorfilms en martial arts uit. Regisseur Timo Tjahjanto behoort samen met zijn broer Kimo Stamboel zeker tot één van de smaakmakers van de laatste jaren! Hier voelt het zelfs bijna als iets nostalgisch. Zoals in veel andere horrorfilms, gaat er ook hier een deur open die het kwaad op iedereen in huis ontketent. Zwarte magie, familiegeheimen en een demonische bezetenheid, aangevuld met gore. En hoe...? Ik als fan van horror kan hier alleen maar blij van worden! Er zijn prima jump scares en verschillende scènes zijn een soort liefdesbrief aan de films die de regisseur inspireerde om genrefilm te gaan maken. En dan met name Sam Raimi... Zeker, de film is uiteindelijk ook een beetje (te) lang en een klein deel van de spanning ging verloren doordat men van geïsoleerde huis naar het bos schakelt. Maar er valt verder genoeg te beleven voor horrorfans. Ja dit leverde een onderhoudend stukje cinema op! Tot nu zag ik voor deze al Impetigore en Macabre maar als de andere Indonesische horrorfilms ook van deze kwaliteit zijn dan valt er nog volop te genieten!

Ik vond deze horrorfilm een beetje overdone qua gore en jumpscares dat het niet meer werkt. Het is zeker goed gedaan daar niet van maar het is té. Het verhaal kabbelt in het eerste uur ook best veel dat je tegen dan al bijna ongeboeid zit te kijken van gebeurd er nog iets en dan krijg je erna gewoon overkill. Er is geen goede balans en dat is dodelijk voor deze film. Ik vond er ook bijzonder weinig plot aan. Bovendien is de film duidelijk te lang. Ik had er meer van verwacht want ik weet dat Indonesische films lekker bruut zijn, anders dan Franse horror maar ook best goor. Er waren zo wel een aantal goede effecten te zien en daaraan merk je dat het budget van deze film vast niet klein was, maar helaas kon het me niet bijzonder goed bekoren.

Er is veel geest in de film, wat het een beetje saai maakt. Het blijft elke twee minuten verschijnen, en niet zoals je typische geest die je in het donker één persoon tegelijk laat schrikken. Het komt gewoon voor iedereen naar buiten, op klaarlichte dag, altijd zijn mond openend en je wilt het gewoon in het gezicht slaan.

Daarbij komt nog het afgrijselijke acteerwerk van de acteurs, vooral de acteur die Alfie speelde. Er is geen plot of karakterontwikkeling. Ik wilde mijn ogen en hersenen ontsmetten nadat ik dit had gezien.

"Lesmana! Not now, not later, but when you least expect it, you will lose everything!"

Heerlijk obscuur prentje, maar daardoor echt niet minder leuk. Geinig dat het soms echt lijkt alsof de werelden bij één komen. De laatste paar zaterdagen heb ik de V/H/S/ films deels onderhanden genomen (drie delen in), waar ook Tjahjanto zijn rol in speelt. Net zoals The ABCs of Death (2012) trouwens, en blijkbaar één van de beste Oosterse horrorfilms? Die ik overigens nog niet ken. Vorige week zag ik op social media iemand voor bij komen die deze ' May the Devil Take You ' promootte. Mijn interesse was wel aardig gewekt, en aangezien ik dus nog een plekje open had staan in de Horrorfilm Challenge, was de keuze snel gemaakt.

De positieve berichtgeving kon ik aardig waarderen, al zag ik het zelf echt niet altijd terug. Ja, de film is behoorlijk bloederig en kent leuke body gore, waar ik dus wel snap dat men dit een behoorlijke nasty film vinden, maar daar omheen gebeurt er net niks. De jumpscares zijn ontiegelijk cliché en zag je al van kilometers ver aankomen. Het verhaal is voor mij echt een warrige boel, en ik kon er niet altijd mijn vingers op leggen wat men nou precies wou vertellen. Er gebeurt veel, heel veel en dat stoorde behoorlijk.

Maar Tjahjanto laat wederom wel gewoon zien dat het een geschikte horrorregisseur is, meer dan geschikt zelfs. Want na het fantastische The Night Comes for Us brengt hij hier wel een leuke horrorfilm die helaas niet het nodige succes kent als zijn voorganger. Maar of ik nou echt omver werd geblazen als wat men beweerd; nee. Tjahjanto laat met alles zien gewoon een enorme horror fan te zijn, en combineert zijn inspiraties hier samen in één grote film, die door de visie van Tjahjanto toch wel echt te lang duurt en na een tijdje was de koek op, en dan begint de film best te ratelen.