22 July (2018)

Uitstekende film over het bloedbad op het eiland Utoya, aangericht door één man. De film vertelt het waargebeurde verhaal vanaf de aanslag tot aan de uitspraak tijdens het proces. Het eerste gedeelte is goed, maar de film splitst zich op waarbij het verhaal van de herstellende jongen is net wat minder boeiend is. Echter komt het wel weer mooi bij elkaar tijdens een sterke finale. Daarom nog net 4.0 sterren.

Vond deze film net sterk omwille van het feit dat de aanslagen zelf maar een klein deel van de film ( het eerste kwartier) uitmaken. We weten ondertussen allemaal wat er zich daar op het eiland heeft afgespeeld. Dat hoeft niet langgerekt en expliciet in beeld gebracht te worden.

Belangrijker en interessanter is om te weten te komen wie Breivik is en wat zijn drijfveer was om tot zulke daden over te gaan.

De getroffen families van de slachtoffers zien omgaan met hun leed en de collectieve verontwaardiging bij de Noorse bevolking zien dat één van hun landgenoten en niet één of andere terreurgroep uit het Midden Oosten achter deze daden zat.

Er wordt in deze film ook uitgebreid aandacht besteed aan de slachtoffers en de traumaverwerking.

Ook was het interessant om te zien hoe de toenmalige Noorse premier, nu NAVO baas, Jens Stoltenberg totaal machteloos stond te kijken naar het hele gebeuren.

Alleen het Engels met Noors accent is een afknapper. Laat de Noorse cast gewoon hun eigen taal spreken.

Uiteindelijk kreeg deze versie van Greengrass vanwege de Noorse kijkers kritiek omwille van het forum dat aan (de personage van) Breivik werd gegeven. In de versie van Poppe krijgen we hem zelfs helemaal niet te zien maar was er weer andere kritiek te horen.

Toch een sterke en indrukwekkende film!

Nou, die eerste 25 minuten vlogen voorbij. Deze film duurt echt te lang.

Ik had al het vermoeden dat dit de commerciëlere versie van de twee films over de aanslagen op Utoya zou worden en na het bekijken van de film sta ik daar gewoon nog steeds achter. Misschien zijn de films niet helemaal te vergelijken omdat deze over de aanslagen in Oslo/Utoya en de nasleep gaat, terwijl Utøya 22. Juli (2018) volledig over de moordpartij op het eiland gaat. Bij deze 22 July zit alles er na 3 kwartier op (slechts 20 minuten tonen de moordpartij op het eiland, overigens wel intens getoond) en volgen we de revalidatie van een slachtoffer en de rechtszaak tegen Anders Breivik. Goede keuze? Wat mij betreft niet. De film duurt gewoon véél te lang na een erg sterke eerste drie kwartier. Het verhaal van het slachtoffer was niet enorm interessant en het proces van Breivik duurt gewoon te lang. Dat je het toont is best nuttig, maar ik hoef er niet nog eens anderhalf uur naar te kijken. Ik zie ook niet zo de meerwaarde van het diverse malen tonen van de gedachten van Breivik over Noorwegen en Europa. Dat je dat een keertje toont, ok. Maar na een paar keer kennen we het wel. Het geeft de film niet zo veel meerwaarde.

Wel vond ik de speech van die jongen in de rechtszaal redelijk indrukwekkend, al voelde het ook een tikje als te makkelijk scoren als film. Dat gevoel hou ik sowieso een beetje bij de vertelling van Paul Greengrass. De film komt wat te gelikt over. Ik had veel meer met de ingetogen Utoya 22. Juli die ik eerder dit jaar in de bios zag. Daar lag de focus op de slachtoffers en hun enorme angsten en trauma's van die slachting. Daar leefde ik intens mee met de hoofdrolspeler, daar vond ik het zo sterk dat Breivik slechts een schim was die ontzettend veel leed veroorzaakte, maar die geen naam of aandacht kreeg. Dat krijgt hij bij deze Nexflix-versie wel en zoals ik al zei, het geeft de film niet heel veel meerwaarde. Niet dat het een slechte film is, helemaal niet. Het geeft een duidelijk beeld van die dag in Noorwegen en hoe de mensen daar het proces tegen Breivik beleefden. De man wekt zoveel afkeer op dat ik diverse keren tegen beter weten in hoopte dat iemand hem dood zou schoppen. Door de politie op het eiland, door de mensen in de rechtszaal. Echt een van de grootste monsters van deze eeuw. Maar hij verdient verder geen aandacht, laat hem maar anoniem wegrotten in zijn cel, tot hij vergeten en alleen ooit sterft.

Overigens blijft het idioot dat de voertaal van deze film Engels is. Wel Noorse acteurs nemen, maar dan toch voor het commercieel aantrekkelijkere Engels kiezen. Komt niet zo goed op me over, al viel er op de cast verder aan te merken. Het nam alleen wel een aardig deel van de authenticiteit bij me weg.

3*

Het eerste deel is indrukwekkend te noemen, maar daarna zakt de film af tot een bedenkelijk niveau. Het oogt en voelt als een lange aflevering van een middelmatige politieserie. Jammer. *2,5

Te lange verfilming van het waargebeurde drama op het eiland Utoya, met noorse akteurs die engels spreken en een nadruk op de nasleep. Best goed gedaan allemaal en de cast is degelijk genoeg, maar na het intense begin slepen de gebeurtenissen zich maar een beetje voort. En de personages blijven qua uitwerking een beetje aan de oppervlakte hangen. Jammer, want een dergelijk docudrama lijkt geknipt te zijn voor regisseur Paul Greengrass. De voor hem zo typerende nerveuze montage ontbreekt gelukkig grotendeels, maar de film is ondanks het heftige onderwerp niet overal even boeiend.

Een beter beeld kan je niet krijgen over de dodelijke terroristische aanslag in Noorwegen op 22 juli 2011.

Van begin tot eind is deze aanslag in beeld gebracht, ook de voorbereiding en de nasleep worden in deze film perfect weergegeven, zelfs de advocaat van Breivik wordt hier erg goed neergezet.

Een zeer goede film over deze terroristische aanslag in Noorwegen op 22 Juli 2011 !!!

Er zijn 2 versies van deze film, begreep ik? Wie weet er meer van? Ik kwam dit tegen toen ik 2 totaal verschillende ondertitelingen tegenkwam. De andere film schijnt vanuit een ander perspectief gefilmd te zijn. Eentje begint met de explosie in de stad en daarna het kamp op het eiland.

De andere versie begint met een witte bus voor een huis waar iemand bezig is met het maken van een bom...

Er is een Noorse film Utøya 22. Juli (2018)

en dan is er deze. Geen verschillende versies dus maar totaal verschillende films.

Terrorisme is voor mij eerder als er een heel netwerk is met volgers enz... zoals IS.

Breivik is 1 persoon die dacht dat velen hem wel nadien zouden volgen wat niet zo is en maar goed ook.

Maakt mij niet uit ajax wat ze die noemen.

Dankjewel, nu snap ik het!

Breivik is gewoon een terrorist.

Het 1ste uur was goed, derna veel minder, ik wou meer van Breivik zelf nog zien.

Zijn korte betoog die ze maar laten tonen hebben dat noemen ze bij ons nagels en koppen.

Wat die heeft gedaan had die andere gelijk, lost niks op.

Ik vond het nog redelijk meevallen de acteurs en het engels.

Op basis vd 1ste helft vd film een 3, 2de helft tja... was weinig aan behalve een paar kleinigheden die ze van Breivik lieten tonen.

Grootste fout is natuurlijk de acteurs geen Noors laten spreken,Engels ? Tja dat neemt gelijk het geloofwaardige weg uit de film( al weten we allemaal dat het geen fictief verhaal is) het is overigens wel goed geacteerd.mijn conclusie over deze breivik,ik had hem publiekelijk laten lynchen i.p.v. Veel geld aan een proces te spenderen en hem in een gevangenis zijn " straf " uit te laten zitten,waar hij overigens ook nog allerlei privileges geniet......3.5 stars.

Een complete misser van Paul Greengrass om drie redenen:

1. De absurde keus om de Noorse acteurs alleen maar Engels te laten spreken. Ik snap dat je de film aan Amerikanen moet verkopen en Amerikanen berucht zijn om hun haat voor ondertiteling, maar cast dan gewoon Engelse acteurs. Deze keuze om Noorse acteurs in te huren, maar die vervolgens alleen maar Engels te laten spreken werkt alleen maar ten nadele van de film, aangezien veel van de acteurs duidelijk problemen hadden met het acteren in Engels.

2. De lengte. Deze film is minstens een uur te lang, veel van de scènes hadden een stuk korter gekund en vooral veel van de scenes van de jongen voelden overbodig lang. Moesten we nou echt drie of vier scènes hebben met dat meisje dat hij leuk vond, had dit niet even wat ingekort kunnen worden?

3. De hele problematische politieke context die deze film (onbedoeld, hoop ik) heeft. Dit heeft misschien wat meer verklaring nodig, maar ik vind persoonlijk dat het zo uitgebreid featuren van Anders Breivik enorm onsmakelijk is. Deze man die deed deze aanslag voor één reden: Hij wilde aandacht, aandacht voor zichzelf en aandacht voor zijn ideologie en met deze film geeft Greengrass hem precies wat Breivik wilt. Breivik is daarnaast ook het enige karakter in de film dat echt verder uitgelicht wordt, de film gaat in op Breivik's achtergrond, zijn opvoeding, zijn ouders, waar zijn ideeën vandaan kwamen, etc.

Meanwhile krijgt het eigenlijke hoofdpersoon (Viljar) haast niets. We weten helemaal niets van hem totdat hij wordt neergeschoten. Ja, iedereen vindt hem tof op het kamp, super. Andere overlevenden en slachtoffers krijgen nog veel minder aandacht. Dat eerdergenoemde meisje dat een klik heeft met Viljar? Je komt pas achter haar naam een uur in de film. De zogenaamde 'beste vrienden' van Viljar die terugkomen later als 'the worst thing that happened' voor Viljar? Naast hun namen en enkele shots van hun gezichten krijg je ook helemaal niets mee van die relatie daar.

Dit was precies wat Erik Poppe probeerde te ontwijken met zijn meesterlijke Utoya - 22. juli, dat de aandacht juist weer van de slachtoffers afgetrokken wordt en naar de terrorist ging. Shame on you, Paul Greengrass, je kan veel beter dan dit. Bah.

De film heeft wel zijn positieve punten. Zo is de natuur van Noorwegen natuurlijk altijd ontzettend mooi om te zien en, euhm, is de acteur van Breivik erg goed (hoewel het feit dat hij zoveel beter speelt dan ieder andere acteur in de film op zich ook weer problematisch is, want dit creërt een situatie waar Breivik het enige overtuigende karakter is). Maar ja, dat redt de film niet.

Wat ben je nu met een film als het alleen over de slachtoffers gaat? Ze zijn dood , een x aantal overlevenden en een paar nog zeer zwaar gewonden, dat heeft weinig inhoud, zeggen hoe erg het was, we hebben dat gezien in deze film. Ik hoef nadien niet te zien dat ze moeten revalideren, je weet dat dat zo is.

Je hebt er veel meer aan vh verhaal over Breivik zelf en dat heb ik in deze film veel te weinig gezien. Gewoon eens laten tonen van begin tot het einde van hoe het zover is gekomen enz... Te weinig gezien want dat was voor mij nu net het boeiende deraan.

Feitelijke onzin.

Heb al gezegd dat het me niks uitmaakt.

Paul Greengrass is een prima regisseur. De films die ik van hem zie zijn meestal wel interessant. Hij weet hoe hij een verhaal vertelt. En ook nu doet die dat weer voortreffelijk. Ruim voldoende.

3,5

Je hebt een punt, maar ik betwijfel of de regisseur daar echt veel inspraak in heeft. Er is ook al een arthousefilm over deze gebeurtenis die (volgens mij maar niet helemaal zeker) in de juiste taal is. Ik denk dat de studio's om puur commerciele redenen liever een Engelstalige film maken.

Natuurlijk is het de bedoeling om kakkerlak breivik te Laten rotten in zijm eigen walgelijke misplaatste ego . In alle eerlijkheid zou ik het niet afkeuren als alle oudere van de slachtoffer , allemaal 5 minuten alleen zou worden gelaten met meneer breivik .

Eventueel met een gereedschapskist.

Maar de middeleeuwen liggen ver achter ons .

Volgens deze sterke revieuw , draaid het hier niet om het monster zelf .

Maar om de reactie van een beschaving ,

22 July reviewed by Mark Kermode - YouTube

Je kan prima een hele goede film maken die de brunt van de aandacht op de slachtoffers legt om over te brengen hoe absoluut verschrikkelijk deze gebeurtenis wel niet was. Kijk voor een goed voorbeeld uit dit jaar bijvoorbeeld naar Utoya - 22. juli van Erik Poppe. De film had bijvoorbeeld puur gefocust kunnen zijn op de trial, waarbij de slachtoffers weer oog in oog komen met Breivik en wat dit doet voor ze. Of misschien juist alleen op Geir Lippestad en wat het verdedigen van Breivik met zijn leven deed. Uiteraard zou de film dan geen 2.5 uur lang zijn, maar de film zoals die nu is duurt ook al veel te lang.

Breivik is juist totaal niet interessant om op te focusen. De media heeft dit al gedaan. Op het moment dat bekend was wie het had gedaan ging alle media-aandacht naar Breivik. Wie was hij? Waarom deed die dit? Wat stond er in zijn manifesto? De film leert ons niets nieuws wat iemand niet ook kan ontdekken door naar Wikipedia te gaan en Anders Breivik op te zoeken. Ik ben het ook niet eens in dit geval dat het het waard is om dieper in te gaan op Breivik. Meer dan andere films over dit soort zaken, is Breivik een heel lastig onderwerp. Hij heeft namelijk onder extreem rechts heel veel fans en met de huidige opmars van extreem rechts, loop je heel erg het risico om het monster de humaniseren door te kijken waarom hij dit deed.

En natuurlijk laten we dan nog buiten beschouwing dat Breivik dit soort aandacht juist heerlijk vindt, hij deed dit om gehoord te worden en dit soort films die Breivik centraal stellen levert hem precies deze aandacht op.

Beter dan de Noorse film, maar dat is niet zo heel moeilijk. Los van wat ik ervan vind, in ieder geval vullen beide films elkaar aan met een volstrekt andere insteek. Ik vond overigens wel dat deze film van Greengrass in het begin (tijdens de schietpartij) echt te snel ging waardoor juist dit stuk weinig indruk achterliet. Zo'n moment ook dat een agent de zaal inkomt met alle doodgeschoten jongeren. Dat kan heftig zijn (ik denk aan het kamp in Band of Brothers) maar hier wordt helemaal geen tijd voor genomen, want hop door naar het volgende moment.

Het vervolg krijgt meer de tijd, maar niet altijd de meest interessante delen en lang niet altijd even goed. Zeker de stukken rond de premier hangen er wat bij en krijgen weinig tijd. Af en toe mag hij opdraven, want hij is er ook nog, maar daar blijft het bij en voelt volstrekt overbodig. Met deze speelduur had je je beter kunnen focussen ofwel op het politieke, ofwel het persoonlijke. Nu is het van alles wat, en nog lang ook, want hoewel de film vrij vlot gemonteerd is, gaan die 145 minuten wel voelbaar worden.

En ja, de keuze om Engels te spreken is echt wel een pijnlijke. Niet zozeer omdat men in Noorwegen dan Engels praat, maar vooral omdat men Noren Engels laat praten. En buiten de premier heeft bijna iederen hier zichtbaar moeite mee en dat is niet goed voor het acteerwerk. Sowieso vond ik Breivik miscast. De acteur doet zijn best, maar heeft er het hoofd niet voor. Ik vind hem met zijn baardje vooral een zielig losertje, maar de echte Breivik is veel ongrijpbaarder met zijn wat ronde grappige hoofdje en ogen waar je niet doorheen kan kijken. Dat maakt hem juist zo eng. Dat is ook nauwelijks te acteren, wel te casten. 2,0*.

Hele mooie film! Voor zover je natuurlijk over mooi kan spreken in verband met het gruwelijke onderwerp wat de basis is voor deze " 22 July". In deze behoorlijk lange speellfilm draait het niet alleen om de laffe aanslag met vele doden die te betreuren zijn maar gaat het ook om de nasleep.Hoe krabbelen de overlevenden weer op? Hoe gaat de advocaat die toegewezen is met deze moeilijke situatie om? " 22 July " is daarom een drama geworden met diepgang. Netflix heeft hier een toppertje mee in handen.4*

Aangrijpend...

Eerder dit jaar Utoya, 22. juli en dan nu 22 July. Een onderlinge vergelijking is dan ook onontkoombaar. Utoya, 22. juli heeft enkele maanden geleden behoorlijk wat indruk op me gemaakt, dus aanvankelijk wilde ik 22 July overslaan, ware het niet dat het hier een film van Paul Greengrass betreft. En die sla je niet lichtvaardig over, althans ik niet.

Allereerst is 22 July heel anders van opzet dan Utoya, 22. juli, waarin slechts vanuit het perspectief van de jongeren op het eiland is gefilmd. 22 July is veel breder van opzet: de nasleep van de terroristische aanslag staat centraal, vanuit het perspectief van enkele van de slachtoffers, de advocaat van Breivik en de politiek. Paul Greengrass is er als geen ander meester in om dit te verweven tot een docudrama dat aanvoelt als een thriller en waarbij vakkundig, alle perspectieven samensmeltend, een climax wordt bereikt. Helaas zijn er ook wel wat kanttekeningen: begrijpelijk dat er wordt begonnen met de feitelijke gebeurtenissen op 22 juli, maar wel wat bedenkelijk dat de massaslachting op Utoya zo wordt afgeraffeld (en daarmee van korte duur lijkt), temeer als je bedenkt hoe lang het feitelijk duurde voordat de hulpdiensten op het eiland arriveerden. Vanuit het perspectief van de slachtoffers was de gevoelstijd nog vele malen langer. Dat in ogenschouw nemend, is het extra schrijnend dat Breivik in deze film wel erg veel 'speelruimte' krijgt. Los daarvan is 22 July net als Utoya 22. juli een emotionele achtbaan die aangrijpt, al maakte laatstgenoemde toch net wat meer indruk.

Ikzelf heb 22 July gezien op het grote doek en beveel dat anderen, mocht je er nog de kans toe krijgen, ook aan.

Prima reconstructie van deze verschrikelijke gebeurtenissen!

Na begin dit jaar Utøya 22. Juli ook deze in de bioscoop gezien in het kader van de tijdelijke vertoning, en helaas een dikke tegenvaller.

Die eerstgenoemde film hield me van begin tot eind in z'n greep, maar dat was bij deze film helemaal anders. Deze begon goed, maar na een halfuurtje (gok ik) was het aanslaggedeelte voorbij en verzandde de film in een langdradige en totaal niet boeiende standaard CBS-achtige drama. Het moddert maar een beetje door zonder dat er echt iets interessants gebeurt. Tegen het einde met de getuigenissen leeft het weer wat op, maar toen had ik er al geen zin meer in. Het waren 143 heel lange minuten.

Ik had toch wel wat beter verwacht van Greengrass; de Bourne-films en Captain Phillips zijn toch stuk voor stuk goede films die ook van begin tot einde wisten te boeien.

Hetgeen gebeurd is, is natuurlijk verschrikkelijk, maar ik vond dat Utøya 22. Juli die gevoelens veel krachtiger overbracht. Geen idee wat het doel van deze film zou moeten zijn.

Dan nog een aparte alinea over de Nederlands ondertiteling...

Wat een onrustige, slordige puinzooi was het weer, zoals we wel van Netflix gewend zijn.

Zinnen die veel te snel uit beeld verdwijnen, soms al vóórdat de acteurs zijn uitgesproken. Zinnen die midden in de dialoog (!) uit beeld verdwijnen voor beeldtitels die totaal niet relevant zijn. Zinnen onnodig veel opgesplitst zodat de vertaling niet meer overeenkomt met de uitgesproken dialoog en gewoon onduidelijk wordt. En verder nog gewoon taalfouten en slordigheden.

Ik had gehoopt dat ze voor de bioscoopvertoning wel een professional erop zouden zetten. Dit is een schande voor het ondertitelvak.

We willen natuurlijk allemaal die knakker nog eens met z'n ratelende apparatus zien zwaaien.

Een film die poogt het nationale trauma van Noorwegen in beeld te brengen, maar helaas verzandt in een (niet al te best) persoonlijk drama.

Een aanslag van dit formaat in het ultra veilig geachte Noorwegen zou een prent van ongekende intensiteit moeten opleveren. Dat daar zoiets kan gebeuren, dat moet de nekharen van de kijker overeind zetten. Het zou moeten voelen alsof je beste vriend je diepste en meest intieme geheim aan iedereen door vertelt.

Helaas weet deze film cruciale delen in het hele gebeuren niet voelbaar in beeld te brengen. Het ogenschijnlijke gemak waarmee Breivik zijn plannen wist voor te bereiden en uit te voeren, waren perfect materiaal geweest om de kwetsbaarheden in onze veiligheidssystemen bloot te leggen. Helaas gaat de film daar met rasse schreden aan voorbij en kiest men voor een redelijk oppervlakkig verloop van deze gebeurtenissen.

Wat we na de aanslag te zien krijgen is niet meer dan een langdradige close up van iemand die erbij was en vervolgens probeert op te krabbelen. Hoewel sommige passages medeleven en walging wisten op te wekken, voelt het toch vooral als een gemiste kans. Wat vooral een gemis is, is dat men de nationale verontwaardiging, het verdriet en de woede van het Noorse volk nauwelijks een blik waardig gunt.