Suburbicon (2017)

Complete kritiek: klik.

Vlees noch vis deze film, oftewel van alles net niet. Niet spannend, niet opwindend, geen doordacht verhaal en bij de elementen die het maatschappelijke karakter onder de loep zouden moeten nemen, slaan ze de plank ook nog eens behoorlijk mis. De film komt ondanks de mooie 50 jaren setting nauwelijks over. Mede door de aantrekkelijke trailer vooraf gezien te hebben, verlaat je met een kater de zaal.

George Clooney scoort opnieuw hoge ogen qua acteerprestaties, kostuums, make-up en set-decoration in deze uitstekende verzorgde productie. Maar deze zwarte komedie over een gezin wiens ogenschijnlijk onverstoorbare leventje overhoop wordt gehaald wanneer de vrouw-des-huizes [Julianna Moore] bij een beroving om het leven komt, kent geen subtiliteit en is lang niet zo origineel als het zichzelf lijkt te vinden. Een ander probleem is dat de film bijzonder langzaam op gang komt, zeker als je de trailer hebt gezien. Van spanningsopbouw is nauwelijks sprake en de opdringerige score van Alexandre Desplat varieert op geforceerde wijze van komedie naar melodrama en van romantiek tot horror. Het is tekenend voor de identiteitscrisis waarin deze film lijdt, waardoor het nooit echt spannend, romantisch, ontroerend of grappig wil worden. Het zijlijntje rondom de zwarte buren die het mikpunt worden van racistische pesterijen is niet alleen symptomatisch voor de hele film, maar ook nog eens volstrekt overbodig.

Sluit me aan bij “de zonderling”. Gezien als sneakpreview maar na de pauze weggebleven.

Spanningsboog welke ———— liep.

Enige wat me boeide was de 70jaren setting.

Niet wetende wat ging komen met de sneak was ik blij bekende acteurs te zien.... maar daar hield het op.

In de pauze een Nespreso gehaald. En naar huis.... “what else”

Twee films voor de prijs van één. Eén over Damon en en zijn gezin, één over zijn zwarte buren die problemen krijgen van conservatieve buurtbewoners. En die twee films passen nergens, maar dan ook nergens bij elkaar. Aan het eind verwacht je dat ze nog worden vastgeknoopt, maar nee hoor. Bijzonder, en een volstrekt raadsel hoe dit door de montage is gekomen.

Achter de voordeur in de suburbs dus, sinds American Beauty valt hier eigenlijk niets nieuws meer over te zeggen. Maar Clooney probeert het wel. Hij heeft een script van een zwarte komedie (zij het wat vlakker dan andere scripts van de Coen-broers), de aankleding en acteerwerk die ook wat kitscherig en duidelijk nep bedoeld zijn, maar hanteert een wat serieuze rustige stijl die daar niet bij past. Zo wordt de film nergens een spannende thriller, maar ook nergens een komedie en als geheel is het een stomvervelend ding dat moeizaam naar het einde strompelt. En wat hier nu precies mee bedoeld werd?

Kortom, Clooney faalt hard als regisseur. Hij heeft alle losse ingrediënten, maar mixt ze samen zonder dat dit past. Soms kan chocola met gehakt iets bijzonders worden, maar dan wel van een meer getalenteerde kok. Nu blijft er een smakeloze nikserige brij over. 1,0*.

Een ratjetoe. Komedie? Zwarte komedie? Racisme? Thriller? Suspense? Drama? Van alles wat, maar toch ook allemaal net niet. En zeker niet samenhangend.

Een verhaal over verzekeringszwendel wordt afgewisseld met het verhaallijntje van de zwarte buren die in een all white neighbourhood hun intrek nemen. Het maakt de film op momenten wat rommelig en liever had ik gezien dat de film zich volledig richt op het eerste verhaal.

Het zwendeldeel is nog best aardig maar het racismedeel lijkt er wel bij de haren bijgesleept.

Iedere familie , wit of zwart, heeft zo zijn struggles maar voor de kinderen, de zgn. toekomst, maakt het niet uit, die willen gewoon samen met elkaar spelen en leven. Zucht.

Dat leek mij de boodschap van de film te zijn. Ofzoiets.

Het zal me niet bijblijven deze film maar wel complimenten voor de jaren 50 sfeer, dat zag er wel uit om door een ringetje te halen.

Mwah.....

Script lijkt een afdankertje van de Coen Brothers te zijn, vooral het absurdisme en de setting voelen erg Coen'ish aan. Maar het hele absurdisme gebeuren voelt geforceerd en zie je vaak van mijlen ver al aankomen. De hele raciscme verhaallijn komt ook aanwaaien en lijkt tegen dit script aangesmeten. Het werkt gewoon niet.

Wat overblijft zijn een paar leuke scenes, jaren 50 setting die er gelikt uitziet, een een hoop acteurs die het redelijk doen maar Suburbicon ook niet kunnen redden.

Conclusie: Script van de Coen Brothers welke ze zelf niet willen of gaan verfilmen kun je misschien beter naast je neerleggen. Trackrecord van de laatste jaren is niet erg positief wat dit betreft.

Het lijkt inderdaad op een Coen film maar dan zeker een slechte. De film is ontzettend langzaam en ook nogal raar. Vooraleer het verhaal wat op gang komt is de film eigenlijk al een uur onderweg en dat is gewoon te lang. Er is erg weinig humor vond ik in deze film. Hier en daar wel wat absurde humor maar die momenten zijn op 1 hand te tellen en zijn eerder absurd dan echt grappig.

Verder is er weinig echte sfeerschepping en of het nu jaren '30, '50 of '70 is ik zou het niets eens weten. Misschien zien jullie dat aan de auto's maar van auto's ken ik bijna niets. Een film die inderdaad met een identiteitscrisis kampt, want is dit nu een gangsterfilm of eerder een aanklacht tegen racisme. Het is een beetje vanalles wat maar hoe je het ook draait of keert, het blijft slecht.

Ook een zeer atypische rol van zowel Isaac als Damon. Julianne Moore past hier nog wel in, speelt wel vaker in rare films mee

Maar goed, zeker het eerste uur vaak gedacht om af te zetten. Het einde viel nog wel mee al is het nogal voorspelbaar. Vooruit 1.5*.

Maffe, onsamenhangende film die doet denken aan het werk van de gebroeders Coen (vrij logisch aangezien zij meeschreven aan het script) maar nergens dat niveau haalt. Matt Damon is oké in de stijve hoofdrol en naar het einde toe wordt de film wel wat beter (en vooral gewelddadiger), maar het is het allemaal net niet. De verschillende plotlijntjes komen nergens bevredigend samen en meeleven met de abstracte personages is vrijwel onmogelijk. De zoveelste tegenvaller van George Clooney als regisseur.

“The only thing Suburbicon is missing is you.

Isn't it time for your new start?

Come home to Suburbicon.”

Het komt niet vaak voor dat ik achteraf niet echt goed begrijp waar ik naar gekeken heb. Niet dat ik “Suburbicon” een ingewikkelde, onbegrijpelijke film vond. Maar ik weet eigenlijk niet wat de bedoeling was van de makers. Was het de bedoeling om een maatschappijkritische boodschap te brengen? Of was het een satirische kijk op het Amerika van de jaren 50 met zijn modelwijken en goedgeluimde brave burgers? Of was het gewoonweg een gestoord misdaadverhaal met een frauduleuze twist? Uiteindelijk werd het in mijn ogen een mix van dit alles, waarbij geen enkel facet er met kop en schouder bovenuit stak. Het is eerder een bundeling van middelmatigheden. En de gemixte verhalen lijken schijnbaar helemaal niks met elkaar te maken te hebben. Het is als het ware een samensmelting van twee doodgewone kortfilms.

Enerzijds is er het verhaal van de familie Lodge die het slachtoffer zijn van een overval in hun eigen huis waarbij de vrouw des huizes Rose (Julianne Moore) het leven laat vanwege een overdosis chloroform. Wat ogenschijnlijk een doodgewone roofoverval lijkt te zijn, draait uit op een web van intriges en leugens. Een web waar Gardner (Matt Damon) in dreigt te verstikken. En anderzijds is er de familie Mayers die een huis betrekken in het stadje Suburbicon. Niets speciaals op het eerste zicht. Alleen is het een Afro-Amerikaans gezin. En dat zorgt voor aardig wat opschudding en controverse in het louter blank bevolkte stadje.

Het eerste verhaal is gebaseerd op een script dat geschreven werd door de Coen broers. Het tweede verhaal is gebaseerd op waar gebeurde feiten, waarbij de familie Myers toen indertijd tot afgrijzen van de inwoners van Levittown zich vestigden in deze gelijkaardig buurt. Het gevolg was een inmenging van de autoriteiten om de racistische reacties en het fysiek geweld in te perken en wettelijke statuten in te roepen om de familie te beschermen. Maar zoals ik al eerder opmerkte, zijn het twee los van elkaar staande verhaallijnen.

Gelukkig is de vormgeving van de film positief te noemen. Het idyllisch beeld dat opgehangen wordt over deze buitenwijk en de typische kenmerken die bij deze tijd behoren, werden op een adequate manier uitgewerkt. De kledij, de bolides, het interieur en de gemoedelijke levenshouding zijn perfect uitgebeeld. Op dat vlak oogt de film aantrekkelijk. Qua acteren springt de rol van Matt Damon er bovenuit. Een oppervlakkig uitziende timide burger. Een gelijksoortig personage als dat van Michael Douglas in “Falling Down”. Jullianne Moore mag zich uitleven in haar dubbelrol. Maar echt indrukwekkend acteren kan je het ook weer niet noemen. Voor mij was Karimah Westtbrook diegene die de meest kleurrijke rol (no pun intended) speelde als de onvermurwbare en volhardende Mrs Mayer. Een vrouw die lijdzaam toekijkt hoe een beperkt protest langzaamaan uitgroeit in een woedende menigte die leuzen scanderen en nationalistische liederen zingt. Ik wist op een bepaald moment niet of dit een satirisch portret was of een weerspiegeling van de werkelijkheid. En dan komen we feilloos bij het gedeelte humor. Ik hou wel van zwarte humor. En waarschijnlijk was het ook de bedoeling op bepaalde momenten. Maar het enige moment waar ik een glimp van zwarte humor kon ontwaren, was in de ontknoping. Al bij al vond ik de film niet echt spectaculair en het onderwerp niet subtiel genoeg.

2.5*

Geen perfecte, maar toch zeker een redelijk maatschappijkritische thriller die er visueel goed uitziet en verhaaltechnisch geraffineerd gebracht wordt. De klachten hier aangaande dat het niet te begrijpen is en/of het gebrek aan samenhang kan ik niet zo plaatsen. Suburbicon probeert de vinger te leggen op de hypocriete Amerikaanse samenleving in de jaren 50 die zo blijkt gaandeweg het verhaal, hun niet te volgen woede richt op de zwarte bevolking terwijl next door, bij de ogenschijnlijke vriendelijke buren de meest vreselijke dingen gebeuren. Knap dat de eerste drie kwartier de focus ligt op het tweede subplot aangaande de zwarte buren, om daarna te switchen naar de Fargo achtige intrige(onhandige mensen die het pad van de misdaad opgaan), en dat die twee verhaallijnen uiteindelijk bevredigend samenkomen in het slotakkoord. Degelijk acteerwerk: Damon is goed, er is ook een heerlijke bijrol van alleskunner Oscar Isaac als louche figuur, enkel Moore overdrijft wat in haar dubbelrol waardoor je bij haar nooit het gevoel krijgt naar een echt mens te kijken maar meer naar een typetje. Al met al is het zeker geen meesterwerk geworden, de vergelijking met de voorbeeldfilms kan hij op het gebied van sfeer, humor en originaliteit niet helemaal doorstaan maar Suburbicon is op zichzelf best bevredigend.

“I have to make decisions like what's best for the family.”

Matige film van George Clooney. Clooney introduceert in Suburbicon twee verhaallijnen en veel subplotjes, met rommelige en vooral saaie resultaten. De rol van Oscar Isaac is sterk en wanneer hij in beeld komt leeft de film op, maar jammer genoeg is dit van korte duur. En je hebt dan al ruim drie kwartier naar een film gekeken zonder cohesie of iets van een spanningsboog.

Het acteerwerk is prima en het is dan ook vooral het script en de regie die steken laat vallen. Vooral de verhaallijn rond een zwarte familie in een witte wijk hangt er een beetje bij, en waarom het er sowieso inzit is mij niet helemaal duidelijk. De band tussen de twee jongens is eigenlijk nog het leukst, maar er wordt bijna geen aandacht aan besteedt. Aan het misdaadplot des te meer, met slaapverwekkende gevolgen.

Het is toch maar zelden dat ik zo'n overduidelijk gebrek aan zelfkritiek heb gezien.

Of we dat op het conto van Clooney moeten schuiven? wellicht wel. Grootste fout al in de keuze voor het script, want daar was denk ik niet echt iets van te maken. Van de gebroeders Coen verwacht je iets dat inderdaad zoals het genre hierboven aangeeft - 'Komedie/Misdaad', en dat is dit domweg niet. Maatschappijkritiek is best ok, maar dat werkt echt anders.

Maar in de uitwerking klopt er ook teveel niet. De beelden bijvoorbeeld. Daar kan je een artistieke keuze in zien, maar dat houdt dan wat mij betreft ook een bewuste keuze voor vervreemding en abstracte lelijkheid in. Niet meteen een setting om een doorleefd stuk maatschappijkritiek met invoelbare karakters in te maken. En voor een komedie werkt het ook niet zo gauw. En nog een ander voorbeeld in de afgrijselijke soundtrack, die zou gepast hebben voor een Hitchcock drama. Maar voor niets dat daarna kwam.

Kortom, en mjk87 neemt me de woorden uit de mond: Clooney faalt hard als regisseur.

Matige film waarin een gezin in een nieuwe buitenwijk getroffen wordt door een tragedie. Alhoewel de film zeker wel een paar goeie scenes bevat en het nergens echt vervelend wordt, is de film te onevenwichtig van toon. En ook de connectie tussen de twee verschillende verhalen is onduidelijk uitgewerkt. Verder wel een prima jaren '50 aankleding en een fijne cast. Net geen 3.0 sterren.

Vermakelijke Komedie / Misdaad film, naar een twintig jaar oud script van de bekende Amerikaanse filmmakers broers Joel en Ethan Coen en dat gecombineerd met een waargebeurd verhaal uit de jaren 50 over een Afro-Amerikaanse familie, die in een blanke buitenwijk (oftewel "Suburb" in het Engels, oftewel de verwijzing naar de titel van de film) komt wonen. Regisseur George Clooney weeft deze twee gestructureerde verhalen op een soms charmante en soms onhandige manier door elkaar. Het resultaat is een vermakelijke film, waar ik me best goed mee vermaakt heb en vooral vanwege de cast.

Het verhaal speelt zich af in het plaatsje "Suburbicon" in de jaren 50, wat een lieflijk blank Amerikaans stadje is, met deftige gezinnen, prachtige tuintjes en mooie huizen. De komst van het eerste zwarte gezin Mayers, veroorzaakt een enorme commotie in "Suburbicon". Gardner Lodge (Matt Damon) en zijn in een rolstoel zittende vrouw Rose Lodge (Julianne Moore) wonen samen met hun tienjarige zoon Nicky Lodge (Noah Jupe) in "Suburbicon". Wanneer er op een dag een gewelddadige overval bij de familie Lodge plaatsvindt, blijkt dit modelgezin een groot geheim te verbergen. Door beide gebeurtenissen verandert het lieflijk Amerikaans stadje "Suburbicon" in een stadje met racisme, verraad, overspel en moord.

Het typische Coen-script weet opzicht te boeien (zeker de laatste 30 minuten van het verhaal, waarin veel leuke en harde scènes zitten) en tevens te vermaken, maar het probleem is dat de twee verhaallijnen nooit goed samenvallen en de film ook veel meer geïnteresseerd is in het tweede verhaal over burgerman Gardner Lodge, die het aanlegt met de tweelingzus van zijn vrouw (die hij laat vermoorden middels een overdosis chloroform, maar daardoor komt hij steeds per ongeluk in verkeerde situaties terechtkomt, en die situaties gaan op hilarische wijze van kwaad tot erger), te weten Margaret (eveneens gespeeld door Julianne Moore), en die met de geldclaim van Rose naar Aruba wilt vertrekken.

Van de Afro-Amerikaanse familie (die de buren zijn van de familie Lodge) Mayers weten we nauwelijks iets (eigenlijk alleen dat de familie bestaat uit een vader, moeder en zoontje en dat de laatste bevriend raakt met Nicky) en zelfs zo weinig, dat hun enige karakterontwikkeling komt uit het feit dat ze de schreeuwende massa blanke mensen buiten hun huis proberen te negeren (daarbij komt ook politie bij te pas, als het namelijk dreigt te escaleren).

De cast doet het leuk en vooral de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Matt Damon en Julianne Moore (in een dubbelrol). Hoewel ietwat ongeloofwaardig en eenzijdig, zet Matt Damon best een fraaie Gardner Lodge neer (geweldig was o.a. de scène waar hij Margaret aan het neuken is in de kelder en daarbij betrapt wordt door Nicky. Bij het neuken gebruikt hij overigens een tafeltennisbatje ), die me deed denken aan Jerry Lundegaard (William H. Macy) uit de Misdaad / Komedie film "Fargo (1996)", welke ook uit de stal komt van de gebroeders Coen. Neer gaat hij op het einde ook letterlijk, als hij namelijk dood gaat door een vergiftigde boterham en melk (die Margaret gemaakt heeft met gemalen pillen erin), welke eigenlijk bedoeld was voor Nicky. Het einde was sowieso best sterk, goed, hard (o.a. de manier hoe overvaller Sloan, leuk gespeeld door Glenn Fleshler, om het leven komt) en zelfs spannend.

Julianne Moore, die ik graag zie in films, speelt leuk de dubbelrol van de tweelingzussen Rose en Margaret, maar het script verleent haar geen karakterontwikkeling en daardoor blijven haar personages nogal oppervlakkig. Haar scène met verzekeringsagent Bud Cooper (die gelijk doorheeft wat er aan de hand is en die naderhand door Margaret met loog in de koffie vergiftigd wordt en daarna gedood, neergestoken, wordt door Gardner), die onderzoek doet over de polis van Rose, was vooral genieten. Ook zij haalt overigens het einde van de film niet (wordt vermoord door overvaller Stretch).

Bud Cooper (die overigens de geldclaim van Rose wilt hebben, want anders geeft hij ze aan bij de politie) werd overigens zeer leuk gespeeld door Oscar Isaac en hetzelfde geldt voor Gary Basaraba in de rol van de alleenstaande oom Mitch, die zeer begaan is met Nicky en die voor hem een soort van zoon is. Hij vermoordt op het einde overvaller Stretch (Michael D. Cohen), die op het punt staat om Nicky te vermoorden, maar komt daarbij ook om het leven (vanwege een mes in zijn rug).

Visueel gezien werd alles fraai en kleurrijk in beeld gebracht en daarbij spatten de jaren 50 van het scherm af. Zeker wat betreft het ontwerp van de set en de kostuums. Ondanks dat beide verhaallijnen ondermaats overkomen, is "Suburbicon" als geheel een zeer vermakelijke circa 100 minuten durende Komedie / Misdaad film, met als vanouds de typische humor van de gebroeders Coen en goed uitgewerkte en zelfs spannende scènes.

Zo op het eerste gezicht klinkt het thematisch als een zoveelste variatie op American Beauty, en ik was ook wel benieuwd waar de lage scores vandaan kwamen. En die snap ik nu wel, want het is op een of andere manier allemaal niet echt spannend en vrij stroef. Je geeft te weinig om de personages en de hele situatie is gewoon te random, heeft te weinig fundament om echt geïnvesteerd te raken in wat er gebeurt.

Daarnaast is dat anti-colored people plotje ook echt aan de haren erbij gesleept. Oke, ik snap de bedoeling in het geheel wel, maar het is echt superzwak en overdone uitgewerkt. Dat laatste shot van die twee jochies wil betekenisvol zijn en je een of andere boodschap onder de neus wrijven, maar die valt wat mij betreft nogal dood.

Vreemd filmpje, dat in de verte wel de Coen-trekjes heeft qua personages (de rol van Oscar Isaac is het enige schamele hoogtepuntje) en 'misdaad gone wrong' maar voor de rest mislukt is door de awkwardness van het geheel.

2*

Schone schijn.

Dat Suburbicon met de gebroeders Coen te maken heeft, is vrij snel duidelijk. De dunne scheidslijn tussen komedie en misdaad wordt namelijk bewandeld door een herkenbare dosis absurditeit. Ook zijn de bijzondere personages aanwezig en is de humor inktzwart. De nieuwste film van George Clooney doet dus Coenesque aan. Niet zo gek als je bedenkt dat het duo filmmakers mede verantwoordelijk is voor het scenario.

En Clooney castte een van zijn andere vrienden, Mat Damon, voor de hoofdrol van brave huisvader met dubbele agenda. De film begint vrij gruwelijk als hij en zijn gezin slachtoffer zijn van een brute inbraak. Iets wat haaks staat op de zoete jaren vijftig en burgerlijkheid van de buitenwijk waar dit plaatsvindt. Wanneer er ook nog eens een gezin Afro-Amerikanen wordt gediscrimineerd door de buurtbewoners, is de schone schijn compleet.

Alles wordt redelijk vlot verteld en bevat een kleine knipoog naar het film noir genre. Ongetwijfeld een inbreng van de beroemde filmbroers, die hun voorliefde voor klassiekers nooit onder stoelen of banken steken. Ook de intro mag er wezen, maar na een aardig begin wil je als kijker toch wat meer. Het is net of dat Clooney een Coen-light is op de regiestoel. De film blijft teveel in het midden hangen. Waar wil de regisseur eigenlijk heen?

Het hele racisme-plot lijkt nu overbodig en ook qua humor had men best wat meer over de schreef mogen gaan. Gelukkig duikt halverwege Oscar Isaac als nieuwsgierige verzekeringsagent op, want met zijn summiere rol weet hij de film ten positieve een draai te geven en de humor wat tastbaarder te maken. Vlees noch vis is wellicht de eindconclusie, maar de film is desondanks voldoende entertainend om hem een kans te geven. Volgende keer maar weer de meesters zelf aan het roer.

***

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

De zwarte "bedreiging" lijkt het kwaad te doen aanzetten in dit idyllische dorpje, maar schijn bedriegt als je spreekt over de familie Lodge. De sfeer uit die tijd, de karakters zijn echt geweldig. Het verhaal is minimaal maar op zich niet storend. Heb me toch wel vermaakt met dit filmpje.

Suburbicon is een wat vreemde eigenaardige film met wat absurde twists in verwerkt. Dat mag op zich geen verwondering heten wanneer de Coen brothers het scenario schreven. Maar om daarom te moeten zeggen dat dit een goede film is, neen, dat gaat toch te ver.

De afgelikte huisjes en tuintjes deden me onder meer denken aan Tim Burtons Edward Scissorhands waar deze perfect ogende modelwijk vol middenklassers ook werd gecreëerd. Blanke middenklassers weliswaar waar zwarten niet geduld worden. Een eigenaardig subplot totaal niets te doen met het hoofdplot van de film, maar wel best interessant. Wederom erg confronterend hoe diepgeworteld de haat (maar eigenlijk is het meer angst) die heerste in de fifties en sixties in de VS. De winkelscène sprong me daarbij in het oog. Jammer dat daarom de vriendschap tussen Andy en Nicky weinig werd uitgediept. Maar met de slotscène hoefden ze dan ineens ook niet meer af te komen als moraal ...

De film bevat enkele leuke absurde situaties. De scènes met de verzekeringsagent waren super. Ook naar het einde toe stapelde de ene na de andere absurde situatie zich op waardoor het bij momenten wat overhelde, maar kom, vermakelijk was het wel.

Gardner Lodge is was klunzig en doet in dat opzicht wel wat denken aan William H. Macy uit Fargo. Een redelijk Damon en ook een goede Julianne Moore in een dubbelrol. Zwevend wat mij betreft tussen zwak en net voldoende.

Het misdaadthema in deze film is op zich onderhoudend uitgevoerd , helaas word dit verhaal verpest door de in de film aanwezige sterke maatschappij kritische toon cq boodschap die men perse in de film moet proppen .

Eigenlijk is het thema kort samengevat : blanke buurt allemaal racistisch en of corrupt

Zwarte familie : modelburgers waar we verder in de loop van het verhaal helemaal nul komma niks over te weten komen en dat is niet toevallig zo want ze dienen louter als boordkartonnen invulling voor het racisme thema .

Ik heb niks tegen films over racisme en ik heb er in de lange loop der jaren heel wat gezien maar deze zwart wit benadering is eigenlijk wel een beetje een manipulatief dieptepunt .

Jammer dat elke film anno nu met een jaren 50 setting perse het racismethema moet bevatten want o wee als we eens wat positiefs over deze periode zouden vertellen .

ondanks alles is ie toch onderhoudend , damon en moore spelen goed en ook het rolletje van Isaac is

sterk .

Vermakelijk.

Zoals de meeste films van Clooney eigenlijk. Hij is geen regisseur met een overduidelijk eigen stijl, maar hij weet toch vaak degelijke, fijne films te maken. Dit maal werkt hij van een script van de Coen Brothers, iets wat duidelijk teveel verwachtingen heeft geschept bij bepaalde mensen.

Het is een redelijk vlotte zwarte comedy op basis van een misdaad verhaaltje. Grootste probleem zijn eigenlijk de twee naast elkaar lopende plots, waarvan de "zwarte buren" eigenlijk het minste bijdraagt aan de film. Je kan er uiteraard een moraaltje in zien, maar dat maakt compleet geen indruk, laat staan dat het naar behoren uitgewerkt wordt.

Gelukkig is dit ook de kleinste verhaallijn, waardoor je die makkelijk kan negeren. De focus op het blanke gezin is leuker en grappiger. Film is verder mooi vormgegeven en acteerwerk is meer dan degelijk. Ook het tempo zit wel lekker. Af en toe gebeurt er een hoop, soms neemt Clooney ook de tijd om bepaalde dingen wat dieper uit te spitten.

Uiteindelijk geen geweldige film, maar wel aardig vermaak. Zoals de meeste Clooney films dus.

3.0*

De geprivilegieerde witte burgerij die zich dankbaar kan verschuilen achter hun valse façade van keurig conformisme. In 'Suburbicon' (2017) wordt het vuurtje flink opgestookt als voor het eerst een zwarte familie een huis betrekt in de suburbs, of die Amerikaanse voorsteden waar het net iets prettiger vertoeven is dan in het drukke stadscentrum. Maar terwijl de buurtwachten en knokploegen rond het nieuwe gezin steeds groteskere vormen aan gaan nemen, ontvouwt er zich in de luwte een heel ander verhaal. Gardner Lodge (Matt Damon) verliest zijn vrouw Rose (Julianne Moore) bij een gewelddadige huisoverval. Maar zoon Nicky (Noah Jupe) ontdekt dat er iets niet helemaal in de haak is wanneer zijn vader opeens erg amicaal is met tante Margaret (ook Julianne Moore). Zou het kunnen dat zijn vader en tante misschien betrokken waren bij de moord op moederlief!?

'Suburbicon' (2017) weet niet helemaal de juiste toon te vinden. Het contrast tussen de twee families - verguisd maar onschuldig (want zwart) versus onverdacht maar schuldig (want wit) - ligt er moddervet bovenop. En juist die maatschappijkritische insteek slaat de plank mis, want qua screentijd leren we deze zwarte familie nauwelijks kennen. Het openlijke racisme en de agressie richting hun aanwezigheid, blijft louter een ironische kanttekening bij dat andere verhaal, wat al zo veelvuldig terugkwam in ander werk van de Coens. Waar kleinburgerlijke schlemielen een liaison hebben met het misdaadmilieu en ongewild terechtkomen in een cyclus van afpersing en geweld. Maar waar de Coens met hun aansprekende typetjes en het distinctieve surrealisme humor vinden in ultrageweld, blijft 'Suburbicon' (2017) alleen maar een redeloos harde en gemene film. Het heeft zelfs iets naars hoe het beladen discriminatie-thema naar de zijlijn wordt geduwd en eveneens wordt geïroniseerd voor een misplaatst voelend politiek statement.

“You think you can fuck us?”

Wat een ontzettend saaie en trage film was dit zeg waar ik vanaf moment één al niet lekker in kwam, de film heeft weinig te boeien en het is allemaal maar een warrig en vaag gebeuren. Damon speelt redelijk, Moore speelt oké maar het is nergens heel erg boeiend behalve dat jongetje die nog redelijk door de deur kon komen. Het is me allemaal wat onduidelijk, de toch wel wat racistische ‘witte’ buurt gemengd met een moordzaak en moorden op de familie, erg dubbel wat je soms moet snappen, alleen was het allemaal iets te serieus om het altijd even goed té kunnen snappen.

De film werd de laatste dertig minuten in mijn ogen pas echt boeiend, als er wat meer pit in de film zit en als er eindelijk wat bloederige moordscene- voorbij komen. Tot die tijd duurt de film heel lang, en dan zijn 105 minuten best veel. Het is niet mijn favoriet, sterker nog ik kon er persoonlijk maar weinig mee vond ik zelf. Niet mijn ding, niet mijn film, een ware tegenvaller.

1.5*

Wel leuk.

Kende Clooney voor de rest als regisseur nog niet zo goed. Wel als acteur, en ik vind hem persoonlijk wel 1 van de betere acteurs die nu in Hollywood mag rondlopen. Als hij ook een goed regisseur blijkt te zijn zou dat natuurlijk geweldig zijn, maar tot nu toe heeft hij me nog niet volledig overtuigd.

Maar het is wel een goede stap. Suburbicon ziet er vooral goed uit. Leuke details in de omgeving. Mooie felle kleurtjes. Charmante inrichting. Het voelt echt aan als 1959. Bovendien zit er ook wel een vorm van frisheid in, dat de kijkervaring wel iets beter maakt.

Ook heeft Clooney zijn acteervriendjes erbij gehaald denk ik zo. Damon doet het in ieder geval goed, wat mij betreft zelfs 1 van zijn betere rollen. Moore vond ik dan weer echt heel irritant. Maar misschien was dat ook de bedoeling. Isaac & Jupe doen het ook zeker leuk vooral Jupe op jonge leeftijd al goed op dreef.

Film kiest toch wel zijn eigen paden en dat is leuk. Met dit soort omgevingen in de jaren 50 kan je ook echt bijna alles doen. Clooney weet daar echter niet alle potentie uit te halen, maar doet wel een degelijke poging om met wat nieuws te komen. Qua concept misschien niet bepaald vernieuwend, maar qua uitwerking heeft het wel wat.

Camerawerk is solide, vooral in het kantoor heeft het echt goede momenten. Sfeertje mag er ook zeker zijn. Maar spanning had er soms wat beter ingepompt mogen worden. Ook de zwarte komedie is nou niet precies heel hilarisch helaas. De combinatie met wat racisme maakt de boel wat kijkbaarder, maar voegt helaas ook niet te veel toe.

Film mist nog een beetje de laatste push om het bijzonder te maken. Iets specialer camerawerk bijvoorbeeld. Het heeft goeie shots, maar blijft toch iets te klassiek. Ook had de film soms wat harder gemogen. Het heeft toch al een R-rating, waarom niet extra hard uithalen met dat bloed? Daar laat de film toch wat kansen liggen.

Wel een leuke slotfase en een prettige kijkervaring. Zeker niet verkeerd dit. Nu hopen dat de andere films van Clooney het kijken ook waard zijn.

Goed en slecht.

Zonder al te veel info de film in gegaan, en dan is het op zich nog wel verrassend. Ik wist zelfs niet wie de film geregisseerd en/of geschreven heeft, maar de invloed van de broers Coen werd tijdens het kijken toch al snel duidelijk, zeker in het misdaadverhaaltje, dat de beste rollen heeft weggelegd voor Julianne Moore en Oscar Isaac.

Dat misdaadverhaaltje is karikaturaal, komisch en heel klein beetje satirisch. Ik begrijp enkel niet wat het nut van het tweede verhaaltje was. De verwevenheid gebeurt te pas maar vooral te onpas en meer dan een "het slaat nergens op"-reden kan ik verzinnen, tenzij ik mijn best zou doen om er moralistische metaforen in te (willen) ontdekken. Maar dat wil ik niet, dus is Suburbicon enerzijds een leuke misdaadkomedie en anderzijds een slecht drama over kleinburgerlijkheid in de suburbs van 1950.

3

In het begin zat ik me tijdens het kijken voornamelijk af te vragen wat de twee plotlijnen met elkaar te maken zouden kunnen hebben en hoe de filmmakers die strengen bij elkaar zouden brengen. Verhaaltechnisch gebeurt dat uiteindelijk niet, maar wel zou je de verbinding kunnen zien in het gegeven dat (zoals al meer gebruikers hier hebben opgemerkt) in deze brave wijk iedereen zich opwindt over iets heel onschuldigs zonder door te hebben welke gruwelen zich één deur verder afspelen (na de overval op het gezin van Matt Damon verzucht er zelfs iemand dat zoiets nooit gebeurde vóórdat de Mayersen daar kwamen wonen). Of die thematiek voldoende bindmiddel is weet ik niet, maar naar het plot dat de meeste aandacht krijgt (de Fargo-achtige verwikkelingen waarmee Damon zich steeds dieper in de nesten werkt) heb ik toch met groeiend plezier gekeken, en vanaf het moment dat Oscar Isaac een masterclass acteren komt geven gaat het dak eraf. Een rare en grillige film (volgens criticus James Berardinelli is dit gebaseerd op een ongebruikt script van de Coens uit 1986 dat door Clooney en Grant Heslov werd bewerkt), maar in de herinnering wordt hij steeds beter, en qua vormgeving is er weinig op aan te merken. (O, en een extra vermelding voor de extreem creepy Glenn Fleshler als de leider van de twee overvallers!)

Zeker niet briljant maar wel beter dan het gemiddelde doet vermoeden. Met de broertjes Coen heb je eigenlijk altijd een plot dat vooral dient om absurde, humoristische scènes te creëren (en waarvan de absurditeit van de plotlijn zelf soms ook wel een grijns tevoorschijn weet te toveren). Daar slaagt deze film redelijk in met als hoogtepunt de al aangehaalde entree van Oscar Isaac. De talk van vader tot zoon op het einde mag ook een fijne climax genoemd worden. Al met al te mager voor een echt hoge waardering, maar het is echt niet slecht. Clooney, Damon, Moore, Fleshler(!) en dus vooral Isaac leveren allen vakwerk. Prima om eens gezien te hebben.