I, Tonya (2017)

Wat een heerlijke, sprankelende, originele film. Oke, zo rond tweederde begint-ie iets te trekken, maar dat is van korte duur en vergeef ik 'm graag. Ben niet vaak zo door een film verrast.

Deze film is best-viewed in een sneak preview, denk ik. Zonder dat je t vooraf weet dus, zie dat maar es voor elkaar te krijgen

Mwa, het verhaal is helaas juist uiterst bekend, wat het meteen al minder interessant maakt.

Gelukkig is het wel goed gedaan en erg goed gespeeld, waar Janney uiteraard de show steelt, hahah, wat een rol.

Maar verder heb ik helaas helemaal niks met die kunstschaatswereld en al helemaal niet met het zooitje enorme losers dat hier de rollen in heeft, dus echt heel enthousiast kan ik er niet van worden.

Swingende, energieke biopic die volstrekt uniek aanvoelt. Knap hoe zo'n bekend verhaal toch nog fris kan aanvoelen. Het breken van de vierde muur en de focus op opbouwen/afbouwen pakt goed uit. Oscatmateriaal.

Margot Robbie toont haar veelzijdigheid in een dynamische, indrukwekkende vertolking. Helaas is die veelzijdigheid slechts een teken van haar talent, want als regisseur Craig Gillespie nou van tevoren had besloten of hij een zwarte komedie, een satire of een biografisch drama wilde maken, was het eindresultaat veel beter geweest. In de eerste helft van de film zijn alle karakters pure karikaturen en de acteurs spelen dit dan ook als een farce, waarbij de karakters zo over-the-top zijn dat je vergeet dat het allemaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Tegen het einde neemt de film echter een serieuze toon aan, alsof er opeens iemand op het idee kwam dat je de waarheid niet volledig naar je eigen hand kunt zetten als het gaat om zo'n publiek figuur als Tonya Harding. Robbie is fenomenaal en Paul Walter Hauser heeft de lachers op zijn hand als Shawn, de zichzelf veel te serieus nemende (en vooral onbekwame) man die het brein blijkt achter 'het incident'. . Er valt genoeg te genieten, maar het is een onevenwichtig geheel. Blijf wel even zitten tijdens de credits voor de indrukwekkende hoogtepunten uit Hardings carrière en fragmenten van interviews met de échte hoofdrolspelers in dit bizarre sportdrama.

Houthakker op het ijs.

Ook al is het alweer 20 jaar geleden, het tragische Incident kan ik me nog goed herinneren. Wat een toestand was dat.

Een bizar gegeven wat inderdaad prima materiaal is voor een filmbewerking. En zo geschiedde.

Ik had wel een klein beetje moeite met de vertelstijl. De ene keer wordt het als een documentaire gepresenteerd, dan weer wordt er recht in de camera gekeken, of bekijk je het via de zijlijn. Dat in combinatie met het huiselijke geweld werkte niet echt voor mij. Er is immers niks grappigs aan huiselijk geweld. Dat gezegd hebbende is het wel een bijzonder verhaal.

Een zo niet stereotiep kunstschaatster (minder elegant, grof, ZZTop's 'Sleeping Bag' als begeleidingsnummer, enz) die het toch redelijk ver schopt in de schaatswereld is an sich al erg bijzonder. Jammer voor haar dat het zo heeft moeten aflopen.

En die Allison Janney die de moeder speelt mag wat mij betreft de Oscar voor Best Supporting Role krijgen. Ik werd er echt bang van!

Mij staat bij dat ik destijds de berichtgeving over een van de grootste schandalen uit de Amerikaanse sportgeschiedenis boeiender vond dan deze film nu. Dat komt vooral door de ingelaste mini-interviews, die de verhaallijn veelvuldig op een hinderlijke wijze onderbreken terwijl ze niets toevoegen aan het relaas. Raar dat de filmmakers voor deze structuur gekozen hebben. Jammer ook, want het verhaal over de opkomst en teloorgang van Tonya Harding is intrinsiek spannend genoeg voor een beklijvende film.

Ondanks het voortreffelijke optreden van Margot Robbie en “redneck”-moeder Allison Janney liet de film mij helaas achter met een enigszins onbevredigd gevoel.

Wat wilde men met deze film? De film focust zich vooral op het incident dat de hele tweede speelhelft in beslag neemt, maar een misdaadfilm lijkt me dit niet. Daarvoor zien we een korte samenvatting van Harding's leven. Maar een doorleefde film van iemand die alles op alles zet zoals Black Swan is dit niet. Daarvoor is het allemaal te vluchtig. Rags to riches? Ook niet echt, dat hangt er te veel bij op de achtergrond. Plus dat ze die 'riches' nooit heeft bereikt. Rise and fall? Mwoh. Het is ook zeker geen karakterschets geworden. Als geheel kijkt de film wel weg, maar het is ook zo'n onevenwichtig ding dat de film nergens kan excelleren. Dan speelt ook mee dat Robbie opzich wel gevoel in haar rol legt, maar veel te classy is voor deze rol en daarom nooit geloofwaardig wordt als white trash. Dan doet Janney dat oneindig maal beter. Ook die interviews tussen door werken voor mij niet. Want is dit soms een komedie?

Maar goed, de film ziet er mooi uit. Die jaren 80 komen tot leven in de kapsels en het meubilair. De muziek is erg lekker en de tracking shots fijn. Ik zie hier qua cameravoering wel wat invloed van Paul Thomas Anderson, al is het maar ook door het gebruik van Goobye Stranger. Ook de schaatsscènes zijn erg fraai geschoten in lange shots en knap en fijn gemonteerd. Dan even wordt de film gewoon een stuk beter. Leuk ook te zien dat men echt Hardings echte races hebben gekopiëerd, zoals het ook hoort eigenlijk. En als gezegd kijkt de film best goed weg, vervelen deed ik me niet. 3,0*.

Leuk, al had ik wat moeite met Robbie in de titelrol- ze doet haar best maar is veel te knap en elegant om de lelijke, bonkige Harding te spelen. Ook al gooit ze er nog zo veel fuck you’s tussendoor.

Verwacht geen film over de rivaliteit (als die al bestond) tussen tegenpolen Harding en Kerrigan, dit is de rehabilitatie van Tonya, Kerrigan komt er nauwelijks aan te pas. Ik kan me best voorstellen dat Harding tevreden is met het resultaat.

Minder tevreden zullen haar ex-man en bodyguard zijn, de moeder zal het waarschijnlijk, als ze waarheidsgetrouw is geportretteerd, allemaal worst zijn.

Om mijn recensie maar gelijk even te beginnen met iets anders waar ik normaal gezien mee begin, maar holy fuck wat een heerlijke muziek heeft deze film toch! Ik hoop dat deze soundtrack op vinyl gedrukt gaat worden, ik koop het gelijk!

I Tonya heeft mij zeker te weten verrast, na eerder deze week ook al verrast te zijn met Shape of Water nu nog een keer met I Tonya, heerlijk (bioscoop) weekje zo!

Margot Robbie kende ik persoonlijk nog niet zo goed maar in deze film wist ze mij zonder enige moeite te overtuigen, ze zet Tonya neer zoals ze(waarschijnlijk?) ook is! In ieder geval was de echte Tonya te spreken over haar rol en dat zegt meer dan genoeg niet waar?

Allison Janney was trouwens ook super! Meermaals om moeten lachen maar tegelijkertijd ook een personage wat geheel tot leven komt dankzij deze actrice.

Het verhaal gaat soms een beetje van de hak op de tak en doet hierin soms wat denken aan Goodfellas, maar dat is in mijn optiek niks negatiefs. Veel voice over werk en geregeld wordt de 4de wand verbroken. Het praten tegen de camera kan ik (als het past bij de film) zeker wel waarderen.

Deze film heeft eigenlijk alles wel in zich, veel droge en harde humor maar tegelijkertijd ook genoeg ruimte voor serieuze drama elementen en een tikkeltje misdaad. Het is een mooie en overtuigende mix geworden wat mij betreft die over het algemeen toch luchtig en feel-good blijft, hier werkt de muziek ook erg aan mee en zo kom ik weer aan het begin terecht.

Wie denkt dat de personages zijn aangedikt in deze film, moet vooral even blijven wachten bij de aftiteling.

Ik dacht dat Three Billboards dit jaar niet meer geëvenaard kon worden, maar I Tonya komt wel erg dichtbij. Heerlijke film!

4,5*

Toen ik de trailer zag, was mijn conclusie helder: "Die film hoef ik niet te gaan zien. Weer zo'n Amerikaan ..." Maar de verhalen erover maakten nieuwsgierig en hemel, wat ben ik blij de film gezien te hebben.

Hier hebben we een intelligent scenario dat geloofwaardig is gefilmd. Het scenario draait om de filmkijker, om jou en mij die willen weten wie er achter het 'incident' zat, die smakelijk smachten naar de verfilming van het 'incident'. Nou, mooi dat het 'incident' een terzijde is dat aan het slot bewust plichtmatig nog even langskomt, niet nadat Tonya jou en mij er fijntjes op heeft gewezen dat we natuurlijk gekomen zijn om het 'incident' te zien. Nou mooi, dat de verhalen over of Tonya 'het' wist elkaar blijven tegenspreken.

Het scenario draait om de jou en mij die door de hoofdpersonages rechtstreeks worden aangesproken, soms in splitscreen tegelijkertijd. Om jou en mij die vinden dat de moeder-verhaallijn langzaamaan verdwijnt, waar de moeder ons vervolgens fijntjes op wijst.

Het is gelukkig een fout verhaal met foute mensen, gelukkig 'fout' verfilmd - d.w.z. niet als een Hollywooddraak - met gelukkig een soundtrack die zwiept tussen kitch (Doris Day, Dream a Little Dream of Me) en kunst (Supertramp, Goodbye Stranger).

Ofwel, hoe verraderlijk kan een trailer zijn ...

Black Swan door de Coen Brothers. Het lijkt in elk geval zo. Nog nooit zat ik zo geboeid te kijken naar kunstschaatsen. Ik kende de geschiedenis niet van Tonya Harding. Dus voor mij was het een aangename verrassing.

De film settelt zich in de jaren '70 tot de jaren '90 met passende geweldige muziek. Maar het zijn vooral de personages die het zo goed maken. Die moeder, de echtgenoot Jeff, de vriend Shawn en natuurlijk Tonya zelf. Kleurrijke figuren die haast niet werkelijk kunnen zijn, toch niet over de top gaan en als je op het einde enkele beelden van de echte figuren ziet, krijg je bevestiging van deze karikaturale figuren.

De grote troef is Margot Robbie die de rol van haar leven speelt en terecht al een Oscarnominatie kreeg. En het verhaal dat niet alleen te mooi om waar te zijn is (feiten zijn echt gebeurd, maar de ware toedracht laat de filmmaker aan de kijker over), het wordt ook spannend gebracht. Dus als je de echte geschiedenis niet kent, blijf je op het puntje van je stoel zitten.

Een verrassend goede film en meteen al boven aan het lijstje voor dit jaar.

Film laat een realistische kijk zien op een asociaal / arm amerikaans gezin, waarbij Tonya de dupe wordt van een keiharde moeder. Goed geacteerd. Zeker oscarwaardig. Ik irriteerde me iets aan de rauwe stem van Margot Robbie

Aardig, al gaat het wel van meer naar minder wat mij betreft. Het begint met een frisse en vrij originele toon, maar het weet zich vanaf dat punt niet verder te ontwikkelen waardoor het frisse en originele er snel van af is en op den duur zelfs gaat vervelen. Al bij de begintitels krijgen we te lezen dat de film gebaseerd is op "echte interviews zonder ironie". Maar al snel merk je dat die opmerking ironisch bedoeld lijkt, veel te vaak gaat het de kant op van "lachen om rednecks". Ironie of sarcasme genoeg, het heeft een beetje dezelfde stijl als Three Billboards outside Ebbing, Missoury, maar dan platter.

Hoewel het drama overheerst krijgt het nooit de kans om de dominante genre te worden. Het lijkt niet de bedoeling van de makers om de kijker met Tonya te laten meeleven, maar eerder om door haar soms wel erg treurige leven vermaakt te worden. Tonya lijkt me echt een persoon wiens leven verpest is door de omstandigheden en omgeving waarin ze is geboren, het lijkt me niet het type die andermans knieën verbrijzelt om te winnen, met tegenslagen ging ze zelf zonder hulp om, ze had zo te zien ook nooit eerder iemand aangevallen maar groeide juist op eigen kracht, alleen dat mocht niet van de omgeving, justitie inbegrepen.

Het is een film die aanvankelijk niet zo mijn aandacht trok, maar die ik door de goede ontvangst toch maar ben gaan zien en wel de moeite waard is gebleken. Sport- en misdaadfilms trekken me minder, daar valt deze (deels) wel onder. Met name de tweede helft gaat het een cliché redneck misdaadkant op die mij minder trok. Daardoor werd het bijna 2,5* terwijl ik aanvankelijk aan 3,5* zat te denken, alleen met het einde weet het nog nipt de 3* te halen. Wel alle lof voor Margot Robbie die in alle opzichten een uiterst geloofwaardige en overtuigende personage neerzet.

Bijzondere film. Wist gelukkig niet zo heel veel van het verhaal af van tevoren. Veel leuke humor, een geweldige cast en aparte manier van storytelling. Ik ben doorgaans niet zo'n fan van deze manier van filmen, maar het werkte hier erg goed. Als je kijkt naar de echte mensen, kun je wel stellen dat Margot Robbie echt veels te aantrekkelijk is voor de rol, maar ze 'compenseert' het goed met haar briljante performance. Ook sterke soundtrack en mooie beelden.

4*

Niet heel bijzonder, maar wel een lekkere ode aan deze white trash queen. Hoogtepunt was de schaatsroutine op de pompende tonen van ZZ Tops Sleeping Bag. Wel jammer dat er geen enkele referentie aan die (vrij onappetijtelijke) sekstape in zat.

Dikke 3,5*

Ik heb lang getwijfeld of ik naar deze film zou gaan, want sport en biografie zijn twee categorieën waar ik niets mee heb. Maar de recensies waren erg positief, ook hier op MM, en ik had een vrije middag dus ben ik toch maar gegaan.

Helaas heeft de film mijn tamelijk lage verwachtingen niet kunnen overtreffen, ook al laat de film zich ook wel kijken als een drama of zelfs tragedie in plaats van een sportbiografie: Tonya heeft beslist een zwaar leven gehad en de film weet medelijden voor haar op te wekken. Maar veel meer heeft de film niet te bieden: de film wisselt voortdurend tussen vermakelijk en saai, tussen enige spanning en een flauwe klucht, zodat ik het als een middelmatige film kwalificeer.

Dat de personages af en toe direct tot het publiek spreken om hun mening te geven of de gebeurtenis volgens hen wel of niet is gebeurd is niet origineel en maakte de film voor mij niet bijzonder, al past het wel in het concept dat de film is gebaseerd op interviews met de hoofdpersonages waarbij zij ook tot het publiek spreken en hun visie op de gebeurtenissen geven. De daarbij gegeven postmodernistische boodschap dat iedereen zijn eigen waarheid heeft verleende de film evenmin diepgang want de film laat weinig ruimte voor verschillende interpretaties van de gebeurtenissen.

De prikkel die me (als amateur-antropoloog, haha) naar de bioscoop trok was de kwalificatie dat dit de meest Amerikaanse film ooit zou zijn, maar het is me niet duidelijk wat zo Amerikaans aan de film überhaupt is. Het zou een soort anti-American Dream moeten zijn in de trant dat Tonya geheel volgens The American Dream vanuit de positie van een arm, fysiek en emotioneel mishandeld en kansloos meisje de top wilde bereiken (waar elke Amerikaanse sportfilm over lijkt te gaan) maar… faalt, zodat de film eerder de Nederlandse boodschap “wie voor een dubbeltje is geboren wordt geen kwartje” bevestigt. En dat Amerikanen zulke losers evenzeer nodig hebben als winnaars omdat ze niet alleen iemand nodig hebben die ze kunnen bewonderen maar ook iemand, zoals Tonya, die ze kunnen haten. De film heeft me echter niet kunnen overtuigen dat de kern van Amerika deze behoefte tot haat voor losers is.

Grappige, inktzwarte komedie losjes gebaseerd op het waargebeurde verhaal van olympisch schaatsster Tonya Harding. De Goodfellas-achtige aanpak van de plot werkt prima en het script zit slim in elkaar, maar wat dit echt doet uitsteken boven het maaiveld is het sublieme akteerwerk. Allison Janney als de moeder van Harding is geweldig (met zo'n foute bril en playmobil-kapsel kun je natuurlijk ook niet fout gaan), net als Margot Robbie als Harding zelf en Sebastian Stan als haar man. Poor white trash op hun best. Heerlijke soundtrack ook, gevuld met zorgvuldig gekozen klassiekers uit de jaren '80 en '90.

Leuk.

Sowieso natuurlijk al een geniaal sterk verhaal waar maar weinig aan opgeleukt is - of hoefde te worden. En een mooi spel met de sympathie van de kijker. Onterecht dat de film in de beoordeling van The Guardian wat laagvliegende kritiek krijgt omdat de humor ten koste zou gaan van de personages, vind ik - de boodschap die er uit overblijft is voor mij een andere. En daarnaast, het blijft toch ook wel dicht bij de soort automatische zelfspot die je met dit soort gebeurtenissen ietwat onvermijdelijk opdoet. Het doet wat denken aan Jerry Springer op tv - en dat was ook nog eens in dezelfde tijd als dat dit hele zaakje in het nieuws was.

Janney krijgt de meeste lof, en heeft natuurlijk ook wel een erg mooie rol met haar uilenbril, zuurstofslangetje en parkiet in haar oor. Maar Robbie is ook wel tamelijk geniaal bezig, en verdient misschien meer nog daar de credits voor te krijgen. Ja, de schaatsscenes zijn digitaal, maar toch ook niet helemaal - daar heeft ze toch aardig wat tijd in moeten steken. En al komt het niet helemaal honderd procent geloofwaardig over, het is niet echt alsof je Harding ziet schaatsen - daar is Robbie gewoonweg te groot voor ook - het is toch allemaal best zorgvuldig gedaan. Inclusief alle schaatspakjes en muziekjes.

Da's wel het enige punt van teleurstelling voor mij, de grotendeels wel wat erg makkelijke en laffe manier waarop de soundtrack bij elkaar gezocht is. Ik hou er niet zo van als een film verwordt tot een uurtje afgezaagde gouwe ouwe plaatjes draaien, dat mag best wat dapperder.

“There's no such thing as truth. It's bullshit. Everyone has their own truth, and life just does whatever the fuck it wants.”

Vermakelijke en doldwaze film met veel zwarte humor. I, Tonya is een mix van verschillende genres, en de energie spat van de film af. Het tempo ligt ontzettend hoog. Zware onderwerpen zoals huiselijk- en fysiek geweld worden zeker niet gebagatelliseerd, maar door het spel van de acteurs en bepaalde regiekeuzes (het rechtstreeks in de camera praten) heeft I, Tonya soms een bijna luchtige vibe.

Tonya Harding is zelf ook niet op haar mondje gevallen, en Margot Robbie weet haar fantastisch neer te zetten. Medelijden, verachting, verdriet, ongeloof, woede, sympathie, lachen etc. Het zijn emoties die bij je opkomen als je haar bezig ziet in de film. Janney en Stan zijn ook uitstekend op dreef, en door de droge manier van acteren heeft Janney vaak de lachers op haar hand. Medelijden hoef je met Tonya Harding niet te hebben, en gelukkig probeert de film dat ook niet op te wekken.

Grappig

Ik had deze film een uur bekeken en toen vond ik het genoeg en ben de zaal uit gelopen. Niet alleen omdat ie mij niet wist te boeien maar meer omdat een dame zo nodig de zaal in moest stuiven om haar handtasje te zoeken - ze meende dat in de vorige filmvoorstelling te hebben achter gelaten - en dat met het nodige kabaal dat mij zodanig afleidde dat ik wat de film betreft helemaal de draad kwijt was. Na een paar dagen het laatste uur toch maar bekeken wat ik wel een stuk interessanter vond maar toch ook weer niet van je van het. Ik vond de personages gewoonweg te irritant. In het dagelijks leven zal ik dit soort tokkies in ieder geval mijden. Blijft over de soundtrack. Tja, ik houd van de jaren tachtig muziek maar niet van de mainstream hoewel dat laatste wel goed bij deze film past want voor simpele zielen zoals Tonya & Co mag muziek natuurlijk ook weer niet te moeilijk zijn. Bevatte deze film dan toch nog wel goede songs? Jawel, Gone Daddy Gone van de Violent Femmes en uiteraard de Siouxsie & the Banshees cover van The Passenger. Maar dat was het dan ook zo'n beetje.

3.0*

Aangezien ik kunstschaatsen niet echt meer volg sinds m'n enkelblessure (had me 30 jaar geleden bijna voor 'babies on ice' gekwalificeerd), heb ik dit verhaal niet echt meegekregen. Wordt fijn verteld en nog fijner geacteerd, vooral door Janney (moeders). Oscar kan wel eens dik verdiend zijn, Octavia Spencer speelt ze in ieder geval helemaal weg. Wat Margot Robbie betreft; vind haar beter dan Sally Hawkins, maar Frances McDormand nog steeds terechte winnares.

Ook geinig om de Winter Soldier als abusive, naar en snordragend mannetje te zien.

Deprimerend, rauw en droevig verhaal wat toch een ander beeld schetst van kunst schaatsster Tonya Harding met betrekking tot wat zij zelf in de film beschrijft als het Nancy Kerrigan incident.

Ik had altijd een zeer negatief beeld over Tonya Harding.

Maar na het zien van deze biografie overheerst vooral medelijden.

Schrijnend en huiveringwekkend is de kille verstandhouding met de krankzinnige moeder van Tonya, die alle vormen van geweld niet schuwt om haar dochter "op te voeden".

Dit gaat ver, heel ver.

Van vernedering tot fysiek geweld.

De latere relatie met de eveneens gewelddadige en verknipte Jef help zeker niet mee en trekt de inmiddels ex kunst schaatsster enkel dieper het moeras in met uiteindelijk rampzalig gevolg.

"I Tonya" heeft als verhaal mij zeker een diepe indruk achter gelaten.

4*

Op zich wel een aparte benadering van het hele incident en wat eraan vooraf ging. In plaats van een serieus drama wordt het een beetje luchtig en Scorsese-style gebracht. Acteurs worden geïnterviewd in een mockumentary stijl -losjes gebaseerd op bestaande interviews-, de vierde muur wordt af en toe doorbroken en passende rockhits ondersteunen de vaak creatieve montage.

Tonya's jeugd en thuisfront was verre van komisch, met geestelijke en lichamelijke mishandeling door haar moeder en man. Dat de film daar best luchtig mee omgaat (domme rednecks gonna redneck) is misschien wat oneerbiedig, maar dankzij de sterke performances van Margot Robbie en Alison Janney wordt dat nooit storend.

Er is trouwens ook een tv-film gemaakt te zijn in 1994, waar I, Tonya verdacht veel door lijkt te zijn geïnspireerd: Tonya & Nancy - The Inside Story. Misschien eens leuk om te kijken waar de gelijkenissen zitten.

Best onderhoudend, alhoewel kwalitatief niet de absolute topper waar ik op had gehoopt. Eerste gedeelte is behoorlijk goed met een heerlijke rol van Janney als de niet echt positief ingesteld moeder. Tweede gedeelte, waarin moeder na de achtergrond verdwijnt en de aanslag zelf meer centraal staat, vond ik minder geslaagd. De komedie aanpak werkte niet helemaal bij mij, beetje in de stijl van The Wolf of Wall Street(ook met Robbie) of een misdaad film van de gebroeders Coen, maar dan wel een matige replica daarvan. Destijds was dit toch een heftige, serieuze gebeurtenis en kreeg nu toch het gevoel dat Gillespie hier een beetje de draak mee stak, het gegeven niet serieus wilde nemen en een loopje nam met de werkelijkheid. Robbie is verder goed te doen in de hoofdrol, dat ze in den beginne duidelijk te oud is om de puberale Harding te spelen wil je de makers graag vergeven. Ach, alles bij elkaar redelijk, maar had beter kunnen zijn.

Sterke film. Het dramatische verhaal wordt vol zwarte humor verteld, maar blijft desondanks toch emotioneel en weet je als kijker behoorlijk te raken. Dat is knap gedaan door Gillespie. De vaart zit er goed in en semi docu stijl werkt prima. De film zit vol karakteristieke figuren die door de acteurs goed worden neergezet. Met name Janney en Robbie zetten een sterk staaltje acteerwerk neer. Prima film. 4.0

Geweldige film met een ontroerend en eigenlijk ook intriest levensverhaal zonder ook maar ergens sentimenteel te worden, mede door een gezonde dosis humor en zelfspot. Margot Robbie speelt grandioos en is lekker ordinair zonder dat je een hekel aan haar kunt krijgen. De rest van de cast is ook erg goed.

De schaatsscenes zijn prachtig in beeld gebracht (inclusief billenpartijen in closeup als extra fanservice) en ze worden prima ondersteund door een rockende soundtrack. De American dream blijft een prachtig thema, zeker als je de keerzijde zo goed leert kennen als in deze film. En al helemaal als je een working class heldin ziet afzien en knokken tegen verwende prinsesjes die vooral mooier zijn, meisjesachtiger, leuker kunnen lachen en duurdere schaatspakjes aanhebben. Maar ook in een grappige hele korte scene wel haar training flink verzaakt, terwijl ze nog sigaretten rookt ook. Harding is evengoed de beste atlete onder de schaatsters. De anderen hebben alleen meer gratie en door die hele underdog positie wordt je al snel fan.

Je blijft je wel steeds meer afvragen waarom Tonya in vredesnaam bleef leunen op zulke losers als haar ex en het bodyguard *proest* maatje ervan (zeker omdat haar ex haar ook nog vaak sloeg) en dat is uiteindelijk haar val gebleken. Maar ze heeft weinig liefde gekend in haar jonge jaren door het misbruik van haar moeder, die alsmaar hetzelfde excuus heeft (ze mag geen watje worden) en iemand die haar ziet staan en een aantal gemeenschappelijke interesses heeft lijkt daardoor al heel wat voor haar. En door een ontstaan patroon van onveilige hechting met haar moeder trouwt ze in haar jonge jaren met iemand die haar ook misbruikt, ze weet niet beter.

De echte Tonya Harding was blij met de film omdat deze toch dingen recht heeft gezet en haar kant van het verhaal eindelijk heeft kunnen vertellen. Je kunt hier nog een stukje emo-tv zien (maar toch mooi) waarin ze Margot Robbie bedankt en omhelst. Uiteindelijk toch een overwinning voor Tonya. Want al die schaatsprinsesjes met gouden plakken zullen al lang vergeten zijn, deze film staat over decennia misschien nog wel steeds als klassieker bekend. Voor mij in ieder geval wel waarschijnlijk!

arno74 schreef:

(quote)

De rivaliteit en skate-actie valt wel mee (wel enkele mooie scenes), Kerrigan is een bijrol die nauwelijks schermtijd krijgt, dat had wel beter gekund maar de film kiest een andere insteek. Het draait echt om Tonya en de tegenslagen die ze voor de kiezen krijg van haar omgeving terwijl ze probeert om groot te worden in de schaatswereld. De film geeft wel antwoord op je vragen .

Onlangs gezien en heb genoten van de film, Margot Robbie echt goed. Kippenvel-moment toen ze de 1ste keer de triple-axel nailde en dan de soundtrack "1ste time" van Foreigner eronder. Leuk moment dat ze eindelijk eens voor de 1ste keer een beetje meeval kent. De slowmo vd triple axel mocht er echt wel zijn.

Ook leuk tijdens de credits de echte Tonya Harding in actie met dezelfde triple axel kuur die haar doorbraak betekende.

3 *** voor mij, hou wel van biopics en ook van sportfilms, wat deze eigenlijk wel een beetje is.

Jongens wat een surrealistische toestanden in deze biopic soms. Niet te geloven. Dit is een film die er in vergelijking met andere biopics, echt wel uitspringt. De mix van mockumentary en satire geeft het allemaal een speels en superdynamisch kantje. De ijskoude moeder, die onnozelaar van een bodyguard, de domme echtgenoot... dat Harding uit zo'n white trash milieu kwam, wist ik dus niet. De sport was voor haar een gedroomde optie om uit dit krankzinnig milieu te ontsnappen en dan nog werden haar kansen op een betere toekomst gesaboteerd door de stupiditeit van haar naasten. De aanval op Kerrigan is zonder meer een erg bizarre zaak geweest. Ondanks de komische toon best wel een triestig verhaal als je het mij vraagt, en ook veel geweld. Ik heb veel goeds gezien in deze film zowel qua acteerwerk (Robbie, Stan en Janney) als het knappe camerawerk van de Antwerpenaar Karakatsanis. Deze film is zonder meer een aanrader.

Heerlijke film. Ik hou er wel van, als de Amerikanen zichzelf kwetsbaar en voor schut durven te zetten. Wat een ordinaire white trash familie. Ik vind de actrice Allison (die de moeder speelt) altijd al ondergewaardeerd en nu eindelijk heeft ze een oscar gewonnen. Wat speelt ze toch goed in deze film. Echt een vreselijk mens. Maar Margot speelt ook heel mooi. Ik wist niet dat ze de knappe blondine was uit de serie Pan Am. Goede transformatie naar jaren 80/90 look. De film is echt de moeite waard. Kijken dus!!!!

Aaah de sportfilm, meestal ondraaglijk omdat we dan allerlei succesverhalen voorgeschoteld krijgen ... en succes dat is nooit interessant. Nee dan liever de "sportieve" Tonya Harding die haar voornaamste concurrente liet uitschakelen door de knieschijf van Nancy Kerrigan te laten verbrijzelen. Geweldige biopic, kunstrijden op de schaats levert natuurlijk genoeg fantastische actie op, daarnaast lijken de personages zo uit Fargo te zijn weggelopen. De andere kant van topsport, succes en de Amerikaanse droom. Meesterlijk!