Un Homme Pressé (2018)

Variant op Intouchables, ditmaal over iemand met spraak- en geheugenproblemen na beroerte.

Film die op een luchtige manier de nare gevolgen van een beroerte behandelt en, naar het slot toe, poogt wat emotie te verwekken door aan te tonen dat het leven meer te bieden heeft dan een gehaast bestaan, zonder enige belangstelling voor wat niet tot het zakenleven behoort.

Helaas, noch de kluchtigheid, noch het slot is geslaagd. Een gemiste kans, want mits wat geloofwaardiger en hechter uitwerking van de relaties tussen het hoofdpersonage en zijn logopediste en zijn dochter, was er voldoende stof voor een betere film.

Gelukkig is er er Fabrice Luchine en het is wel grappig deze acteur, die we al in zo veel rollen zagen, hier nu in dergelijke benard-absurde toestand te zien belanden.

Gebaseerd op de autobiografie van Christian Streiff.

Vanavond (14 maart 2021) om 21.05 op France2

Christian Streiff — Wikipédia - fr.m.wikipedia.org

Niemand beter dan taalvirtuoos Luchini om spraakproblemen na een beroerte op te waarderen tot een nieuw soort verlan! Doe het hem maar eens na. Desalniettemin begint deze Homme Pressé snel te vervelen, en voelt de beperking van Luchini gauw als een gimmick aan. Ook wel heel suf en ongeïnspireerd van regisseur Mimran om uitgerekend 'Casablanca' als cinefiele referentie bij uitstek te kiezen. Van een cinefiel land als Frankrijk verwacht men toch meer - Casablanca is erg banaal als keuze, zo banaal dat zelfs de dorpskroeg in mijn geboortegehucht café Casablanca heette en er een afdruk van Bogart en Bergman op het raam te bewonderen viel. De tussenkomst van het personage van Leïla Bekhti is vrij zinloos, gaandeweg moet ook de band met een vervreemde dochter nog hersteld worden... naar het einde wordt de film stroperig sentimenteel en brengt het de zogenaamde 'camino' naar Santiago de Compostella (het bedevaartsoord voor mensen zonder ziel) met een ergerlijke 'Eat Pray Love' esthetiek. Toch kan deze film desondanks op mijn (ideologische) goedkeuring rekenen. In deze tijden van filmische brooklynization is het hoopgevend om te zien dat de Franse filmelité dapper stand houdt (ondanks bemoeienissen van woke bobo's zoals Adèle Haenel) en nobele deugden verdedigt: weelde, privilege, mooie kleren, elegantie, mooie mensen, dure drankjes op het terras van bistrot bestellen en vertrekken voor je er zelfs maar van geproefd hebt, eruditie, boekenkasten, enfin, the Parisian way of life, quoi.