Kraben Rahu (2018)

Opgedragen aan de Rohignya's.

Het is echter niet persé een heel geëngageerde film; de interactie tussen een excentrieke visser, de gewonde Rohignya en de ex-vrouw van de eerste staat inhoudelijk centraal. Hierin overtuigt de film ook, hoewel niet alles wordt uitgewerkt. Maar het is vooral de fraaie cinematografie waarmee Manta Ray indruk maakt. En met de bijzondere motieven, met name die van de lichtjes (een symbool voor zielen misschien?). Al met al een film die zijn geheimen niet gemakkelijk prijsgeeft en boeit van begin tot eind.

Ik had me voorbereid op een langzame film maar ik hoopte op een interessante traagheid die je als kijker in een meditatieve of zelfs mystieke rust en bezinning brengt zoals de eveneens Thaise film Rak Ti Khon Kaen (2015) - MovieMeter.nl. Maar dat effect heeft deze film niet op mij: het is gewoon een hele trage en saaie film waarbij het moeilijk is niet in slaap te vallen. De beelden zijn oké maar niet heel bijzonder mooi. Het verhaal is eveneens wel oké maar ook weinig bijzonder en zeker niet spannend uitgewerkt. Het betoverende of droomachtige, waar iedereen over spreekt, heb ik (helaas) niet ervaren: het verhaal en de raadselen die dat opwerpt staat wat dat betreft het pure ervaren te veel in de weg.

Al met al moet de kwaliteit van de film zijn gelegen in de symboliek van de film. Sowieso zal de film iets willen zeggen over Rohinya-vluchtelingen in Thailand maar ik heb geen idee wat (het enige wat ik kan bedenken is dat Rohinya-vluchtelingen de plaats innemen van de originele Thai zodat de vluchtelingen een gevaar vormen maar dat zal niet de bedoeling zijn omdat de film is gemaakt voor de Rohinya). De film zit vol zaken die terugkomen zoals fonkelende lichtjes, hummende geluiden en manta’s die met edelstenen worden gelokt (ook de titel verwijst daarnaar): het zal allemaal een betekenis hebben en misschien is het een geweldige film als je die betekenissen begrijpt. Maar ik kan er geen chocola van maken, dat wil zeggen ik kan wel mijn fantasie gebruiken om er betekenis in te leggen maar dat zijn oninteressante en opnieuw waarschijnlijk niet bedoelde betekenissen. Als de filmmaker werkelijk iets heeft willen zeggen dan had hij toch echt hier en daar iets van een hint moeten geven. Nu hij dat geheel niet gedaan heeft is de film tevergeefs, althans voor mij.

Zelden zie ik een film waarmee ik helemaal niets kan. Welnu, deze is er zo een. Waar menigeen in betovering wegzwijmelt, val ik (bij wijze van spreken) in slaap bij een verhaaltje dat nog enigszins is te volgen, bij beelden die veel suggereren maar weigeren iets te zeggen, bij ongetwijfeld diepe magisch-realistische lagen die mij volledig ontgaan en zelfs enige wrevel oproepen, zoals de boeken van Hubert Lampo dat ook bij me deden.

Ik ben de eerste die zal erkennen dat ik ben opgegroeid in een witte, westerse samenleving waarin de problematiek en cultuur van Thailand en zijn buurlanden geen plaats hebben gekregen. Dus kan ik mijn (negatieve) oordeel slechts vanuit dit eenzijdige perspectief formuleren. Maar ik lees graag het relaas van een ingewijde en ben dan bereid om de film te gaan herzien. Zonder context (die ook de regisseur niet schept) sta ik machteloos.

Erg matige film waarbij ik net als sommige andere users nooit betrokken raakte met de personages of "in" het verhaal zat. De film is traag van opbouw en erg veel gebeurt er niet. Dit stoort me meestal niet, integendeel. Hier echter heb ik nimmer de indruk gehad wat de boodschap van de film was of wat de film wou vertellen aan de kijker. De film kwam bij mij slordig binnen. Het hoofdpersonage verdwijnt vrij bruusk uit de film. Een ander, de dame, komt er even plots in.

Het mysterieuze gedeelte in het bos kwam niet uit de verf en was eerder een domper dan een climax. Die lichtjes waren best mooi gedaan - niet dat dit hoogstaand was - maar ik kan het best sfeervol noemen. Je kan er met wat verbeelding dwaallichtjes van verloren zielen van maken, maar dat ging me toch te ver. Van de dialogen moest de film het ook niet hebben, want erg spraakzaam was men niet.

Mogelijks spelen culturele lokale gebruiken een rol waarvan ik weinig tot niets af weet. Het beïnvloedt alvast je kijk of gevoel op de film. Jammer dat ik echter niet ervoer...