Au Poste! (2018)

Geen onaardig tussendoortje van Dupieux, maar toch allemaal wat beneden zijn doen. De typische kenmerken zijn grotendeels wel aanwezig, maar in alles voelt de film aan als een soort verwaterde versie van zijn betere werk. Net wat minder absurd en droog, personages die lang niet zo maf en kleurrijk zijn en ook de door elkaar lopende realiteiten zijn minder leuk dan het op papier klinkt. Neem nou bijvoorbeeld die 'twist' op het einde. Gemeten naar doorsnee komedie maatstaven is zoiets best leuk, maar komende van iemand als Dupieux voelt het wat te verwacht en makkelijk aan.

Verder wel een leuke rol van Poelvoorde, enkele lichtelijk absurde toetsen die het geheel wat kleur geven en een passend korte speelduur. Vervelend is het nergens, maar hopelijk kan Dupieux met zijn volgende weer wat scherper uit de hoek komen. 2,5*.

Erg tof.

Eigenlijk wat links laten liggen omdat ik dacht dat ik een tussendoortje zou zijn voor Dupieux, maar ik had wel beter kunnen weten. Dupieux en Poelvoorde die samenwerken, dat kan alleen maar vuurwerk opleveren. En dat doet het gelukkig ook.

Niet dat dit één van Dupieux's meest opvallende films is. Het is bewust erg klein gehouden, veel meer dan een verhoor op een politiebureau is het niet. Maar Poelvoorde's personage is werkelijk geniaal en Ludig (die ik hiervoor niet kende) doet het zeker zo goed. Beiden zorgen ze ervoor dat er eigenlijk continue wel wat te lachen valt.

Verder ook lekker kort, een ietwat verwachte twist op het einde maar wel leuk uitgevoerd en een paar memorabele scenes. Dupieux is stilaan een echte favoriet aan het worden, niet omdat hij magistrale films maakt, wel omdat ze erg stijlvast en altijd op niveau zijn. Deze misstaat helemaal niet tussen z'n andere films.

4.0* en een uitgebreide review

Schijnt dat Quentin Dupieux op zijn best is met komedies en voor mijn eerste van de man is deze "Au Poste!" wel een spetterend voorbeeld.

Het politie-apparaat wordt alvast niet gespaard maar als ook de ondervraagde opgaat in de absurditeit, komt de film pas voor goed los.

Dromen en realiteit mengen zich voortdurend en de verwarring stijgt met de minuut, bijpersonages bieden hierbij dankbare oplossingen en onvermijdelijk valt het slot in dezelfde plooi.

Poelvoorde bewijst toch weer eens meerdere facetten van het acteren onder de knoet te hebben, zeker als komiek.

Soms wat hard om door te bijten als ge van realisme houdt en de fantasiewereld van Dupieux niet volgt.

Toch een kleine 3,5 wat mij betreft.

Morgen zie ik de nieuwste Dupieux via het IFFR en het leek me een goed idee mijn derde van hem vanavond te kijken. De ongemakkelijkheid en bevreemding zijn heerlijk. De Jeroom-look-a-like is geweldig, en sowieso de wisselwerking tussen de twee hoofdkarakters. Het is een klein filmpje, grotendeels op 1 locatie, daar moet je al tegen kunnen. Tegen het absurdistische ook. Slechts een politie-ondervraging, en dat lijkt de aandacht niet vast te houden, maar het verveelt niet (ok, de film is ook maar kort). Sterker, zodra de flashbacks erin komen wordt het nog fijner. Spelen met de realiteit is altijd leuk, zeker op deze manier. Luchtig, gekkig en zowaar nog een maf twistje ook. Snappen hoef je het niet om vermaakt te worden. Voor de liefhebber, en dat ben ik blijkbaar echt geworden. (7,5)

Een erg leuke Dupieux dit. Bijzonder genoten van de absurde ondervraging op het politiebureau tussen de inspecteur en een man die aangifte doet van een verdacht overlijden. Wat een geweldig tweespel tussen Poelvoorde en Ludig. Die laatste lijkt overigens als twee druppels water op de Vlaamse komiek Jeroom, misschien ook niet zo onbekend in Nederland.

Een getuige wordt als verdachte aanzien en zijn verklaring neemt nogal wat tijd in beslag. Hoewel de politie-inspecteur er niet zoveel zin in heeft, neemt hij ruimschoots de tijd.

Daarbovenop zijn de scènes met de éénogige collega geweldig. Wat een climax op het einde ook, zag ik niet aankomen. Om dan op zijn Dupieux´ ook daar weer verder op door te gaan, maar toen was de aftiteling er al. Leuk!