menu

Kraben Rahu (2018)

Alternatieve titel: Manta Ray

mijn stem
3,68 (34)
34 stemmen

Thailand / Frankrijk / China
Drama
105 minuten

geregisseerd door Phuttiphong Aroonpheng
met Aphisit Hama, Wanlop Rungkamjad en Rasmee Wayrana

Een Thaise visser ontfermt zich over een gewonde man die hij aantreft in de bossen aan de kust. Daar spelen zich geheimzinnige zaken af. Vele lichamen zijn er haastig begraven. ’s Nachts dwalen lichtjes rond als zielen van overledenen. De visser noemt de man Thongchai. Hoewel deze geen woord spreekt en vermoedelijk doof is, bloeit er kalmpjes een mooie vriendschap. Dit brengt de visser tot een besluit met verregaande gevolgen.

  • Vanaf 12 september in de bioscoop

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=E0TEh2s5sAg

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Verhoeven
4,5
Eerst Venetië, dan Toronto en daarna nog even naar San Sebastian. En dat voor een debuut uit Thailand.

avatar van jorriroosen
Adembenemend, wat een beelden. Toch tof wat er uit komt wanneer een Thaise David Lynch fan zijn fantasie er op los laat. Tot dusver mijn favoriet op IFFR.

avatar van eRCee
3,5
Opgedragen aan de Rohignya's.

Het is echter niet persé een heel geëngageerde film; de interactie tussen een excentrieke visser, de gewonde Rohignya en de ex-vrouw van de eerste staat inhoudelijk centraal. Hierin overtuigt de film ook, hoewel niet alles wordt uitgewerkt. Maar het is vooral de fraaie cinematografie waarmee Manta Ray indruk maakt. En met de bijzondere motieven, met name die van de lichtjes (een symbool voor zielen misschien?). Al met al een film die zijn geheimen niet gemakkelijk prijsgeeft en boeit van begin tot eind.

avatar van Koekebakker
4,5
jorriroosen schreef:
Adembenemend, wat een beelden.

eRCee schreef:
het is vooral de fraaie cinematografie waarmee Manta Ray indruk maakt. En met de bijzondere motieven, met name die van de lichtjes (een symbool voor zielen misschien?). Al met al een film die zijn geheimen niet gemakkelijk prijsgeeft en boeit van begin tot eind.

Ja, helemaal mee eens.

Beeldschoon, teder en boeiend. Van mij had de film direct weer herstart mogen worden. Alleen al vanwege de sfeer en schoonheid, daar had ik nog uren in willen verblijven. En dan is er ook nog veel in gebeurd dat ik graag had willen herzien. Maar gelukkig is alles rationeel begrijpen niet per se nodig, het is (ook) een heel intuitieve film.

Het moet raar lopen wil dit mijn jaarlijstje 2019 niet halen (ervan uitgaande dat Contact Film m nog wel dit jaar uitbrengt)

avatar van voskat78
4,5
Erg genoten van deze pracht film! Fijn dat de film nog een release krijgt in de Nederlandse filmhuizen.

5,0
Wow, sprakeloos, kippenvel. Magisch, enigmatisch en humaan tegelijk. Zeer gelaagd en rijk qua inhoud. Fabelachtig. Ik vergat tegen het einde zowat te ademen. Meesterwerk.

avatar van tbouwh
4,5
Een wonderlijke droom. In Pathé 1 moest ik wakker worden zonder dat ik ooit in slaap gevallen was.

avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Vanaf 12 september in de bioscoop (Contact Film)

2,0
Ik had me voorbereid op een langzame film maar ik hoopte op een interessante traagheid die je als kijker in een meditatieve of zelfs mystieke rust en bezinning brengt zoals de eveneens Thaise film Rak Ti Khon Kaen (2015) - MovieMeter.nl. Maar dat effect heeft deze film niet op mij: het is gewoon een hele trage en saaie film waarbij het moeilijk is niet in slaap te vallen. De beelden zijn oké maar niet heel bijzonder mooi. Het verhaal is eveneens wel oké maar ook weinig bijzonder en zeker niet spannend uitgewerkt. Het betoverende of droomachtige, waar iedereen over spreekt, heb ik (helaas) niet ervaren: het verhaal en de raadselen die dat opwerpt staat wat dat betreft het pure ervaren te veel in de weg.

Al met al moet de kwaliteit van de film zijn gelegen in de symboliek van de film. Sowieso zal de film iets willen zeggen over Rohinya-vluchtelingen in Thailand maar ik heb geen idee wat (het enige wat ik kan bedenken is dat Rohinya-vluchtelingen de plaats innemen van de originele Thai zodat de vluchtelingen een gevaar vormen maar dat zal niet de bedoeling zijn omdat de film is gemaakt voor de Rohinya). De film zit vol zaken die terugkomen zoals fonkelende lichtjes, hummende geluiden en manta’s die met edelstenen worden gelokt (ook de titel verwijst daarnaar): het zal allemaal een betekenis hebben en misschien is het een geweldige film als je die betekenissen begrijpt. Maar ik kan er geen chocola van maken, dat wil zeggen ik kan wel mijn fantasie gebruiken om er betekenis in te leggen maar dat zijn oninteressante en opnieuw waarschijnlijk niet bedoelde betekenissen. Als de filmmaker werkelijk iets heeft willen zeggen dan had hij toch echt hier en daar iets van een hint moeten geven. Nu hij dat geheel niet gedaan heeft is de film tevergeefs, althans voor mij.

avatar van hvdriel
1,5
Zelden zie ik een film waarmee ik helemaal niets kan. Welnu, deze is er zo een. Waar menigeen in betovering wegzwijmelt, val ik (bij wijze van spreken) in slaap bij een verhaaltje dat nog enigszins is te volgen, bij beelden die veel suggereren maar weigeren iets te zeggen, bij ongetwijfeld diepe magisch-realistische lagen die mij volledig ontgaan en zelfs enige wrevel oproepen, zoals de boeken van Hubert Lampo dat ook bij me deden.

Ik ben de eerste die zal erkennen dat ik ben opgegroeid in een witte, westerse samenleving waarin de problematiek en cultuur van Thailand en zijn buurlanden geen plaats hebben gekregen. Dus kan ik mijn (negatieve) oordeel slechts vanuit dit eenzijdige perspectief formuleren. Maar ik lees graag het relaas van een ingewijde en ben dan bereid om de film te gaan herzien. Zonder context (die ook de regisseur niet schept) sta ik machteloos.

avatar van John Milton
Dit maakt me toch weer aan het twijfelen of ik hier met de wederhelft naartoe wil, in weken waarin de samentijd wat kostbaar is.

Miss Milton werd van Monos al niet zo vrolijk, kan ik haar dit aandoen?

5,0
John Milton schreef:


Miss Milton werd van Monos al niet zo vrolijk, kan ik haar dit aandoen?

Totaal onvergelijkbaar. Waar Monos rauw/aards, apart en tot schokkend aan toe kan zijn en met meerdere plotwendingen, is Manta Ray langzaam (voor velen vast "saai"), onbereikbaar en bijna buitenaards. Geen vermakelijk wegkijkvoer. Ik verheug me er weer ontzettend op maar nog niet aan toe gekomen, als het vandaag of morgen niet is dan maandag. En ik hoop meerdere keren, om het enigmatische meer te doorvoelen. Of niet. Ik vermoed dat de film me dan nog telkens weer overweldigt. Dat gevoel/beeld van een manta ray, versierd met kleurrijk blinkende halfedelstenen, die onderwatervliegend een donkere diepte in verdwijnt. Och man... :*)

5,0
Ja, geweldiger wordt het voor mij nauwelijks, zeker dit jaar niet (denk ik). Minstens zo enigmatisch en mooi als Burning vorig jaar, en deze bedwelmt mij zeker meer. Zalig. Om telkens weer in te duiken.

De filosoof schreef:
Nu hij dat geheel niet gedaan heeft is de film tevergeefs, althans voor mij.
Helaas, maar misschien met een andere kijk nog eens proberen? Alstublieft en dankuwel.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:44 uur

geplaatst: vandaag om 16:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.