Mandy (2018)

Mooie clip bij het Mandy Thema van Johannsson

Mandy 2018 - Love Theme - YouTube

Mandy is in alle opzichten een artistieke film te noemen. Een geweldige combinatie van rock-'n-roll-soundtracks, wraak en een vleugje occultisme loopt naadloos in elkaar over. Dit alles met veel geweld maar dan ook weer een perfecte combi met enige humor. Eigenlijk heeft deze film simpelweg ontzettend veel te bieden en heb er dan ook kostelijk van genoten.

Vorm over inhoud hoeft geen probleem te zijn, maar Cosmatos blijft het moeilijk vinden consequent te zijn in die vorm. De humor die Cage meebrengt en desondanks best goed werkt af en toe, is daar voornamelijk debet aan. Ook de casting is net als in zijn voorgaande film niet perfect.

De hypnotische sfeer sneuvelt vaak in het begin, door niet op de juiste momenten de aandacht weer terug te pakken. Het kleurgebruik is prachtig, maar levert eigenlijk ook twee verschillende type films op die maar moeilijk in elkaar overvloeien. Voorbeeld: Badkamer scene. Fantastisch gedaan, maar lijkt volkomen op zichzelf te staan.

Inhoudelijk sprak deze film me wat meer aan dan Cosmatos vorige film. Maar er blijft een gemis aan een zekere diepgang/gelaagdheid om de uitsloverige vorm te rechtvaardigen. Een type cult/genre film als dit werkt voor mij beter als het wat eenvoudiger wordt uitgevoerd.

Juist bij films als deze ben ik extra kritisch op elk detail. Ik wil het gewoon geloven wat er gebeurt, maar deze regisseur geeft me weer niet wat ik zo graag wil.

Beyond the black rainbow al een tweede kans gegeven? Beviel mij toen een stuk beter, als snap ik je kritiek.

Wellicht kijk ik Beyond the Black Rainbow nog eens een tweede keer. Hij is al flink gezakt in mijn herinnering.

Ha.

Dat dit een film is die maar een beperkt publiek aanspreekt is natuurlijk al te raden, daarom moet je dit ook niet bekijken als je trippy dingen maar niks vind. Ikzelf kan er wel van genieten, al heb ik hier betere films van gezien.

Maar goed, het is ook nogal een aparte film deze Mandy. Het duurt lang voordat je de film actie/horror kan worden genoemd. Ik vond wel dat het wel wat sneller mocht gaan, want dit had ook weer geen 120 minuten hoeven duren, de eerste 60 minuten leeft zijn vrouw zelfs nog.

Het eerste deel ziet er wederom prachtig uit, veel kleurengebruik en mooie beelden, dit kon ik zeer waarderen. Al is de film behoorlijk traag en kan er haast geen genre aan geplakt worden. In het tweede deel is het trippy gedeelte wat verminderd en gaat de film over in harde horror.

Cage is grappig, de kills zijn lekker bruut en de film verveelt eigenlijk gewoon nergens. Ik had wel meer vaart leuk gevonden, want 60 minuten on-drugs was wel wat lang, maar het verveelde niet. Dit is een aparte maar best leuke film op zijn eigen manier.

Matige film waarin een vrouw wordt vermoord door een sekte en waarbij haar man op wraak zint. Het simpele plot samen met het ontzettend trage tempo en het vage karakter van de film was niet aan mij besteed hier. Audiovisueel nog wel de moeite waard met mooie beelden en een dreigende soundtrack. Ook Nicolas Cage gaat op zijn manier nog een paar keer lekker over de top.

Aanraders?

Jazeker,

Enter the Void o.a. als we over 'trippy' praten.

Weinig inhoud helaas. Wellicht was Cage beter op zijn plek in de rol van de sekteleider zoals hij eigenlijk wilde. Persoonlijk sprak me de film niet aan. Er zal wel een bepaalde boodschap inzitten maar die is niet aan mij besteed.

Wanneer je tijdens het kijken naar een film niet kunt stoppen met denken aan andere films die beter zijn, is dat een teken. Mandy is echt een film voor de Instagramgeneratie; elk shot is mooi geschoten, maar er gaat niets achter schuil. Weinig inhoud inderdaad, zoals jjj77 al zei. Een doordringende blik, langzaam uitgesproken dialogen kunnen daar niets aan veranderen. Ik vond de film niet per se hallucinant of hypnotisch, maar gewoon erg traag en vreemd. Zo'n film wordt de hemel in geprezen om zijn artisticiteit, net als For the Love of God van Damien Hirst... Dit is geen film die onthouden zal worden.

Amerikaanse shit. Cage is met partner, en die wordt ergens in de film vermoord door een sekte vol met drugs. In die drugs-trant is alles gefilmd. Alsof je als kijker zelf LSD hebt geslikt en in een bad-trip zit. Nicolas is boos en zint op wraak. Neemt zelf ook iets als LSD, is ook boos. Maar wat een flauwekul, wat een slap aftreksel van betere "bad-trips" Waardeloze film. Echt Amerikaanse shit. Smakeloos, nep, misgeschoten. Flutfilm. Dan is die scene uit "True Romance" vele malen beter. In die disco waar Christian Slater die één-oog overhoop knalt.

Mja dan kan het op zich nog steeds wel Amerikaanse shit zijn natuurlijk.

Eerder een hommage aan de Amerikaanse shit eind jaren '70/ begin jaren '80.

Meteen ook hét grote minpunt van deze film.

Haalt zijn inspiratie volgens mij meer uit italiaanse horror van de jaren 70. Zeker wat betreft sfeer en kleurgebruik.

Verder niet onverwacht dat de lage beoordelingen komen binnen stromen nu die ook voor de thuiskijkers beschikbaar is.

Film van het jaar. Flink balen dat ik hem in de enkele week bioscoop hier in Rotterdam gemist heb en dat de film alleen maar op dvd ipv BD in de winkel lag, maar uiteindelijk is dat iets meer korrelige beeld prima in verhouding met de hele psychedelische retrosfeer die door de cinematografie heen spookt. Ik vond Beyond The Black Rainbow eveneens een fantastische film waarin Cosmatos met weinig budget zoveel sfeer neerzette en zie nu hoe hij met een iets grotere cast en budget (denk ik?) een stapje verder kan gaan.

Deze film draait echt heel erg om de spectaculaire visuals, maar ik moet als Nicolas Cage liefhebber toch even kwijt hoe blij ik ben dat Cage mag Cagen. Uiteindelijk is hij op zijn gaafst als hij mag schreeuwen en tieren en de dood van Mandy geeft hem hier genoeg voer voor. Fantastische performance! Eveneens niets dan respect voor de subtiele performance van Andrea Riseborough en de over the top prestatie van Linus Roache.

Qua designs kan ik als heavymetalliefhebber mijn hart ophalen. Nic's bijl blijkt geleend te zijn van het Celtic Frost logo, Mandy's Black Sabbath-shirts en voorliefde voor black arts spreken ook tot de verbeelding en openen met King Crimson kan ook nooit kwaad. Die helse motorrijders deden me heel erg aan Clive Barker's Hellraiser denken, met een flinke dosis heavymetalesthetiek van jaren '80 albumartwork.

De film voelt aan als een tweeluik waarbij de opening traag en sfeerbepalend is, om halverwege over te gaan tot een slasherschlockfestijn. De kwaliteit is echter in de tweede helft niet weg, aangezien de cinematografie, belichting, soundtrack en het acteerwerk consistent blijven. Op het moment dat de gore ingezet wordt, komen de herinneringen aan de jaren '70/'80 inderdaad naar boven, maar het ergert niet.

Dat Mandy door de massa niks gevonden wordt was te verwachten, daarvoor is het werk van Cosmatos in den regel gewoon te vreemd. Voor mij is het echter de ervaring van het jaar geweest!

Erg goed, erg frustrerend.

Net zoals Cosmatos' eerste film is het grootste deel geniaal, maar zit er een enorm kwaliteitsverschil tussen bepaalde scenes. In Beyond the Black Rainbow was het geconcentreerd op het einde, in Mandy is het wat breder verspreid doorheen de film. Het netto effect is hetzelfde jammer genoeg. Veel genialiteit, maar dat vervelende gevoel dat het makkelijk nóg beter had kunnen zijn.

Distributie was ook compleet ruk. Een jaar lang hype is vervelend, dat de film dat geen normale release gehad heeft hier is onverdedigbaar. Dan maar gewoon "thuis" kijken. Gelukkig heeft Cosmatos talent te over, dus dat zagende gevoel van een film al beu te zijn alvorens hem gezien te hebben was snel verdwenen.

Visueel is het lelijk wanneer Cosmatos niet uitpakt, geniaal wanneer hij dat wel doet (en die scenes overheersen gelukkig). De soundtrack is erg goed, maar ook weer net wat te braaf en voorspelbaar en het acteerwerk is voldoende, met Cage als duidelijke positieve uitschieter.

Verder is het jammer dat er weer voor een 80s tribute gekozen wordt. Het voegt niets toe, het is ondertussen tot vervelens toe gedaan en men zit ondertussen al de 90s te herlanceren. Het zit af en toe gewoon hard in de weg.

Het goede overheerst achteraf, al is het maar omdat het meeste ook echt wel geweldig is. Maar soms vervalt gewoon in poverheid, wat het een wat oneven ervaring maakt. Hopelijk kan Cosmatos zich ooit een keer inhouden en een wat consistentere film maken, dan wordt het vast een compleet meesterwerk.

4.5* en een uitgebreide review

Die digibook-uitgave van de blu-ray op Amazon.de is erg de moeite waard. Je moet het dan wel doen zonder NL subs (en anders Engelse of Duitse) maar voor wie dat geen probleem is een absolute aanrader. Je krijgt dan de originele poster-art zoals hierboven en niet die tamelijk lelijke cover die de Nederlandse en Engelse versies hebben (hoewel ik ergens las dat ie wel omdraaibaar is), wat mooi fotomateriaal in het bijgesloten boekje en wat essays in het Duits. Ook de leuke docu Rewind This op een extra dvd toegevoegd.

Heb deze besteld.

Mandy - Ultimate Edition +2 DVDs + CD +LP Blu-ray: Amazon.de: Nicolas Cage, Bill Duke, Andrea Riseborough, Panos Cosmatos: DVD & Blu-ray

Die heb ik ook voor kerst gevraagd

De sfeer van de duistere begin jaren '80 B-horror is het onderwerp van de film. Lijkt me dan ook redelijk logisch dat de film zich begin jaren '80 afspeelt.

Het onderwerp van de film is een revenge verhaaltje van een man wiens vrouw vermoord is door één of andere secte. Er zitten duidelijke verwijzingen in naar het 80s gebeuren, los daarvan is dit ook méér dan duidelijk een film die niet in de 80s gemaakt is, aangezien er ook genoeg moderne elementen inzitten.

Je kan dit perfect maken zonder de grain en met wat extra visuele scherpte.

Daar ben ik het niet mee eens. Het flutverhaaltje is de kapstok om de retro B horror-duisternis aan op te hangen. Dat is het onderwerp van de film.

De regisseur heeft die grain allemaal expres toegevoegd. Hij vindt die juist erg mooi en had eigenlijk op film willen draaien. Persoonlijk houd ik ook meer van een korrel dan van totale scherpe. Maakt het beeld rijker en dromiger.

Maar wellicht kun je m thuis door de dnr halen.

Het gevaar van het negeren van trailers en puur afgaan op het plot en de cast is dat je nog wel eens de fout maakt om een film te kijken die echt helemaal niks voor jou blijkt te zijn. Mandy is helaas zo'n geval. Ik kan trage films wel waarderen maar dan moet het verhaal, de spanning en het acteerwerk zo goed zijn dat ik erin mee wordt gezogen. Dat gebeurde hier geen moment. 2 uur vaagheid en traagheid met vreselijke kleurenfilters. Not my cup of tea. Ik heb het wel uitgehouden, dat komt doordat in het laatste half uur er nog enig tempo in de film kwam en wat gore. Maar dan geef je er al geen f*ck meer om.

1,5*

Zielloos. Vooral de vertoning van Nicolas Cage is van een driest niveau. Waar is de Cage uit de jaren '90, waarvan ik ooit geen enkele film wou missen, naartoe? De scène waarin hij in zijn slip staat te schreeuwen in een badkamer terwijl hij een fles drank achterover slaat is één van de slechtste van het jaar. Echt om mee te lachen. Verder sleept hij zich na zijn heropstanding zielloos tot het einde. Enkel het kettingzagenduel verdient nog een half puntje

Dan spreken we nog niet over de rest van de film, minstens drie kwartier te lang door het geforceerde arty farty sfeertje met roze, paarse en paarsroze scènes ... lomp en lelijk. Het is een folterende ergernis om naar te kijken en de scènes zijn veel te donker ... Spanning is zoek want wraakengel Red Miller maait iedereen wel moeiteloos neer. Sluit me dus bij mij voorganger aan: de film bloedt net als de sekteleden uit het verhaal, een snelle dood. Fel overschat dit...

Dit dus.

Paar leuke ideeën, enkele mooie visuals, aardige muziek en moest soms lachen, maar merendeels gewoon strontlelijk en totaal stuurloos.

2*

Ik vraag me toch echt af of jullie niet een slechte screener op een laptop hebben zitten kijken. Zag de film gister voor de 4e keer, ditmaal thuis op de beamer. En hoewel het net iets miste aan kleur en detail ten opzichte van de bioscoop zag het er werkelijk prachtig uit. Vond de film zelfs nog sterker worden. Vooral het eerste uur gedragen door de subwoofer kroop echt onder mijn huid.

Het is een soort arthouse versie van De Texas Chain Saw Massacre 1 & 2. Waarbij het eerste deel net als deel 1 het vooral van de sfeer en creepy personages moet hebben en het in deel 2 in een aantal schitterende vignetjes volledig over the top los gaat. Er zitten zelfs een aantal letterlijke ‘citaten’ in, zoals de vrouw vastgrbonden aan tafel en natuurlijk het gevecht met de kettingzagen.

Ik voorspel dat deze film over een jaar of 30 ook wordt oogenomen in de collectie van MOMA. Misschien wel de beste horrorfilm ooit wat mij betreft.