Per un Pugno di Dollari (1964)

Bij voorkeur DVD

Is gewoon overal te koop hoor. Laatst bij de v&d nog zien staan voor € 7,-

Vreemd, op internet is hij namelijk nergens te vinden. Maar bedankt in ieder geval.

Er is ook nog steeds een Leone box te koop volgens mij voor € 10.- met fistfull of dollars,for a few dollars more en a fistful of dynamite. Ik woon zelf in Amersfoort en ik weet hier nog een winkel die ze ruim op vooraad heeft.

Yep.

Ook te koop bij Wehkamp bijvoorbeeld, voor weinig geld.

Ijzersterk acteerspel van Eastwood. De duel-scènes zijn geniaal in beeld gebracht & de begeleidende soundtrack van Morricone blijft me verbazen.

Ik erger me er wel nog steeds aan dat er geen schotwonden zijn (bijvoorbeeld bij de aanval van de Rojo's op de koets). Dat maakt het zo nep. Dan kan je wel zeggen dat het een oude low-budget film is, maar Sergio Leone had best op z'n minst een beetje rode verf op de T-shirts van neergeschoten mensen kunnen doen.

Naar mijn mening de western met de beste soundtrack van allemaal. Het bezorgt met letterlijk gewoon kippenvel.

Die vond ik allemaal inderdaad ook heel erg goed. Maar als normaal gesproken een film start en je ziet de credits eerst met een muziekje erbij spoel je door naar het echte begin. Bij een film als deze denk je daar niet aan. En bij deze film heb ik van dat moment echt het meest genoten. Dat had ik ook bij the Good en enkele andere westerns. Maar bij deze was het gewoon speciaal..

Yep, de film begint erg cool ja. Echt mooie muziek. Bij Django had ik eigenlijk een soort gelijk gevoel. Alleen was het daar niet de muziek maar het gegeven dat een cowboy.met een lijkenkist zeult... Maar dit is zeker een van mijn favorite westerns hoor.

Simpele western met de inhoud en het verhaal van een slechte B western.

Mocht Morricone hier niet de sound te hebben verzorgt was hij allang in de

vergeet hoek beland zoals bij mij het geval is.

Ben ook geen liefhebber van Italiaanse western op de Triniti’s en Il-Silentio na.

De circle is rond. Leone wou de Amerikaanse westerns terug leven in blazen. Deze remake van Yojimbo is de eerste in een lange rij van spaghettiwesterns met films die met momenten zelfs beter geworden zijn dan hun Amerikaanse evenknieën. Het is dan wel een remake, Yojimbo haalde evengoed z'n inspiratie bij de Amerikaanse westerns.

Fistful of dollars is de eerste van de dollartrilogie en het lukt meteen om het magische trio om zich te profileren: Leone, Eastwood en Morricone. Soms nog wat zoekend en beïnvloed door andere stijlen. In deze film komt dat al goed op gang, maar merk je wel dat ze soms nog moeten groeien. En dat lukt ook, want de komende jaren gaat het als een pijl omhoog. Ben toch benieuwd naar Yojimbo, want het verhaal kraakt wel wat. Benieuwd wat ze daar gedaan hebben. En Eastwood ontbreekt het nog aan tegenstand. Hij is al goed opweg maar het zal nog even duren voor hij helemaal op z'n eentje dergelijke film kan dragen. In elk geval een film om van te genieten, maar niet de beste western.

you can't top the magic of ennio morricone

Langzaam maar zeker begint het wel te komen. Ongeveer een jaar geleden keek ik al met veel plezier C'era Una Volta Il West en afgelopen weekend heb ik maar op goed geluk Per un Pugno di Dollari in de speler gegooid. Deze is toch goed genoeg bevallen om me nu toch echt eens wat verder te verdiepen in het western genre. Aanvankelijk heb ik Per un Pugno di Dollari met de Italiaanse dubs gekeken, maar na een minuut of tien, vijftien heb ik de rest afgekeken in het Engels. Dat klonk gewoon wat logischer. Zeker Clint Eastwood is veel prettiger te volgen in zijn moerstaal. Dat de rest het wat minder afgaat (zeker dat jammerende kind), neem ik dan op de koop toe. Hun accenten waren in het Engels duidelijk te horen. Sowieso heb ik geen fetisj voor originele talen.

De sterke kanten van Per un Pugno di Dollari zijn eigenlijk wel bekend. Al het nodige is gezegd over de muziek van Ennio Morricone. Iedere keer weer komt hij met die perfecte nostalgische deuntjes. Clint Eastwood zet een prachtrol neer. Misschien niet de beste acteur (nog minder in die dagen), maar hij is een gave persoonlijkheid. Een leuke rol aan wie eigenlijk weinig af te lezen is. Daarom ga ik snel maar eens de twee vervolgdelen kijken. Ik ben toch wel benieuwd hoe het de naamloze man vergaat. Het verhaal van deze film is best tof. Misschien ook niet erg origineel en het is jammer dat onder andere hier de plotomschrijving veel verklapt. Het is dan alleen nog maar de vraag wat Clint doet in zijn rol als intrigant. Achteraf is het best geslaagd, maar vooraf had ik liever wat minder geweten.

De vaart zit er trouwens goed in. Er zijn geen langzame shots. Wel betrekkelijk veel dialogen, maar er komt weinig onzinnigs voorbij. Al met al komt deze film toch iets meer gepolijsterd over dan C'era Una Volta Il West, maar genoeg verweerde koppen te zien. Dat hoort ook wel in dit genre, al die baarden en dat zweet.

”My mistake. Four coffins... “

Mooie debuutwestern van regisseur Sergio Leone, die ervoor zorgde dat de western in jaren zestig weer nieuw leven werd ingeblazen. Het verhaal is een remake van Yojimbo, maar dan in een westernsetting. Hoewel ik de films van Kurosawa altijd wel goed vind, geef ik persoonlijk toch de voorkeur aan deze remake, die net wat beter en vermakelijker is.

Wat opvalt aan deze western, zijn vooral de vaart, en de diverse actiescènes, die het bevat. Leone neemt hier in tegenstelling tot zijn latere films wat minder de tijd om alles te vertellen, maar dat is zeker niet erg. Hij brengt zoals altijd alles tot in de puntjes in beeld, en maakt daarbij gebruik van veel close-ups en je voelt op sommige momenten echt de hitte vanuit het scherm naar de huiskamer overkomen. Zoals altijd maakt Leone in zijn films gebruik van zijn vaste componist Ennio Morricone. Ik vind echt alles mooi, wat die man componeert en het wekt dan ook geen verbazing dat de muziek en soundtrack ook hier weer van grote klasse is.

Met deze film, werd ook Clint Eastwood zijn doorbraak een feit. Hij speelt het hoofdpersonage met verve en maakt van hem een zelfverzekerde cowboy met veel uitstraling. Hij is rustig, kalm, heeft altijd die zelfverzekerde blik en die soort van poncho, die hij hier draagt kwam later in zijn andere films ook nog vaak terug. Vooral de humor die Eastwood in zijn personage legt is grappig. Door de combinatie van alle bovengenoemde factoren is Per un Pugno di Dollari een fijne spaghettiwestern geworden, en een erg leuk begin van de trilogie van de “man zonder naam”.

4,0*

A fistful of Dollars is een quasi perfecte spaghetti-western uit 1964 van grootmeester Sergio Leone. Clint Eastwood vertolkt voor het eerst de mythische naamloze cowboy die anno 1872 in San Miguel arriveert, een dorpje nabij de Mexicaanse grens. Twee families strijden er om de macht en houden zo het hele dorpje in hun greep. De zwijgzame Eastwood profiteert van die vete om beide families tegen elkaar op te zetten...

Het gegeven van een dolende held die twee clans tegen elkaar uitspeelt, stal regisseur Sergio Leone van de Japanse film 'Yojimbo'. Met veel gevoel voor visuele flair combineert hij invloeden uit de Amerikaanse, Japanse, Spaanse en Italiaanse cinema tot een eigen stijl vol zwarte humor. Dit stukje intrigerende filmgeschiedenis weet de broeierige sfeer overigens perfect in de hand te houden dankzij de uitstekende soundtrack van Ennio Morricone.

Succesvolle spaghetti.

Leone en Morricone schijnen stroef van start te zijn gegaan tijdens deze eerste echt succesvolle spaghetti western, die tevens een langdurige samenwerking tussen de schoolvriendjes inluidde. Feit is dat de combinatie tussen beeld en geluid enorm sfeerbepalend werkt. En de bombastische deuntjes van de superieure soundtracker passen nu eenmaal schitterend bij de desolate vlakten en gore grijnzen van Eastwood. Althans, zo besloten de twee en de rest is geschiedenis. Hier nog zonder harmonica, maar alvast elke componist wakker schuddend.

De vies lachende cowboy zonder naam kreeg er voor de zekerheid toch maar eentje aangemeten op de titelrol. En door de doodgraver. Er moet namelijk wel een naam op het eventuele kruis. Dat Eastwood uiteindelijk niet eens de naam van de film doorhad, omdat pas vlak voor de première nog even snel van naam werd veranderd, is een leuk detail. Alsof deze film niet had kunnen slagen als 'The Magnificent Stranger'. Er kwamen al snel twee 'vervolgen'. Want dat Leone een gouden combinatie had gevonden was hem waarschijnlijk al wel duidelijk voordat het succes begon.

Zeer goed.

Goeie film waarin een vreemdeling twee ruziënde families tegen elkaar uit speelt. Een redelijk standaard verhaal, maar deze film moet het dan ook meer van de vorm en stijl hebben. Drie mannen (acteur Clint Eastwood, regisseur Sergio Leone en componist Ennio Morricone) aan het begin van hun carriere, waarbij alledrie duidelijk potentie zichtbaar is maar nog niet op de top van hun kunnen.

Wat is nu de taal van deze film? Mijn dvd koos automatisch voor Italiaans, maar dat zag er niet helemaal natuurlijk uit. Pas naderhand zag ik dat Engels ook een optie was, maar ook daar leek het af en toe nagesynchroniseerd voor mijn gevoel.

Volgens mij zit het zo (bij de meeste spaghettiwesterns):

De hoofdrolspelers spraken tijdens de opnames in hun eigen taal (vaak Engels). De meeste bijrollen in spaghettiwesterns werden gespeeld door Italianen die eveneens in hun eigen taal spraken (Italiaans). De film werd daarna uitgebracht in het Engels en Italiaans.

Beide versies zijn dus eigenlijk gedeeltelijk nagesynchroniseerd.

Bijna alle films worden trouwens nagesynchroniseerd. Zelden wordt de rechtstreeks opgenomen spraak gebruikt.

Dat lijkt me wat overdreven gesteld, Straatbord.

Ik vind western die gefilmd zijn in Amerika toch al 1 punt meer hebben dan deze spagetti westerns, het verhaal is zeker goed en de cast super.......maar het geheel komt wat kaal over:3,0

Dit schreef je al bij de andere western.

Dat klopt, maar ik heb beide films achtermekaar bekeken.......zodoende.......

Hm okee, dat is wel jammer ergens. Het beste lijkt me dan gewoon om de hoofdrolspelers in hun eigen taal te horen praten.

Mijn laatste van de Dollarstrilogie

Een tijdje geleden herinnerde ik me opnieuw dat ik het eerste deel van de Dollarstrilogie nog niet had gezien. Eigenlijk is dat een kleine schande, want The Good, The Bad and The Ugly is mijn favoriete film aller tijden en de western is ook nog eens een geweldig genre. Gelukkig kon ik A Fistful of Dollars een tijd geleden in mijn bezit krijgen en gisterenavond was het tijd om de trilogie te vervolledigen.

A Fistful of Dollars is het eerste deel van de bekende trilogie en Sergio Leone liet hier al veelbelovende dingen zien voor wat nog komen ging. Het camerawerk is gewoon pure klasse met zijn typische close-ups van de bezwete cowboys. Ook de setting is naar Leone’s gewoonte weer top, met dat kleine dorpje en het binnenplein. Ik vond het wel raar dat de twee vijandige kampen vlak naast elkaar in hetzelfde dorpje wonen. Anderzijds geeft het wel een geweldig akelig sfeertje mee aan de film, want elk moment kan één van de twee kampen toeslaan. Qua verhaal vond ik het begin moeilijk om door te komen. Ik had niet echt een idee waar Leone naar toe wilde met het verhaal, maar vanaf het moment dat Eastwood zich aanbiedt bij de Rojo’s wordt het snel duidelijk wat er ons te wachten staat. Soms weet je wel niet goed wat hij allemaal van plan is ( zoals met die twee lijken die hij tegen een graf plaatst), maar achteraf valt alles op zijn plaats. Vooral het tweede deel van de film is erg sterk met enkele geweldige scènes, zoals het gevecht tussen de Rojo’s en de Baxter’s op het kerkhof en de fenomenale ontsnapping van Eastwood. Net zoals bij Leone’s andere spaghettiwesterns mag de shoot-out in de finale niet ontbreken. De shoot-out van TGTBTU is natuurlijk onovertroffen, maar die van A Fistful of Dollars is ook nog van een hoog niveau. Echt heerlijk hoe Eastwood daar op zijn gemak komt afwandelen en de woorden van Ramon tegen hem gebruikt om hem daarna af te maken.

Wie aan Leone en zijn spaghettiwesterns denkt, denkt ook meteen aan Ennio Morricone. A Fistful of Dollars betekende meteen ook het begin van een geweldige samenwerking tussen deze twee legendes. Al moet ik wel zeggen dat ik bij deze film niet zo lyrisch ben over de muziek, want er wordt toch serieus overkill gepleegd met dat hoge deuntje. Na een aantal keer wekte het wat irritatie bij me op, maar de rest van de muziek is gewoon een sterke ondersteuning voor de film.

Net zoals voor Morricone was dit voor Clint Eastwood de eerste samenwerking met Leone. Wel één die niet zo lang zou duren, maar daarom niet minder goed. Clint Eastwood is gewoon de perfecte belichaming voor The Man With No Name. Zijn heerlijke karakterkop, sigaartje in de mond, poncho aan en hier en daar een heerlijke oneliner en je hebt de westernheld bij uitstek. Al was het wel even wennen toen hij Italiaans begon te praten. Ik ben hem gewoon van mysterieuze en zwijgzame rollen, maar ik vond hem hier nogal veel praten. Eastwood weet zijn rol ook op sommige momenten op een humoristische rol te brengen, zoals de stukjes met zijn ezel en de lijkkisten. Hetgeen wat dan nog ontbreekt is een badguy à la Eli wallach of Lee Van Cleef, want Gian Maria Volonté vond ik niet overtuigend genoeg als Ramon Rojo. Ik kan er mijn vinger niet helemaal opleggen, maar Volonté kwam niet dreigend genoeg over als badguy. Ik ga zeker For a Few Dollars More herbekijken (weer erg lang geleden) en misschien was hij daar veel beter. Ook de rest van de Rojo’s proberen wel over te komen als grote schurken, maar niemand van hen stak er echt bovenuit. De rol van Marisol die gespeeld wordt door Marianne Koch had evengoed door een andere vrouw kunnen gespeeld worden. Vrouwen in westernfilms is nooit echt wat geworden, of je moest Claudia Cardinale geweest zijn natuurlijk. Verder heeft Joseph Egger een tof rolletje als lijkkistenbouwer.

A Fistful of Dollars luidde een geweldige periode in van een fantastische reeks. Op sommige momenten merk je dat nog niet alles op punt stond, maar evengoed merk je dat Leone al ontzettend veel in huis had. Het verhaal is redelijk dun, maar het wordt gewoon erg goed uitgewerkt met vrij veel actie bovenop. Neem daarbij nog eens een uitstekende Eastwood en je hebt een sterke western.

4*

Ik vind dit persoonlijk de minste Sergio Leone-film.

Ik bedoel, die man is een geweldige filmmaker maar hier is hij overduidelijk nog in de begin fase van zijn grootse oeuvre. Het verhaal is erg simpel en het zier allemaal beetje goedkoop uit. Maar buiten dat, is het een mooie film. Geweldige cameravoering en close-ups, mooie settings in de woestijn en bovenal het geweldige personage 'man with no name' van Eastwood.

4.0

Ik heb laatst, 'the good, the bad and the ugly' gezien, nummer 3 in de trilogie. Maar gelukkig houd dat bij deze films in dat ze dezelfde kenmerken hadden. Ze vormen echter niet 1 geheel qua verhaal.

Ik vond het een mooie film. De film voelt ondanks zijn leeftijd niet al te gedateerd aan. En vooral de acteerprestaties van de bijrollen zijn 'ouderwets'. En er was weinig 'gore', waardoor je merkte dat het een wat oudere film was. Dat vond ik persoonlijk wel haar charme hebben die sterk versterkt werd door de muzikale begeleiding. En eerlijk is eerlijk, dat was mede de reden dat ik hem opzocht.

Het verhaal is 'simpel', en veel dieper dat wat er op de cover staat gaat het niet. Iemand zei al voor mij dat je zou merken dat je aan het begin van 'Leone' zijn oeuvre staat. Ikzelf kan dat niet beoordelen, maar gezien zijn andere film 'TG,TBATG' zou mij dat niet verbazen.

Ik heb deze western dan ook alleen maar gezien vanwege die andere film, en ik heb er geen moment spijt van. Zeker als deze film aan een van de eerste films was van hem, ben ik er benieuwd naar het latere werk van hem. Toch eens tijd om achter wat meer Westerns te gaan.

4+