All the Money in the World (2017)

Sommige films heb je al gezien nog voor je ze gezien hebt. Toch?

Dat Ridley Scott weet hoe een bloedstollende film in elkaar steekt, is oud nieuws. Dat hij een neus heeft voor fascinerende scenario’s ook. Kortom: ‘All the money in the world’ werkt. Je zit in je bioscoopstoeltje, het zweet breekt je uit, je hart bonst in je keel. En toch bewaar je altijd een comfortabele afstand tot de film. Omdat het o zo duidelijk gewoon film blijft. Een prettig uitje. Want: de psychologie is ongevaarlijk, de morele dimensie is zo klaar is als een klontje, de regisseur neemt niet het minste risico.

* mogelijks raar aandoend intermezzo, maar dat vergeven jullie me wel, niet? : hoe anders was de bioscoopervaring een paar maanden terug van ‘Blade Runner 2049’! – een film die liet zien dat een onwaarschijnlijke plot en een overdosis suspense net zo goed een excuus kunnen zijn voor de vraag naar het wezen van de mens - enfin, de kwestie is: wat zoek je in een film. escapisme? ja, dan zit je goed. maar verder blijf je allicht op je honger. *

Niettemin, wat me zal blijven: de sterke portrettering van oliemagnaat John Paul Getty, iemand die zijn geld niet geteld krijgt en die alsnog maar één methode ziet om zich veilig te voelen voor het bankroet: morgen meer hebben dan vandaag, vandaag meer hebben dan gisteren. Dat het geld hem inwendig doet rotten, blijkt de hele film lang. Tot zijn hallucinante laatste scène, waarin hij op ocharme een schilderij het kind aanbidt waar hij weigerde voor te betalen. Zijn bittere eenzaamheid ontbeert nuance maar komt uitstekend uit de verf. Net zoals de goedheid die door door de marginale maffiacontext van Cinquanta heen priemt. Nee, integraal van bordkarton zijn de personages in ‘All the money in the world’ niet. Hoewel het soms niet veel scheelt.

Tot slot: bizarre soundtrack van Daniel Pemberton. Oratoriumachtige epiek, met hier en daar echo’s van Mendelssohns Italiaanse symfonie en Beethovens negende? Enfin, het kan aan mij liggen, maar ik werd er af en toe door uit m’n lood geslagen. Hoewel de auditieve bombarie de wat pompeuze verteltrant eigenlijk perfect onderstreept.

3*

Ik reageer niet vaak maar wat een bar slechte film is dit. Stelletje amateurs die ontvoerders. 2 ontvoerders lieten al hun gezicht zien na 5 minuten. Ze blijven gewoon in hetzelfde busje rijden als waarmee de jongen is ontvoerd. Op het moment dat de jongen wil ontsnappen en de ontvoerder hoor het oh zal wel niks zijn we gaan verder muziek maken. Later heeft die andere zijn kofferbak Vol met geld, nee , kom we rijden achter de jongen aan en vermoorden hem. Verder kom je niks te weten wat er gebeurt met geen enkele ontvoerder

Michelle Williams en Mark Wahlberg slaapwandelen door deze zwakke hybride van thriller, misdaadfilm en drama gebaseerd op ware feiten, waarin de kleinzoon en erfgenaam van de rijkste man ter wereld [een bijzonder fraaie Christopher Plummer] wordt ontvoerd en zijn moeder [Williams] probeert haar steenrijke, maar gierige stiefvader ervan te overtuigen het losgeld te betalen. Wahlberg speelt een vertrouweling van Plummer die Williams probeert bij te staan. Ridley Scott maakte een grote fout door Charlie Plummer te casten in de cruciale rol als de ontvoerde kleinzoon: met zijn expressieloze vertolking weet hij geen enkele sympathie op te wekken en daardoor hebben de scènes met zijn - eveneens zwak gecaste - ontvoerders nauwelijks dramatische impact en zitten we vooral opgescheept met een worstelende Williams die telefoontjes van de ontvoerders beantwoordt en een kleurloze Wahlberg in één van zijn zwakste vertolkingen. Gezien het talent voor en achter de camera een behoorlijke teleurstelling.

Een film met een goed verhaal. Kwam wat traag op gang maar in de 2e helft kwam er vaart in. Goed geacteerd. 2 uur en 10 minuten waren zo voorbij. Een oscar voor Plummer?

De vergelijking met Citizen Kane (1941) dringt zich in de loop van de film steeds sterker op. Scott heeft zich zeker laten inspireren door het tragische verhaal van de door Orson Welles gespeelde mediatycoon. De holle ruimtes van het machtige landhuis echoën iets van de kale vertrekken in Kane’s Xanadu. Een maquette van een Romeinse villa markeert zowel Getty’s toekomstdroom als zijn levenshouding. Waar Kane de mensen om hen heen vergat of verwaarloosde, spreekt Getty expliciet uit in het geheel niet om mensen te geven. Plummer overtuigt als acteur, maar zijn idealen blijven volstrekt tweedimensionaal: in de door hemzelf geageerde tegenstelling tussen de pracht van objecten en de onbetrouwbaarheid van de mens zit geen enkele vorm van ontwikkeling.

Op die manier voelen meer elementen binnen het scenario van David Scarpa vlak aan. Voor een film van 132 minuten ontbreekt de diepgang die het plot naar een hoger niveau had kunnen stuwen. Scott slaagt er daarnaast niet in de film een zekere flow mee te geven, die ervoor zorgt dat je constant geboeid blijft. Misschien ligt dat deels ook aan de kwaliteitsverschillen binnen de cast: de jonge Plummer heeft tussen sterren als Williams en de oude Plummer niets te zoeken. Omdat de oude Getty weigert te betalen, ziet de scenarist zich gedwongen de interacties tussen Getty Junior en de amateuristisch vertolkte criminelen uitgebreid aan bod te laten komen (de climax volgt overigens op een keukentafel – kijkers met tere zielen zijn bij dezen gewaarschuwd).

volledig stuk

Vakkundig gemaakt en het ziet er allemaal mooi uit. Als geheel kijkt het ook best weg al is de pacing niet altijd even sterk. Maar ook een film die te veel hooi op de vork neemt en niet duidelijk weet of dit nu een gijzelverhaal is of een karakterschets van Getty. Dat laatste lijkt me juist het meest interessante maar lijkt er soms toch wat bij te hangen. Ook door Plummer die iets te veel op de automatisch piloot speelde, een light versie van Huston in Chinatown. Ik ben wel benieuwd naar Spacey's versie, al zag die er niet uit onder de make-up. Buiten dat is de rest van het acteerwerk ook weinig speciaals. Wahlberg lijkt dit ook slapend te doen en Williams wil iets te theatraal worden. De jonge Plummer als de jonge Getty gaf nog de meeste persoonlijkheid mee. Verder vooral meer productiewerk dan echt een bezielde film. 3,0*.

Vooral veel mooie scenes in Italïe die mooi aangekleed waren (kleding en auto's). Maar wat mij vooral mij aan het denken zette: hoe zou Spacey dit gedaan hebben? Plummer was top als ouwe miljadairskrent. Spacey is ook goed en kan ook een gemeen smoelwerk trekken, maar ziet er wel minder oud uit dan Plummer. En oud + vrekkig zette wel een mooi beeld neer van die ouwe Getty.

Een goede film !

Locaties en acteren zijn top, zoals we altijd van Ridley Scott kunnen verwachten!

Mooie beelden van ROME, echt heel fraai in beeld gebracht..

en tja, wat werd er veel afgepaft in die dagen, vrijwel iedereen staat continu met een peuk in de hand.

Het verhaal is beklemmend en naar het einde toe spannend. de ruim twee uur zijn voorbij voor je er erg in hebt....

Goede cast ook: Plummer is geweldig, evenals Williams en Wahlberg....

een mooi gefilmd drama!

Erg matig. Door het rommelige begin, kom je nooit echt lekker in het verhaal. Geloof dat we in het eerste kwartier alleen al tien keer van locatie en jaartal veranderen. Daarna wordt het niet veel beter met tweedimensionale karakters en wel érg gedramatiseerde momenten. Ook de rol van de pers en papperazi, nochtans prominent aanwezig op veel posters van de film, komt amper terug. Dit verhaal leende zich volgens mij veel beter voor een tv-serie.

Acceptabel maar helaas nogal vlak drama met thriller-elementen van Ridley Scott. Visueel even fraai als altijd, maar inhoudelijk weet de film slechts oppervlakkig te boeien, met schetsmatige personages die nergens echt tot leven komen en een traag voortkabbelend plot. Meest opmerkelijke element is natuurlijk de last minute reshoot van de opgenomen scenes met Kevin Spacey, nu briljant vertolkt door Christopher Plummer. Afgezien daarvan een nogal standaard werkje.

All the Money in the World verteld het waargebeurde verhaal over hoe de kleinzoon van de rijke Amerikaanse oliemagnaat John Paul Getty wordt ontvoerd in Rome. Zijn moeder zet alles op alles om hem heelhuids terug te krijgen, maar zijn grootvader wil absoluut niet betalen. Een Ex-CIA onderhandelaar krijgt echter wel opdracht van Getty om de jongen zo goedkoop mogelijk terug te brengen...

Er was natuurlijk heel veel te doen rond de hele Kevin Spacey-affaire. Als eerst wil ik zeggen dat ik het behoorlijk omslachtig vind om een halve film opnieuw te filmen en digitaal aan te passen voor zo'n 10 miljoen, alleen maar omdat een acteur niet bepaald integer is. Sinds wanneer reflecteren de daden van een acteur eigenlijk op de film waar hij in speelt? Of een regisseur? Roman Polanski heeft bekend dat hij minderjarige meisjes heeft verkracht, maar maakte jaren daarna nog steeds (behoorlijke goede) films. Dat gezegd hebbende, vind ik het belachelijk dat de rol überhaupt ooit naar Spacey is gegaan. Niet alleen vind ik Christopher Plummer een beter acteur, hij is ook vele male geschikter voor de rol. Alleen al het feit dat hij daadwerkelijk 80 jaar oud is en geen make-up nodig heeft om oud te lijken.

Scott laat weer eens zien dat hij zeker geen onaardig filmmaker is. De beelden zijn allemaal prima opgenomen en vertonen het fijne kleurenpalet dat de films van zijn broer Tony Scott kenmerkt. Het acteerwerk is allemaal erg degelijk en het verhaal weet prima te boeien. Toch ontbreekt er net wat om de film echt een diepere impact te geven.

In veel opzichten is All the Money in the World de moderne Citizen Kaine, maar dan toch wat minder iconisch.

Toch een mooie film geworden. Zou wat overdreven zijn om te zeggen dat ik deze voor al het geld in de wereld niet had willen missen maar toch goed gedaan met inachtneming dat de productieproblemen(alle scènes met Spacey waren al geschoten, en moesten opnieuw worden gefilmd met Plummer) gigantisch moeten zijn geweest. Scott heeft de gave er toch weer wat meer van te maken onder andere door mooi Italië hier visueel fraai uit te buiten. Verhaal is eigenlijk even triest als hilarisch(een soort bloedserieuze variant op de komedie Ruthless People) en word door de geroutineerde regisseur sober, solide en redelijk zelfverzekerd verteld. Ook zeker een acteursfilm want Willams(groots) en Plummer( veel respect voor deze bejaarde, wat een energie) krijgen alle ruimte om iets neer te zetten. Ook Wahlberg is goed, maar ondanks zijn ouder wordende babyface blijft hij toch altijd een beetje Marky Mark. De gedwongen keuze voor Plummer pakt ook goed uit want Spacey had ongetwijfeld meer sarcasme en ironie toegevoegd in deze ongelooflijke Dagobert Duck rol, en dat zou in contrast zijn met de serieuze toon van de film als geheel. Alles bij elkaar zeer de moeite waard, één van de betere films uit 2017.

“There's a purity to beautiful things that I've never been able to find in another human being.”

Onderhoudende film van Ridley Scott. Het interessante is dat het ontvoeringsubplot het zwakste gedeelte van de film is, en het verhaal over J. Paul Getty is eigenlijk veel interessanter. Christopher Plummer had eigenlijk vanaf het begin al de eerste keus moeten zijn, want hij is geweldig als geld- en machtsbeluste Getty. Michelle Williams is ook weer fantastisch, en Wahlberg is altijd degelijk. All the Money in the World is op zijn best als het zich focust op de vernietigende werking van geld en macht. De scene met een verdwaasde Getty, die door zijn riante huis dwaalt, is weergaloos.

Redelijk sterke speelfilm met een thriller sausje. Het verhaal is best interessant en wie anders dan Scott kan het ijzersterk neerzetten. De opbouw is uitstekend en ondanks dat er een tijd niet zo heel veel lijkt te gebeuren, blijft de film prima overeind. Dat komt met name door het uitstekende acteerwerk van zowel Williams als Plummer. Scott weet de emotie prima over te brengen. Als kijker erger je je kapot aan Plummer en voel je machteloosheid van Williams. Het einde is nagelbijtend. Verder ziet de film er visueel erg fraai uit met mooi geschoten plaatjes van Italië. Topper. 4,0

Vrij saaie film met grote namen in de cast die niet weten te bekoren. Vooral de in het algemeen degelijk tot sterke Michelle Williams overtuigt niet. De acteur die de jonge Paul Getty speelt is vlees noch vis. Nee matig al met al.

Met Ridley Scott is het een beetje zoals met Steven Spielberg. Begeven ze zich buiten hun meest naaste interessegebied worden er nog steeds vakkundige producten afgeleverd, maar wordt er niet meer geëxcelleerd. Wat vaak ontbreekt is eigenheid, de eigenheid die Scott een dystopische wereld tot in de puntjes te baren in Blade Runner. Dit soort filmpjes lijken vooral snel gedaan. Bekende procedés worden uitgevoerd om het toch een ooglijk product te laten zijn. En toch, zien we af en toe het talent weer opdoemen. Natuurlijk de oorscene; hoe die gerekt wordt, hoe die niet afgedaan maar tot in de kleinste details getoond wordt. Dan zien we het talent van een grootmeester.

Zwakste punt waren toch wel de acteerprestaties. Plummer was ok, maar de scene waarin ie zijn gitzwarte mensbeeld uiteenzet, had bijvoorbeeld nog krachtiger in mimiek bijgezet mogen worden. Dit leek net als voor Scott op de automatische piloot gedaan. Wat ontzettend jammer dat Spacey vervangen werd; die had het personage ongetwijfeld van een ironische onderlaag voorzien, en daardoor een veel grootser karakter gecreëerd. Wahlberg is altijd Wahlberg, en van Michelle Williams kreeg ik het idee dat ze meer bezig was met de wrok jegens haar ex-schoonvader dan met haar zoon die in levensgevaar verkeerde.

Vanwege het “Kevin Spacey schandaal” geruchtmakende verfilming van de destijds al even geruchtmakende ontvoering van de kleinzoon van de vrekkige, rijkste man ter wereld. Spacey’s vervanger Christopher Plummer levert een verrassend sterke rol af. Maar afgezien daarvan biedt deze film weinig bijzonders.

Net als in de film.

Het is opvallend te noemen aan All the Money in the World dat juist de scènes die later vervangen zijn, eruit springen. Aan de ene kant natuurlijk logisch, maar de vervangende acteur - de hoogbejaarde Christopher Plummer - komt sterk uit de hoek als vrekkige miljardair. Kevin Spacey werd namelijk vervangen door een boze Ridley Scott, vanwege aantijgingen van aanranding die uiteindelijk ontaardden in het immer voortdurende #metoo-schandaal dat heden ten dage geen enkel filmicoon meer spaart. De inmiddels 88-jarige Plummer speelt zijn rol in elk geval met verve.

Verder valt ten positieve op dat, ondanks de bekende uitkomst van een van de beroemdste ontvoeringszaken ooit, de spanning er aardig in blijft. Wel wordt het liederlijke leven dat Getty junior leefde toen hij werd gekidnapt niet echt over het voetlicht gebracht. Hij zou dat leven na zijn bevrijding dubbel en dwars voortzetten. Hoe tragisch. In de film wordt hij op engelachtige wijze vertolkt door Charlie Plummer, die in het echt geen familie is van. Verder doet Mark Wahlberg zijn doorsnee ding en lijkt de knappe hoofdrolspeelster Michelle Williams als getergde moeder ietwat afwezig over te komen.

Een en ander zal dus ongetwijfeld te maken hebben met het overnieuw schieten van menige scène, maar het moet ook gezegd dat deze thriller vooral degelijk en standaard is. Wie iets nieuws of anders verwacht binnen het genre kan hier maar beter vandaan blijven. De film moet het dan ook vooral hebben van het waargebeurde verhaal, dat in essentie inderdaad zo gek is dat je het wel moet verfilmen. Want een olie-magnaat die zo vrekkig is dat hij het leven van zijn kleinzoon in de waagschaal stelt, terwijl het losgeld een schijntje voor hem zou moeten zijn, geloof je stiekem alleen in de film.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Genoten, lekkere wegkiijkert die ondanks de lange speelduur niet verveelde.. enige minpuntje was Michelle Williams.. Plummer was in vorm, ik heb spacey trouwens geen moment gemist.. Visueel een plaatje. Dikke 3,5*

Ridley Scott weet dit waargebeurde verhaal om te toveren tot een zeer boeiende film. Cinematografisch sterk met mooie beelden en verhaaltechnisch dus zeer interessant. Karakters worden goed neergezet met een uitzonderlijk goede prestatie van Christopher Plummer.

Uitstekende film van Ridley Scott.

Is het begin wat aarzelend, daarna volgt een boeiende verfilming van de kidnapping van de kleinzoon van miljardair J. Paul Getty.

Intrigerijk verhaal vol suspense.

Opvallende acteerprestatie van Christopher Plummer, als de keiharde zakenman met zijn even keiharde opvattingen zoals "rijk worden is niet moeilijk, rijk zijn is dat wel" en "als ik zie hoe ik gans mijn leven door een pak hielenlikkers werd omringd, dan heb ik meer aan kunstvoorwerpen dan aan mensen. Ge weet wat ge er aan hebt en ze veranderen niet." en natuurlijk zijn onverbiddelijke houding tov het gebeuren.

Daarnaast is ook Michelle Williams (wanneer slaagt ze er eens in een Oscarnominatie te doen verzilveren ?) zeer gevat in haar rol. Nuchter en kordaat en zonder tranerigheid, en toch niet emotieloos.

Romain Duris had ik echt niet herkend.

Vlotte film met ook veel oog voor dialoog en detail.

Een film waarover al veel geschreven is. Niet zozeer over de kwaliteit of de inhoud, maar zoals iedereen wellicht weet door het opzijschuiven van Spacey die uiteindelijk werd vervangen door Christopher Plummer. Plummer die uitstekend gestalte geeft aan de oude kille miljardair Getty. Een Oscarnominatie als beste acteur vind ik vreemd (omdat de film zelf erg matig is), maar de omstandigheden hebben hem wellicht geholpen. Al is het eveneens niet evident om op zeer korte tijd gestalte te geven aan zijn personage. Een verfoeilijk personage, maar met enkele uitspraken sloeg hij toch nagels met koppen zoals “Rijk worden is niet moeilijk, rijk zijn is dat wel” of zijn liefde voor kunst en objecten omdat die onveranderlijk zijn in tegenstelling tot de mensen die alleen maar uitzijn op zijn geld. Zielig eigenlijk om zo door het leven te moeten ...

Degelijk film met eveneens een goede Michelle Williams, zoals altijd. Zoals meestal ook een beperkte Mark Wahlberg. Zijn toppers zijn op één hand te tellen. De film zelf vond ik overigens vrij matig en er nergens echt uitspringen, behoudens de oude Plummer dan. Weinig vernieuwend en nergens ook echt spannend. Alleen bij het deponeren losgeld kwam de film echt een beetje op gang. Eigenlijk had men beter een film gemaakt over Getty zelf en de ontvoeringszaak in de marge gezet. De bleke prestatie van Charlie Plummer en saaie ontvoerders hielpen de film niet vooruit. De persoonlijkheid van Getty zelf had stof genoeg om een boeiende film te maken, of het nu met Spacey of Plummer was deed er niet toe. Jammer dat we Spaceys rol nooit meer zullen kunnen aanschouwen.

Hallucinant verhaal over de gemediatiseerde kidnapping van de kleinzoon van de rijke oliemagnaat John Paul Getty. De oude Getty is hier het interessantst: hoe geld een mens kan obsederen... al het geld van de wereld hebben maar het losgeld van de kleinzoon niet willen betalen. Ik had ooit nog het verhaal gehoord vroeger maar de film werpt een interessante blik op de familiale omgeving van de Getty's. En ja het is Ridley Scott met alles erop en eraan: prachtig geschoten, meeslepend, sterke karakteruitwerkingen ... All the Money in the World is een film die twee uur lang op hoog niveau bleef.

Het was op zich wel een goed verhaal maar ook niet echt heel spannend! Het feit dat het een waargebeurd verhaal is maakt het nog wel boeiend. Wel de moeite waard om gezien te hebben daardoor

bleek en saai???

Vond Charlie Plummer juist een overtuigende en opzienbarende rol in deze film vertolken, hij toont al veel potentie en zal het zeker zo ver kunnen schoppen als zijn naamgenoot Christopher. En saaie kidnappers lijkt me ook al behoorlijk flets weergegeven. Ridley Scott zorgde de volle 2 uur voor een boeiende en bovenal kleurrijke enscenering

Goeie film waarin de kleinzoon van één van de rijkste mannen ter wereld wordt ontvoerd voor een flinke som losgeld. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal uit 1973. Jean Paul Getty is een boeiend personage en het verhaal zelf ook. Het ziet er allemaal goed uit en ook het acteerwerk is uitstekend. Solide zonder dat het ergens echt indruk weet te maken. Met gemak 3.5 sterren.

De scènes met de kidnappers zijn spannend en soms gruwelijk, maar het werkelijke hart van de film ligt bij het personage dat geen hart lijkt te hebben – of misschien wèl, maar dan niet in zijn borstkas maar in zijn portemonnee. Grappig genoeg wordt de man die in de film "There's a purity to beautiful things that I've never been able to find in another human being" zegt, gespeeld door een acteur die zelf ooit zei: "Unless you can surround yourself with as many beautiful things as you can afford, I don't think life has very much meaning", maar je mag hopen dat die zijn prioriteiten verder toch wat beter op orde heeft. Een briljante rol van Christopher Plummer, die wel vaker personages van of met autoriteit speelt en die in zijn uiterlijk vanzelf al een zekere kou en afstandelijkheid bezit, maar die hier qua intensiteit nog een stapje verder gaat. De film als geheel blijft constant boeien, en Williams en vooral Wahlberg overtuigen eveneens, maar voor mij is dit toch vooral de film van Plummer – het is haast jammer dat Scott heeft aangegeven dat hij niet van plan is om het materiaal met Kevin Spacey vrij te geven, want wat zou het fascinered zijn geweest om te zien wat die er van maakte...

Uitstekende film over een kidnapping van een "rijkeluis" zoontje begin jaren 70.

Hij begint met van alles en nog wat en we zien ook heel wat flashbacks om te weten hoe de familie tot stand is gekomen. Verwarrend? Nee zeker niet het is en blijft goed te volgen. De hele film heeft mij zeker niet verveeld en het aparte sfeertje begin jaren 70 deed het goed. Ook het kleurgebruik is uitstekende verfilmd. Precies goed. Had misschien wat meer van de kidnappers willen zien, want dat gedeelte zag er ook erg goed uit. Het doorverkopen van de jongen had wel wat beter gebracht kunen worden aan de andere kant mis je dan ook in spanning bij in de inval, omdat je dan al weet dat hij er niet meer is. De nieuwe kidnappers verraste mij wel en ook hun hele web in het vervalsen van spullen en alles wat daarbij kwam. De grootvader doet het goed. Het blijft natuurlijk een ijskoude vent en hoewel hij best veel sympathie voor de jongen had hij kon het maar niet verkroppen dat de eigenaarsrechten lagen bij zijn moeder. Overigens terecht als je zijn drugsvader zag. Opvallend was ook dat moment aan tafel bij de overdracht.

Afijn ik vond het tot het einde toe een heerlijke film om naar te kijken. Vooral het sfeertje in Italie, met al zijn glorie mooie auto's en kleding deed het goed. Maar toch ook een schoonheidsfoutje. Er zou vanwege de oliecrisis op een zondag niet gereden worden alleen dus die auto. In de verte zie je gewoon tientallen auto's rijden. Dat vond ik slecht gemonteerd! Voor de rest is All the Money in the world een heerlijke film. Nog een pluspunt vond ik de acteerprestaties van de jongen. Vooral op het eind wanneer hij zichtbaar vermoeid en verzwakt raakt vond ik goed gemaakt.

Film 4.0
Beeld 4.5
Geluid 4.5
Extra's geen

Prima film met een sterk opgebouwd verhaal waarin de spanning gestaag verhoogt naarmate het verhaal vordert. Er zit zelfs een gruwelijke scène in de film die je hier niet zou verwachten. Degelijke cast, maar het zijn vooral Michelle Williams en Christopher Plummer die opvallen door hun overtuigende rollen. Vooral Plummer schittert als een meedogenloze vrek die geen enkel sympathie weet op te brengen. Eigenlijk wist de film mij op een zeer positieve manier te verrassen : goed verhaal, overtuigende cast, spanning, apart sfeertje en opvallend mooi kleurgebruik. 8/10

Film van Scott die me niet zo kon bekoren, viel me eigenlijk vies tegen.

Laat ik positief beginnen. Michelle Williams en Christopher Plummer acteren fantastisch. Vooral laatstgenoemde is erg sterk, zeker als je beseft dat hij twee dagen voor de opnames pas het script kreeg om Kevin Spacey te vervangen.

Verder is het visueel ook uitstekend, maar dat kan je wel aan Scott overlaten. Zelden een film van hem gezien die op dat vlak niet voldeed.

Ik vond het verhaal daarentegen vlees nog vis. Het schippert een beetje tussen een ontvoeringsverhaal en een verhaal over John Paul Getty en Scott lijkt moeilijk te kunnen kiezen. Het suddert maar een beetje door naar een einde dat me ook niet echt kon bekoren. Saai is niet het goede woord om de film weer te geven, langdradig of kleurloos is beter van toepassing.

Verder vond ik Mark Wahlberg en Charlie Plummer ook niet best zodat ik op een kleine onvoldoende uit kom.