Daddy's Home 2 (2017)

Vanaf 9 november in de bioscoop (Universal)

YES

ZIn innnnn

Er is op dit moment niemand die zo goed de slappe huilebalk kan spelen als Will Ferrell, al kan dat ook wel eens op de zenuwen gaan werken. Ferrell kruipt opnieuw in de huid van Brad Whitaker, die zijn taken als vader/stiefvader sinds het einde van de eerste film prima lijkt te te kunnen delen met Dusty Mayron [Mark Wahlberg]. Maar wanneer één van de kinderen tijdens een Kerstrecital publiekelijk verklaart dat ze graag een 'normale' Kerst wil met de hele familie, voelen beide vaders zich schuldig en besluiten ze het erop te wagen. Maar dat betekent wel dat er lastige knopen moeten worden doorgehakt. De plotseling aangekondigde komst van Dusty's van-dik-hout-zaagt-men-planken vader [Mel Gibson] maakt het er bovendien niet makkelijker op.

Ferrell en John Lithgow [als diens vader] gaan soms iets te ver op in hun idiote personages, Gibson speelt zijn rol als Mel Gibson naar behoren, maar het is Wahlberg die hier de film bij elkaar houdt met een vertolking die stevig in de werkelijkheid geworteld is, evenals Linda Cardellini als Brads onrustige vrouw. Het plot is wat mager, maar de verschillende activiteiten die de families ondernemen bezorgden mij vaak een glimlach en regelmatig kon ik hardop lachen, wat mij de bescheiden tekortkomingen van deze pretentieloze Kerstfilm zeker doet vergeven... en bijna vergeten!

Lag al dubbel van het lachen bij de trailer.

Ga het zeker zien,leuk vervolg

Prima in elkaar gezette komedie die lekker wegkijkt, vond deze toch leuker dan zijn voorganger.

Grappig, vermakelijk, niet meer en niet minder.

Zeer leuke en grappige film!

beter dan zijn voorganger!

Redelijke film waarin de twee vaders hun weg hebben gevonden in het co-ouderschap. De humor van dit vervolg is net als zijn voorganger weer flink overdreven en niet alles is dan ook even grappig. Maar toch is deze film net wat beter dan het eerste deel en dat heeft vooral te maken met de leuke casting van Mel Gibson en John Lithgow als de vaders van de vaders. Een kleine 3.0 sterren.

Daddy's Home is lief vervolg op het origineel uit deel 1. Het is allemaal niet briljant, maar wanneer ik Will Ferrell zijn gezicht zie dan word ik altijd vrolijk. De idioterie samen met John Lithgow is fantastisch en deze momenten hebben mij het vaakst een lach bezorgd. Mel Gibson en Wahlberg zijn ook wel leuk, maar waar de film vooral op Gibson lijkt te mikken (marketing), vind ik vooral het eerder genoemde koppeltje het leukst. John Cena zijn rol valt een beetje tegen, dat had ik eigenlijk wel grappiger verwacht.

Ach, het is een fijn niets aan de hand filmpje met af en toe leuke grappen en een leuk einde in de bioscoop met zijn allen. Niet zo leuk als deel 1, maar ook geen overbodig vervolg.

3,0*

Ik heb de film nog niet gezien, waarschijnlijk deze week maar John cena is dan ook nooit grappig, ook in de wwe is die maar zelden grappig. .

In deze film namen ze zijn "you can't see me" ook wel erg serieus schumacher

"We're back, with more daddies!"

Blijkbaar heeft het eerste deel genoeg geld opgehaald, opdat er groen licht is gegeven voor een vervolg.

Nu de rivaliteit tussen Brad en Dusty uit de lucht is en ze zelfs gemoedelijk co-ouders zijn, wordt de boel opgeschud door bezoekjes van hun vaders om gezamenlijk Kerstmis te vieren. Men lijkt hier het pad te willen bewandelen van films als 'Meet the Parents' en 'Meet the Fockers'.

Veel gaat uit van de inbreng van John Lithgow als de idiote vader van Brad en Mel Gibson als de norse macho vader van Dusty. Echter ligt het er allemaal te dik bovenop, ondanks een aantal leuke vondsten. Ik mis een personage zoals die van Thomas Haden Church in het vorige deel die voor de nodige afwisseling zorgt. Jammer genoeg wordt er te weinig gedaan met deze cast.

Wederom heeft de film moeite om de juiste toon te vinden; is dit nu een familiefilm of een harde comedy voor volwassenen? Hinkelend op beide gedachten stevent 'Daddy's Home 2' af op vele fysieke grappen en een onzinnig einde om je als kijker - geforceerd - in de kerstsfeer te brengen.

Al met al iets minder dan deel één en hooguit vermakelijk voor enkele gestoorde situaties. Het opvallende is wel dat dit vervolg ongeveer dezelfde speelduur kent, maar toch lang aanvoelt.

Dikke 2,0 sterren.

Tzal deze film niet worden; ze spelen de film in zaal 12, is echt een vorte zaal hier, zeer klein , heel dicht op dat scherm, heb da nie graag.

Je krijgt wat je verwacht, een overdreven flauwe komedie. Maar net als deel 1 vond ik hem erg geslaagd. Ferrell en Wahlberg hebben een goede chemie en ik was erg verrast door Gibson die heel grappig was. Verhaal is natuurlijk slap, maar de grappen maken dat weer goed. Leuk kerstsfeertje ook verder.

3.5*

Verrassend leuk, voor mij meer geslaagd dan deel 1, die ook leuk was

Vooral Mel Gibson en ook John Lithgow maken deze film erg geslaagd. Zeker beter dan het 1e deel. Erg gelachen en dat kwam voornamelijk door Gibson haha

Redelijk.

De formule is eigenlijk al op na de eerste film, daarom worden er ditmaal wat nieuwe personages geïntroduceerd om de boel op te leuken. Opas! En nog twee zéér verschillende ook, net zoals hun zonen eigenlijk. Bekende sequel elementen, het resultaat is dan ook maar half geslaagd.

Gibson en Lithgow doen het niet eens zo heel slecht, maar hebben gewoon weinig materiaal om mee aan de slag te gaan. Elk speelt z'n eigen typetje, comedie komt vooral uit het contrast tussen de verschillende karakters. De geinigste is dan nog Gibson, maar hij is ook wel meteen de grootste klootzak van de bende.

De humor is nog steeds een beetje hit & miss. Af en toe grappig, soms ook te lange tijd zonder dat er echt veel te lachen valt. Beetje drama op het einde (duh), al is dat gelukkig wel wat beperkter dan normaal. Als tussendoortje is het dan ook nog wel te doen, maar echt goed kan je het bezwaarlijk noemen.

2.5*

Daddy's Home 2 speelt nogal op safe, net als de voorganger. De humor is makkelijk en inhoudelijk is de film enorm voorspelbaar. Maar toch is het allemaal best lollig, door het onderlinge gekibbel van Ferrell en Wahlberg en ook wel met de introductie van vaders Mel Gibson en John Lithgow. Het kost me overigens wel moeite om die laatste nog los te zien van zijn rol als de Trinity Killer in Dexter. Uiteraard is vooral Gibson weer lekker grof, zoals hij in bijna al zijn films is. Zulke personages fleuren een brave film als deze wel op. Als ze op het einde massaal Do they now it's Christmas zingen dan knalt het glazuur bijna van mijn tanden, maar aan de andere kant is het ook best sympathiek en passend.

Kleine 3*

Jammer dat het een kerstfilm is geworden, persoonlijk hou ik daar helemaal niet van, maar Ferrell vind ik wel een geinige vent en er zitten best wat grappige scènes in. Ook zijn veel dingen erg flauw maar de cast speelt leuk en ik heb hier en daar wel kunnen lachen.

Net zoals de vorige; vermakelijk, niet top maar wel fun, geen seconde verveeld.

Er zitten grappige momenten in maar plat vh lachen dat nu ook niet.

Mel Gibson was goed.

Ondanks een verschrikkelijke niet leuke deel 1 maakte de enorme parade van bekende grote cast namen mij toch nieuwsgierig. Mel Gibson en John Lithgow zijn toch niet de minste acteurs die op een filmposter verschijnen. Maar helaas is het vervolg net zo vreselijk zoutloos als de eerste "Daddy's Home".

En opnieuw simpelweg niet leuk. Met name de zogenaamde kleffe band scenes tussen pa John Lithgow en zoon Will Ferrell zijn werkelijk tenenkrommend irritant. De bedoelde komische misverstanden en de situaties daardoor ontstaan zijn ook al te flauw voor woorden. Maar net als in het eerste deel zit het ergste weer in de finale. In de bioscoop. De scenes die zich daar afspelen deden mij bijna kokhalzen.

2*

Dit is de derde keer dat Mark Wahlberg en Will Ferrell (die ik beiden meestal goed en leuk vindt in films) samen in een Komedie film te zien zijn. De eerste keer was in de zeer flauwe Actie / Komedie film "The Other Guys (2010)" en de tweede was het eerste deel van "Daddy's Home" uit 2015. Ik moet zeggen dat alle drie de keren niet bepaald succesvol was, want ook deze Komedie film is zeker niet geslaagd (is misschien ook beter om deze film te bekijken rond Kerstmis) en ik heb ook zelden moeten lachen om de vele flauwe en kinderachtige humor. Het enige leuke in deze film is eigenlijk nog het toevoegen van de vaders van Dusty en Brad, welke namelijk gespeeld werden door de bekende acteurs Mel Gibson en John Lithgow.

In dit verhaal, welke zich afspeelt rond Kerstmis, hebben de vaders Dusty (Mark Wahlberg) en Brad (Will Ferrell) hun strijdbijl inmiddels begraven en kunnen ze het ook goed vinden met elkaar. Samen bereiden de twee een gezellig kerstfeest voor hun kinderen voor. Maar als Dusty’s vader Kurt (Mel Gibson) en Brads vader Don (John Lithgow) ten tonele verschijnen, komen de familieruzies echter snel weer boven drijven en lopen de spanningen hoog op.

Hoewel ik me nog enigszins vermaakt heb met het eerste deel van "Daddy's Home", was dat bij deze film zeker niet het geval. Sterker nog, ik heb me vooral zitten te ergeren en te irriteren en dat min of meer gedurende het hele verhaal. Het dertien in een dozijn verhaal is daarbij ook nog eens tenenkromend slecht en dat geldt eigenlijk ook voor de meeste humor in het verhaal, welke zoals al eerder gezegd voornamelijk flauw en kinderachtig is.

De humor heeft o.a. betrekking op chocomel, het toneelstuk van één van de kinderen op school, de aankomst van de vaders van Dusty en Brad op het vliegveld (bij de aankomst van de vader van Dusty, is wederom het liedje "Thunderstruck" van de Australische rockband "AC/DC" te horen), het rijden naar het vakantiehuis in de besneeuwde bergen, de douche in het vakantiehuis, de kerstverlichting in combinatie met een sneeuwruimer (daarom moest ik wel nog glimlachen), het rodelen met een band van een berghelling, de thermostaat in het vakantiehuis welke steeds door iemand op 29 graden wordt gezet, het omzagen van een boom, als kerstboom, in het bos wat een telefoonmast blijkt te zijn, het bowlen waarbij iemand bijna een score van nul punten haalt, het stelen in een winkel, het schieten op een kalkoen waarbij iemand gewond raakt, het verblijf in het ziekenhuis, het spelen van het spelletje "improv-ninja", het kerstspel in de kerststal, het gedoe om eierpunch, het vertrek naar huis wat verhindert wordt door een lawine en natuurlijk de vele slechte en belachelijke dialogen onderling, al dan niet ontstaan vanwege ruzie.

Maar het echte dieptepunt van het verhaal is eigenlijk nog het einde, welke zich afspeelt in een bioscoop (waarbij ook nog eens een stroomstoring ontstaat), en waarbij ze met zijn allen het bekende kerstliedje "Do they Know it's Christmas" van "Band Aid" uit 1984 gaan zingen (Brad slaat daarbij ook nog eens op een trommel) en welke velen een leuk liedje vinden. Het zingen deed pijn en mijn oren en heb ik ook snel vooruit zitten te spoelen. En het enige grappige bij het zingen van het kerstliedje, is als John Cena (in de rol van vader Roger, die de vader is van Adrianna en die op het einde van het eerste deel van "Daddy's Home" ook al even te zien was) dan op een gegeven moment zegt:

"Ik draai dit ook in de zomer"

Een andere leuke dialoog in het verhaal is als de vaders Don en Kurt elkaar voor het eerst zien op het vliegveld en ze samen met elkaar praten en er dan o.a. gezegd wordt:

Don: Ik zoek altijd vluchten uit met zo veel mogelijk tussenstops. Zo kan ik veel nieuwe mensen spreken.
Kurt: Je spoort dus niet. Goed om te weten

Na het einde in de bioscoop volgt er nog een scene waarbij de moeder van Brad, te weten Ginny (Priscilla Manning), aankomt op het vliegveld met haar nieuwe man (ze is dus gescheiden van Don en dat krijg je op een gegeven moment te weten in dit verhaal) en die man blijkt dan Sully Sullenberger te zijn en dat is natuurlijk de man die 155 vliegtuigpassagiers heeft gered door te landen op de Hudson rivier bij New York en waarover de fraaie Drama / Biografie film "Sully (2016)" is gemaakt. Brad is daar overigens niet echt blij mee.

De cast (zie filmposter) in deze film is indrukwekkend met de bekende acteurs Mark Wahlberg, Will Ferrell, Mel Gibson (als de vader Kurt, die vroeger Spaceshuttle piloot was en die vaak van vrouwen snoept) en John Lithgow (als de veel pratende vader Don, die vroeger architect was), maar helaas bakken ze er niet veel van en vond ik alleen Will Ferrell en Mel Gibson het nog enigszins verdienstelijk doen. John Lithgow vond ik eigenlijk best irritant en dat geldt zeker ook voor alle kinderen in het verhaal, welke gespeeld werden door Scarlett Estevez (als dochter Megan), Didi Costine (als dochter Adrianna, die vrijwel continue op haar smartphone kijkt) en Owen Vaccaro (als de brildragende Dylan, die een oogje heeft op de Aziatische Casey).

De vrouwen van Brad en Dusty, welke gespeeld werden door respectievelijk Linda Cardellini (in de rol van Sara) en Alessandra Ambrosio (in de rol van Karen), waren ook best irritant, maar ze compenseerden dat nog enigszins door hun uiterlijk en zeker wat betreft de laatst genoemde, welke een rondborstig Braziliaans model is.

Al met al een tenenkrommende slechte Komedie film (die met circa 95 minuten gelukkig niet al te lang duurt) waarmee ik me nauwelijks vermaakt heb en die het aankijken ook niet waard is en dat ondanks het dit keer meespelen van Mel Gibson en John Lithgow. Ik hoop eerlijk gezegd dat er geen derde deel meer zal volgen, maar ik ben er bang voor.

Mel Gibson steelt voor mij de show. Doet mij terugdenken aan een mix tss Riggs and de vrouwengek van What Women Want. Riggs had ook altijd een komische kant in Lethal Weapon en ik vond What Women Want echt heel goed. Lithgow is toch altijd een beetje wennen in een komische rol. Ferrell, Wahlberg en Cardellini vond ik in de 1ste al goed, dus heb me met deze ook prima vermaakt. Voor mij mag er een 3de aankomen. 4 stars.

Als geheel geen geweldige komedie. Er zitten zeker sterke momenten in, dus als je tevreden bent met vijf, zes sterke scenes dan is dit misschien je ding, maar voor de rest forgettable. Ferrell vind ik een goede komiek, en is het ook nu weer als stuntelende ouwehoer lekker op dreef, Wahlberg blijft dienstbaar maar onopvallend in zijn slipstream. De toevoeging van beider vaders is redelijk geslaagd, met name Ferrell en Lithgow krijgen de lachers op hun hand, wat het tandem Wahlberg/Gibson pas tegen het einde enigszins lukt. Met name Mel Gibson komt nogal stroef over, en lijkt niet erg gemotiveerd om er iets bijzonders van te maken(of zou die strakke kop komen door te veel gezichtsbehandelingen?). In zijn vroegere serieuze films was mad mel vaak moeiteloos grappiger(remember Martin Riggs?). Al met al vooral leuk voor degene met weinig kijkervaring aangaande dit type film, voor iemand met meer eelt op zijn filmziel passeren er wat al te veel clichés om onder de indruk te raken. En ook een foute keuze om dit weer rond de kerst te situeren, alle voorspelbare gebeurtenissen die dan blijkbaar in een Amerikaanse komedie moeten worden gestopt, komen ook hier weer voorbij, en dat overdreven sentiment zal voor een nuchtere Hollander niet altijd werken.

Na het succes van Daddy’s Home, eveneens van regisseur Sean Anders, kon een vervolg niet uitblijven. Toch was het vooraf nog maar zeer de vraag of de film een herhaling van zetten zou kunnen vermijden. Iets waar menig sequel door gekenmerkt wordt. De hoofdrolspeler zijn in elk geval hetzelfde. Will Ferrell en Mark Wahlberg keren namelijk terug als Brad en Dusty, met als verschil dat zij hun vete hebben bijgelegd. De frisse wind komt hier van John Lithgow en Mel Gibson, waarbij Lithgow Don speelt, de gestoorde vader van Brad en Gibson Kurt speelt, de stoere macho-vader van Dusty. Behoorlijk grote namen dus, al hebben zij de hoogtijdagen ondertussen wel achter zich liggen. Het zijn de ingrediënten van wat een komisch geheel moet zijn. Helaas kampt de film, net als zijn voorganger, met een soort identiteiscrisis, waarbij de kijker zich meermaals afvraagt of het hier een serieuze familiefilm betreft of een ordinaire komedie.

Wat we wel met zekerheid kunnen stellen, is dat Daddy’s Home 2 simpelweg een flinke herhaling van de eerste film is geworden. Dit viel enerzijds te verwachten, maar anderzijds had er misschien toch iets meer in het concept gezet. Met een mager verhaaltje en veelal flauwe humor weet de film zo nu en dan namelijk behoorlijk te vermaken. Opvallend hierbij is dat het vooral Gibson is die de film naar zich toetrekt als de norse rokkenjager. Deze grofgebekte Kurt komt juist door de verlopen kop van Gibson prima tot zijn recht en Gibson blijkt daarnaast gezegd met een komisch talent waarmee hij meermaals flink komisch uit de hoek weet te komen. De chemie met Lithgow, die de oliedomme Don speelt, is goed en de twee vullen elkaar prima aan. Dit is op zich al bijzonder omdat de twee totaal verschillende karakters spelen. Dit zorgt ervoor dat de remmen met regelmaat lekker los gaan en dit vervolg dan misschien niet hoogstaand is, maar wel gewoonweg een stuk vermakelijk is dan zijn voorganger.

Toch moet er gezegd worden dat net als in de eerste film Will Ferrell vooral als stoorzender fungeert. De komiek, die toch uit de Saturday Night Live-stal komt, doet ongetwijfeld keer op keer zijn best, maar is hier opnieuw flink irritant en kan feitelijk gewoonweg niet acteren. Zijn maniertjes om de humor over te brengen zijn in de meeste gevallen gewoon kinderachtig te noemen en dat doet een film als deze weinig goed. Misschien waren de twee films een stuk beter uit de verf gekomen zonder Ferrell, maar als we een blik werpen op het werkelijk tenenkrommende en aartsflauwe einde is dit nog maar zeer de vraag en kunnen we in elk geval een groot deel van de schuld van het falen ook bij de maker leggen. Wat daarnaast ook niet helpt is de sterke kerstsfeer. Het maakt Daddy’s Home 2 bij uitstek een prima film voor rond de feestdagen, maar juist op dat vlak loopt deze release wat mank.

Daddy’s Home 2 is vooral een herhalingsoefening van zijn voorganger. Juist door de toevoegingen van John Lithgow en Mel Gibson aan de film was er de hoop dat het niveau wat omhoog getrokken zou worden, maar helaas blijft het van hetzelfde laken een pak. Wel moeten we constateren dat door deze toevoeging de film wat leuker is dan de eerste film, al wordt dit pluspunt dan weer teniet gedaan door het belachelijke en vooral kinderachtige einde. Daarnaast fungeert Will Ferrell wederom als stoorzender, waarbij vooral zijn non-talent voor het acteervak iets te goed naar voren komt. Het maakte ook deze tweede thuiskomst van vader misschien leuk om een keertje te zien, maar ook een om direct daarna snel weer te vergeten. Het maakt van Daddy’s Home 2 tot een duidelijk gevalletje van lekker makkelijk scoren (lees: uitmelken) met de (weinig originele) formule van een financieel succesvolle eerste film, die op zichzelf ook al weinig hoogstaand was.

“You know, I'm just getting the feeling maybe you guys would like some privacy.”

Redelijk. Om een aantal grappen heb ik best moeten lachen en de acteurs doen het aardig, maar het is niet genoeg voor een geslaagde kerst komedie. Daddy’s Home 2 heeft een vreemde mix tussen een feel good kerstfilm, en een soms wat vreemde en ongemakkelijk komedie (vrouwenversierder Mel Gibson? Je dochter leren schieten, leuk man…). Veel grappen zijn zo inspiratieloos dat zelfs Will Ferrell er weinig mee kan. Het zoetsappige einde doet pijn aan je tanden.

De vaders van de vaders redden deze film een beetje, voor de rest (zo mogelijk) nog flauwer dan het eerste deel met constant hetzelfde riedeltje.

Gibson en met name Lithgow redden deze film met hun vermakelijke clicherollen. Het verhaal is uiterst voorspelbaar en geheel volgens het boekje. Enkel geslaagde grappen, die in deel 1 ontbraken, maakt dit vervolgd beter geslaagd.