City of Lies (2018)

De grootste teleurstelling is het acteerwerk van Depp naar mijn mening. Had liever Garry Oldman gezien...

Goed.

Zeer onderhoudende politiefim. Johnny Depp die eindelijk nog eens een 'normale' rol speelt, zet z'n rol doorleefd en stemmig neer. Inhoudelijk is het soms wat hak-op-de-tak, maar dat is wellicht bewust. Ik heb erg weinig met de muziek, laat staan de rivaliteit in dat rapcircuit, dan is deze film zo slecht nog niet om toch enige interesse te wekken.

3,5

wat rommelige film met veel terugblikken (waar ik al een hekel aan heb).

die maar weer eens laat zien dat er heel veel corruptie en leugens bij de politie zit.

en natuurlijk ook veel racisme, veel zaken worden daarom in de doofpot gestopt en nooit opgelost,

omdat er erg veel belanghebbenden zijn die dit liever stilzwijgen

Feitelijk ben ik totaal niet geschikt voor deze film (en daarmee ook niet voor een baan bij de recherche) omdat ik na een handvol procedurele stappen al totaal niet meer weet wie op welk moment op welke plek met welk belang in welke auto zat, en als ik dat wèl zou hebben onthouden zou ik vast niet begrijpen welk licht dat op de zaak werpt en in welke richting ik mijn speurwerk nu moet gaan voortzetten. Dus moet ik mijn plezier bij dit soort films uit andere dingen halen, sfeer voorop, daarnaast personages, dialogen en vertolkingen, en wat dat betreft is het mooi om te zien hoe goed Johnny Depp nog altijd kan (of kon) zijn als hij serieus speelt en eventuele tics en maniertjes thuislaat, zoals hier. Naar Toby Huss kijk ik ook wel graag sinds ik hem als ongeleid projectiel in Joe Carnahans Copshop zag, en de rest van de cast blijft eigenlijk niet bij hen achter. Kortom, hoewel de maatschappelijke thematiek van zo'n doofpotaffaire natuurlijk verschrikkelijk is heb ik City of lies toch vooral als "esthetische" mystery-thriller gekeken, en daarbij ben ik verrassend genoeg dieper de film in gezogen dan ik op voorhand gedacht had. (Maar vooral ben ik blij dat ik niet woon in een stad waar corruptie, macht en geld ("pussy and power ") zó nauw met het politieapparaat zijn verweven als in Los Angeles. Tenminste, dat hoop ik dan maar, dat het er in mijn stad wat anders aan toegaat.)

Met toch zeker inmiddels drie documentaires over de hele East Coast West Coast problematiek met Tupac, B.I.G. en Suge Knight achter de kiezen, was Russell Poole verre van een onbekende naam en had ik ook zeer zeker interesse in deze film. Duidelijk door de documentaires was inmiddels wel dat Poole een bron van smerigheid en corruptie aangeboord had tijdens zijn onderzoek rondom de moord op B.I.G. en Poole daarzelf ook nog eens slachtoffer van werd, dus kom maar op...

De film volgt een niet chronologische volgorde wat wel eens beetje verwarrend is, desondanks begint het pad binnen dit geheel voor Poole bij het merkwaardige incident tussen agenten Lyga en Gaines waarop de connectie met Suge Knight en Death Row Records al snel ontstaat. En vanaf daar worden de wolken alleen maar duisterder rondom Poole en wat hij allemaal ontdekt met de nodige raciale incidenten, verschillende agenten op de loonlijst bij Death Row Records, namen en verdachtmaking te over net als heel veel raar volk op de 'murderscene' waar Biggie het loodje gaat leggen, om nog maar te zwijgen van het beruchte Rampart politie schandaal. En dat terwijl de stad net herstelt was van het Rodney King incident en daaropvolgende rellen. In het oog van de storm Russell Poole, zo'n beetje de enige die niet discriminerend noch met damage control bezig is maar de waarheid op tafel wil krijgen.

En zo ontvouwt zich een uitermate intrigerende beeld van corruptie, de mysterieuze moorden van zowel Biggie als Tupac, en de ontzettend moeilijke spagaat waar de LAPD zich in bevat erg mooi omschreven door Fred Miller waar de politie zelf het hardste genaaid wordt door het systeem waarop men elkaar wel moet steunen wat dan juist weer machtsmisbruik in de hand werkt. Voeg daar een prima sfeer aan toe met een minstens zo goede cast waarop we toch heel wat hebben en het licht chaotische begin snel vergeten is. En met de wetenschap hoe het af gaat lopen, want het onderzoek noch de namen heeft weinig verrassing meer voor me, kan het geheel met recht treurig genoemd worden. En zo heeft City of Lies eigenlijk weinig minpunten hoewel de opbouw van het karakter van Jack Jackson en diens clichématige reacties, vooral na het zwartmaken van Poole, niet heel sterk is. Wat mij betreft een prima film en daarom een goed cijfer.