Fighting with My Family (2019)

Stephen Merchant bewijst eens temeer dat hij Ricky Gervais niet nodig heeft om een komisch drama te schrijven met levensechte karakters die je afwisselend hardop doen lachen en een brok in de keel bezorgen. Daar kreeg hij natuurlijk wel veel hulp bij van de échte familie Knight, zo zien we aan het begin van de eind credits. De medewerking van Dwayne "The Rock" Johnson als producer heeft ongetwijfeld bijgedragen aan de realistische setting van dit verhaal over een familie van worstelaars, waarvan de twee kinderen een kans geboden krijgen om auditie te doen voor de WWE. Hoewel Vince Vaughn qua postuur niet geheel overtuigd als de trainer, is er op zijn spel niets aan te merken, zeker wanneer hij zijn pupillen test op het uitwisselen van verbale beledigingen. Dit is het relaas van Paige [Florence Pugh], geboren als Soraya Knight, dochter van worstelaars Ricky [Nick Frost] en Julia [Lena Heady] die dankzij het worstelen een uitzichtloos leven achter zich hebben weten te laten. Samen met haar broer Zak [Jack Lowden] vormen ze team dat geld verdient met shows in kleine, aftandse zaaltjes in en rond hun woonplaats Norwich. Ricky en Julia maken regelmatig promotievideo's van hun kinderen in de hoop dat ze hogerop kunnen komen. Hun kans komt wanneer de WWE voor een show naar O2-arena in Londen komt en Soraya en Zak auditie kunnen doen. Wanneer alleen Soraya een uitnodiging krijgt om deel te nemen aan een trainingsprogramma dat haar klaar stoomt voor de WWE, komt Soraya voor een dilemma te staan.

Zeer goed geacteerd en met een aangename cameo van The Rock zelf. De worstelscènes zijn overtuigend uitgevoerd en tonen - net als The Wrestler - hoe zwaar deze sport is. Een ander pluspunt is het ontbreken van stereotype karakters, waardoor de relatie tussen Soraya en haar afgetrainde en zeer aantrekkelijke concurrentes een interessante extra dimensie krijgt. Zeer goed voor een lach en een traan, laat dat maar aan Stephen Merchant over.

Fijne film. Als kind en tiener vond ik worstelen erg vet en ik heb er nog steeds wel een zwak voor, ook al volg ik het totaal niet. En de Divas vond ik ook juist het minst interessant (op worstel gebied in ieder geval). Maar het is een goede mix van humor, nostalgie (voor mij iig) en een redelijk verhaal. Wel leuk dat ze dankzij Dwayne Johnson een wat breder publiek kunnen bereiken nu met deze film. Vond de cast ook erg sterk.

3.5*

Onverwacht, een ontzettend leuke film.

Films over underdogs die uiteindelijk de top halen zijn er natuurlijk in overvloed. Om dan toch te blijven boeien moet je van goede huize komen. En Fighting with my family doet dat, en slaagt met vlag en wimpel!

Het Britse working-class gezin waarin deze drama/komedie zich afspeelt staat wat ver van mijn bed, hun gewelddadige verleden en hun obsessie met worstelen zijn mij vreemd. Maar de warmte die je voelt tussen deze mensen, en de ambitie om iets van hun leven te maken (of in ieder geval het hoofd boven water te houden) zijn thema’s waarin iedereen zich kan herkennen. Hoewel ik zelf niets heb met worstelen, kan ik de passie van deze familie voelen, en snap ik vanaf het begin volledig hun toewijding.

De film volgt twee verhalen, van Paige en Zack, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Waar het ene verhaal over succes lijkt te gaan, gaat het ander over mislukking. De film laat echter zien dat beide op hun eigen manier succes kunnen hebben, en dat beide paden niet over rozen gaan.
Paige en Zack worstelen namelijk ook buiten de ring met problemen: ambitie, onbereikbare dromen, de verantwoordelijkheid als vader, vooroordelen van en ten opzichte van anderen, de zoektocht naar erkenning, en tot slot de zoektocht naar jezelf. Dat klinkt als enorm veel, maar nergens voelde ik dat het overdadig aandeed, en uiteindelijk worden al deze onderwerpen keurig afgevinkt als voldaan.

Minpunten vielen mij nauwelijks op. Het verhaal volgt het bekende pad, en de uitkomst valt ver van te voren al te voorspellen, maar storen deed het me niet bepaald. Wellicht dat de schoonouders van Zack wel erg karikaturaal zijn neergezet, dat had een tandje minder gekund. Het levert een wat geforceerde ongemakkelijke scene op aan de eettafel. De film had dit niet nodig. Verder is de humor namelijk heel goed, en met name vader Ricky valt hierin positief op met zijn knullige, maar altijd goed bedoelde opmerkingen.

Fighting with my family is een mooie gemaakte feel-good film. Sterk geacteerd, met de nodige humor en spectaculaire worstelgevechten. Een film die het voor elkaar krijgt dat ik twee uur lang meeleef met deze outcasts, verdient een hoge score.
Leuk detail: gebasseerd op een waargebeurd verhaal, dat ontdekte ik pas tijdens de aftiteling. De aftiteling laat de echte familie Knight zien en de vergelijkingen zijn treffend.

4,5*

Best oké.

Het is dat het gebaseerd is op bestaande mensen. Daar kwam ik eigenlijk pas tijdens de end credits achter, maar het zit de film eigenlijk wel een beetje in de weg. Halverwege is er namelijk een uitgelezen mogelijkheid om er niet een typisch succesverhaaltje van te maken, maar zover komt het jammer genoeg niet. Ook moeilijk als het echte verhaal compleet anders loopt natuurlijk, maar qua drama had het een stuk beter gewerkt.

Nu zit je dus met een klassieke from rags to riches sport film. Eentje waar het lelijke eendje etc etc. Het is dat Merchant het absoluut naar behoren uitwerkt. Hij heeft een blik leuke acteurs ter beschikking, weet het net gestileerd genoeg te maken en zorgt ervoor dat het drama wel werkt, maar het luchtige karakter van de film nooit in de weg gaat zitten.

Toch weegt het keurslijf van deze film te sterk om er echt een goeie film van te maken. Het is een interessant verhaal natuurlijk, eentje dat het ook wel verdient om verteld te worden, alleen is het jammer dat alléén maar dit soort verhalen verteld worden. Voor elke Saraya 100 anderen die nooit populair maar wél gelukkig zijn geworden.

Maar aardig vermaak, dat zeker.

3.0*

Goed.

Ondanks dat de komedie niet al te geslaagd is, weet de film de drama nagenoeg perfect uit te werken en weet daarom ook goed binnen te komen. Had niet veel ervaring met Merchant als acteur of regisseur, maar dit soort werk mag hij gerust verder uitwerken.

De film is dan ook goed geholpen door een uitstekend spelende cast. Pugh (die ondertussen opweg is naar een grote carrière) is wederom weer sterk en Frost, Headey, Lowden en Vaughn spelen ook sterk. Dat weet allemaal goed aan de drama bij te dragen.

Weet nergens saai te worden, en de film gaat gelukkig meer in op de drama dan de komedie. Ondanks enkele flauwe grapjes zijn de seksgrappen gelukkig thuis gelaten en daarmee neemt de film je veel gemakkelijker mee in zijn verhaal.

Soms frustrerend, intens en pijnlijk, maar de film weet het allemaal luchtig op het scherm te toveren waardoor het nergens loodzwaar wordt maar nog steeds wel voelbaar blijft. Eeuwig zonde dat het dan ook een komedie moest worden dat niet echt leuk is uitgewerkt.

Verhaal zelf ontbrak ook nog aan wat creativiteit, wat ondanks het waargebeurde aspect weet de film alsnog erg voorspelbaar te zijn in loop en daarmee kan je het einde al vrij snel raden. Maar dat kan ermee te maken hebben dat het half biografie is, maar dat maakt het niet minder oncreatief in verhaal.

Wel een goed tussendoortje dat de snaar best weet te raken.

"Why'd you call him Sex Tape?"

De WWE volg ik al een paar jaar niet meer, maar vanwege de vele positieve berichten leek mij dit wel een vermakelijke biopic.

Paige heb ik altijd gekend als een rebel binnen de ring en buiten de ring is ze ook niet ongeschonden gebleven, maar ik heb eigenlijk nooit geweten wat haar achtergrond was. Het blijkt dus dat ze uit een familie van worstelaars komt die hun leven helemaal gewijd hebben aan het worstelen. Des te pijnlijker dat uiteindelijk niet haar broer, maar zij wordt gekozen voor een trainingskamp bij de WWE. Aan buitenbeentje Paige is het om zich te bewijzen dat ze daadwerkelijk thuishoort in de ring.

Zoals verwacht kent 'Fighting with My Family' een vrij standaard verloop - gevuld met de nodige tegenslagen - naar de top, maar de manier waarop het gebracht wordt is onderhoudend te noemen. Er zit wat leuke humor in verwerkt, met name door het spel van Nick Frost. Maar ook het drama is in orde.

Het is alleen jammer dat er nooit echt dieper wordt ingegaan hoe Saraya haar persona Paige heeft uitgebouwd en hoe ze zich heeft omhoog geknokt. Als kijker moet je het maar een beetje als zoete koek slikken, hoewel het gelukkig niet geforceerd overkomt. Daarbij heb je aan Florence Pugh een frisse actrice die weet te overtuigen.

Al met al een aardige biopic, maar met een dergelijk waargebeurd verhaal had ik toch iets meer verwacht.

Kleine 3,0 sterren.

Fighting with My Family is op alle fronten een zeer aangename feel-good-movie. Paige haar verhaal was mij niet bekend en als je niet zo veel met worstelen hebt zou je in eerste instantie denken dat je deze film niet moet kijken. Toch wist het me aangenaam te verrassen en het worstelen lag er zeker niet dik op, zodat je alleen maar daar aan denkt tijdens het kijken naar deze film. Het verhaal is gewoon goed neergezet en ik werd er eigenlijk best vrolijk van. De moeite waard voor een ieder!

Leuke speelfilm. Het verhaal is verrassend genoeg, gebaseerd op waargebeurde feiten. De uitwerking is prima. Lekker luchtig, beetje drama en soms een kleine glimlach. Verwacht dus geen lachen gieren brullen komedie, daar is de film iets te serieus voor. De film kijkt lekker weg en geeft een kijkje in de keuken van de worstelwereld. Het acteerwerk is verder prima met hier en daar een cameo van bekende WWE sterren. The Rock heeft een zeer kleine rol. Prima film. 3.5/4.0

Erg leuk om te zien dit. Energieke, vaak levensecht ogende feelgood movie aangaande een excentrieke worstelfamilie. Er valt wat te lachen en het gaandeweg opduikende sentiment blijft gelukkig realistisch en evenwichtig. Enige kritiek al kijkend was dat het verhaal bijna te mooi is om waar te zijn, bijna een lomp hollywood sprookje, totdat bij de aftiteling bleek dat dit nog daadwerkelijk echt gebeurd is ook. Saraya leek me namelijk qua fysiek en uiterlijk eigenlijk totaal ongeschikt voor een carrière in de WWE, maar zie, wonderen zijn de wereld nog niet uit blijkbaar. Real life dus allemaal, met prima acteerwerk van allen, inclusief een bijna onherkenbare Nick Frost en een wat gekunstelde maar gelukkig niet storende bijrol van The Rock als zijn voormalige zelf. Raar dat Vince Vaughn niet echt prominent genoemd wordt bij de rolbezetting aangezien zijn redelijke rol van fanatieke drilmeester vrij groot is.

“Paige, I myself have come from a wrestling family too. I know exactly what it means to you. But don't worry about being the next me. Be the first you.”

Geweldige film die komedie, familiedrama en sport perfect weet te combineren. Fighting with My Family is het bekende ‘rise-fall-rise’ verhaal dat we al vaker hebben gezien, maar Stephen Merchant, Dwayne Johnson en de acteurs weten er wel echt hun eigen draai aan te geven (de verhaallijn rond de “modellen” is hier een goed voorbeeld van. Dit had heel clichématig uitgevoerd kunnen worden, maar het pakt uiteindelijk erg goed en origineel uit).

Florence Pugh zet een geweldige rol neer als Saraya Knight/Paige, een jonge vrouw die er alles aan doet om WWE kampioen te worden. Daarnaast is de combinatie tussen de typische Britse humor en de Amerikaanse sentimentaliteit erg fijn, en het feel good einde is ook volkomen verdient. Op het laatst leef je helemaal mee met Paige en haar familie. Pugh, Johnson, Headey, Frost, Vaughn en Lowden als broer van Paige, ze zijn allemaal in topvorm.

Ik heb het actuele debuut van Paige bij Monday Night Raw gezien in 2014 en haar ook in het echt zien worstelen toen de WWE Nederland aandeed met de live shows.

Dus het is in dat opzicht wel een extraatje toen ik deze film gisteravond opzette.

Ik was vooral benieuwd tot hoe ver de film zou gaan in de tijdlijn, want na haar debuut in 2014 is er heel veel gebeurd met Paige. Ze is tot tweemaal geschorst geweest wegens overtreding van de dopingregels, ze is er een jaar uitgeweest en in dat jaar was ze verloofd met een andere worstelaar (Alberto del Rio, geen hele goede invloed), ze raakte geblesseerd, had een comeback en 3 weken later kreeg ze een trap op haar nek waardoor ze in april 2018 haar worstel carrière in de ring definitief heeft beëindigd. Daarnaast heeft ze haar hele eigen fappening meegemaakt. Tal van porno videos staan er van haar op het wereldwijde web uit haar NXT tijd. Dit heeft veel impact op haar gehad.

Alleen op basis hiervan kan je eigenlijk al een film maken.

Merchant neemt echter de 2012 documentaire over haar als uitgangspunt en dat resulteert eigenlijk in een sympahieke (kind) vriendelijke rise/fall/rise film. Her en der een lachje, sympathieke personages die niet te standaard overkomen. Die drie andere worstelaars hadden makkelijk haar vijanden kunnen zijn. De film weet een lach en een traan goed te combineren en ondanks dat haar WWE debuut niet helemaal accuraat is (ze gaf wel een speech voorafgaande het duel, de speech na afloop klopte wel, maar dat zei ze eigenlijk in een backstage interview), voelt het wel bevredigend aan.

Ik had misschien iets meer diepgang in haar persoonlijke verhaal in Amerika willen hebben. Het was nu voornamelijk trainen, trainen, trainen en haar debuut in de WWE ring.

Hierdoor lijkt het alsof ze als een broekie in die ring stapte en wordt Paige voor het dramatische effect nog kwetsbaarder en onzekerder neergezet. Terwijl ze eigenlijk regerend NXT kampioene was en al een paar jaar worstelde bij NXT. Ga maar na.. 2012 bij NXT komen en in 2014 je debuut bij WWE maken.

Enfin, het is vooral een veilige film geworden die erg sympathiek is en goed op de emoties weet in te spelen. Historisch gezien niet helemaal accuraat, maar het zijn geen Bohemian Rhapsody achtige praktijken.

Ik had misschien nog iets meer de focus op haar tijd in Amerika willen zien, zodat haar worsteltijd voor WWE/NXT beter uit de verf zou komen. Ook zijn de gebeurtenissen na haar debuut eigenlijk te interessant om niks mee te doen. Maar wat we wel te zien krijgen heb ik weinig op aan te merken.

3,5*

Aangename aanrader.

Een waargebeurd verhaal dat in werkelijkheid iets minder rooskleurig verliep wordt hier - zoals we dat vrijwel altijd zien - in de meest vrolijke variant neergezet. En allesbehalve onverdienstelijk, want de Britse worstelfamilie weet de lachers al snel op de hand te krijgen. Met name Nick Frost is behoorlijk op dreef, alsmede de 'bijrollende' Rock.

Feelgood mag best een beetje schuren, maar alles blijft redelijk binnen de lijntjes. Toch weten de makers emoties los te weken en werkt alles naar behoren, ondanks de mate van voorspelbaarheid. Een aangename aanrader met een sterke Florence Pugh. Op het komische vlak net iets sterker dan op het dramatische, maar als mix zeer zeker de moeite waard.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Goeie film over een gezin waarin iedereen aan worstelen doet en waarbij de twee kinderen willen doorbreken. Het verloop en de personages zijn soms wat clichematig, maar het is een leuk verhaal dat vermakelijk gebracht is. De balans tussen komedie en drama is ook prima hier en bovenal weet de cast het met genoeg enthousiasme te brengen (inclusief Dwayne Johnson die hier zichzelf speelt in een bijrol).

Vermakelijke waargebeurde Komedie / Drama film over de Britse (uit Norwich) Saraya-Jade Bevis (artiestennaam Paige), gespeeld door Florence Pugh, die het redt tot de World Wrestling Entertainment (oftewel WWE).

Saraya-Jade Bevis komt uit een Brits volksgezin dat een passie heeft voor worstelen. Wanneer zij en haar broer Zak (Jack Lowden) de kans krijgen om auditie te doen voor World Wrestling Entertainment, grijpen ze deze grote uitdaging vol spanning met beide handen aan. De wereld van het professioneel show-worstelen ligt aan hun voeten.

Deze film is geregisseerd en geschreven door komisch acteur Stephen Merchant (hij heeft zelf ook een rolletje in het verhaal), die typisch Brits sarcasme mixt met het typisch Amerikaans sportsentiment. De hoofdrol wordt gespeeld door Florence Pugh, die moeiteloos weet te schakelen tussen stoer en kwetsbaar, en ze weet je in te pakken in haar reis naar de overdreven wereld van het show-worstelen.

Het verhaal zit vol met humor en ontroerende momenten, maar bovenal is het een oprecht en inspirerend verhaal over je dromen volgen. Hier en daar zitten er natuurlijk ook de nodige clichés in (zo lijkt het erop dat ze het niet gaat redden, maar uiteraard gaat het haar lukken) en het eindgevecht met WWE Divas-kampioen AJ Lee (Thea Trinidad), die haar titel op het spel zet, was eigenlijk best flauw en zeer voorspelbaar, ondanks dat het echt zo verlopen is.

Verder waren er fijne bijrollen van Vince Vaughn (die ik sinds "Brawl in Cell Block 99 (2017)" steeds meer begin te waarderen als acteur) als haar harde coach Hutch en van Dwayne ‘The Rock’ Johnson als zichzelf, die vroeger natuurlijk zelf een professioneel worstelaar was (laatst actief als professioneel worstelaar in april 2013, waarbij hij verloor van John Cena bij het evenement WrestleMania 29, die inmiddels ook een acteur is geworden). Zijn telefoongesprek met de vader van Saraya-Jade Bevis, te weten Ricky Knight (Nick Frost), was best hilarisch.

Ricky: Welke eikel belt mij tijdens WrestleMania ?
Dwayne: Met Dwayne Johnson
Ricky: Ja, en ik ben Vin Diesel
Dwayne: Ik hoop het niet (Dwayne Johnson en Vin Diesel moeten elkaar niet)

Nick Frost als vader Ricky Knight deed het ook leuk en verdienstelijk en hetzelfde geldt voor Jack Lowden als broer Zak Knight (met zijn "Zak attack", die niet wordt geselecteerd om kans te maken tot professioneel worstelaar, welke zijn passie, leven en droom was) en Lena Headey als moeder Julia Knight, die best een leuke quote had (net zoals Saraya-Jade Bevis overigens, die het voor het eerst zegt tegen Dwayne Johnson als ze elkaar voor het eerst ontmoeten), namelijk:

"Neuk me dood en begraaf me zwanger"

Verder zit er ook vrouwelijk rondborstig schoon in, in de vorm van Kim Matula, Aqueela Zoll en Ellie Gonsalves, die ook een kans maken om professioneel worstelaar te worden, en waar Saraya-Jade Bevis in eerste instantie geen goede verhouding mee heeft. Ze beschouwt ze ook in eerste instantie als meiden die alleen met hun tieten en kont kunnen schudden zoals cheerleaders, modellen en danseressen (wat ze overigens ook waren ).

Als liefhebber van Metal muziek was het leuk om te horen dat er muziek (uiteraard van Britse bands) werd gespeeld van o.a. Iron Maiden (nummer "Bring Your Daughter To The Slaughter") en Motörhead (nummer "Born to Raise Hell") en dat tijdens leuke scènes, namelijk in een busje, waarbij Zak leerlingen ophaalt voor de training en die dan volop meezingen op de muziek (vooral een klein jochie was daarbij leuk om te zien).

Al met al een sympathieke waargebeurde Komedie / Drama film die het verdient om gezien te worden.

Hoewel ik niets heb met (professioneel) worstelen, heb ik erg genoten van deze film, die naar verluidt losjes gebaseerd is op de carrière van Saraya-Jade Bevis alias Paige.

Het is een zeer geslaagde mix van humor, drama, sport (?) en spanning. Jammer dat de film een beetje inzakt ten tijde van het trainingskamp in Florida, maar het vervolg is weer erg onderhoudend.

Ik ben aangenaam verrast door het optreden van Florence Pugh , die ik nog niet kende. Een boeiende film.

Ik ken niets van WWE en ook na de film ken ik niets van WWE. Ik begrijp dat het georkestreerd worstelen is, maar hoe kan je dan winnen? Soit, het doet er ook niet toe. Ik heb mee zitten juichen en toch vind ik nog altijd niets aan die sport. Je moet het maar kunnen als film.

Fighting with my family is het relaas van de echte Saraya (stagename Paige). En als je de beelden ziet van de echte Saraya en haar familie, is dat nog best goed gedaan. Het zit ook goed achter de schermen. Je hebt een topcast met Florence Pugh in de hoofdrol die blijkbaar (nog) geen slechte rollen speelt. Altijd heerlijk om te zien. Regie en script komt van Stephen Merchant, die we ook als schoonvader van de broer zien. Hij zorgt voor de goeie Engelse humor. Wat met Nick Frost en Lena Heady leuk wordt gebracht. Naast de Engelse humor en regie heb je ook The Rock als producer, zodat de sfeer van het WWE en de expertise toch bewaard blijft. Voor zover ik dat toch kon beoordelen, maar het zag er toch geloofwaardig uit.

Misschien is het weer zo'n rise & fall & rise biopic, maar de mix van ingrediënten zit wel goed. Juiste humor, hart op de juiste plaats en wat spanning hier en daar. Een feelgood film waarbij ik toch regelmatig heb moeten lachen. Geen romantisch zijverhaaltje trouwens of flauwe slapstick humor. Het geheel volgt misschien de gekende formule, het brengt het gerecht met de juiste smaak. Een aangename aanrader!

Ik heb niets met deze sport. Maar de film wist me toch te boeien. Verhaal met inhoud.

Acteerwerk is niet altijd even sterk maar je wilt weten hoe de relaties weer gelijmd worden, de ontwikkeling van Paige gaat en hoe het afloopt.

Vooral fijn dat ik achteraf pas wist dat het gebaseerd is op een echt verhaal. Halve punt extra!

Sterk.

Stephen Merchant als regisseur levert een uiterst vermakelijke feel good-film af, eentje in de trant van Eddie the Eagle en consoorten. Ook hier draait het om een kind uit een oer-Brits gezin, toch van een bepaald allooi. Nick Frost is geweldig gecast als stamvader, Lena Headey vult prima aan.

Ook de rest van de cast doet het prima, maar het is toch echt Florence Pugh die de show steelt. Door goed acteerwerk is het mindere gedeelte - het verplichte dramanummertje - goed verteerbaar, al blijft het wel zonde dat Merchant daar net niet wat meer mee doet. Daar kakt het even in en stijgt het niet boven de middelmaat uit. Verder is het allemaal perfect in balans: toffe humor, geslaagde typetjes en vlot verteld.

Dat hele worstelgedeelte - ik ken er niks van - ziet er te zot voor woorden uit, maar is de perfecte setting gebleken. De 'gevechten' zijn trouwens kundig in beeld gebracht.

Al bij al dus een kundig gemaakt, goed geacteerd en vlot verteld feel good-filmpje. Mijn score is wellicht aan de hoge kant afgerond, maar het is me niet elke dag gegeven dat ik ontspannen kan genieten van ongedwongen feel good.

4

Geweldige film die een heel enkele keer de plank misslaat (de drie babes die opeens BFF's worden, de geshockeerde schoonouders) maar die verder veruit het meeste goed doet, met prima rollen van Vaughn en Johnson, een hilarische rol van Frost en een knappe rol van Jack Lowden als Paige's broer voor een brok in de keel. Natuurlijk is het een grotendeels voorspelbare rags-to-riches-story, maar wanneer het zo goed wordt gedaan (en bovendien ook nog eens vanuit zo'n onwaarschijnlijk milieu) word ik willoos meegesleept. En de belangrijkste troef is natuurlijk Florence Pugh, die is qua talent en qua veelzijdigheid toch wel hard op weg naar de A-lijst.