Zimna Wojna (2018)

Titel = Cold War...

een liefde als een koude oorlog ja. In mijn ervaring gaat het in deze film altijd meer om de relatie dan om de context, ook al kunnen de twee hier absoluut niet zonder elkaar. De titel op zichzelf is daarmee echter nog op geen enkele manier een eenduidige indicator voor toon dan wel boodschap.

In mijn ogen heeft de film juist veel meer een symbolisch karakter, waarbij het liefdesverhaal eerder als kapstok dient. Het valt mij op de mensen die de film iets minder vonden, teveel op het (inderdaad licht ongeloofwaardige) liefdesverhaal concentreerden of er juist teveel een politieke boodschap in zagen. Imo beeldt de film prachtig het thema van vervreemding in een ander land/cultuur uit, in dit geval in een koude oorlog setting.

Sprekend in dit geval is de slotzin "Aan de overkant is het mooier/beter". Doorheen het begin van de film zijn de hoofdrolspelers op zoek naar hun culturele identiteit, welke door het regime en zijn machinerie in de kiem gesmoord wordt. Hun kunst bloedt doodt, vandaar ook de oude fresco's in de kerk, kapotgeschoten door de recente geschiedenis. In hun zoektocht naar culturele vrijheid hunkeren ze naar het westen. Eens daar aangekomen echter dienen ze zich figuurlijk (de alternatieve Franse jazzversie van het folknummer) en letterlijk te verhoeren. Wiktor speelt alleen achtergrondmuziek, terwijl Zula zich ontheemd voelt en losbandig wordt. De kritiek op westerse mentaliteit is striemend, zolang de buitenstaanders zich conformeren dulden we ze als getemde exotische vogels in een gouden kooi. Eens terug in de Sovjet Unie echter, zien ze dat ook daar geen thuis voor hen meer is.

De slotzin raakt voor mij dus eerder het thema vervreemding aan, en heeft minder een christelijke boodschap zoals gesuggereerd door kevin_vp. De boodschap is sarcastisch, het is nu eenmaal niet mooier aan de overkant.
Voor mij een prachtfilm, niet in het minst door de geweldige cinematografie en soundtrack. Slechts enkele licht karikaturale uitschuivers in het plot onthouden mij van het volle pond te geven.

Ik ben het op vele punten met je eens. Het verlies van nationale culturele identiteit, de communistische propaganda/censuur in Polen en de commercialicering van in dit geval traditionele folk/Jazz muziek in kapitalistische westerse landen zijn allemaal belangrijke thema's in deze filmische parabel. Maar als die eindconclusie cynisch of sarcastisch bedoeld is zou dit afbreuk doen aan het geheel temeer omdat hij deze fatalistische finale ensceneert op een idyllische haast paradijselijke locatie (landweggetje langs kerkruïne en uitgestrekt veld). Hiervoor moet je een erg zwarte verbitterde wereldvisie hebben. Als je het repertoire van Pawlikowski goed bekijkt zie je dat bijna al diens producties gelardeerd zijn met Christelijke symboliek. Op de Wikipedia pagina staat: Pawlikowski grew up as a Catholic and considers himself one up to this day. Alleen de kunstenaar heeft het antwoord in pacht. Het verhaal is afgehaspeld zodat er te weinig aandacht is voor de chemie tussen de geliefden en hun beweegredenen vaak onduidelijk zijn. De elliptische montage is vervelend.

Dat zou heel goed kunnen, Domi Jacques, al werd ik in dat opzicht wellicht misleid door een introductie tot de film waarin werd opgemerkt dat Pawlikowski zou hebben gezegd dat de film een liefdesverhaal is (en dat men er niet te veel achter moet zoeken). Maar evengoed is het duidelijk dat de film over grenzen en vervreemding gaat: over het verlies van geloof waardoor we allemaal individualistisch zijn geworden en niet meer samen kunnen komen (we zijn allen eilandjes geworden; de film suggereert dat alleen trouwen voor de kerk echt waarde heeft) en/of het verlies van culturele identiteit c.q. authenticiteit omdat de moderniteit (zowel communisme als liberalisme) ons allen 'hoeren' heeft gemaakt. Net als de Koude Oorlog deed qua volkeren zijn we afgesneden van de ander en van onszelf. Maar in plaats van ons enigszins te sturen hierin geeft Pawlikowski ons slechts minimale hints en schotelt hij ons bovenal een vreemd, inderdaad wat ongeloofwaardig liefdesverhaal voor. Dat vind ik dan weer niet zo sterk.

De film is geïnspireerd door de push/pull-liefde tussen Pawlikowski's ouders, wat i.m.o. alles behalve een kapstok is. Neemt niet weg de lagen die Domi Jacques benoemt er absoluut ook inzitten. Ikzelf zie de vervreemding als een (inderdaad) centraal thema dat op meerdere niveaus doorwerkt. Relatie, natie, (muziek)cultuur, puur stilistisch. De elliptische structuur vat de continue vervreemding perfect. Hetgeen Kevin hierboven aangeeft te missen, missen de personages zelf ook. Een gebrek aan kennen. Een constant aantrekken en verwijderen. In zo'n gevoelsfilm is een ombakend motief toch het laatste waar je je aan moet willen conformeren?

Quote uit interview Pawlikowski in releasemateriaal:

Op basis van de trailer was ik benieuwd naar deze film, met name door de fraaie zwart-wit beelden en de (jazzy) score. Tegelijk was ik er bang voor dat deze film me zou tegenvallen en (helaas) bleek dat ook zo te zijn. Hoewel de score en de (inderdaad) prachtige cinematografie punten scoren, blijft het script in sterke mate achter daarbij. Een film die mij qua verhaal (uiteindelijk) volkomen koud laat, is voor mij dan ook geen goede film. Regisseur Pawel Pawlikowski heeft het de kijker niet moeilijk willen maken: Cold War is simpelweg een liefdesverhaal over twee Poolse geliefden die elkaar ten tijde van de koude oorlog aantrekken en afstoten, een relatie zoals de regisseur die blijkbaar ook bij zijn eigen ouders heeft ervaren. Een politieke boodschap of anderszins zou er dus niet zijn, al kun je dat op basis van de dialogen en beelden anders ervaren. Ik ga gemakshalve uit van het verhaal van de regisseur. En in dat geval vraag ik mij echt af wat nou zijn bedoeling was met het vertellen van dit (in mijn beleving saaie) verhaal. Als het wel zijn bedoeling was om indirect ook een andere (politieke) boodschap mee te geven, dan is hij wat mij betreft in die missie niet geslaagd. Nee, niet aan mij besteed, deze film.

De film heet in zwart-wit te zijn, maar ik vond het eerder grijs-grauw, dat op zich wel bij de sfeer van de film paste, maar visueel erg saai is. Terwijl ik zwart-wit normaal erg mooi vind.

Ook inhoudelijk wist de film me niet te raken. Dat komt vooral doordat de film erg episodisch is met grote tijdsprongen en ik kreeg daardoor nooit binding met de hoofdrolspelers. Als in de tweede helft dat centrale koppel en hun relatie centraler komt te staan verloor ik de interesse in de film. Dan kan er nog wel wat worden gezegd over vervreemding, en de film is inhoudelijk best boeiend, maar als kijkvoer was het hem niet meer voor mij.

Jammer, want het eerste deel is prima met veel dans en volksmuziek die mooi en soms fijn krachtig is. De film draait minder om emotie maar meer om beelden en sfeer en doet dat dan beter, maar dat is slechts en halve film. 2,5*.

Wiktor [Tomasz Kot] en Irena [Agata Kulesza] reizen eind jaren '40 naar Polen in een zoektocht naar talent voor een theatershow waarin ze volksmuziek in hun puurste vorm willen tonen. Wiktor is onder de indruk van Zula [Joanna Kulig], ook al (of juist omdat) ze mogelijk anders is dan ze zich voordoet. Wat volgt is een complexe relatie gedurende een aantal jaren, waarbij het contrast tussen het leven aan weerszijden van het IJzeren Gordijn zorgt voor kenteringen in die relatie. De twee hoofdrolspelers zijn uitstekend in deze fraai gefilmde karakterstudie - niet alleen van de centrale karakters - met prachtige muziek en bijbehorende optredens als extra reden om deze film te zien.

Natuurlijk ga ik geen cijfer geven als je bij t begin al wegloopt.

Maar t was voor mij niet uit te houden al die vals zingende amateurs die werkelijk boven mn pijngrens zaten; werd horendol! Hoe ik t nog een klein kwartier volgehouden heb? Kikka niet snappa.

t Verhaal dat zich hier uit ontwikkelt zal best heel mooi zijn, maar een mens zó erg pijnigen aan t begin van een film gaat mn verstand te boven.

Snel naar huis en Pink Floyd draaien, en het net uitgekomen 592 pagina's dikke boek over hun 179 songs lezen/bestuderen. Niet dat Pink Floyd nou geweldig goeie zangers had, maar ze waren in elk geval functioneel in de geniale muziek, en ook niet vals of boven een pijngrens.

Laat muziek en zang over aan mensen die het kunnen.

Overigens was mn punt van weglopen toen ze ook nog es begonnen te dansen.

Winnaar van de European Film Awards (beste film, regie, actrice, script en editing).

Trouwens, als je langer had gekeken had dan had je nog kunnen genieten van mooie jazzy muziek én Rock Around the Clock van Bill Haley. Net zo populair destijds - in het Westen althans - als de muziek van Pink Floyd nu.

Oh ja, voor ik het vergeet te vermelden; de uitverkiezing van Cold War als beste Europese film van 2018 vind ik meer dan terecht.

Het zag er mooi uit en de eerste helft was zeer veelbelovend, al wist ik nog niet precies wat die belofte inhield. Daarna werd het verhaal snel afgehandeld, een keuze die ik niet helemaal begreep. Door de handelingen van de hoofdpersonen snapte je dat hun liefde diep moest zitten, maar ik merkte dat op geen enkele andere manier. Een liefdesfilm waarbij je die liefde als kijker niet voelt, dat werkt niet.

De muziek vond ik trouwens prachtig. Ik zie hierboven het woord 'vals' een paar keer vallen. Ten onrechte. Dit type volksmuziek maakt veel gebruik van dissonanten, wat voor ongeoefende oren inderdaad vals kan klinken, maar voor wie ervaren is (of ermee is opgegroeid) juist natuurlijk klinkt. Kwestie van gewenning.

Ik vond die volksmuziek juist prachtig, dat zalvige jazzy van later een heel stuk slapper

Deze film deed het niet voor mij. Hoewel ik best overtuigd ben van de kwaliteiten. Zitten ook mooie en poëtische beelden in. Vooral het slot vond ik sterk. Maar is voor mij toch te veel een donkere kamer waar ik het knopje van het licht niet kon vinden. De film en de protagonisten krijgen mij gewoon niet in hun greep. Kon ook de titel eigenlijk niet terugvinden in de film. Moest denken aan 'De ondraaglijke lichtheid van het bestaan'. Maar die film is honderd keer beter.

Teleurstellende film over een teleurstellend leven.

Man raakt gedesillusioneerd door het corrupte communisme. Man vlucht naar de grote belofte van het Vrije Westen, maar raakt daar ook teleurgesteld door het verval van waarden. Man ziet in liefde niets dan onvervuld verlangen. In reactie wordt de man nostalgisch naar een geïdealiseerd verleden, wordt cynisch en onverschillig, en ziet uiteindelijk geen andere uitweg dan een vlucht naar de ultieme 'andere kant': de dood. Hoe verrassend, dit alles blijkt ook nog eens een "metafoor"...


Man raakt teleurgesteld in de film (en vlucht naar de uitweg uit de bioscoop).

Zucht, heb ik weer. Neem ik mijn buurvrouwtje mee naar een hoog gewaardeerde film in zaal 1 van Eye - Amsterdam. Prachtige zaal, subliem mooi hifi-geluid. Is het gewoon een film van nix. Grauw, saai, kaal, nietszeggende woorden, tergend traag, lelijke muziek. Slaat nergens op. Twee geliefden uit Polen die elkaar eens in de paar jaar zien. Je ziet een jaartal met een plaats in Europa. Daarin zien de twee geliefde elkaar passioneel. Volgende jaartal en weer een andere plek, vallen ze elkaar weer in de armen en vertellen elkaar summier wat ze zoal meegemaakt hebben in de voorbije jaren. Volgende scene, weer een jaartal verderop....en zo gaat de film verder. Wat een lege en vooral ondiepe film. Keek net nog even naar de trailer, zelden een misleidendere gezien. Alle hoogtepuntjes door elkaar. En daarin ook de meest mooi klinkende muziek, de rest stelt teleur of is irritant. Ik geef geen "1" omdat de camera het wel goed vast heeft gelegd.

Mooi geschoten en het verhaal is ook wel mooi. Maar ik vond de film te traag en eerlijk gezegd bij vlagen best saai. Het constant hoppen in tijd vond ik ook maar niks. Denk dat de film beter was geweest als ze misschien specifiekere momenten hadden uitgekozen en verder uitgewerkt.

Nipte 3*

Mooi liefdesverhaal en mooi gefilmd maar wel redelijk saai.

Plus: Prachtig vastgelegd. Hele fijne poolse meerstemmige zang, mooie en goede hoofdrolspeelster.

Tegen: Je moet teveel zelf invullen om het gepassioneerd te laten zijn. Ondanks dat onze hoofdrolspelers tot elkaar zijn "gedoemd" voelde ik weinig passie. Ook tegen: Jazz, met name die zwijmeljazz.

Helaas, na alle schitterende recensies had ik meer verwacht.

OostEuropese intellectuelen die in ballingschap in het sensuele, rebelse Parijs van de jaren'50 in zwart-wit jazzmuziekjes maken.

Wat heeeeerlijk highbrow allemaal hahaha.

Maar eerlijk is eerlijk, het is best wel geslaagd, met name door de prachtige beelden en die Zula is ook wel een fijne voluptueuze verschijning die precies in deze film past.

Best apart. Aan de ene kant voelt de film door de vele sprongen in de tijd en een verhaal en twee hoofdpersonen die te veel als symbolisch overkomen wat afstandelijk, aan de andere kant loopt de film over van een troosteloze sfeer en zitten veel losse scènes vol gevoel. Denk dat Pawlikowski een hoop te danken heeft aan zijn goede acteurs. Vooral Kulig valt erg op in een temperamentvolle rol.

Misschien voorkomen die tijdsprongen ook wel dat de onmogelijke liefde tussen twee zo wezenlijk verschillende personen niet heel irritant wordt. Want dat zijn onmogelijke liefdes nog wel eens in films vind ik. En de film wordt door de weer minimalistische aanpak ook geen zagerig lang melodrama. Prachtige muziek en stemmig zwart-wit ook overigens. 3.5*.

Een reeks fraaie, uitstekend geacteerde scènes die elkaar in staccato aflossen, tezamen een schrijnend en ontroerend beeld schetsend van een gedoemde relatie. Het Poolse levenslied laat zich niet vertalen in het Frans. Een kleine Nostalghia.

Ik had wel herhaaldelijk de gedachte 'nou, had nog maar even blijven hangen, dat ging best lekker' als Pawlikowski ons al weer voortjoeg naar de volgende episode. Je staat in anderhalf uur weer buiten. Dit had best langer gekund, is mijn gevoel.

Maar misschien vergis ik me daarin. Hier gaat nog wel een herziening van komen.

Wanneer politieke, propagandistische bemoeiingen het repertoire en de houding van een zanggroep bepalen , wordt de eerste wig gedreven tussen de liefdesrelatie van Zula en Wiktor.
Film die de nadruk legt op het kille klimaat tussen het veramerikaansd West-Europa en het strenge Oostblok waar de minste verdenking nare gevolgen heeft, tijdens de vijftiger en zestiger jaren.
Dit laatste maakt eigenlijk meer indruk in de film dan het liefdesverhaal op zich. Indruk maken ook de nette, fraaie beeldcomposities. Ook de optredens van het koor zijn smaakvol gebracht en op het acteerwerk valt er niets op aan te merken.
Bijzondere film, zonder veel tierlantijntjes waarbij de cineast recht op de indrukken die hij wil weergeven afgaat.

(Gezien op 19/12/18)

Een film die een Oscar krijgt voor de beste regie, die 'slechts' 88' duurt en in zwart-wit is. Een meesterwerk.

Beelden om in te kaderen. Muziek, die de zelfvernietigende liefde tussen Zula en Wiktor samenbindt.

Hoe dramatisch kan een liefde zijn. Passie brengt geen gemoedsrust. Als gevoelens met mensen op de loop gaan, verliest de rede en zijn de gevolgen soms niet te overzien. Kunnen mensen zichzelf dan wel in de hand houden? De wegen van de liefde zijn ondoorgrondelijk. Bitter en zoet.

Een geweldig goede film!!

“Now I'm yours. For ever and ever.”

Knap gemaakte film van Pawlikowski. Zimna Wojna laat zien in wat voor wereld de Oost-Europeanen moesten leven net na de Tweede Wereldoorlog, en in de jaren 50 en 60. Maar de film is nog meer een verhaal over de onmogelijke liefde tussen Wiktor en Zula.

Met elkaar leven lukt niet, maar ze kunnen ook duidelijk niet zonder elkaar. Door omstandigheden en het politieke klimaat lukt het ze niet om rustig samen te leven, maar ook door hun botsende karakters. Knap gespeeld door Kot en Kulig. De cinematografie is schitterend, en ook de production design, kostuums en muziek zorgen voor een sfeervolle en zwaarmoedige film. Het einde is wel heel pathetisch en zwaarmoedig, maar aan de andere kant had ik ook niet anders verwacht.

Inderdaad vooral een liefdesverhaal, dat goed gebruikt maakt van de context: Zula voelt zich alleen thuis in het communistische Polen, terwijl Wiktor daar juist niet kan blijven. Beiden offeren zich om beurten op, totdat ze alleen elkaar nog hebben maar geen plaats om te leven. Daarbij zijn de hoofdrolspelers overtuigend samen. Vooral Joanna Kulig maakt indruk door een soort vrouwenfiguur a la Godard neer te zetten. Meer dan in Ida vond ik het tevens goed verteld, ook in de meer fragmentarische scenes, omdat Pawlikowski voor andere momenten genoeg tijd inruimt en de film daarom nooit gehaast voelt. En dan is er nog de fraaie cinematografie. De dronken dansscene is bijvoorbeeld geweldig in beeld gebracht, met focus op het blonde haar. Ook de kadrering vond ik weer opvallend sterk. Tenslotte mag de muziek niet onvermeld blijven. De jazz-versie van dat bergliedje (in het Pools dan) was echt prachtig. En het zegt ook wel wat dat vrijwel het volledige biosooppubliek bleef zitten tijdens de aftiteling tot Glenn Gould uitgespeeld was. Cold war is meer zeer goed bevallen en neigt naar de vier sterren, alleen mist het daarvoor toch een beetje een climax.

Waar kan ik de volledige soundtrack op cd vinden aub?

Mooi gemaakte film in zwart-wit, wat de sfeer ten goede komt.

Maar het verhaal kon mij amper boeien.

Wel goede muziek en redelijke vertolkingen.

Momenten heel erg mooi in elkaar gezette film, Prachtige beelden en op een prettige fragmentarisch wijze wordt het verhaal vertelt. Alle karakters en hun scènes zijn eigenlijk overbodig voor het verhaal (zoals ware geliefden alleen genoeg hebben aan elkaar en de rest van de wereld er niet toe doet). Het enige wat ervoor zorgt dat ik dit niet een meesterwerk vind is het verhaal en inhoud van de film op zichzelf.

Dus mooi gemaakte (regisseerde) film, maar verhaal is een duizend in dozijn.