Takara - La Nuit Où J'ai Nagé (2017)

Lieflijke, kleine film over de 6-jarige Tanaka, die op zoek gaat naar zijn vader die aan het werk is op een vismarkt. In Tanaka, la nuit où j'ai nagé volgt de camera vrijwel voortdurend Tanaka die, vanuit zijn perspectief gezien, allerlei avonturen beleeft: Tanaka in een trein, Tanaka die wil oversteken, Tanaka in een winkelcentrum enzovoorts. Tanaka, la nuit où j'ai nagé is een stille film: er wordt niet gesproken en de regisseur laat de naturelle omgevingsgeluiden en de beelden voor zich spreken. Het is soms mooi om te zien wat Tanaka ziet en te horen wat hij hoort en de film daagt je uit om zelf weer eens kind te zijn of althans in de huid van een kind te kruipen. Toch lukt dat maar ten dele en dan is een film als deze toch enigszins een beproeving, al zal dat ook zeker aan mezelf liggen. Wel een ontroerende beproeving overigens.

Takara is een observerende film waarin dacht ik niet gesproken werd. Geen monologen of dialogen dus. De focus ligt volledig bij de kleine Takara die op zoek gaat naar zijn hard werkende vader die hij naar zijn zin te weinig ziet. Hij wil hem een tekening geven en gaat op zoek naar hem waar hij denkt dat hij hem het makkelijkst zal vinden: zijn werkplaats.

Wat volgt is een soort road movie on foot van de kleine Takara geheel gefilmd vanuit zijn perspectief. Het is een ontroerende en innemende trip doorheen een parcours met hindernissen. Weinig lijken zich echt te bekommeren om de kleine Takara. Nochtans is het soms niet evident of zelfs ronduit gevaarlijk zoals het oversteken aan een drukke straat, de metro, enz ... Ook het besneeuwd parcours werd mooi in beeld gebracht. Past ook wel binnen dat speelse karakter van een kind dat alles in de grote mensenwereld zo wonderlijk maakt.

Einde ook prima waarbij het geheel als een soort loop wordt ervaren, alsof de dag zich steeds herhaalt. Speelduur net OK, hoefde zeker niet langer te duren.