A Quiet Place (2018)

Ik heb altijd een leuk vast vriendengroepje waarmee wij bioscoopfilms bezoeken, en dan zijn de horror films vaak het populairst bij ons, ook al weten we dat ze vaak floppen omdat ze de idealistisch willen overkomen maar, we gaan vaak weer met moed en vooral veel plezier naar de bioscoop en dat was ook met deze film ook, ook al wisten we voor de helft niet wat we konden verwachten bij ‘A Quiet Place’. Maar wat was deze film machtig in zijn eigen sfeer, en zitten we weer in de silent fase waarbij de film industrie natuurlijk ooit mee is begonnen (alleen was het niet zo stil als toen destijds natuurlijk). Toch vond ik ‘A Quiet Place’ een uitdaging, een uitdaging voor ons om uit te kijken maar ook voor John Krasinski om het zo goed te doen en te maken, dat de film van begin tot eind boeiend was om naar te kijken en te volgen, en dat de film niet inkakt door de stilte.

En dat wist John Krasinski goed op te pakken, deze uitdaging en dat ging hij ook aan. De film begint goed, stelt een sfeertje op en laat al vroeg weten dat deze film erg stil gaat worden, waar hij ook naar doelt. De opening begint goed, met een al verlaten wereld en een echte leuke setting die dit ook achter laat. De ontmoeting met de familie zit er ook al leuk in, en dan begint de film echt héél sterk, voor het donker thuis komen maar vooral stilte maar, we ontmoeten ook de eerste fouten die vooral door de kinderen gemaakt worden.

“Who are we if we can't protect them? we have to protect them.”

Angst is iets wat de film over moet laten komen, het leven in angst en stilte waarbij elk geluidje cruciaal word en dat is vaak erg lastig, vooral voor de kinderen. En dat is gelijk ook weer te zien waarom ik geen fan ben van kinderen in films, en vooral niet in horror films. Ze krijgen vaak de rol van de personen die het verpesten, en dat had ik ook met deze film. Toch is het best riskant wat Krasinski doet, hoe werkt hij zich goed uit bepaalde situaties, en dan ben ik het inderdaad ook wel eens met het feit dat John het prima heeft verwerkt. Al had ik persoonlijk gezien dat dit eerste deel de aanval van de wezens op aarde voort zou zetten, dus toen het nog bevolkt was en de mensheid nog op de aarde rond zwerven want hoe deze film zich afspeelt zitten er altijd vraagtekens bij die je niet weg kan tekenen. Hoe zijn de wezens op de aarde gekomen? Hoe heeft de mensheid er tegen gevochten en hoe is deze familie overgebleven of beter gezegd, hoe hebben hun de aanvallen overleeft met hun kinderen.

De cast van de film vond ik persoonlijk wel aardig geslaagd, zo spelen vooral John Krasinski en Emily Blunt erg sterk. Maar verder is er ook helemaal geen cast te bekennen aangezien we eigenlijk geen enkel persoon tegen komen in deze film dan de familie Abbott die wisten te overleven. De kids waren leuk maar niet een bepaalde toevoeging.

Het verhaal was redelijk, we volgen de familie net na de aanval van de monsters, oftewel 82 dagen na de aanval. Ze zijn opzoek naar rantsoenen om verder te overleven op hun boerderij. Het kleine van het stel is wat aan het rondrennen en vind een ruimteschip die hij wel graag wil hebben, deze nog bijna laat vallen en na een zegje van vaders gaan ze terug. Regan geeft het schip toch weer terug aan haar broertje die vervolgens de batterijen mee neemt, wat niet mag. Bijna thuis stopt hij de batterijen terug en staat als zo’n irritant kind met zijn schip te spelen, die geluid maakt. Hier krijgen we de eerste ontmoeting met de wezens die als blinden door het leven gaan, ze horen alles super strak en jagen door middel van hoor op de mensheid, op wezens eerder gezegd.

Nu zitten we ruim vierhonderd dagen verder en je kan voelen dat er een spanning heerst in de familie. Regan neemt het haarzelf ontzettend kwalijk en is bang dat haar familie dit ook doet, vooral haard vader. Evelyn is weer hoogzwanger, iets wat ik niet snap als je in zo’n wereld leeft maar goed, ze is zwanger. We gaan verder door het leven, de spanning loopt wat hoger op. Ze komen wat vaker in aanmerking met de wezens en ze maken constant een paar stomme fout waardoor de wezens komen.

Wanneer Evelyn moet bevallen gaat het eigenlijk totaal mis, de jongens zijn weg om te jagen en Regan is boos weg gelopen naar de brug. Evelyn voelt de weeën aankomen en wil de rode lichten aan zetten en daarna alles klaar maken om te bevallen. Echter wanneer ze naar beneden loopt stapt ze in een spijker waarna ze iets laat vallen en dit trekt vervolgens de wezens aan. Ze moet nu zien te overleven na de bevalling als Lee samen met Marcus op tijd aankomen. Marcus moet het vuurwerk ontsteken en dan is het overleven om niet gedood te worden waarna Lee zichzelf laat vermoorden om de kinderen te laten overleven. Ze weten te ontsnappen en naar het huis te gaan waar ze wederom weer worden aangevallen, omdat de wezens blijven jagen op plekken waar ze geluiden hebben gehoord. Hier staat nu de hele familie en Regan merkt op dat haar gehoorapparaatje de wezens afschrikt door middel van een pieptoon. Hierna weten ze monster mee uit te schakelen maar na het geweerschot komen de andere twee er ook aan als ze het ene monster vermoord hebben en eindigt de film eigenlijk met een goeie open eind.

“Your father will protect you. Your father will always protect you.”

Ja, ik ben dan toch nog wel redelijk fan van ‘A Quiet Place’ die voor 90 minuten echt niet lang is, beter het is precies een goeie lengte om deze film niet dood te maken en nog interessant en een leuke zit er uit te persen. Ja, dit was een leuke bioscoop bezoek, alleen ben ik nog steeds anti tegen de films die mensen alleen laten schrikken door middel van een hard geluid, de monsters zagen er best goed uit en waren mooi afgewerkt. En dan is ‘A Quiet Place’ best een strakke film die op een mooi niveau weet af te spelen en me wist te boeien.

4.0*

Snel kijken dus .

Na de goeie verhalen heb ik A Quiet Place ook maar in de bios meegepakt, en inderdaad, het is een alleraardigste thriller/horror. John Krasinski en zijn familie leven in een soort van postapocalyptische wereld: de precieze details zijn niet heel relevant en worden ook niet uit de doeken gedaan, maar er is een soort van invasie geweest van monsters, die een groot deel van de mensheid afgemaakt hebben. Deze mini-predators zijn compleet blind, maar jagen op het gehoor: ieder (hard) geluid kan funest zijn. Met deze achtergrond bouwt Krasinski een zeer solide thriller, die nergens echt verrast maar die goed doortimmerd in elkaar zit.

Al in het begin wordt de sfeer en de dreiging goed duidelijk gemaakt als een van de kinderen opgegeten wordt. De nadruk op stil zijn, gebarentaal en de dreiging dat elk geluid dat je maakt je laatste kan zijn, werkt de spanning goed in de hand. Er komt ook wel wat familiedrama voorbij, maar dat heeft gelukkig niet de overhand gekregen in de film. In wezen gebruikt Krasinski veel elementen van zombiefilms, en ook komen er veel jumpscares voorbij. Niet superorigineel, maar er hangt wel continu een dreigende, onderhuidse spanning van een gevaar dat elk moment toe kan slaan als je even verslapt. Krasinski, Blunt en ook de kinderen weten dat ook goed over te brengen. Kortom, de originaliteitsprijs gaat de film niet voor, maar als horror-thriller-drama is A Quiet Place gewoon een hele geslaagde film geworden.

wow hij is gewoon al geweest. Ik Wil Ook!

Precies, los met die Cineville-pas John Milton!

A Quiet Place

Dit is weer eens een film die qua horror-orginaliteit de boventoon voert, wat knap genoemd mag worden aangezien het ‘uitgestorven wereld’ element meer dan eenmalig wordt gekozen als onderwerp in films. Origineel is het stilte onderwerp hierin, elk geluid is fataal. Automatisch levert de film hiermee veel schrikmomenten af, en een gierende spanning. Het is een vlotte wegkijker die je na de eerste vijf minuten, waarin het even inkomen is, niet meer los laat.

Gelukkig duurt ie ook anderhalf uur, aangezien mijn blaas op springen stond.

Sterke horror-sci fi.

Klopt. Origineel zeer zeker. Maar kan me maar niet losmaken van hoe het nu zit met 'leefgeluiden'. Zij moesten toch ook wel een keer naar de wc. En hoe zit het dan met wassen, tanden poetsen, haren wassen? Valt er nooit een blik of mes kletterend op de grond? Zelfs kuchen en eens niezen is toch normaal......als dat kon waarom dan niet fluisteren? En in het dagelijks leven begint een baby begint zomaar te huilen of zelfs te krijsen net wanneer het niet uitkomt. Vraag me trouwens af warom ze nog kiezen voor een vierde kind in deze omstandigheden. Normaal zoek ik die spijkers niet op laag water omdat het altijd film blijft. Maar het voegt voor mij gewoon niet, sterker nog, het begon behoorlijk te irriteren. Helaas.

Ja ben het met je eens. Dat soort dingen zouden je filmervaring kunnen verpesten. Net zoals met het moment in de graancilo, als je weet wat ik bedoel.

Bij mij hebben deze ‘plotgaten’ de filmervaring niet kunnen bederfen. Eigenlijk denk ik dat je dat soort plotgaten in bijna iedere film wel kunt zoeken, concluderend dat deze voor jou extra roet in het eten hebben gegooid. Het viel te vergeven enerzijds, anderzijds snap ik je.

‘A Quiet Place’ could have been a ‘Cloverfield’ movie

Gelukkig niet zeg. De film staat prima op zichzelf.

Vraag me inderdaad af wie in godsnaam voor nog een kind kiest in dit soort omstandigheden. Een krijsende baby lijkt me toch al snel een doodvonnis. Het kan natuurlijk zijn dat de vrouw al zwanger was voordat de vreemde wezens op Aarde terecht kwamen (ik heb de film nog niet gezien), maar anders is dat toch een behoorlijke plothole.

Ik kwam tot hier...

En toen, viel je computer uit?

Dit is bij uitstek zo'n film die ik echt geen tweede keer hoef te zien, maar die voor eenmaal wel uitstekend is. Bijzonder ook dat het in de bios zo stil was. Alsof men begreep dat je gewoon je mond moest houden. Dan heb je het als regisseur goed gedaan. Direct al in de eerste scène de sfeer neerzetten zonder al te veel achtergrondinformatie en die spanning blijft de rest van de film. Een film vol goede ideeën die nog beter zijn uitgewerkt. Op momenten enorm spannend, op andere weer teder en lief maar altijd met het onheil dat erboven hangt. Fraai production design en goed spel van de acteurs.

Ja, er zijn wat puntjes op aan te merken zoals ook hierboven al vaak genoeg is aangegeven. Men is niet altijd even consequent met geluiden en daarnaast moet je als kijker erin meegaan dat men verder nooit een hard geluid maakt. Ook het feit dat men vanuit de regering of het leger, die ongetwijfeld veilig ondergronds op veel plekken zitten, nog niet erachter is gekomen wat de zwakke plekken zijn is niet heel geloofwaardig. Maar het lef van de makers en het frisse van de film verdienen een hoog cijfer. 4,0*.

Een kennis vroeg vanmiddag of ik vandaag mee zou willen naar deze film. Kom nu net uit de bios. Ik vind het opzich geen slechte film, maar er blijven een hele hoop vragen niet beantwoord, zoals: waarom zijn die monsters hier en waar komen ze vandaan. Je moet het dus maar doen met het gegeven dat ze hier zijn en niet waarom punt uit. Ik vind het ook erg dom dat ze besluiten een baby te nemen terwijl ze weten dat dat heel veel geluid gaat makenverder zijn er ook nog een hele hoop erg goede schrikeffecten waardoor je echt helemaal je stoel uit springt. Het is ook erg spannend en soms zijn de jumpscares totaal onverwacht. Het verbaasd mij ook wel dat michael bay heeft meegewerkt aan deze film, er zijn namelijk helemaal geen explosies behalve dat vuurwerk. Het einde is ook erg verrassend want die vader offert zich op. Verder is het wel een origineel en spannend verhaal. Het acteerwerk is ook gewoon prima.

Nee... ik vond het een erg goed begin en ik was bang voor spoilers over dat vriendengroepje...

John Milton schreef:

(quote)

Ja, dat is inderdaad wonderlijk, hij is geen millennial die simpelweg niet meer in staat is om een langere tekst aandachtig tot zich te nemen

Het was een klein statement dat deze film een beleving is, waar woorden eigenlijk niet toe doen. Ik ben nog onder de indruk en ga hem nog een tweede keer zien... punt...

Sorry dat zijn 3 punten...

Doe ik het weer

Leuk en ethisch in één zin, vind ik een beetje Rivella light.

Maar, een halve ster voor Monty Python and the Holy Grail?!

I rest my case...

Nou, ik heb eigenlijk helemaal geen zin om een te lang verhaal te typen want veel is al gezegd.
Ik heb hem vanavond gezien en ben toch wel blij verrast. Goede spanningsboog, karakters zijn likeable en ja hier en daar zitten wel wat voorspelbare dingetjes (kapotte traptrede bijvoorbeeld) maar dat heeft me totaal niet gestoord.
En ja, de zwangerschap. Tja.
Als ik me zou verplaatsen in die situatie zou ik dus écht niet zwanger raken. No way. Ik dacht wel: Ze hadden zoveel spullen en materialen dat ze vast ook wel ergens voorbehoedmiddelen hadden kunnen meenemen, maar enfin. Het maakte het verhaal net iets smeuïger natuurlijk.

Goed en geloofwaardig geacteerd, met name ook door de kids. Dikke 4*

Goed, maar niet geweldig. Geforceerde schrikmomenten en domme dingen. Bijvoorbeeld een jongetje van 4 die begrijpt hoe een speelgoedraket op batterijen (Plus en min) werkt. Daar is overigens niets mis mee. Maar hij heeft overduidelijk in de gaten dat hij stil moet zijn, anders zou dat jong wel continu praten. Daarom erg vreemd dat hij dan toch die spaceshuttle aanzet en dus ook de batterijen er weer correct heeft ingedaan. Terwijl het hem echt wel duidelijk is gemaakt dat hij stil moet zijn en dat dus ook was. En waarom wil je in deze wereld nog een kind ter wereld brengen? Ze hebben nog 2 kinderen over, dus waarom alsnog een derde? Met al die risico's! En waarom waarschuwt ze haar kinderen niet voor die uitstekende spijker waar ze eerder zelf instapte?

Tot zover mijn negativiteit. A Quiet Place zet een overtuigende/geloofwaardige wereld neer waarin er kennelijk wezens op aarde zijn gekomen die niet erg vreedzaam zijn en dus alles kapot maken wat geluid maakt. En dat we heel erg bang voor ze moeten zijn wordt al vrij snel duidelijk! We volgen een kwetsbaar gezin en ik kon mezelf er eigenlijk al meteen mee identificeren. En telkens wanneer ik dacht er mag wel weer iets spannends gebeuren, dan gebeurde dat ook. De wezens zijn erg goed gemaakt gelukkig en ik had echt het gevoel dat ze daar daadwerkelijk waren! De film is voor 95% zonder dialoog en dat is erg treffend. En je wordt als kijker midden in een situatie gegooid en je hebt eigenlijk geen idee wie, wat, waar, waarom? Dat werkt goed!

De film doet mij denken aan It Comes at Night (2017). Gek genoeg heeft deze film een matig gemiddelde. Liever enge monsters dan een psychologische film. Voor mij blijkbaar wel, want ik geef It Comes at Night 3 sterren en A Quiet Place 3,5.

Het valt niet mee om een avondvullende horrorfilm te maken waarin vrijwel geen enkele dialoog zit. Deze film is daar een bewijs van, al zijn er zeker wel sterke momenten. In een intrigerende opening maken we kennis met de familie Abbott, bestaande uit Lee [John Krasinski], Evelyn [Emily Blunt] en hun drie kinderen waarvan de dochter Regan [Millicent Simmonds] doofstom is. Een belangrijk gegeven omdat de mensheid vrijwel volledig is uitgeroeid door monsters die dingen die plotseling geluiden maken aanvallen.

Het is op zijn zachtst gezegd moeilijk te geloven dat een gezin met drie jonge kinderen 15 maanden lang weet te overleven zonder geluid te maken (spreken kan alleen op plaatsen waar veel ander geluid is, zoals bij een waterval), zeker aangezien één van hen zich geen voorstelling kan maken van wat geluid is! Nog gekker is het dat Evelyn in volledige stilte zwanger is geworden en dat ze ook nog van plan zijn het kind ter wereld te brengen! Op zijn zachtst gezegd nogal riskant, maar boven alles volslagen krankzinnig natuurlijk. Het levert wel een bizarre en spannende sequentie op, maar het slaat natuurlijk als een tang op een varken! Daar staat tegenover een uiterst goed opgebouwde en angstaanjagende scène in een silo en een prima finale, maar deze horrorthriller rekt materiaal voor hooguit een half uur uit tot 90 minuten.

Een beetje flexibel inlevingsvermogen bij een film kan sowieso geen kwaad; het is geen documentaire.

Heerlijk, nagelbijtend spannend.

Eindelijk weer een horror die echt indruk maakt met een geheel eigen benadering, en uiterst effectieve uitwerking. Op het puntje van mijn stoel gezeten. Fijn geschreven en geacteerd (met name Blunt en een wederom sterke Millicent Simmonds na Wonderstruck), en godzijdank kon je een spel horen vallen tijdens de voorstelling. Bewust naar Louis Hartlooper gegaan ipv Cinemec, deze keer. Kleiner zaaltje en scherm, maar geen jongeren, nachos of popcorn: wel fijn bij een film als dit. Ook de dramatische component werkt.

Ik zou hem zo nog een keer kijken. Beste (thriller)horror van 2018 tot nu toe, wat mij betreft.

4*

Mrklm niet hoor. Het is beestachtig bruut of niet.