La Nuit A Dévoré le Monde (2018)

Sommige mensen hebben echt te veel talent. Anders Danielsen Lie is er zo een. Dat het topacteur is wist ik al, zeker sinds Oslo, 31. August (2011) . Hij acteert dan ook al sinds hij een kind is en is zoon van een acteur. Maar daar blijft het niet bij. Danielsen Lie is Noor, maar maakte twee versies van deze film, een in het Frans en een in het Engels (die laatste was op het IFFR te zien). Daarnaast maakt hij muziek in deze film. muziek met alledaagse spullen, maar hij is ook een drummer. En dat doet hij (nogal goed) zelf. Hij blijkt dan ook op het conservatorium te hebben gezeten. Maar daar houdt het nog niet op, want Anders Danielsen Lie beschouwt zowel muziek als acteren als een hobby. Zijn echte beroep is arts......

Maar goed, naar de film. La Nuit a Dévoré le Monde is waarschijnlijk de rustigste zombiefilm tot nu toe. Sam is vergeten in een zombieslachting en sliep er zelfs doorheen. Hij zit een prachtig appartementengebouw in Parijs en is ongeveer zo eenzaam als Ewan McGregor in de opening van 28 weeks later. De film gaat vooral over de overlevingsstrijd van Sam en zijn eenzaamheid. Wat doe je als je alleen bent en zeer waarschijnlijk gaat blijven en de buitenwereld een groot gevaar is waardoor je ook nog eens gevangen zit?

Je kunt daar allerlei maatschappelijke betekenissen aangeven. Ik zag vooral een slimme, vaak spannende en soms ontroerende film. En een hele originele in een overbevolkt subgenre.

Gezien de hoge score hier had ik best hoge verwachtingen van deze Franse (er wordt overigens wel gewoon Engels gepraat) Horror film, maar na hem gezien te hebben vond ik het eigenlijk niet meer dan de zoveelste (desondanks blijf ik ze steeds kijken) zombiefilm, waarvan het eerste uur inderdaad wat saai is (ondanks de zombie uitbraak, waar overigens geen verklaring voor wordt gegeven, na al circa 10 minuten) en eigenlijk ook wat langdradig is. Wat deze zombiefilm wel enigszins uniek maakt, is dat het hele verhaal draait om maar één overlevende, die zich eenzaam en gevangen voelt en dat laatste natuurlijk letterlijk.

In dit verhaal draait het om muzikant Sam (Anders Danielsen Lie), een jongeman van ergens in de dertig, woonachtig in Parijs. Op een avond gaat hij naar het appartement van zijn ex-vriendin Fanny (Sigrid Bouaziz), die een groot feest geeft, om daar zijn cassettebandjes op te halen. Daar valt hij door omstandigheden in slaap op een kamertje, waarin hij zich afzondert, en als hij de volgende ochtend wakker wordt en het appartement wilt verlaten, komt hij erachter dat zijn ex-vriendin, de feestgangers en de inwoners van de stad zijn veranderd in naar bloed en hersenen hongerende zombies. Terwijl hij zichzelf zo probeert te organiseren om zijn overleven te verzekeren, komt Sam erachter dat hij niet de enige overlevende is. Zal hij het mysterie achter de epidemie ontdekken en zal hij overleven ?

De sfeer in het verhaal is gewoon goed en hoofdrolspeler Anders Danielsen Lie weet deze film ook min of meer in zijn eentje te dragen, maar helaas weet het verhaal niet echt te boeien en wordt het eigenlijk ook nergens echt spannend. Hoe Sam in het eerste uur van het verhaal alleen probeert te overleven in het appartementencomplex (waar het hele verhaal zich ook in afspeelt) wordt best aardig in beeld gebracht, maar het is ook vooral saai en langdradig en daarin wordt ook nauwelijks gesproken. Dat is eigenlijk ook niet nodig, want de beelden daarbij zeggen meer dan genoeg, maar wat meer actie in het eerste uur zou wel leuk zijn geweest.

De leukste drie scènes in het eerste uur zijn als Sam gaat mee drummen (op een drumtoestel welke hij ergens in het appartementencomplex vindt) op het snelle punknummer "Give Violence A Chance Subtitulada" van hardcore punk "G.L.O.S.S." na circa 30 minuten, als hij met een paintball geweer voor plezier gaat schieten op de zombies na circa 35 minuten en als hij weer gaat drummen, uit frustratie, om de aandacht van de zombies te trekken na circa 60 minuten. Het schieten op zombies uit plezier is natuurlijk wel niet origineel, want dat is al eens gedaan in de zombiefilm "Dawn of the Dead (2004)" en daarin was het ook leuker en ook nog eens met een echt geweer. Het gedoe met de poes is misschien ook nog noemenswaardig en daarbij maakt Sam clichématig natuurlijk ook een grote fout, die hem gelukkig niet fataal wordt.

Na circa een uur, als Sarah (Golshifteh Farahani) voor korte duur haar entree maakt in het verhaal, komt het verhaal wat opgang en gebeurt er ook meer (o.a. meer actie en gepraat) en de laatste 15 minuten van het verhaal (dan is Sarah alweer uit het verhaal) zijn best aardig en zelfs wat spannend, als Sam gaat proberen om het appartementencomplex te verlaten. Gezien het einde kan er eventueel nog een vervolg komen, maar ik weet niet of dat ook de intentie is voor deze film.

Ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de huidige tijd (wordt wel niet specifiek aangegeven, maar je ziet o.a. wel een digitale fotocamera en gek genoeg ook cassettebandjes, die nu niet meer gebruikt worden), wordt er in het verhaal geen gebruik gemaakt van smartphones en ook niet van het internet om informatie te proberen te verkrijgen omtrent de gebeurtenissen en dat vond ik eigenlijk best vreemd. De cast in deze film beperkt zich eigenlijk maar tot drie personen, namelijk de goed spelende Anders Danielsen Lie, Golshifteh Farahani en Denis Lavant en de laatste als zombie Alfred, die Sam gevangen houdt in een lift ter vermaak en om iemand te hebben om tegen te praten (niet dat Alfred iets terugzegt). Dat Sam hem op het einde vrijlaat, was best mooi.

Al met al een zombiefilm die het inderdaad vooral moet hebben van het drama (eenzaamheid) i.p.v. de actie, maar mocht je dat juist waarderen of leuk vinden voor de afwisseling in het zombie genre, dan is deze film zeker geschikt voor je. Ikzelf vond deze film zeker niet slecht, maar met wat meer actie en spanning in het verhaal, had ik deze Horrorfilm (die 90 minuten duurt) waarschijnlijk vermakelijker gevonden.

The hardest part is...

not knowing what's happened to them.

Als er één horrorgenre is dat tot vervelens toe weer opduikt, dan is het wel die over zombies. Er gaat geen maand voorbij zonder een release waarin niet-doden zich tegoed doen aan onschuldige niet-geïnfecteerde medemensen. Sinds de cult film “Night of the living Dead” van George A. Romero zijn er al een ontelbaar aantal zombie-flicks uitgekomen. Zo af en toe tracht men er een originele draai aan te geven om het komischer of diepzinniger te maken. Kwestie van eens een keer niet de nadruk te leggen op het bloeddorstige en angstaanjagende. Zoiets als “Attack of the Lederhosen Zombies” of “Warm Bodies” die eerder een glimlach op je aangezicht toveren dan je rillingen bezorgen. Anderen proberen er wat meer melodrama in te steken zoals bij “Maggie”. “The night eats the world” (originele titel “La Nuit a dévoré le Monde”) is ook zo’n film die een alternatief pad tracht te volgen in het zombie-genre. Net zoals in “Dead Within” handelt de film meer over de psychologische geestestoestand van overlevenden dan over het destructieve karakter van de geïnfecteerde.

Hier is het Sam (Anders Danielsen Lie) die tijdens een feestje van zijn ex-vriendin indommelt in een apart kamertje en de volgende dag ontwaakt in een verlaten flat waar schijnbaar een chaos is uitgebroken. Alles ligt in puin en de muren zijn besmeurd met bloedsporen en spetters. Algauw ontdekt hij dat de straten van Parijs ingepalmd worden door een meute zombies. Hij komt tot het besef dat hij eenzaam en alleen achtergebleven is in het gebouw en dat hij alles in het werk moet stellen om deze holocaust te overleven. En dat is wat je voorgeschoteld krijgt in deze film. Een portret van een solitaire overlevende wiens dagelijkse routine langzaam verandert in een sleur. Het isolement en de eenzaamheid eisen hun tol.

Voor diegenen die een zombiefilm associëren met bloederige taferelen en zenuwslopende toestanden zal het eerder een teleurstellende film zijn. Ik ben er zeker van dat de woorden “saai “en “vervelend” de meest gebruikte termen zullen zijn bij de doorgewinterde zombie-fans. Maar geef toe. Als je in zo’n situatie zou terechtkomen, zal je ook een beperkt dagelijkse leven hebben wat dan resulteert in een vervelende saaiheid. Een wandelingske in het park om de hoek, even voor een krantje gaan of op je gemak een tasje koffie drinken in het establishment tegenover zijn allemaal opties die vanaf dat moment tot het verleden behoren. Want bij het minste geluid stormt er een hele horde gemutileerde zombies op je af die je als vieruurtje verorberen. Op zich zien de zombies hier niet angstaanjagend uit maar eerder debiel en stupide. Alleen het ontbreken van enig gegrom en geschreeuw maakt het nogal schrikwekkend. Dus verwacht geen onheilspellende geluiden, dierlijk gegrom of dreigend tandengeklepper.

Als je echt geen liefhebber bent van zombie-films en je remsporen achterlaat in je ondergoed telkens je opschrikt als zo’n hologig schepsel om de hoek verschijnt, kan ik je garanderen dat je gerust “The night eats the World” kan kijken. Je zal geen huivermoment meemaken. Het enige dat je zal voelen is medelijden. Medelijden hoe Sam langzaam wegkwijnt en zich stilaan bij zijn lot neerlegt dat hij nergens naartoe kan. Zijn enige probleem is zijn voedselvoorraad en het gebrek aan gezelschap. Daarom dat hij een getransformeerde oude man die gevangen zit in een geblokkeerde lift als gesprekspartner gebruikt. En om de tijd te doden (hoe toepasselijk) gebruikt hij de apathisch rondkijkende zombies in het straatbeeld als schietschijf om zijn schutterskwaliteiten met een paintball geweer te verbeteren.

Ook al is zijn rol niet bepaald gevuld met entertainende dialogen of boeiende conversaties, toch slaagt Anders Danielsen Lie erin om een hele reeks emoties op een overtuigende manier te brengen. De sluw toegevoegde wending vond ik redelijk vanzelfsprekend. Je zou voor minder waanbeelden krijgen dankzij het isolement en de voortdurende angst voor een aankomende bestorming. Het gedrag van bepaalde niet-doden kan je zelfs hilarisch noemen bij momenten. En de relatie tussen Sam en zijn klemzittende buurman is op zijn minst verrassend te noemen. Al bij al is “The night eats the World” een originele film met een unieke kijk op het zombie-genre.

3.5*

Anders Danielsen Lie. Wat een held. Lees zijn 'introductie' door starbright boy maar eens, al je me niet geloofd. Maar losstaand van de niet helemaal eerlijk verdeelde talenten, vind ik het een uiterst fijne acteur om naar te kijken. En dat scheelt een hoop, want hij is een hoop in beeld in La Nuit A Dévoré le Monde, of in mijn geval The Night Eats the World, aangezien ik de Engels gesproken versie heb gezien (hij is in twee talen opgenomen ipv nagesynchroniseerd voor de Franse markt).

De film bevat weinig dat de doorgewinterde horrorfan niet al eerder heeft gezien. Doorsnee man Sam overleefd door dom toeval de zombie-apocalyps, en moet daarna zien te overleven, terwijl hij de kans niet ziet om het appartement waar hij is te verlaten. Op zoektocht naar eten natuurlijk, door de andere appartementen, maar ook een gevecht tegen verveling en eenzaamheid. Want hoe voorkom je dat je niet een beetje doordraait, wanneer je maand in maand uit in je eentje bent? Sam heeft weliswaar geen volleybal bevriend, maar zombie Alfred (Denis Lavant uit Holy Motors) die klem zit in de lift, geeft nauwelijks meer weerwoord.

De film werd wat wisselend ontvangen, waarbij met name de New York en LA Times erg kritisch waren. Ik kan me zelf meer in Indiewire’s Eric Kohns waardering vinden, misschien ook omdat ik juist dit gedeelte van apocalyptische vertellingen altijd het interessantst heb gevonden. Hoe het begint, de psychologische strijd, het opeens puur op jezelf aangewezen zijn. Waar denk je aan en hoe vul je je dagen? In die zin is Dominique Rochers film wellicht eerder een introspectief drama met horrorelementen. Wie hoopt op 28 days later of Dawn of the Dead komt bedrogen uit, al zijn de zombie’s hier ook van het snellere soort. Het draait niet primair om actie en suspense, al zit er heus hier een daar een spannende scène. Ik vond de film er uitstekend uitzien trouwens, fijne make-up ook. En wanneer als kers op de taart ook Golshifteh Farahani een klein rolletje heeft, is dat alleen maar bonus.

4*

Best aardig, maar qua plot eerder het standaard gedoe wat je zou verwachten van een film als deze. Dit soort films worden ook altijd een beetje beperkt door hun eigen concept heb ik het gevoel, vooral als ze toch voor een zekere mate van realisme gaan. Gelukkig zitten er wat leuke insteken in en is Lavant als zombie buitengewoon vermakelijk. Verder is het voornamelijk Danielsen Lie die dit vehikel nog wat boven de middelmaat doet uitstijgen. 3*.

Je moet er van houden, ‘The Night eats The World’ is een film die zichzelf weer eens is, niet te veel gedoe en niet al te veel actie maar onderhouden, leuk en goed gebracht en vooral vermakelijk. Men zet wederom goed je eigen fantasy aan het werk hoe jij in degelijke situaties zou handelen en maakt wederom enige fouten wat de hoofdacteur uitvreet. Deze film heb ik eigenlijk dankzij John Milton leren ontdekken en was toen vrijwel meteen nieuwsgierig naar deze film, persoonlijk ben ik groot fan van zombie films in alle categorieën. Deze film stond eigenlijk gepland voor vorige maand tijdens de horror challenge maar er was helaas wat meer tussen gekomen dan verwacht, achja dan kijk je hem toch wat later ?.

Het verhaal is prima, niet héél bijzonder geziene de locatie die niet veranderd maar er gebeurd nog best een hoop. Het is eigenlijk een wiel van allemaal verschillende gebeurtenissen met wat achterliggende gedachten. Ga er vooral niet op uit dat de ene na de andere zombie geslacht gaat worden met een groot mes en dat het bloed je om de oren vliegt, de film is meer achterliggend bezig: het overleven op een beperkt aantal voedsel en daarmee precieze verhoudingen afmeten om de eerst komende tijden niet uit je appartement te hoeven.

Maar er zit nog wel meer verscholen. Watervoorziening werd leuk bedacht door potten en pannen op het dak te zetten en deze te laten vullen door regenwater, zet genoeg potten en pannen neer (wat wel kon op het dak van zijn appartementencomplex) en je hebt een voorziening voor je eentje voor de rest van de maand. En voor de rest kan je het niet mooier krijgen dan het appartement van Sam, de ramen zijn voorzien van dergelijke tralies en de deur is zo massief dat er weinig echt kon gebeuren, tenminste voor een langere tijd. En dan heb je eigenlijk de omgeving wel gehad, hij had zicht over verschillende punten en gebouwen en kon alles eigenlijk constant in de gaten houden, volgens mij sliep hij ook nog achter een vergrendelde deur dus wat kon er eigenlijk nog mis gaan, niet veel in ieder geval.

Tot hij waanzin ideeën begon te krijgen, hallucinaties en meer. Hij begon stemmen te horen en dingen te zien, wat uiteraard gebeurd als je in zo’n stilte verder zal moeten leven waarbij je geen enkel geluid meer hoort, geen sirenes meer en nooit echt meer iemand te spreken krijgt. Vooral in een stad als Parijs zul je nooit zulke totale stilte horen normaal gesproken. Dit vond ik wel iets wat de film goed vertelde, de eenzaamheid die naar binnen knalde en je dan weer tot realiteit kwam. Zo vond ik het ge-ni-aal hoe de rol van ‘Alfred’ is vertolkt. Gewoon een geweldige personage die de eenzaamheid van Sam zo af en toe weg kon nemen, en natuurlijk Sarah die wat later in de film kwam aanlopen.

Zoals ik al zei, speelt de film meer op je eigen fantasy in dan dat de film daadwerkelijk bombastisch binnen zou willen dringen. De film ziet er erg onderhoudend uit en dat terwijl het begin wat b-matig overkwam. Vooral de zombies zagen er perfect uit, de zombie die bij de tralies stond of Alfred, prachtig! Uiteraard kan de film niet op tegen de grote jongens maar, dat doel willen ze ook niet bereiken. Je moet voor deze film gewoon lekker even anderhalve uur tijd voor vrij maken en gaan genieten, hoe zou jij situaties oppakken en hoe groot is de overleving kans? Maak één fout, en je hangt ?!

4.0*

Te gewoontjes.

Het is niet makkelijk om nog wat leuks te doen met het zombiegenre. Er zijn allerlei variaties op geweest van blockbusters tot klein arthouse drama. Deze lijkt vooral naar arthouse drama te neigen. Ondanks het niet heel erg schuwt voor wat snelle zombies en headshots. Toch weet het te weinig een eigen smoel te ontwikkelen. In deze tijd dat je thuis moet blijven leek het mij niet zo moeilijk om hier wat uit te halen. Maar het lukte de film niet om de juiste balans te vinden tussen poetisch, drama, actie, survival. Wat rest is een niemandsdalletje dat geen durft heeft om ergens helemaal in op te gaan.

2,5 sterren.

Deze film eens geprobeerd en het was niet mis. Eens een ander soort zombiefilm, want hier spelen ze eerder een bijrol. We volgen vooral de hoofdpersonage die zich vooral bezighoud in z'n appartement.

De cast deed het goed en verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Het was wel eens de moeite om gezien te hebben als je eens een ander soort zombiefilm wil zien.

Kleinschalige franse zombiefilm, goed gemaakt en intelligent uitgewerkt qua script en vooral qua hoofdpersoon. Het tempo ligt laag, maar omdat je als kijker al snel intensief meeleeft met de belevenissen van Sam (een prima Anders Danielsen Lie) is dit niet echt een nadeel. Spannende en ijzingwekkende situaties genoeg in ieder geval en tegen het einde komt de film ook nog eens met een geweldige wending op de proppen die ik in ieder geval niet aan had zien komen. Vormt een mooie double bill met het zuid-koreaanse #Alive, die min of meer dezelfde plot heeft.

Niet echt goed. Paar originele dingetjes gezien maar al bij al een doorsnee zombiefilm. Solo een film dragen is natuurlijk niet gemakkelijk en je merkt dat het script niet sterk genoeg is om echt goed te worden.
Het doet erg denken aan #Alive inderdaad die dezelfde weg inslaat maar boeiender over kwam. Deze had een paar gekke scènes, maar in Alive zat wat meer actie en deze is ook wat vermakelijker. Ik zou het ook niet echt als een horrorfilm beschouwen. Het einde kent een The Machinist einde Van Franse horror verwacht ik horror met behoorlijk wat gore. Dit daarentegen lijkt wel een drama tegenover films zoals Martyrs, Livide, à l'intérieur, ...

Simpel effectief verhaal over een man die moet overleven in een appartementencomplex en kamer voor kamer afgaat om spullen te zoeken. Deed me heel erg denken aan de Koreaanse film Alive, echter is deze een stuk psychologischer. Een zombiefest zul je hier dus niet tegenkomen maar toch wel redelijk wat hele spannende scènes! De klinische 28 Days later stijl was ook wel lekker om naar te kijken.

Geweldige rol ook voor Denis Lavant, die hoeft niet eens iets te zeggen.

Met tegenzin bezoekt drummer Sam het feestje van zijn ex-vriendin [Sigrid Bouaziz] om wat van zijn spullen, waaronder een paar tapes, op te halen. Terwijl hij in zijn kamer bezig is komen de andere feestgangers op mysterieuze wijze om het leven. Sterker nog: Parijs lijkt over te zijn genomen door vleesetende zombies. Sam barricadeert zich in het appartementencomplex en moet zijn best doen om te overleven en te strijden tegen de verveling. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Pit Amargen die goed naar Romero’s oorspronkelijke Living Dead-trilogie heeft gekeken en daar de nodige ideeën uit heeft overgenomen. Gelukkig zijn er voldoende originele ideeën (waaronder Sams creatieve pogingen om muziek te maken) en het is verfrissend om weer eens een zombiefilm te zien waarin het gaat om het personage en niet om eindeloos bloedvergieten.

Het overbekende scenario voor een zombie uitbraak van apocalyptische proporties blijkt ook heel geschikt te zijn voor een film die met horror niet veel heeft te maken. La Nuit A Dévoré le Monde is veel meer een drama dat zich richt op de psyche van zijn overlevende personages.

Een mooie hoofdrol voor Anders Danielsen Lie die grote delen van de film noodgedwongen alleen moet invullen. Zijn personage is een normaal persoon. Een beetje saai en introvert met nerdishe neigingen. Hij zit vast in een flatgebouw ergens in Parijs. De straten van Parijs wemelen van de zombies. Door een gat in de bodem van het appartement waar hij verblijft, verkent hij het gebouw. Dat geschiedt vooral rustig, maar is wel altijd spannend. Af en toe neemt hij risico’s die haaks staan op de serene sfeer. Geen vervelende interrupties overigens, maar ze lijken me vooral in het scenario te zijn opgenomen om de film van wat actie te voorzien. Prima hoor.

De vraag wat een isolement in psychische zin met een persoon doet, interesseert de regisseur meer dan de vraag hoe te overleven in een door zombies overspoelde wereld. Op die manier verkrijgt de film ondanks het belachelijke uitgangspunt van een zombieplaag een mate van realisme. Geen film dus voor kijkers die zich op de gebruikelijke zombieactie en de daarmee gepaard gaande gore verheugen. Het is er wel maar niet heel excessief. La Nuit A Dévoré le monde is geen Dawn of the Dead. De film is beter vergelijkbaar met minder sensationeel werk als Maggie (2015) of The Girl with All the Gifts (2016).

De film volgt zijn protagonist op de voet als hij het gebouw verkent en zich de omstandigheden in de nieuwe wereld eigen maakt. La Nuit A Dévoré Le Monde is een film van minimalisme. Lange stukken film passeren zonder dialoog. En zonder monoloog. Ook de zombies produceren weinig geluid. Geen gerochel en gegrom. Eigenlijk vond ik deze rustige zombievariant angstaanjagender dan de luidruchtige versie.

Stel je in op een rustige verteltrant, adem het onwezenlijke en bevreemdende sfeertje in en geniet van dit leuke filmdebuut van Dominique Rocher.

De ijzersterke hoofdrol van Anders Danielsen Lie en de spaarzame horrormomenten tussendoor zorgen ervoor dat deze zombiefilm van regisseur Dominique Rocher doorlopend boeiend blijft, want de psychologische elementen vond ik eerlijk gezegd niet zo sterk. Het is dat Lie met genoeg overtuigende emotie speelt om het eenzame effect nog enigszins over te brengen, maar de regie van Rocher draagt daar weinig aan bij. De beelden van hoe het alledaagse leven doorgaat met de zombieplaag op de stoep overtuigen niet en maken een nogal eenvoudige indruk, naar mijn optiek ook niet bepaald iets waar je op moet leunen binnen een concept als deze. Ik was evenzeer geen fanaat van de uiteindelijke afloop, vooral omdat het een weinig bevredigend slot vormt op de gebeurtenissen waar Lie mee te maken krijgt. De sfeerbeelden zijn bovengemiddeld sterk en de verlaten Franse straten dragen iets unieks met zich mee, maar al bij al maakt het te weinig blijvende indruk om een hoger cijfer te verkrijgen.

Wel een fijne zombie horror zonder overdaad. Misschien dat velen op dat laatste wat afhaken wegens bij momenten te saai. Saai is het alvast voor Sam die zich stierlijk verveelt. Om de tijd te doden richt hij een paintballgeweer op de zombies op de straat. Hier en daar moet hij nog wat oefenen. Oefenen doet hij ook met het muziek maken. Zijn huisdier Alfred is zijn buddy, al zegt die niet zo veel terug. De kat ook niet, maar die is te eigenzinnig om geïnviteerd te worden.

Hoe het allemaal begonnen is, wordt niet verteld, en dat hoeft ook helemaal niet. Doet zo wat denken aan die klassieker "28 days later". Prima rol wel van Anders Danielsen Lie. Het is niet zo eenvoudig om de boel draaiende te houden in je eentje. Geen superhero, eerder een pantoffelheld.

Naast de eenzaamheid en de verveling toch ook wel wat aandacht welke impact dit heeft op Sam. En wat de actie betreft, zombies genoeg en hier en daar is er op tijd en stond wel een zombie-aanval. Meer dan geslaagd voor mij alvast!

La Nuit A Dévoré le Monde is een ingetogen, stille doch effectieve zombiefilm. Er zijn enkele interessante keuzes gemaakt naar uitgangspunt en camerawerk toe. Het is leuk eens een dergelijke film zonder al die actie en overmatig bloedvergiet te zien. Dat de zombies in kwestie geen enkel geluid maken en plots aanwezig zijn zorgt voor een nare, onbehaaglijke sfeer. Dankzij enkele superbe longtakes waar de dreiging achter elke hoek tevoorschijn kan komen zit de spanning er regelmatig goed in. De gore is grotendeels afwezig maar wat er in zit is erg goed uitgevoerd.

Jammer dat er vlak voor de derde akte een verrassing opduikt waar ik echt niet enthousiast over ben. Ik ga het niet spoilen maar ik zat met een dode blik toen het gebeurde. Doordat het vooral op een locatie en met slechts een acteur afspeelt kan het soms wat naar het eentonige neigen. Gelukkig zijn er enkele zeer sterke scènes die deze film toch het kijken waard maken.

Een a-typische zombiefilm die onder de huid kruipt vanwege zijn andere aanpak, rustige verhaal en voelbare dreiging.

Leuk.

4*