Roma (2018)

Roma

Met 5 oscarnominaties, 4 BAFTA's waaronder Beste Film en Beste Regisseur moet je wel ballen hebben om de film toch kritisch te beoordelen. Toch komt de film bij mij niet verder dan een 7- 7 1/2.

Ik beken alvast dat ik een grote doodzonde hebben begaan door de zwart/witfilm Roma op de bank met een wijntje ben gaan kijken in plaats van in de donkere bioscoop. Daar kan mijn groot flatscreen met voor de rest gedempt licht in de kamer blijkbaar bij deze film niet tegenop. En de regisseur Alfonso Cuarón is goed. Hij deed Harry Potters beste deel The Prisoner of Azkaban (2004)

Maar het verhaal is niet zo spectaculair.

Dienstmeisje raakt in de jaren zeventig in Mexico ongetrouwd zwanger, vader loopt voor het einde van de film bij haar weg, vindt de vechtkunst spannender en kan zich dan ook goed uitleven tijdens de politieke onrust. Ook de papa van het gezin waar het meisje dient neemt de benen of beter gezegd neemt de mooie oude VW Kever en komt niet meer terug.

Zeker Yalitza Aparicio zet een prachtige ingetogen dienstbare Cleo neer maar dat verwacht je ook. Het is gewoon allemaal te voorspelbaar en te gestileerd. Het dienstmeisje Cleo zoekt zich het apezuur naar haar held op sokken maar als er een pistool op haar wordt gericht is het toevallig net de vader van haar kindje en natuurlijk breken op dat moment net haar vliezen en natuurlijk komt ze net te laat en wordt het meisje doodgeboren in het ziekenhuis want in Mexico zit het verkeer toch altijd vast. Maar ok, misschien wil de film juist de voorspelbaarheid van ons leven wel laten zien.

Maar de film is zeker te gestileerd voor het stoffige chaotische ongeorganiseerde Mexico. De kermende moeder bij de gewonde bij de rellen en de te mooie perfecte jaren zeventig auto’s zonder kras (zo ken ik Mexico niet) behalve die enorme ongeloofwaardige kras die de vrouw des huizes veroorzaakt uit frustratie door die mooie Ford tussen 2 vrachtauto’s klem te rijden. Maar de volgende dag is de kras alweer verdwenen. Toch wordt de donkere Ford door mama ingewisseld voor een glimmende nieuwe lichte Renault.

De meest stabiele constante factor lijken de in zwart geklede oma en de hond wiens leven bestaat uit blaffen, springen en drollen draaien op de afgesloten oprit.

Het kan zijn dat ik iets gemist heb want de film suddert de eerste 1 uur en 30 minuten maar door en ik viel even in slaap maar dat is bij Roma geen groot probleem

In de veel te snel afgeraffelde strandscene red Cleo één van 4 kinderen uit het water en dan komt het hoge woord eruit dat ze haar eigen doodgeboren meisje ook nooit had willen hebben. Een sleutelscene zou je zeggen maar nee. Even neus snuiten en hopsakee weer verder.

Na 2.15 uur nadert eindelijk de film het einde met exact hetzelfde cadetten muziekcorps dat door de straat marcheerde toen maanden terug papa hem smeerde in de VW Kever maar nu keert het gezin minus papa terug van het bijna fatale stranduitje, niet in de nieuwe glimmende lichte Renault maar gek genoeg weer in de oude zwarte Ford met kras. Dat noemen ze in filmland een goof geloof ik, maar het zijn wel erg veel goofs.

De regisseur had volgens mij een kunstzinnig oogstrelende film voor ogen, en daar is niks mee,

maar bij deze film had ik er nogal moeite mee. Het zwart-wit wel mooi en fris, maar weinig creatief

en avontuurlijk werd het mij al vrij gauw nogal monotoon, en ging ik mij ongeveer in het laatste half

uur, murw van een gestileerde niksheid, zelfs lichtelijk vervelen.

Bij veel groepsscenes (Reeds te beginnen bij de huiselijke scene wanneer men vrolijk t.v. zit te

kijken) had ik onwillekeurig ook de indruk van een te zeer op instructies aangenomen poses, maar wellicht door de afstandelijkheid in de film van geen gelegenheid om dichter op de huid te komen.

De eventuele dubbele lagen of symboliek misschien over het hoofd gezien (Het is ook maar net hoe

je het een en ander weet te interpreteren), bekwam de film mij vooral als een tamme, gekunstelde vertoning, waarbij de saaiheid al gauw de overhand krijgt.

Ik hou het maar op een poging van de regisseur om er een ambitieuze, bizondere film te willen

maken. En die wat mij betreft grotendeels is mislukt.

Mooie film met de ingetogen schoonmaakster Cleo in de hoofdrol. Prachtig decor ook het Mexico van de begin jaren zeventig. Sommige scenes deden mij andere films denken zoals de met een stok vechtende Fermin in de slaapkamer aan ik veronderstel L'Uomo in Più waarin virtuoos een bal wordt hooggehouden in de slaapkamer.

De film draait rond de Mexicaanse dienstmeid Cleo, wiens leven zo te zien enkel draait in dienst van haar dagelijks werk bij een burgerlijk gezin. Het filmen in Zwart-Wit helpt hier volgens mij ook wel om de focus nog meer te leggen op dat hoofdpersonage, zodat de aandacht minder naar de achtergrond gaat. Het zet problemen tegenover elkaar in perspectief: de zwangerschap, de scheiding, de hondenpoep, de gewelddadige betoging, … Cleo houdt die dingen ook strikt gescheiden, voor haar zijn het andere werelden. Zo komt ze de vader tegen op weg naar de cinema, maar zwijgt ze daarover, omdat het niet haar huwelijk is. En ligt ze begrijpelijk vooral wakker van haar zwangerschap en de rol van Fermín als natuurlijk vader, en minder op de betoging en het feit dat Fermín een recruut is die ook geweld op zijn kerfstok heeft. Pas op het einde zien we dat Cleo zich zonder meer ontfermd over de kinderen in het water die bijna zouden verdrinken. Eens aan het strand opent ze zich voor het eerst aan de familie waar ze werkt, hoe ze worstelt met haar verloren dochter. Voordien zag je ook een gesprek met haar werkgeefster, maar dan vooral met de gedachte dat haar zwangerschap haar job zou kosten. En dan kon ze zo'n gesprek niet vermijden.


De film is niet geweldig aangrijpend, maar best wel mooi gemaakt. Cinematografisch de moeite om te zien en ook qua geluid in de cinema hoorde je de hele tijd geluiden ook achter je komen, zodat je nog meer in de film zat. Begrijpelijk dat deze film zoveel nominaties en prijzen kreeg.

Blijkbaar met heel andere ogen gekeken.

Ik hou van buitenlandse film en van drama.

Maar vond hem poeptraag en vreselijk saai.

Toch niet de film die ik hoopte dat het was.

En ook opmerkelijk dat een vakman als Cuarón nog foutjes kan maken in het geluid op het scherm. Hier en daar zag ik kleine foutjes, een auto die meters achter een fanfare rijdt en nog steeds erbovenuit klinkt, gepraat en gelach die van links klinken terwijl de karakters rechts staan en ga zo maar door.

De eerste 5 minuten bestaan letterlijk uit 1 shot op de vloer die dan langzaam wordt schoongemaakt met een plas water. Vanaf dat moment wist ik dat dit niet de normale film zal worden die ik normaal kijk. Maar gewoon door kijken, want Cuarón weet altijd wel iets te doen.

Nou, daarin was ik dan een beetje teleurgesteld. Want buiten de soms mooie fotografie, vond ik het camerawerk vaak alles behalve indrukwekkend. Hij beweegt van links naar rechts, van boven naar beneden maar weinig beweging. Slechts 2 scenes waar hij eindelijk begint de bewegen is het gelijk een stuk beter (De zee en bosbrand).

Dat ik het verhaal rondom de kinderen een stuk leuker vond om te volgen dan het hoofdpersonage zegt eigenlijk ook wel wat, want dan betekend dat er haast geen moer aan was om te volgen. Begrijp me niet verkeerd, want slaapverwekkend was het ook niet, maar geef me dan maar liever het kindergelach en conversaties aan tafel.

En zo zijn de eerste 100 minuten niet helemaal mijn ding. Ik kan geen echte sympathie krijgen voor iemand behalve de lieve kinderen. De laatste 35 minuten is het opeens heel interessant om allemaal te volgen, want waarin de eerste 100 minuten niet veel aan was, gebeurt er in dat deel veel meer. De 5 minuten van het "Corpus Christi Massacre" uit 1971 waren niets minder dan zeer indrukwekkend in beeld gebracht. Dat was trouwens ook de enige reden waarom dit voor 16+ is lijkt me. Komt dankzij de kleur en realistische toon een stuk harder aan.

Jammer dat het dan zo lang duurt, maar visueel is het op het saaie camerawerk na helemaal niet verkeerd. De kinderen acteren sterk, en de rest was ook wel geloofwaardig genoeg, al vond ik de kinderen boven iedereen uitsteken in het tonen van echte emotie. De menselijke beelden soms zijn ook zeer fraai. Dankzij de laatste 35 minuten nog een voldoende, maar van zo'n persoon als Cuarón verwacht ik simpelweg een meesterwerk, en dan is dit toch wat teleurstellend.

Een degelijk drama dat voor mij interessant is omdat mijn vriendin Mexicaans is. In de film draait het om een dienstmeisje/kinderoppas dat in huis woont bij het gezin waarbij ze in dienst is; een praktijk die nog steeds gangbaar is in Mexico. In deze film lijkt de hoofdpersone 24 uur per dag beschikbaar te moeten zijn (al heeft ze vrije dagen), het was vrij typisch te zien dat zodra ze met het gezin meekijkt naar de televisie, ze meteen op haar plaats gezet wordt door middel van een verzoek om drankjes te serveren.

Maar wat me vooral interesseert zijn de man/vrouw verhoudingen in deze film, waarbij mannen wegrennen voor hun verantwoordelijkheden. Zoals de vriend van de hoofdpersone, die zich eerst presenteert als martial arts specialist (waar je toch de indruk van krijgt dat het de nodige zelfbeheersing en zelfreflectie vereist) middels een scene waarin hij indruk op de hoofdpersone probeert te maken door naakt zijn oefeningen te doen, er op de meest laffe wijze (“ijs halen”) zich uit de voeten maakt en vervolgens met belachelijke vechtbewegingen de hoofdpersone duidelijk maakt dat hij niets van haar wil weten. Maar ook de bazin en haar gezin die door haar man verlaten worden voor een ander. Het is typisch en ik heb het idee dat het ook vrij waarheidsgetrouw is, want ik begrijp van mijn vriendin dat in haar omgeving veel mensen in de generatie boven ons nogal jong kinderen hebben gekregen, waarna er een gezin opgebouwd werd met een andere partner.

De film zelf is vrij rustig met een paar climaxen, zoals het studentenoproer, dat leidt tot de bevalling en de reddingsactie in zee, gevolgd door de bekentenis van de hoofdpersone. Dat soort scenes zijn behoorlijk krachtig. De beeldtaal is dan weer minder. Zwart/wit komt natuurlijk erg artistiek over, maar ik heb mooiere beelden in andere films gezien, met meer gevoel voor contrast en kadrering.

Uiteindelijk dus een typische arthouse film, het drama is degelijk, de beeldtaal is minder. Vanwege het onderwerp dat me aanspreekt kom ik iets hoger uit dan wat ik normaal zou geven. 3*.

Toch mooie film. Ik vreesde van tevoren een beetje voor de lengte en het registrerende karakter (zeker als de begintiteling al minutenlang duurt en de scène daarop ook een lang shot is van slechts een binnenplaatsje met wat vogels) maar uiteindelijk weet de film toch om de zoveel tijd wel met een interessante, amusante, of schokkende scene te komen (die baby zag ik even niet aankomen) die je in de film houdt.

Qua cinematografie weet ik het niet helemaal. Cúaron heeft natuurlijk wel een naam hoog te houden, en saai of standaard is het zeker niet en het is ongetwijfeld allemaal knapper dan het op het eerste gezicht lijkt, maar het viel me minder direct op dan in sommige van zijn andere films (behalve dan het weerspiegelende vliegtuig direct in het begin, dat was leuk). Weet niet helemaal wat ik van het zwart-wit vind. Van mij had het net zo goed in kleur mogen zijn, zeker omdat het zonnig Mexico in de 70's is, maar dan had je waarschijnlijk toch een heel ander soort film gekregen, dus vooruit.

Kleine 4*

Mooi drama met een aantal prachtige shots en aangrijpende momenten.
Hoewel ik Cleo (Yalitza Aparicio) soms wat underwhelming vond acteren, was de doodgeboren-babyscene daarentegen weer zeer overtuigend geacteerd en gefilmd. Ook het Corpus Christi bloedbad was goed in beeld gebracht; het stond sterk in contrast met de rustige huiselijke scènes, maar dat maakte de impact des te groter.

Het is aan de trage en ingetogen kant, maar als je er de tijd voor neemt en je gewoon laat meevoeren is het een prima kijkervaring. Het zwart-wit had voor mij niet gehoeven; sterker nog, kleur was soms misschien zelfs mooier geweest. Als het beeld qua contrast nou bijzonder contrastrijk was of veel had gespeeld met licht/donker, dan was het passend geweest, maar dat vond ik hier -uitzonderingen daargelaten- niet echt het geval. Toch heeft Cuarón hiermee verder een uitstekende film afgeleverd.

Jammer.

De film is eigenlijk totaal oninteressant. Een man die z'n zwangere vriendin ontvlucht en een ontrouwe echtgenoot die z'n vrouw stiekem bedriegt. Meer dan dit stelt het verhaal niet voor.
De personages en hun ongelukkige gebeurtenissen weten me totaal niet aan te grijpen, en als ik de hoge scores bekijk, dan lijkt het alsof het aan mij ligt. Ik denk dat iedereen dat gevoel wel kent: Je kijkt om je heen en iedereen lijkt mee te leven met iemand, terwijl je zelf geen greintje emotie kan opbrengen voor de situatie waar iemand in zit. Bij het zien van het hoofdpersonage denk ik constant: Onnozel wicht.

En dan wordt deze film natuurlijk een lange zit. Gelukkig speelt deze film zich af in de periode van politieke onrust in Mexico, en als liefhebber van de recente wereldgeschiedenis zorgt dat er voor dat ik regelmatig eens recht veer.
En je kan er niet om heen dat de film natuurlijk mooi gemaakt is. Ook daarvoor geef ik toch de nodige punten. Maar met een sterk verhaal en sterke dialogen had er natuurlijk veel meer in gezeten.


2,0*

Roma is op zich een fijne zit, aangezien de film heel rustig is en langzaam voortkabbelt zonder dat er nou veel bijzonders in beeld komt. Maar de diepere laag (verschil in sociale klasse, sekse, werkpaarden vs luxe paarden) vond ik wel vrij sterk weergegeven. Soms een beetje pijnlijk zelfs, want ondanks dat Cleo deel van het gezin uit maakt, wordt ze er wel geregeld aan herinnert dat ze de dienstmeid is. De scène dat het gezin televisie keek en zij erbij kwam zitten vond ik wel confronterend. Ze zit een paar tellen, waarna er alweer een order komt om het drinken te regelen.

Aan de andere kant heeft ze het op zich niet slecht, krijgt ze waardering en steun. Het kopen van een babybedje bijvoorbeeld. Zelf lijkt ze haar leven ook wel prima te vinden, ontevreden was ze niet. Er zitten wel een paar wat heftigere stukken in, vooral met de opstand en haar bevalling, maar het blijft vooral om een deel uit haar leven te gaan wat we in zwart-wit in beeld krijgen. Soms heeft dat grote meerwaarde (Schindler's List), maar hier niet. De film is degelijk, maar verder niet al te opvallend gefilmd. Echt mooie shots zijn zeldzaam. Wel een paar aardige shots van de zijkant bekeken, zoals de redding in zee. Het maakt van Roma een prima Netflix-film, maar in de bioscoop had ik dit nooit bekeken.

3,5*

Ok, wie zit te wachten op lachen, tieten, schieten en actie moet deze film natuurlijk niet gaan bekijken. Heel mooi gefilmd. Goed geacteerd en een fraai sfeerbeeld neergezet. Wel wordt overal ruim de tijd voor genomen. Te ruim naar mijn idee.

Elke man is een klootzak, slapjanus of op zijn minst een sukkel. Vrouwen zijn altijd de klos en kunnen niet autorijden. Toch nog een boodschap .

Had er toch iets meer van verwacht. De speciale uitgave (UK) is mooier, dan de film zelf die meer een soort van gebeurtenisfilm is geworden. Het leven van een dienstmeisje bij een middenklasser. En daar had dus veel meer uitgehaald kunnen worden. De keuze om te kiezen voor zwart wit vond ik nou juist jammer in het kleurrijke Mexico. De soms langgerekte scenes vond ik geen straf, was mooi gemaakt, maar ik mis gewoon empathie in deze film. Boeiende gesprekken met bijvoorbeeld het andere dienstmeisje. Haar emoties haar leed haar zwangerschap noem het maar op zien we vooral in beeld. Terwijl juist de Spaanse taal daar zo mooi voor leent. Dat horen we dan vooral in nietszeggende figuranten. Nee het is jammer dat de rollen zo vlakjes zijn belicht. Die vader bijvoorbeeld hing er maar een beetje bij in de film. Geloof dat ie nog geen eens wat heeft gezegd. Het manco in de film is vooral de spraak. Dat moeten dan vooral de kinderen doen die het heel aardig deden. Jammer dat Roma geen echt verhaal is geworden, maar meer een beeltenis van fragmenten. Zeker mooi, maar niet boeiend. Derhalve een kleine 6.

Even over de uitgave. Er zijn twee uitgaves van Roma. Een prachtig exemplaar met mooie foto's uit oa. de UK, maar die heeft geen Nederlandse ondertiteling. In Nederland is het een gewoon exemplaar in blauwe case en een Ned. boekje. Daarbij uiteraard wel Nederlandse ondertiteling.

Film 3.0

Beeld 4.0

Geluid 4.5

Extra's 4.5

Deze eens bekeken en het was toch minder m'n ding. Ik geraakte niet echt in het verhaal en het kon me minder boeien. Het zwart-wit stoorde niet en de cast deed het ook goed.

Roma gaat niet over zigeuners en speelt zich niet af in de Italiaanse hoofdstad. Roma is een middle class wijk van Mexico City waar regisseur Cuaron opgroeide. Roma is zijn autobiografische nalatenschap in de vorm van een reeks tafereeltjes uit zijn herinneringen. Laat ik met de deur in huis vallen en zeggen dat Cleo absoluut geen boeiend personage is, en het me daarom ook niet zoveel deed. Heel de film door komt er nauwelijks een woord uit haar mond en als "huisslavin" van een etnische minderheid moet ze op de achtergrond blijven. Maar voor Cuaron is ze een getuige van de jeugd die hij heeft gehad. Het is door haar ogen dat we het gezin waarnemen waar hij in opgegroeid is.

Hij is de zoon van een dokter en zijn vader verliet het huis voor een andere vrouw. Waar de film sterker in is, is de veelheid van details om de begin jaren 70 tot leven te brengen. De hondendrollen in de veel te kleine garage, de overvliegende vliegtuigen, La Grande Vadrouille in een overvolle bioscoopzaal, de Corpus Christi rellen, de vreselijke bevalling van Cleo, het uitstapje naar zee ... het maakt allemaal sterke indruk. De retro styled fotografie is inderdaad van een erg hoog niveau. Toch kom ik slechts op een 3* uit... hoewel mooi gefilmd vond ik de keuze van Cleo als centrale figuur zwak en deed de film mij gevoelsmatig te weinig. De kans op een herziening zit er daarom voor mij niet in.

Zaterdagavond bracht de film Roma die maar al te bekend is qua titel en in de prijzen viel bij de Oscars enkele jaren terug. En nu kwam een kijkbeurt er eindelijk van via Netflix, toch werd dit bij lange na niet wat ik ervan gehoopt had en vond ik het een zware zit.

Het beeld is duidelijk rond een specifiek gezin in het Mexico City van de jaren '50 met regelmatig de focus op dienstbode Cleo. Mooi is de fraaie stijl met heel wat sterke cinematografische momenten, is het zwart wit prachtig zoals altijd waar een collega zich enkele weken terug nog verbijsterd afvroeg waarom men nog zwart wit films maakt want met kleur zie je zoveel meer diepte, hij kan er niets aan doen hij weet niet beter waar hij zelf altijd voor dingen zit die hij Halmark films noemt. Een caleidoscopisch beeld is wat wij zien in Roma rond liefde en leed, geluk en rampspoed, drama maar ook plezier en een stukje ellende en onderdrukking. Veel om in te nemen zou je zeggen, en ook veel wat goed is zou je dan denken...

Toch is het niet bepaald de zon die schijnt bij deze Roma want het is allemaal trager dan traag, ik heb werkelijk geen moment iets met welk karakter dan ook, duurt het allemaal veel en veel te lang en zegt het mij eigenlijk helemaal niets. En dat is jammer waar de regisseur ongetwijfeld een goed idee had en dit ook uit wilde voeren. Bijvoorbeeld dat Cleo de spil is van het gezin en deze bij elkaar houdt, of anders juist de aanklacht dat ze de spil van het gezin is maar wel op de achtergrond moet blijven want het is maar de dienstmeid. Afijn, zoals inmiddels duidelijk mag zijn was dit niet bepaald my cup of tea en had ik hier toch iets meer of anders van verwacht. Maar helaas kan niet alles raak zijn dus snel op naar de volgende....