Zimna Wojna (2018)

Unaniem goed ontvangen: Wat vinden de recensenten van de films in Cannes? - vpro cinema - VPRO

Vanaf 6 december in de bioscoop (Cinéart)

Prachtfilm over een gepassioneerde, gecompliceerde liefde én over de (Oost-)Europese geschiedenis ten tijde van de koude oorlog. Schitterend gecomponeerd en gefilmd. En heel bijzonder verteld.

Na de film heb je het gevoel dat je zo'n beetje heel Novecento hebt gezien. In minder dan 90 minuten. Terwijl er ook nog volop tijd is genomen voor prachtige zang- en dansscenes. Doordat steeds alleen de essentie wordt verteld en er wel voldoende tijd wordt genomen voor sfeer en gevoel om je elke stap te laten ervaren. Razendknap.

Ik sluit me aan bij Koekebakker. Prachtige beelden, mooie muziek, sterk scenario.

Ik zag de film deze week in een bioscoop in Warschau, met Engelse subs. De hele zaal bleef muisstil zitten na de film. Ik vermoed dat de film bij hen nog een diepere indruk zal nalaten.

Wat een ongelooflijke uitstraling heeft die Joanna Kulig.

Voor wie niet kan wachten: 30 september PAC festival

Gaap.

Mwoah, gaap vond ik het ook niet alleen heeft het verhaal echt bijster weinig om het lijf, flinterdun. De cinematografie redt het dan wel een beetje, alleen zijn de echt indrukwekkende beelden daarin ook schaarser dan gehoopt. Er wordt goed geacteerd, de sfeer zit goed en de muziek is top. Maar Ida vond ik qua script én cinematografie een stuk sterker. M'n 3.5* is naar boven afgerond.

Ziet er mooi uit en goed geacteerd maar het verhaal is dun en het einde afgeraffeld

Onze favoriet juist van Pac Festival.

Toch wel wat tegenvallende film vanwege het zeer magere verhaal. De beelden zijn prachtig, het acteerwerk is dik in orde, maar verhaaltechnisch stelt het maar weinig voor.

Vooral onder de indruk van de prachtige zwart wit beelden, dat was enorm fraai. Acteerwerk ook dik in orde waardoor ik wel werd gegrepen door het duo samen. Verhaal vond ik weinig boeiend waardoor een echte topscore uitblijft.

Cold war inderdaad. Ik werd er niet warm van.

Een oninteressante liefdesgeschiedenis tegen de achtergrond van een veranderend Europa. Het zal wel. Geen aansprekende lui waar je een gevoel van sympathie voor kon opbrengen. De liefde en passie kwam niet van de koude grond. Geen boeiend verhaal. Het is koud en kil. Kan er niks positiefs over vertellen. Oja toch wel, het duurde gelukkig niet al te lang.

De sterkste film van het PAC festival dit jaar wat mij betreft, al deelde zeker niet iedereen die mening. Of hij even sterk is als Pawlikowski’s Ida (2013) betwijfel ik, maar om dat goed te beoordelen zou ik beide eigenlijk moeten herzien. Voor nu genoten van een strak zwart-wit geschoten liefdesdrama tijdens de Koude Oorlog, dat voor mij allesbehalve standaard aanvoelde. Muziek speelt hierin een grote rol.

4*

Tegen de achtergrond van een turbulent Europa, waarin Oost en West in een koude oorlog zijn verwikkeld, verbeeldt Pawlikowski een koude oorlog tussen twee geliefden van wie zij haar zelfstandigheid wil bewaren na jarenlang volgzaam te zijn geweest. Klinkt complex, maar niet in de vertelling van Pawlikowski.

Het ontroerende verhaal over een gepassioneerde liefde vertelt hij koel en koud, met geen woord teveel, geen beweging teveel, geen oogopslag teveel, geen muziek teveel, geen kleur teveel (de film is in zwart/wit), geen kader teveel (3 bij 4), geen camerabeweging te veel ... Uitgebeend tot op het bot.

Vrijwel alle activiteit ligt bij de kijker die uit enkele gegevens in volle opwinding zelf het verhaal vertelt - wie hiervoor openstaat. Dit is zo'n film zonder opgeklopte muziek, zonder theatraal geacteer en voorgekauwde uitleggerigheid waaraan je af en toe behoefte hebt. Met precies voldoende gegevens in alle koelte opgediend. Onvergetelijk.

De voldoening na 86 minuten is intens. Robert Bresson heeft zijn opvolger gevonden.

Wint de grote prijs op het Film Fest Gent 2018!

De verhaalontwikkeling is onzinnig.
Man belandt in het kasjot wegens desertie. Vrouw verlangt naar man en probeert hem te redden door lichaam en ziel te verkopen aan de communistische minister van cultuur/demagoog/duivelsaanbidder.
Radeloos verwekt ze een ongewenst kind in de hoop op de vrijlating van haar getormenteerde wederhelft. Haar verzoek wordt ingewilligd zodat ze terug herenigd zijn. Samen aanschouwen ze een laatste keer het fresco van de madonna (?) in een Poolse kerkruïne, metafoor voor het verval van het christendom in een totalitaire staat, alvorens ze het drastische besluit nemen om uit het leven te stappen d.m.v. cyanide capsules. Elke Bresson aficionado zal beamen dat zo'n fatalistische actie contradictorisch is met het christelijke geloof (Bron: Mouchette en Le Diable Probablement). Zelfmoord is een hoofdzonde. De wonderbaarlijke "overkant" is op deze manier bijna onmogelijk te bereiken.

Mij kon Cold War niet bekoren. Geen verhaal, geen chemie, weinig gevoel. De muziek brengt nog wel wat gevoel maar vaak te jazzy (één van mijn minst geliefde genres). Een La La Land vond ik bijvoorbeeld ook helemaal niks. Verhaaltechnisch heeft dit zeer weinig om het lijf en dan moet je als filmmaker echt geweldige dingen doen om mij te overtuigen dat het een goede film betreft. Het probleem van deze film is dat het mij nergens heeft uitgenodigd om te worden opgezogen in de film. Het doet ook geen goed dat ik door geen van beide hoofdfiguren echt geboeid was (misschien nog een klein beetje door het mysterieuze karakter dat de vrouw aan de dag weet te leggen). Het enthousiasme omtrent deze film snap ik dus niet maar dat zal vast aan mij liggen.

Ik kan mij in grote lijnen wel vinden in het voorafgaande commentaar van Alathir. Ook ik werd niet warm of koud van deze film. Mijn voornaamste probleem is dat het verhaal draait om twee figuren, die op een heel rare manier omgaan met de gevoelens die ze voor elkaar hebben, al dan niet gedwongen door de omstandigheden tijdens de Koude Oorlog. Op geen enkel moment voelde ik mij verbonden met deze personages.

De muziek is wel oké, maar niet uitzonderlijk. Het beste aan de film vind ik nog de cinematografie in fraai zwart-wit. Mijn derde Pawlikowski inmiddels. Net als de twee voorgaande films, die ik van hem gezien heb, komt ook deze qua score niet boven de middelmaat uit.

Deze film gaf in zeer mooie zwart-wit beelden een mooi beeld van de periode 1949-1964 in o.a. Polen en Frankrijk. Het verschil destijds in Europa tussen het starre communistische oosten en het vrije westen was duidelijk te zien. Een van de hoogtepunten in het gedeelte dat zich in Polen afspeelde was het folklore concert dat de groep dames gaf ter ere van de grote communistische leider Josef Stalin. Bij het zien van het portret van de “man van staal” dat omhoog gehesen werd moest ik onmiddellijk denken aan een soortgelijke scène in de Russische film Burnt by the Sun uit 1994.

Tja, en dan de hoofdpersonages. Over Wiktor was ik niet zo enthousiast maar over de mooie blonde Zula des te meer. Haar zang- en danspartijen waren om van te watertanden zo mooi, vooral ook haar jazzy vertolkingen in de Parijse nachtclub en haar dansuitvoering van Rock Around the Clock van Bill Haley. Wat de love-story betreft van Wiktor en Zula; die is overigens in deze film voor mij niet het belangrijkste. Het is de schitterende cinematografie en uiteraard de persoonlijkheid Zula die deze film voor mij ver boven het gemiddelde doet uitstijgen.

4.0*

Pawlikowski’s filmstijl is een nieuwe viering van het verstillende zwart-wit dat Ida (2013) tot een succes maakte. Mede door de contrastrijke fotografie wanen we ons daadwerkelijk in het verleden. Cold War gaat nog een stap verder: de beelden resoneren niet alleen in een ‘traditie’ (zie dit Cine-artikel) van hedendaagse zwart-witfilms, ze verwijzen impliciet ook naar een grootheid uit de Europese arthouse-canon. Ergens halverwege de film glijdt de camera langzaam langs een kade, waaraan zich een haast mythisch schouwspel voltrekt. Een aantal koppels viert de liefde in de verte tussen water en land. Het mistroostige besef van afstand (de camera is op de boot geplaatst waarin Zula en Wiktor zich bevinden) wordt nog eens versterkt door de min of meer gelijke spanwijdten tussen de verschillende koppels en de trage beelddynamiek. Is dit het antigif voor de idyllische woestijnscène in Michelangelo Antonioni’s Zabriskie Point (1970)? Daar vervlochten de lichamen van verschillende stellen zich in de aanloop naar de onvermijdelijke destructie. Hier, in het zwart-wit van een verscheurd Europa, lijkt de scheiding van het begin af aan al bewerkstelligd: de liefde is conditioneel. Er is zelfs geen perspectief om te dromen, om in de romantiek te verdwalen voordat, pak ‘m beet, het muzikale geweld van Pink Floyd uitbreekt en de wereld ontploft. In Cold War staat de wereld zodanig op scherp dat Wiktor en Zula zich constant tussen vluchten en stilstaan bewegen. De scheiding is de norm geworden.

Volledige recensie (cine)

kevin_vp Niemand beweert toch ook dat de doodsverzoening hier christelijk van aard is of moet zijn?

Ik zie noch de verheerlijking noch de dubbele agenda. Ik ga de film nog wel herzien dus misschien dat m'n perspectief daarop nog verandert. Over de slotzin, heeft die per se verklaring nodig? Je kunt in 'beter' het Westen lezen dat zij nooit echt zullen bereiken. Ik zie hoe jij dat aan kunst en kerkruïne koppelt maar ben zelf niet overtuigd. Ik zie er geen kwaad in de zin op het niveau van leven/dood te houden ('aan de overkant' als een metafoor voor de dood) zonder dat de 'dubbele agenda' van de regisseur daarin een rol moet spelen.

Nja, mijn interpretatie is het hiernamaals. Polyinterpretabel dus... Ik koester geen wrok jegens religieuze geschriften, wel t.o.v. het instituut.

De westerse mentaliteit krijgt het trouwens ook te verduren, zij het op een subtiele manier. De decadentie en losbandigheid wordt bekritiseerd, de Eclipse bar (Antonioni) scène is daar een goed voorbeeld van.
De vlucht naar het westen leidde tot relatieperikelen en uiteindelijk een scheiding voor het koppel. De protagonisten zijn politieke zielloze archetypen schatplichtig aan de emotieloze onnatuurlijke acteursregie van Bresson/Straub. Rechtvaardig communisme blijft onuitvoerbaar zolang koppige mensen niet dogma's en egoïsme kunnen afzweren.

Hiervoor moet ik 'em nog eens zien, is een maand of twee geleden. Ik vond de teloorgang van volkscultuur (zie het begin) tov het intredende communisme zelf een stuk tastbaarder maar dat laat zich ook los van religie beschouwen. Muziek als expressiemiddel en de manipulatie daarvan. Ik denk niet dat Pawlikowski een politieke film heeft willen maken, ook niet impliciet. Dat is mijn impressie nu en ik zal zien of die nog verandert.

Two Hearts Four Eyes (het nummer uit de trailer) vind ik prachtig maar het verliest aan kracht omdat het zo vaak herhaald wordt. Muziek en dans overheersen de storytelling. Daardoor lukte het maar niet om meeslepend te worden. Ondanks dat toch een cinematografisch bijzondere film.

3,5*

Beauty! De Poolse versie van Caro Lenssen.

Ik werd naar de film gelokt door het mooie jazz-liedje in de trailer (en de hoge waarderingen van de critici) maar de film viel me tegen. Ik vond de film vooral moeilijk als in dat ik niet goed wist wat ik met de film c.q. het koppel waar de film over gaat aan moest. De film lijkt over een onmogelijke liefde te gaan: man en vrouw worden smoorverliefd op het eerste gezicht en doen daarna letterlijk alles om bij elkaar te kunnen zijn, maar als ze dan samen zijn maken ze ruzie en zijn ze doodongelukkig. Althans de vrouw is doodongelukkig bij Wiktor in Parijs en ik weet niet goed of dat komt doordat ze misbruikt is en daarom niet goed in relaties is of doordat ze heimwee heeft naar Polen. Ze gaat in ieder geval terug naar Polen, hetgeen suggereert dat ze sowieso meer van Polen houdt dan van Wiktor (eerder vluchtte ze al niet samen met Wiktor uit Polen). Wat ook niet helpt is dat ze allebei met allemaal andere mensen trouwen als ze niet bij elkaar zijn. En Wiktor riskeert wel de doodstraf om bij haar te zijn, maar heeft het ook niet makkelijk met haar want zij is nogal een pittige tante en heel moeilijk. Alles in hun relatie is heel moeilijk. Ikzelf hou persoonlijk al niet zo van moeilijke mensen – ik heb ook niet de behoefte om me in hen te verdiepen maar laat zulke mensen liever in hun sop gaar koken – en echt boeiend, laat staan spannend, wordt de film ook niet. Ik voelde de passie niet tussen Wiktor en Zula c.q. de film gaf me te weinig informatie over hun motieven waardoor ik niet werd meegesleurd door hun emoties en avonturen. De film gaf me vooral vraagtekens over waarom ze allemaal zo moeilijk doen.

Dat het liefdesverhaal afspeelt in de Koude Oorlog, waarnaar ook de titel verwijst, levert ook fysieke barrières op voor de liefde tussen Wiktor en Zula en zal tevens metaforisch zijn bedoeld voor de emotionele moeilijkheden voor hen om een (gelukkig) stel te vormen. Al dit moeilijke gedoe is denk ik romantiek voor gevorderden en gaat een beetje boven mijn pet als simpele man, althans het is niet mijn soort film. Wel is het volksliedje Dwa serduszka en dan vooral het jazz-arrangement ervan heel mooi.

Ik denk dat de film meer zal herinnert worden door zijn reis door de muziek i.p.v. het romantisch verhaal tussen beide hoofdrolspelers. (misschien dat de hoofdrolspeelster ook blijft hangen)