Fahrenheit 11/9 (2018)

Typisch Moore.

Weer werkte het matig. Hij knipt en plakt nu nog extremer dan ooit te voren. Hij haalt alles erbij met als soort van rode draad Trump. De film begint al enorm suggestief dus mocht je wellicht iets anders verwachten, je bent al snel bij dat Moore dat niet gaat doen.

En dat is jammer. Want het is hierdoor zo een film geworden die de simpele simpele ziel aan beide kanten van het spectrum oftewel in verkeerde of goede keelgat schiet. Maar de iets slimmere kijker wil vooral nog even zelf wat meer onderzoek doen naar wat dingen die Moore hier verteld. Hij is zo manipulatief als de neten. Dat Hitler deel had toch wel de nodige haken en ogen. Bernie Sanders die 1 zin iets zegt van, het was nog wel erger dan dat. Waarna we hem nooit meer zien. Je denkt toch dat Sanders wel wat genuanceerder was in het gehele interview. Maar dat past niet in de narratief van Moore. Moore pakt de ene clip na de andere erbij en interviewt dan wat gewone mensen om zijn punt te valideren. Ik ben er niet kapot van.

Opvallendste is dat in het begin Steve Bannon zegt; "Ik vind Moore een geweldige filmmaker, ik ben het niet eens met zijn standpunten, maar als filmmaker vind ik hem geweldig" Daarna haalt Moore daar net de verkeerde conclusies uit mijn inziens. Wat dit erg nadrukkelijk zegt is dat de populisten ongenuanceerde mening ondersteund door knip en plakwerk hen erg aanspreekt. Dan komt de al oude vraag terug; mag het wel als je bedoelingen nobeler zijn dan de rechtste populist?

Ik heb liever de nuance, de burger is zo dom nog niet.

Het is verder voor de lange speelduur wel vermakelijk, dat moet ik Moore nageven. En Trump is comedy gold!

2 sterren

Het is op zijn zachtst gezegd controversieel om iemand met Adolf Hitler te vergelijken. Wanneer Michael Moore beelden van Nazi-rally's overdubt met speeches van Donald Trump rijst dan ook al snel het vermoeden dat deze politieke documentaire volledig uit de bocht vliegt. Maar dat gebeurt niet en dat is te danken aan een uiterst nauwkeurige analyse van alle andere factoren die meespeelden in het succes van Donald Trump. Die doen namelijk bijzonder veel denken aan de onrust en onvrede die heerste in Duitsland begin jaren '30. Moore begint lichtvoetig door zangeres en jurylid van The Voice de schuld te geven voor de kandidaatstelling door Donald Trump, maar de luchtige toon maakt al gauw plaats voor een somber stemmende, vaak schokkende, maar sterk onderbouwde analyse van de tactiek van Trump en het hopeloze falen van de Democraten. Moore herinnert ons aan de schandalige wijze waarop Clintons Democratische tegenkandidaat Bernie Sanders buitenspel werd gezet vlak voor en tijdens de Democratische Conventie, alsmede aan de arrogantie van Clinton, die cruciale staten als Michigan geen enkele keer besloot te bezoeken tijdens haar verkiezingscampagne, in de veronderstelling dat ze die toch wel zou winnen. Moore kijkt ook terug op de recente geschiedenis van zijn geboorteplaats Flint (de stad die ook centraal stond in Roger & Me (1989) en Bowling for Columbine (2002)) en hoe de inwoners van deze stad in Michigan van een koude kermis thuis kwamen toen Barack Obama hun stad bezocht om de watervergiftiging door Gouverneur Rick Snyder niet veroordeelde, maar juist bagatelliseerde. Trump kon alleen opkomen omdat kiezers hun vertrouwen in de enige tegenkandidaat en de partij die ze vertegenwoordigde dusdanig hadden verloren, dat ze besloten de verkiezingen links te laten liggen. Zoveel blijkt wel uit de vele gewone Amerikanen die aan het woord komen en hun mening niet onder stoelen of banken steken. Toch is Fahrenheit 11/9 niet één en al kommer en kwel: Moore toont ook hoe een klein groepje jongeren vanuit een klein kantoortje grote veranderingen teweeg wisten te brengen naar aanleiding van de schietpartij op Parkland High (de zoveelste in korte tijd) en hoe niet alleen zij, maar ook andere, gedesillusioneerde burgers besluiten dat ze politiek actief worden en zo hun stem willen laten horen.
Het feit dat Michael Moore niet alleen Trump, maar ook de Democratische Partij volledig fileert, maakt dit bijna tot Moores beste film ooit. De enige smetjes zijn Moores pogingen om Gouverneur Snyder te arresteren en een ludieke actie met een truck vol met water. Maar wie wil weten hoe de VS zo'n radicale politieke ommezwaai kon maken, doet er goed aan deze film te bekijken.

Michael Moore blijft.... Michael Moore, en daarvan weet ik al sinds Bowling For Columbine dat ik het vooral als entertainment moet bekijken, en niet als afgewogen documentaire. Waarom ik daar bij deze prent wederom op hoopte weet ik niet, maar ik denk dat het in het beginsel ligt in het idee dat er zoveel bizarre verhalen te vertellen zijn over deze huidige president, dat het wellicht wat minder geknipt en geplakt hoeft te worden om een narratief te bouwen dat aansluit bij het verhaal wat Michael Moore zou willen brengen over deze man. Maar helaas. Het gaat weer vooral over Flint, zoals dat in zijn gehele oeuvre een prominente rol opeist, over de NRA, zoals dat in zijn gehele oeuvre een prominente rol opeist... het brengt weinig nieuws - de kapstok is nu Donald Trump ipv Bush, maar dan zonder de scherpe angel die zijn vorige werk wel af en toe bracht. In deze situatie had een betere film gezeten, en had Michael Moore met minder truckjes en een vertelling die wellicht de motieven van Donald Trump wat meer belicht had een groter succes gehad om de activist in ons aan te wakkeren. Het schemert er wel doorheen - dat het bijvoorbeeld een president is die vooral voor en door zijn miljardairsvrienden werkt - iets wat zowel de democratisch- als de republikeins gezinden in ons als enigzinds problematisch zouden kunnen beschouwen- maar het stompt je nergens in je maag. Gemiste kans.

Ik had me een beetje reluctant voorbereid op 2 uur Trump bashing maar merkwaardig genoeg is deze docu dat helemaal niet echt.

Sterker nog, de film haalt op zijn meest villeine momenten juist vooral uit naar de Democraten en voormalige presidenten als Clinton en Obama die de Democraten zo hebben laten afzakken en weg van het volk dat zij Trump juist mogelijk hebben gemaakt.

Da's eigenlijk al stukken interessanter dan al die simpele feitjes over doofus Trump die we allemaal al jaren kennen.

Verrassend introspectieve documentaire waarin Michael Moore zijn pijlen eens niet richt op het makkelijkste mikpunt van spot: de zittende president zelf. Anders dan 'Fahrenheit 9/11' (2004) gaat deze 'sequel' over systemische ongelijkheden - zowel in standgehouden door de Democraten als de Republikeinen - waardoor er een defaitisme ontstond bij een grote groep potentiële kiezers. De wrange werkelijkheid dat progressieve idealen meer en meer ondersteund worden door een substantieel deel van de Amerikaanse bevolking, maar het vertrouwen in de instituties dermate is ondermijnd dat men alsnog niet-stemmen (of stemmen op een tijdbom als Trump) verkoos. In 'Fahrenheit 11/9' (2018) een gelaten, pessimistisch pleidooi dat de democratie niet een uitgemaakte zaak is en er een drastische mentaliteitsverandering nodig is om bestaande instituties te beschermen tegen autocratische figuren als Donald Trump.

Dat viel mij ook op. Ik dacht dat die 'linkse' Moore weer eens een filmpje ging maken tegen (extreem-?) rechts. Maar hij liet duidelijk zien dat ook de oppositie hier een grote fout heeft gemaakt. Heerlijke documentaire met ook prima humor.

Indrukwekkende documentaire van de halve marxist Michael Moore ('hoop is onze rampspoed: alleen actie kan ons redden') over hoe de democratie en de grondwet in de VS op het punt staat te verdwijnen. Zoals het een marxist betaamt richt hij zich niet op het gevolg (dat is de terugkeer van het fascisme in de persoon van Trump) maar op het systeem dat tot dit gevolg heeft geleid. En verrassenderwijs blijkt dan dat behalve een Republikeinse gouverneur die uit commercieel hebzucht het drinkwater van de stad Flint heeft vergiftigd vooral ook Obama en de corrupte elite bij de Democratische Partij de weg voor Trump hebben bereid. De Democratische Partij blijkt volledig te zijn losgezongen van de Amerikanen en hun miserabele werkelijkheid en net zo kapitalistisch en antidemocratisch als Trump waardoor de (liberale) meerderheid van de Amerikanen ook niet meer op de Democratische Partij wil stemmen en zijn geloof in democratie is verloren.

Moore kan zijn verhaal zo overtuigend brengen (en zeker niet als een sympathisant van de Democratische Partij hetgeen ook helpt) dat hij zelfs rechtse mensen (althans mij) woedend kan maken en kan motiveren om met Moore de revolutie uit te roepen en de corrupte politieke elite onder de guillotine te brengen om de democratie te redden.

Mag ik jou eraan herinneren dat dit een documentaire is.

Weliswaar een chaotische documentaire, waar Trump niet eerlijk wordt weggezet, men vergeet een ding.

Voor dat corona uitbrak ging het fantastisch goed met Amerika, beter dan ooit , daar heeft Trump voor gezorgd!!

3 sterren.