Welcome to Marwen (2018)

Steve Carell blijft stijgen in mijn waardering, hij blijft zichzelf over toppen en is een heel eind gekomen sinds Evan Almighty om maar een willekeurig voorbeeld te noemen.
Hij zet deze rol zo sterk neer dat je als kijker vrijwel gelijk al een band hebt met hem, de wereld van Marwen is fascinerend neergezet en deed mij soms zelfs een beetje denken aan de rijke fantasie die ik als kind met mijn knuffelberen had.
De luchtige momenten worden geregeld afgewisseld met het uitdiepen van zijn karakter, beetje bij beetje vallen alle puzzelstukjes in elkaar en leren we Mark ook steeds beter kennen.
Het is een film met een zware boodschap maar tegelijkertijd weet de film dit op een luchtige maar ook zeker doeltreffende manier te brengen. Een lach en een traan is in het geval van Welcome to Marwen wel een passende samenvatting.

Een klein minpuntje vond ik de uitwerking van de vrouwelijke karakters, Nicol & Roberta worden goed uitgewerkt maar er blijft helaas weinig tijd over voor GI Julie die we eigenlijk alleen maar grotendeels in Marwen zien en maar heel weinig als de echte persoon, juist haar personage fascineerde mij wel! Het zelfde geldt ook maar dan wel in mindere maten voor Carlala die natuurlijk wel wat meer screentijd kreeg maar ook niet echt uitgediept werd.

Dat de daders op het einde spontaan gaan huilen kwam ook een beetje geforceerd over, maar ach! Gelukkig doet deze film wel een hoop dingen goed en heb ik mij er van begin tot eind mee vermaakt en heb ik meegeleefd met Mark. De scène dat hij Nicol ten huwelijk vraagt was erg pijnlijk om te zien, de ongemakkelijkheid voelde je gewoon als kijker!

Welcome to Marwen is een zeer geslaagde film en zonder twijfel een aanrader, geen meesterwerk(in mijn ogen) maar de tijd van het kijken meer dan waard.

4*

De manier waarop Robert Zemeckis de scènes in het fictieve Marwen naadloos laat overlopen in scènes in de echte wereld en weer terug toont dat hij nog steeds de 'magic touch' heeft die hij toonde in Forrest Gump (1994). Marwen is een fictief dorpje in België dat Mark Hogancamp [Steve Carrell] in miniatuur heeft gebouwd in zijn tuin. Mark verdiende zijn brood als tekenaar van een WOII-strip, maar nadat hij slachtoffer is geworden van een 'hate crime' is hij niet meer in staat fatsoenlijk te tekenen. Daarom werkt hij nu zijn eigen verhalen uit in de vorm van foto's waarbij hij een aantal poppen gebruikt. Eén daarvan is Captain Hogie, zijn alter-ego, die dag in dag uit wordt belaagd door Nazi's die elke dag worden doodgeschoten door vijf vrouwen die elk gebaseerd zijn op belangrijke vrouwen in Marks leven. Maar zijn grootste vijand is Wendy, de "Belgische heks", die een grote negatieve invloed heeft op zijn geestelijke gesteldheid. Wanneer Mark kennis maakt met zijn nieuwe overbuurvrouw Nicol [Leslie Mann] geeft hem dat hoop op geluk, ondanks zijn eigen vreemde gewoonten.

Alle scènes in Marwen zijn meesterwerkjes op zich waarbij je simpelweg vergeet dat we kijken naar strippersonages in een realistische achtergrond. Zemeckis behandelt een complex thema op een manier die begrijpelijk en respectvol is en bezorgt je als kijker net zo gemakkelijk een brede glimlach als een brok in de keel. Foutloos geacteerd, met een uitmuntende Carrell en vooral sterk ondersteunend werk van Merritt Wever als Marks beste vriendin.

Een mooie, tragische film.

Het tragische verhaal dat achter het hele poppenhuiswereldje zit, voel je onmiskenbaar door de hele film heen. Desondanks is dit geen trieste tranentrekker. De film springt heen en weer tussen drama en animatie-actie, waardoor er veel vaart en humor in de film zit. Desondanks wordt in het poppenspel keer op keer duidelijk met welke trauma’s de hoofdpersoon kampt, waardoor de actie een dubbele laag krijgt.

De animatie scenes zijn prachtig gemaakt, en je leeft al snel mee met de dappere soldaat en zijn harem van vechtlustige vrouwen.

Bijzonder knappe film, origineel verhaal, met een warm hart.

4*

Komisch drama, gebaseerd op de documentaire 'Marwencol' (Jeff Malmberg, 2010) en het tevens waargebeurde verhaal over Mark Hogancamp, die in 2000 door een vijftal mannen midden op straat zodanig ernstig werd mishandeld omdat hij voor homofiel werd aangezien, dat hij er onder andere ernstig geheugenverlies aan overhield. Omdat hij zijn tekentalent ook is kwijtgeraakt, heeft Mark een andere manier gevonden om zijn trauma te verwerken: in zijn achtertuin heeft hij een dorp gebouwd, gesitueerd in België ten tijde van WO II en Marwen genaamd, waarin meerdere poppen figureren, die gebaseerd zijn op de mensen (deels in zijn nabije omgeving) die een belangrijke rol in zijn leven spelen. Speltherapie voor volwassenen zou je kunnen zeggen: een manier ook om uit de werkelijkheid te vluchten als de situatie te bedreigend wordt.

Steve Carell zet zijn rol als Mark Hogancamp overtuigend neer. Daarnaast vloeien de scenes die zich afspelen in het echte leven en de poppenscenes mooi in elkaar over, waarbij de poppen ook behoorlijk 'levensecht' tot leven komen. Ondanks de tragiek van het verhaal, kent Welcome to Marwen ook een behoorlijk aantal zeer grappige scenes, die mij hardop deden lachen.

Het is jammer dat de film soms wat doorslaat naar de sentimentele kant, gesteund door de (ook wat sentimentele) score. Maar al met al verder een vermakelijke film die ons ook wat leert over trauma's, de invloed daarvan op mensen en hoe mensen met een trauma in hun dagelijks leven greep proberen te houden op hun omgeving.

Goede verfilming van Mark Hogancamps' wereld.

Naar mijn mening wordt deze film veel te laag beoordeeld maar misschien moet je meer achtergrondkennis hebben om hem op de juiste waarde te kunnen schatten.

Het verhaal is gebaseerd op het leven van Mark Hogancamp die na een bijna fatale mishandeling de draad weer oppakt en via poppen allerlei verhalen bedenkt en uitwerkt in scenes en foto's.

Voor hem werkt dit als een soort therapie waarmee hij probeert te overleven. In zijn verhalen komen ook andere aspecten uit zijn leven terug, zoals zijn voorliefde voor de Tweede Wereldoorlog, damesschoenen en "vrouwelijke schoonheid."

In 2010 verscheen hierover de geprezen documentaire Marwencol, in 2015 gevolgd door het boek "Welcome to Marwencol" met foto's en verhalen van Hogancamp.

In de documentaire wordt duidelijk dat in de wereld van Mark fantasie en werkelijkheid naadloos in elkaar overgaan en dat vind ik nu het goede aan de film. Zemeckis vebeeldt dit op een geweldige manier maar blijft ook trouw aan de feiten.

Niet de topper geworden wat ik had gehoopt toen ik de eerste trailer zag. Maar dat de film het zo slecht deed (zeker in Amerika/IMDB) vind ik wel jammer. Want het is een mooi verhaal, fraai gemaakt en een sterke cast. Wellicht als je iets meer van het echte leven zou meekrijgen, dat de film je wat meer zou inpakken. Ik mis bij sommigen wel wat meer achtergrond. Maar zeker een mooie film. En Carrell is weer ijzersterk.

3.5*

Maffe film dit, een geforceerde mengeling van goedbedoeld maar oppervlakkig uitgewerkt drama en luchtige fantasie. Op beide vlakken stelt de film helaas teleur, hoe hoofdrolspeler Steve Carell ook zijn best doet en hoe inventief de fantasiewereld ook in beeld is gebracht. De twee werelden komen nergens op overtuigende wijze samen. Wanneer er tegen het einde een uitgebreide Back To The Future-verwijzing tegenaan wordt gegooid besef je dat regisseur Robert Zemeckis het spoor inmiddels behoorlijk bijster is. Dit is zijn derde tegenvaller op rij.

Origineel & Vermakelijk!

Nog géén 6 op IMDB ???

Ik vond 'm fantastisch [mooi gemaakt, verhaal & plot prima maar zeer vermakelijk gespeeld]!

It's all in the head

Aanrader, kijken!

Oei, flinke misser. Heb Zemeckis hoog zitten, de man heeft ons veel moois geschonken(Back to the Future, Cast Away, Roger Rabbit), maar dit is echt een van zijn minste. Een ongemakkelijk brouwsel over een in beginsel erg trieste man die zich na een schokkende gebeurtenis verliest in een fantasy wereld welke vervolgens weliswaar fraai zichtbaar wordt gemaakt maar voor de rest iedere samenhang en overtuiging mist. Zemeckis zelf verliest zichzelf ook in een overdaad aan niet ter zake doende special effects en had beter de acteurs wat meer ruimte kunnen geven om hun karakters cachet te geven. Nu blijft Hogancamp(een solide Carell, maar helaas ook niet meer dan dat) tot aan het einde een erg rare man met wie je maar niet de welverdiende compassie kunt voelen. Dat hij een groot deel van de film schaamteloos achter een onbereikbare liefde aanzit werkt ook niet mee, zijn boertig slotpleidooi in de rechtszaal is de bekende druppel in de emmer, weinig charisma dit karakter. Welcome to Marwen is een onevenwichtige chaos, neigt naar een echte flop, in ieder geval een onvoldoende op het rapport van een zeer gewaardeerde filmmaker.

Zeer originele film over hoe een slachtoffer van een haataanval zijn trauma verwerkt dmv. een denkbeeldige wereld met poppen waar hij de held speelt. Overgang tussen real life en animatie met poppen gaat naadloos en de animatie is van degelijk niveau dat je soms zelfs in de real life waant. Verhaal is gebaseerd op ware feiten wat alles feitelijk nog meer dramatisch maakt. Steve Carrell in toprol. Verhaal is feitelijk leuk en met de poppen super, maar als je beseft dat het feitelijk gaat over een trauma van een onzinvolle aanval wordt het een nadenken over hoe slachtoffers feitelijk omgaan met hun trauma. Maar hier wordt op subtiele manier met het thema omgegaan zonder dat het echt al te zwaar wordt om te verteren. Is net geen 5 *, want het maximum is voor mij maar heel zeldzaam voor echte toppers weggelegd...

Goeie film waarin een mishandelde man foto's maakt van een wereld die hij zelf creëert. Een waargebeurd verhaal dat op een originele manier in beeld is gebracht. De poppenwereld heeft een vrij unieke look. Het duurt wel wat te lang voordat de fantasie-beelden een goede aansluiting vinden bij het verhaal van de echte wereld. Maar er zijn daarna genoeg momenten waarin dit wel goed werkt.

Originele en ietwat aparte film over het verwerkingsproces van een slachtoffer van een haataanval. De overgangen zijn goed en vond ik nergens storend wat in dit geval de film kan kraken. Ik vond het verhaal leuk gevonden, het is niet direct zo speciaal maar het verveelde me geen moment.

Er zit eigenlijk ook best wat actie in vooral in het poppengedeelte dan. Lijkt me wat weinig aandacht te krijgen deze film, verdient zeker meer.

Maffe film die ik met het gezin heb bekeken en eigenlijk alleen door mijzelf wat wordt recht gehouden.

Miss Noodless en zoon vonden er niks aan. Ik vond het verhaal wel origineel en goed opgebouwd en dat het ook nog op ware feiten gebaseerd is, werkt alleen maar positief. Niet overal weet de film voldoende te boeien, maar de fantasiewereld met die poppen wordt wel leuk weergegeven. Een fantasievolle film met inhoud die ook niet te melig overkomt. 6/10

Een film over de verwerking van een trauma. Kunst als stuwende kracht in een genezingsproces. Kunst als middel om met diepliggende trauma’s om te gaan. Welcome to Marwen dringt diep door in de fantasie (in de ziel) van zijn hoofdpersonage Hogie.

Marwencol heet de in 2010 verschenen documentaire over een talentvolle Amerikaanse striptekenaar, die na een brute aanval door vijf stukken tuig, een manier zoekt om met zijn verzwakte lichamelijke en geestelijke gesteldheid om te gaan. Hij schept een imaginair Belgisch stadje ten tijde van WOII. Zijn alter ego gesteund door een stel sexy dames voert er strijd tegen de Duitsers. Zijn fantasievolle belevenissen beeldt hij uit met behulp van poppen. Foto’s van zijn fantasieën worden als kunst getypeerd.

Een verhaal dat een kolfje naar de hand is van regisseur Robert Zemeckis. Die is goed in het verfilmen van aangrijpende verhalen. Hij maakt er een kleurrijk schouwspel van. Met een mix van realiteit en animatie, waarbij de animatie staat voor de fantasiewereld van hoofdpersonage Hogie.

De fantasie wordt uitgebeeld door gebruikmaking van stop-motion. Bewegende (barbieachtige) poppen die een leuke eigenzinnige dynamiek in de film brengen. De animatie zorgt voor filmische levendigheid en legt de verschillen tussen de realistische Hogie en de fantastische Hogie duidelijk bloot. Een effectieve manier om de ernst van het trauma te diagnosticeren.

Zoals in veel films van Zemeckis druppelt het feelgood gehalte gestager door naarmate de film vordert. De fantastische en realistische belevenissen worden in toenemende mate voorzien van een smeuïg emotioneel laagje. De manipulatieve Hollywood clichés sijpelen steeds nadrukkelijker door. Echte emotionele psychologische belevingen komen dan niet meer aan bod. Goedkoop hartverscheuren neemt de film uiteindelijk in een ijzeren greep.

Zemeckis maakt het de kijker heel gemakkelijk. Die hoeft zelf geen enkele inspanning te leveren om uit te maken welk deel van de film realiteit is en welk deel niet. Voor mij voelde dit dictaat nogal zelfgenoegzaam. Ik hou niet zo van afgeronde en afgebakende structuren in film. Ik vind het prettig om zelf ook nog wat te raden en te interpreteren te hebben. Dat plezier werd mij ontnomen. Uiteraard moet ik hierover niet teveel zeuren, want bij Zemeckis is het verwachtingspatroon op dit gebied altijd laag. Maar toch.

Wat een innemende rol zet Carell hier neer! Hij bewijst steeds meer echt een allround acteur te zijn. Ik kan de originele invalshoek zeer waarderen en het geheel ziet er mooi uit.

Alleen het stuk drama voelt fragiel en komt niet altijd goed uit de verf.

Desondanks genoten van de film en het heeft mijn verwachtingen waar gemaakt. *3,5

De film wordt wel een vergissing van de geniale regisseur Zemeckis genoemd maar ik vind ‘m niet zo slecht. Een man wordt bijna doodgeslagen door homofobe neonazi’s omdat hij vrouwenschoenen draagt – maar de man is geen homo en de suggestie is dat hij zo weinig succesvol bij vrouwen dat hij vrouwenkleding draagt om op die manier dicht bij vrouwen te komen – en hij reageert op het trauma door een in een poppenspel zijn leven te imiteren in welk spel hij juist de stoere held is in plaats van de laffe verliezer. De film speelt zo met het idee dat we steeds meer een rollenspel spelen in een virtuele wereld – dat in deze film juist een vintage-vorm krijgt – waarbij we ook in die gespeelde werkelijkheid onze trauma’s moeten overwinnen.

Het is jammer dat de film wat chaotisch is, want het uitgangspunt is ontroerend en wekt gelijk de interesse. Hoewel de miniatuur avonturen telkens erg leuk in beeld worden gebracht, voelt het toch meer als een soort van speeltje van Zemeckis in deze film (hij speelt graag met CGI in zijn carrière) . Het leidt teveel af van het daadwerkelijke plot en hoewel ik wel door heb wat hij ermee wil bereiken zorgt het er bij mij voor dat de impact van de rode draad achterwege blijft. Er lopen teveel personages rond en er worden lijntjes uitgezet waar helemaal niets mee gedaan wordt. Mann's personage voelt schromelijk onderbelicht aan en dan huppelt er soms nog een rare ex door het scherm heen. Jammer, want ik zat klaar voor een diepe band tussen die twee en Carrell is perfect gecast in deze rol.

De balans ontbreekt en ik had uiteindelijk toch liever een sterk drama gezien in plaats van de iets de luchtige en onevenwichtige toon die ik nu bij de film voel.

Krappe 3,0*

“I know, but you have to love the pain, Hogie. Like the wise man said, "Our pain is our rocket fuel." It reminds us of our strength.”

Bijzondere film die me toch best wist te vermaken op de eerste warme zomerdag van het nationale hitteplan. Is wist eerlijk gezegd niet echt wat ik er van moest verwachten zo op het eerste gezicht, ook tijdens het kijken vroeg ik mijzelf wel af of de film in mijn straatje ging passen maar, naar mate de film speelt kwam ik steeds dieper in het verhaal terecht, begon het me meer te boeien en had ik nog enige medelijden met het fragile personage van ‘Mark Hogancamp’ die heerlijk zijn eigen ding doet en wat beter is; daar vooral niemand kwaad mee doet. De film laat vooral zien dat ‘Steve Carell’ een prachtige acteur blijft, niet alleen door zijn leuke rol in ‘The Office’ maar, ook in deze film laat hij maar weer zien waar hij toe in staat is. Prachtig gespeeld vond ik zelf en, helemaal geknipt voor deze film.

Toch merkte ik dat ik mezelf richting het einde wat ging vervelen, het verhaal was leuk maar na een tijdje had ik het wel gezien. En dat komt vooral omdat de film op veel vlakken héél chaotisch en bombastisch is, dat zijn veelal de momenten wanneer ‘Zemeckis’ overgaat van de echte wereld naar de fantasie van ‘Hogancamp’. Wat in veel opzichten niet héél erg is maar, wel vaak een onoverzichtelijkheid geeft wat er nou daadwerkelijk gebeurt in deze film. Ook vond ik de CGI van deze animatie poppetjes zeker op het begin héél matig, en daar in wou ‘Zemeckis’ iets te mooi doen wat hij niet voor elkaar kreeg. Dit was voornamelijk het moment wanneer ‘Hogancamp’ althans; zijn alter-ego, neerstortte met het vliegtuig en tegen een paar Nazi’s aanliep. Daar zag ik overigens later niet héél veel van terug, en kwam ‘Zemeckis’ goed uit de voeten.

De transities waren leuk gedaan voornamelijk om de rol van ‘Hogancamp’ beter te begrijpen, al was het dus niet altijd even duidelijk of tenminste, soms een beetje chaotisch. Het maakte de film wel sneller, waar door het uitzitten van de film vrij snel ging. Al had ik het na een klein uurtje ook wel weer gezien, en was de magie van ‘Zemeckis’ een beetje op, en kon het verhaal me niet echt meer bekoren.

Wat ik wel leuk vond om te zien, is dat ‘Hogancamp’ mensen uit het echte leven transformeerde naar zijn personages voor zijn film, althans zijn foto’s wat ontstond vanuit zijn fantasie. Bijvoorbeeld ook de nazi’s in zijn fantasiewereld, zijn de mannen die hem in elkaar hadden geslagen omdat hij volgens mij vrouwenschoenen aan had, en ze dus dachten dat hij een homo was. Leuk gedaan.

Alleen daar is alles wel gauw mee gezegd, de film of het verhaal brengt je eigenlijk nergens naar toe, en dat is waarom de film na een gegeven moment gewoon simpelweg minder boeiend werd. Dat kon ‘Zemeckis’ nog wel zo gaan uitmelken, het punt of althans het doel van het verhaal was niet echt interessant, en daar hing te veel om heen om hem makkelijk uit te zitten.

Dat maakt het idee van de fantasiewereld wel leuk, alleen had het een flink stuk korter gemogen om hem interessant te houden. De film werkt zichzelf de dood in en draaft te lang door op sommige momenten waardoor het saai werd. Echter best leuk om eens gezien te hebben hoor, alleen kan ik er niks mooiers van maken dan dit. Prima zit, duurt te lang, leuke cast, matig script.

Teleurstellend.

Je zou denken dat onderwerpen als een Marwen veel beter dan deze chaotische film zullen uitpakken. Ik herinner me er nog een trailer van te zien in de bioscopen. Daar leek de balans tussen sentiment en opmerkelijke actie veel beter te zijn. Toen ik de film zelf besloot op te zetten bleek er al snel niets meer van enige balans over te zijn.

Wel moet ik zeggen dat ze all-out zijn gegaan in de wereld van Marwen. In principe spenderen we veel meer tijd in het brein van Carell dan in de echte wereld. Een beetje jammer, want pas na een halfuur wordt het ons daarmee duidelijk wat precies de drive was van Carell om deze wereld te scheppen. Daarvoor zien we bijna uitsluitend fantasierijke en geanimeerde actiescenes die elke vorm van sentiment tussendoor uit de film zuigen.

Wanneer het dan wel aankomt op wat serieuzere scenes zorgt de iets te opmerkelijke verschijning van Carell ervoor dat je het niet echt serieus kan nemen. Zemeckis probeert er nog wel een soort van verhaal uit te persen, maar ver komt hij niet. Vooral omdat de wereld van Marwen er niet zo goed mee samengaat, of de makers doen het gewoon verkeerd. In ieder geval zijn er constante interrupties of vervreemdende elementen die ons wat uit de motivaties of sentimentelere stukken trekken.

Persoonlijk denk ik dat een verhaal als deze gewoon teveel tijd heeft gespendeerd aan het brein van Carell en te weinig aan zijn echte leven. Deze wordt namelijk constant onderbroken waardoor we nooit sympathie of een band kunnen opbouwen met de personages. Jammer, maar ach. Mijn punten gaan uit naar de creatieve opbouw van de animatiesequenties, evenals de effecten en algemene look. Dat is een absolute koploper. Bovendien, ondanks de soms rare trekjes, zit het qua acteren ook goed en kon ik de laatste scene best waarderen. Half resultaat dus dat veel beter had kunnen en vooral moeten zijn.

Erg goed.

Het begin van de film is wellicht het sterkst, als je door de belevingswereld van de hoofdpersoon geloodst langzamerhand in zijn realiteit terecht komt - het verschil tussen de film en de werkelijkheid leert kennen. Daarna komt de verbijstering van dat het allemaal zonder al te veel opleuken en dichterlijke vrijheid gewoon over echte personen gaat, en het veel autobiografischer is dan vrijwel elke andere film.

Is Carrell daar dan de best denkbare acteur voor? wellicht niet, totdat je bedenkt dat het plan wellicht inderdaad was om dat moment van totale verbijstering te creëren. Niemand anders had dat op die manier gekund, en het is zonder meer bijzonder knap van Carrell dat hij dat waarmaakt, en van Zemeckis dat hij de visie en de durf gehad heeft om daar voor te gaan.

De rest is dan goed, prima misschien zelfs, maar in vergelijking wat mij betreft echt bijzaak. Basta, bastante.