Spinning Man (2018)

Film die vooral spannend wil zijn, en daar, ondanks een redelijke sfeeropbouw, maar gedeeltelijk in slaagt. De centrale vraag waar het om draait, is professor Birch een moordenaar of niet?, krijgt na ruim anderhalf uur een verrassend maar onbevredigend antwoord, wat ook niet helpt bij een eindbeoordeling. Met twee betere acteurs in de hoofdrollen had het psychologisch steekspel tussen beiden bovendien beter gewerkt: Pearce is degelijk als altijd, Brosnan(als de wat vage rechercheur) is nog altijd geen groot acteur en zijn bekende maniertjes werken hier wat irritant waardoor zijn rol oogt als een gemiste kans. Thriller die inhoudelijk erg lijkt op Under Suspicion(2000, met Gene Hackman en Morgan Freeman) die op punten wel iets beter was. Derhalve met niet te veel verwachtingen beginnen aan deze Spinning Man, en je hebt misschien toch een leuke avond, maar van harte aanbevelen kan ik hem niet.

Is het onbevredigende einde bewust zo gedaan want wij willen de waarheid weten of wil de film de filosofie van de professor volgen zodat de kijker zich moet afvragen wat jouw interpretatie van de waarheid is ?

Een hele spannende film. Prima opbouw rond de hamvraag van de film: did he do it or did he not. De film manoevreert knap om en door deze vraag heen. Met suspense. Met verdachte gebeurtenissen. Met subjectief gedachtenvoer van het hoofdpersonage dat in beelden in de film vervlochten is. Met basale muziek die spanning oproept. Al die dingen wekken verwarring op.

Als kijker heb je geen vaste ondergrond. Het enige dat je als kijker hebt is twijfel. Er zijn momenten dat het antwoord op de hamvraag niet anders dan een duidelijk ja kan zijn. Er zijn daarentegen evenveel momenten dat het antwoord op de vraag helemaal niet stellig is. Het verhaal speelt een spelletje met de kijker. Een spannend spelletje. Dat zeker.

De flashbacks van de hoofdpersoon hebben een prominente rol. Ze doorsnijden het verhaal. Ze zaaien de belangrijkste vorm van twijfel. De hoofdpersoon geeft blijk van door elkaar lopende herinneringen. Niet helder en vastomlijnd. Personages en locaties bewegen door elkaar heen. Ze zaaien twijfel in het hoofd van de hoofdpersoon alsook in het hoofd van de kijker. Deugen de herinneringen? Deugen ze niet? De kijker heeft geen vaste grond onder de voeten, maar bevindt zich in een razend spannend doolhof van mogelijke scenario's, waarheden en leugens. Boeiend. Boeiend.

Mindfuck dus. Geslaagd tot het einde. Alhoewel, misschien is het einde in eerste instantie ietwat teleurstellend, maar in het scenario van de mindfuck past zo'n einde wel uitstekend. Ik kon er in tweede instantie in ieder geval goed mee leven.

Fijne personages ook. Brosnan is goed als detective. Beetje Colombo-esk. Iets over the top. Wel leuk. Minie Driver is altijd leuk om naar te kijken. En Pearce als instabiel lijdend voorwerp is ook goed.

Spannende film.

Redelijk psychologische thriller over een man die door zijn aantrekkingskracht op jonge studenten in de problemen komt. Binnen het genre niet geheel vernieuwend en bijkomstig zeer traag van aard met een behoorlijk saaie protagonist. Het einde is een echte anticlimax die het geheel zo gezien compleet maakt.

Aardige film waarin een leraar mogelijkerwijs iets te maken heeft met de verdwijning van een tienermeisje. Een prima opgebouwde en vooral ook onderhoudende en soms ook wel spannende thriller met een ietwat frustrerend einde. Een paar interessante, filosofische dialogen. Guy Pierce en Pierce Brosnan hebben een paar goeie scenes samen. Net geen 3.5 sterren.

Redelijke thriller/drama. Het verhaal is best aardig en is een mix van spanning en drama. De uitwerking is goed. De opbouw is prima en de film verveelt geen moment. Kaijser weet de kijker tot het einde te boeien met de vraag wat er nu precies gebeurd is. Pearce en Brosnan zijn goed op elkaar ingespeeld en ook Driver doet het goed. De combi van de inhoud van de film en de filosofie van docent Pearce is verrassend. Prima thriller drama. 3.5/4.0

Leuke film maar met een zwak einde. Verder is alles al gezegd.