Mandy (2018)

Dat Mandy shirt wordt met €40 (en met pech inklaring/btw) een té duur stukje stof...helaas, prachtding. Ene Jared Swart is ook creatief geweest, zie hier en hier...

De film gisteren voor de 3e keer in de bios gezien, blijft zalig.

Totaal niet mijn ding met als dieptepunt die vreselijke kleuren die de film zo genaamd na een hoger niveau moeten tillen.

Chainsaw schreef :

Sluit me hierbij aan. Ik zit ook in het derde kamp Sfeer, sound , kleurengebruik ...audiovisueel dik in orde. Maar verhaal is magertjes en vaag, vooral het eerste uur is moeilijk door te komen met heel wat saaie momenten en onzinnige dialogen die leiden tot een soort mystieke verhevenheid om speciaal over te komen. Had de regisseur beter weggelaten want ook zonder al dat vaag gedoe was het een bijzonder werkje sowieso geweest. Gelukkig zorgt de tweede helft voor vermaak en toffe scènes want dan is het de beurt aan Nicolas Cage die als een ware wraakengel een bloederig pad bewandelt. Moeilijk werkje om te beoordelen want dit is duidelijk een love it or hate it film. Maar gezien de positieve punten, het vermakelijk tweede uur en de durf om toch voor iets anders te kiezen, geef ik de film toch een score die boven het gemiddelde uitkomt. 7/10

Ik vond de eerste act wel wat traag: Het duurt even voor Mandy op gang komt, maar eens het dat doet, lost hij de verwachtingen helemaal in.

Mandy is subliem in zijn genre, het is een levendige mix van slechte vibes en occultisme die doet huiveren en genieten, zolang je maar bereid bent mee te gaan in het avontuur.

De film is voorbestemd om uit te groeien tot een cultklassieker en kan een begrip worden onder fans van vreemde en wilde films.

Cage laat het beest in zich los en maakt mensen af met een gigantische bijl en kettingzaag. Het is jammer dat de bloederige wraakactie niet eerder begint.

Bizarre film, die qua sfeer en opzet enigszins in de buurt komt van Only God Forgives. Echt een film waar je als het ware even in moet komen, maar sta je toe dat dit vreemde brouwsel onder je huid kruipt dan heb je meteen een intens meeslepende filmervaring. Meer vorm dan inhoud helaas, waardoor het nooit een perfecte film wordt, maar de durf en creativiteit van Cosmatos om eens wat anders te proberen dan de eenheidsworst die de Amerikaanse cinema heden ten dage aanlevert maken dit gruwelijke verhaal toch tot een uitermate positieve kijkervaring. Goed voor Cage dat hij eindelijk weer eens in een film verschijnt die de moeite waard is(zal wel een toevalstreffer zijn), maar het is qua acteren vooral de veelzijdige Riseborough die voor haar titelrol de meeste credits verdiend.

Op twee of drie aardige momenten na oogt het vooral als een Lynch-kloon waar je op de Filmacademie al voor op je vingers getikt zou worden. Wat een zooitje.

De Filmacademie mag haar handjes dichtknijpen wanneer ze iets als Mandy voortbrengt...

Tamelijk wazige maar super toffe film. Soort van drug trip. Heb me goed vermaakt.

TornadoEF5 waar is je recensie gebleven?

'Shame on you!'

Dit komt bij de filmacademie nooit door de keuring hoor. Daar schrikken ze van visie.

Het ligt me ook niet echt. Een kans gegeven, maar na 50 minuten ook afgelegd. Voor de mensen die dit vergelijken met Suspiria en The Neon Demon. Wel ja, dit is toch compleet anders (misschien dan vooral qua inhoud), en die hebben dus geen idee waarover ze spreken. Ik hou wel van stijlvolle films, maar dit is niet echt mijn stijl. Het is voor mij gewoon te rauw - ook qua kleurenpatroon - terwijl ik het toch graag meer geprepareerd heb. Hier lijkt het alsof er vaak een kleurfilter wordt gebruikt, terwijl ik liever naar fluorkleuren kijk. Maar dat neemt niet weg dat bepaalde scènes echt mooi waren, maar net zoals bij Beyond the Black Rainbow (2010) ligt het me niet helemaal, en kan het verhaal me echt niets boeien. Het is wel leuk om er 1 of 2 minuten naar te kijken, en ik hou wel van het beetje inzakken in de zetel en het over je heen laten lopen, maar dat kan ik geen twee uur volhouden, en dan kan ik het verhaal ook echt totaal niet volgen. Ik heb totaal geen inlevingsvermogen met de personages, en ik kan de motieven van de antagonisten gewoon niet te begrijpen. Misschien is het allemaal wat te rauw, en interesseert het verhaal me gewoon niet echt. Ik weet het niet. En naar mijn mening wordt er veel te weinig muziek gebruikt. En ja, het is ook nog eens echt mijn smaak niet. Ik kan me geen muziek in de film herinneren buiten in het absolute begin, maar de verwijzingen naar Black Sabbath enzo, tja. Ik hou liever van beukende techno en dance-scènes maar dit zal het niet worden. Dat is allemaal mijn wereldje gewoon niet. En om die reden ook afgehaakt. Misschien geef ik het ooit wel nog eens een kans. Maar BTRB heb ik ook al twee kansen gegeven, en het komt maar niet dusja.

Vraag me ook echt af waarom Cosmatos en Lynch me totaal niet liggen, terwijl Argento, Noé en The Neon Demon dat dan wel weer doen.

Ik vermoed voor nu 'té vaag'

Maar dit kan met de jaren veranderen...

De muziek in de film is toch wel zeker memorabel en wordt ook redelijk frequent ingezet dacht ik.

Mee eens. De extreme verschillen in waardering komen mijns inziens door het feit dat Mandy per definitie een film is die je moet ondergaan in een bioscoopzaal. Het is een audiovisuele onderdompeling van jewelste waarin het verhaal een bijrol heeft. Thuis op de bank werkt dit niet, tenminste dat idee heb ik.

Klopt. Johánnson's score is wat mij betreft de beste van het jaar.

Iedereen kijkt thuis wel op een andere manier naar film. De beleving in een donkere mancave met groot scherm en goede koptelefoon zal meer richting (een goede) bioscoopervaring gaan dan met je vriendin en hond op de bank met gedimd licht op een paar meter afstand van de tv met geluid dat voor de buren niet al te hard gezet wordt en wellicht zelfs - de horror - zonder noemenswaardige bastonen.

Net zo goed als bioscoopervaringen sterk uiteen kunnen lopen. Sommige filmhuiszalen zijn inferieur aan een goede thuis-setup. Daarom is het wat mij betreft te makkelijk om conclusies te trekken louter op basis van de dichotoom bioscoop/thuis.

Ik heb zo’n mancave, maar ben ook de eerste om toe geven dat dat niet kan tippen aan de ervaring op rij 2 of 3 van een behoorlijke bioscoopzaal.

Natuurlijk speelt je eigen stemming ook een grote rol, maar voor Nandy ben ik niet voor niets driemaal naar de bios gegaan en ik hoop dat er nog een kans komt voor een 4e keer.

Maar eerst vanavond naar Argento’s Susperia in Kino 1, al ligt de blu ray hiernaast.

Thuis kan inderdaad nooit tippen aan een goede bioscoopervaring, maar er zijn dus (vanzelfsprekend) wel meer factoren die meespelen in de filmervaring, buiten of je de film thuis of in de bioscoop hebt gezien. Had Mandy ook graag nogmaals in de bioscoop gezien, maar ben tevreden dat het al eenmaal in een goede zaal is gelukt.

Foto's Basto foto's

“You are a vicious snowflake.”

Waanzinnige film. In tegenstelling tot veel andere mensen vond ik het rustige en sfeervolle eerste gedeelte beter dan het gewelddadige tweede deel, en Nicolas Cage en Riseborough zijn fantastisch samen. Mooie beelden, lekkere muziek, een hypnotiserende regie en voice overs… Dit smaakt erg goed. Cage is natuurlijk geboren voor het spelen van dit soort rollen, en vooral in het tweede gedeelte gaat hij helemaal los. Het verhaal stelt weinig voor, maar daar gaat het ook niet om. Schenk een glas whiskey in, steek een 'stickie' op, ga in je lekkerste stoel zitten en laat alle waanzin op je af komen.

Nu hou ik er ook wel van als religieuze of wat dan ook voor fanatiekelingen worden afgeslacht maar dan hoeft er voor mij geen uur opbouw dat makkelijk in 10 minuten kon worden verteld en grootte van het scherm zal ook geen verandering brengen in mijn kijkgenot. Nu goed dat ik het wellicht een draak van een film ging vinden zou niet echt een verrassing zijn. Het is zo een film die je (zeker tijdens het eerste uur) op de achtergrond kan laten afspelen terwijl je iets anders (nuttigers, leukers) doet. En zelfs als je niets meekrijgt van dat eerste uur kan iemand anders je het in 5 zinnen uitleggen waarom Cage's karakter plots zo boos en verdrietig is en uit is op wraak.

Gelukkig is het wraakgedeelte minder vermoeiend al had ook dat kunnen worden gehalveerd in speelduur. Er was een tijd dat 45 minuten een langspeelfilm was, daar kom je nu niet meer mee weg.

Ik vergelijk de euforie om de mooie beelden een beetje met de ontzetting waarmee mensen meer dan 100 jaar geleden voor het eerst bewegende beelden zagen op het grote scherm. Het verschil is dat er nu geluid en kleur is bijgekomen. 2* voor 2de uur en 0 voor het eerste dus ik kom op 1*

En John Milton kijk em nu maar gewoon voor ze hier vrezen dat het gemiddelde de dieperik in gaat

In een cinemazaal kan ik mij volgens niet onderdompelen, hoewel, bij The Neon Demon had ik echt het gevoel dat ik in een roes zat als ik buitenkwam (wat ik nog niet veel had meegemaakt). Dus misschien heb je daar wel gelijk in. Maar tegelijkertijd ben ik wel meer op mijn ongemak in een omgeving met veel mensen. En moeten andere mensen je dan ook niet storen (hoewel de kletsmadammen per definitie al niet naar dit soort films kijken, gelukkig). Normaal kijk ik dat soort films met een pint of twee, drie, vier diep in de nacht (best weinig eten ook), en soms werkt het (Irreversible) en soms niet. Het zou kunnen dat het een andere keer wel werkt. Ik zal het zeker nog een kans geven.

Als het je bij filmkijken enkel om het verhaal gaat, kun je het in de toekomst wellicht beter laten bij het lezen van de synopsis.

Ja, hij heeft die film nav de horrordraft gekeken. Anders zou hij sowieso niet aan dit soort werkjes beginnen.

Ik zal anders bij iedere keer als ik een film kijk die ik slecht en jij geweldig vindt, zeggen dat ik in het kader heb gekeken van de horrordraft dan hoef ik het je geen 10 keer uit te leggen waarom.

Of je ze via de horrordraft kijkt of m zelf op zet, staat toch volledig los van mijn punt van kritiek.

Bovendien ook buiten horror zit de kracht van de film vaak veel meer in de sfeerschepping dan in het verhaal.

[EDIT moderator: persoonlijke aanval verwijderd]

Bij deze film zit de zwakte juist in de sfeerschepping.

Veels te kunstmatig geschapen, die sfeer.

Dan krijg je een carnavalssfeertje, en dat kan bij komedies wel werken, maar bij zwaar drama/horror is dat funest.

Wat een troep