Pacific Rim: Uprising (2018)

"I'm not a hero like my father was."

Het eerste deel vond ik echt geweldig, dus keek ik reikhalzend uit naar een vervolg. Helaas zijn er in de aanloop naar dit project een hoop dingen gebeurd die roet in het eten hebben gegooid, met name het wegvallen van Guillermo del Toro is voelbaar.

In 'Pacific Rim: Uprising' zijn er ondertussen al tien jaar verstreken sindsdien de oorlog tegen de Kaiju is gewonnen. Hierin volg je de zoon van Stacker Pentecost die allesbehalve in de voetstappen van zijn vader wil treden. Toch wordt hij door een aanstaande dreiging genoodzaakt om met nieuwe piloten opnieuw de Jaegers in te zetten tegen het monsterlijke gevaar.

De focus wordt veelal gelegd op het personage van John Boyega, ondanks zijn charme kan hij zich niet helemaal staande houden. Dit is hoofdzakelijk te merken aan de misplaatste humor. Niet dat de andere jeugdige acteurs het er beter van af brengen; soms lijkt het alsof je als kijker in een Young Adult vehikel bent beland. Bovenal snap ik niet waarom Rinko Kikuchi gereduceerd wordt tot een kleine rol.

Eigenlijk is zo een beetje aan alles te merken dat het niveau vele malen lager is, vooral het stompzinnige plot device is er al helemaal met de haren bijgesleept. Desondanks deert het niet, omdat de vlotte pacing en spectaculaire actie veel goedmaakt. Op deze manier blijft de ergernis weg en blijft er voldoende vermaak over. Hoewel Steven S. DeKnight uiteraard geen Del Toro is, brengt hij een aantal aardige vondsten in beeld. Een opsteker is ook dat de actiescènes in het volle daglicht er prima uitzien, ondersteund door een dikke score.

Al met al een vermakelijk vervolg, maar de visie uit deel één wordt broodnodig gemist. Ik hoop dat men in deel drie zal leren van de gemaakte fouten.

3,0 Sterren.

Tegenvaller.

De eerste Pacific Rim vond ik best vermakelijk. De trailer hiervan zag er ook best veelbelovend uit, dus ik dacht waarom ook niet. Del Toro regisseerde dit deel niet en dat is inderdaad net als bovenstaande recensie duidelijk te merken.

De effecten is nog steeds niets mis mee. De jaegers zagen er best goed uit en voldoende om te vermaken. Boyega speelt weer een erg leuke rol, hij heeft me ook nog niet teleurgesteld in zijn carrière als acteur. De rest is ok, Day is soms wat irritant.

Wat mij vooral teleurstelde waren De kaijus die pas erg laat tevoorschijn kwamen. Pacific Rim vond ik leuk mede omdat de kaijus er zo leuk uitzagen en er dus voldoende te vermaken was. Al dat gespeel met jaeger tegen jaeger vond ik tegenvallen want dat deed me erg denken aan Transformers en de kaijus waren wat Pacific Rim voor mij weer vermakelijk maakte. Maargoed

Niet heel slecht, maar toch een lichte teleurstelling.

Verassende film. Had hier niet veel van verwacht vanwege de slechte recensies. Er zijn wel wat dingen die beter zouden kunnen zijn. Je kan ook duidelijk merken dat een andere regisseur deze film heeft geregisseerd ook al is del toro een van de producers. Er zijn ook nog een paar verassende, leuke plot twists. Voor de rest heeft de film gewoon een goed origineel verhaal. Goed geacteerd. Soms een paar irritante grappen, en de rol van scott eastwood kwam niet zo heel goed uit de verf, kan het misschien beter houden bij films zoals overdrive etc.

Zoo, wat was dit een onbedoeld domme en hilarische zit zeg.
Je vindt blockbusters zelden dommer dan dit vervolg. Ik krijg alleen maar meer zin om de blu-ray van Pacific Rim er weer even in te duwen.

Het brakke plot zonder verassingen kan je nog wel doorheen prikken, ondanks dat het soms wel een beetje te ver gaat. Het is vooral de domme actie die eigenlijk nergens op slaat. Uiteindelijk vernielen de Jaegers nog meer dan de Kaiju's. Auto's, wolkenkrabbers.. Niets is veilig voor het ontzettend domme volk dat in de Jaegers kruipt.
Ik mis ook een bepaalde spanningsboog. Het plot wordt iets te vlot ontrafeld en wat overblijft zijn 3 verdwaalde Kaiju's die uiteindelijk 1 grote vormen. Hieraan voorafgaande wordt er binnen een dag (!!!!!) een legerbasis herbouwd, total loss verklaarde Jaegers gefixt en er worden even een tig aantal stuwmotoren in elkaar gezet en op de Jaegers gemonteerd.
Dit wordt allemaal dik aangezet met een tenenkrommend blij muziekje. Alsof je MacGuyver kijkt.
Of de stuwmotor monterende Scrapper en daarna de Gipsy Avenger die van kilometers afstand onbestuurd rechts op de klimmende, bewegende Kaiju afraast... Pfff... Zucht... Facepalm... De geloofwaardigheid binnen de context van de film wordt op deze manier telkens aangetast.

De film zit vol met dit soort domme momenten gewoon zo ontzettend dom zijn dat het eigenlijk al te ver heen is voor simpel popcorn vermaak waarbij je achterover kan zitten en genieten (daar is deel 1 juist een uitmuntend voorbeeld van).

Ik mis die epische gevoelens van een monster dat uit een scheur komt... En daarna nog 1 die nog bigger is.. En daarna nog 1 die nog weer de overtreffende trap heeft... Dat voelde gewoon zo bad ass aan in deel 1. De urgentie van de gebeurtenissen in deel 1 voelde ik veel meer... Uprising voelde gewoon te gekunsteld aan. Wat mij betreft hadden ze het gewoon simpel gehouden en gezegd dat er een nieuwe scheur is ontstaan met grotere, nog ranzigere monsters... Dat was beter dan dit geweest. Het draait nu teveel om suffe intriges en daardoor worden de Kaiju's naar de achtergrond verdreven. Ook al ziet de film er visueel meer dan prima uit.

Gevolgen zijn normaliter "bigger and better". Dat gevoel had ik totaal niet dit keer.

2,0* voor de nors kijkende Scott Eastwood die precies op zijn pa lijkt (onbedoelde hoogtepunten) en het jonge meisje die precies als een jonge Megan Fox a la Transformers is gekleed met idem strakke kettinkje om de nek.

De film is prima voor een keertje, flinterdun verhaal maar de gevechten vond ik wel mooi .Eigenlijk is dit wel meer een thuisfilm dan een bioscoopfilm

Tokio ontruimen is geen probleem. De ruim 9 miljoen inwoners kunnen immers gewoon terecht in de schuilkelders en hebben ook genoeg tijd om dat te doen wanneer de Japanse hoofdstad onder de voet dreigt te worden gelopen door een nieuwe generatie Kaiju. Gelukkig maar, want dat geeft de 'helden' in deze film een vrijbrief om de stad genadeloos in puin te leggen - en niet per ongeluk!

De meest stompzinnige SF-actiefilm die ik ooit in de bioscoop heb mogen zien, met een waardeloos verhaal, hilarisch slechte dialogen, totaal mislukte grappen, zwakke regie, bordkartonnen karakters en abominabel acteerwerk. De enige aanbeveling is dat deze film zo opzichtig is in zijn slechtheid, dat er genoeg te lachen valt. Ik zeg: "Cambot, Gypsy, Tom Servo, Croooow! Doe je ding!

Lange tijd best een plezierige film. Vol clichés, maar net wat anders. Vooral de relatie tussen Eastwood en Boyega is een mooi voorbeeld. Je verwacht dat ze elkaar steeds in de haren vliegen (in elke andere film gebeurt dat) maar hier respecteren ze elkaar op een zeker niveau en blijven professional. Actie is mooi gespreid en ziet er best fraai uit. Sowieso fraai camerawerk waar ook met 3D de regisseur af en toe wat probeert.

Verder is het verhaal van a tot z uit te tekenen en de filmmakers lijken te doen alsof je dat als kijker niet kan. De humor is vaak infantiel, simpel en gekend (het alarm op de auto, serieus?) en zeker het laatste deel maakt veel kapot. De actie is weinig bijzonder meer, de cgi laat het vaak in de steek en wordt het wel een heroïsche kleffe ongeloofwaardige boel allemaal. Ineens kan iedereen zo'n ding besturen, die leuke Chinees komt dan ineens in de kleine robot langs (van die robot wist je dat die nog zou komen) en binnen enkele uren zijn allerlei Jaegers opgeknapt en wel klaar voor de strijd. 2,5*.

Al een tijdje vinden er veranderingen plaats in Hollywood. Ghostbusters, Wonder Woman, Black Panther enz. enz. Kortom, meer girl power en meer black power. Ik vind het allemaal best! Alleen Ghostbusters met vrouwen had nooit gemaakt moeten worden! Want zodra een film het heel belerend/schoolmeesterachtig doet, dan hoeft het van mij niet! Laatst Annihilation gezien en het is dat iemand het zei, want ik had het niet eens in de gaten. De expeditie in de film bestaat uit alleen vrouwen. Kijk, en zo doe je dat!

Pacific Rim 2 probeert het ook slim aan te pakken met John Boyega. Ik vind hem net als mijn bovenbuurman helaas ook onuitstaanbaar! Zo goed als dat ik Idris Elba in deel 1 vind, zo slecht vind ik John Boyega in deel 2.

Ik hou het trouwens kort. PR:U heeft zn momenten, maar over het algemeen is het toch wel echt een slap aftreksel van deel 1.

Jammer..

Hoe ver kunnen twee delen van elkaar afliggen? Vrij ver dus. Soms werkt dit, maar nu niet. Deel een was een vrij duistere en kleurrijke film, waar dit deel in het daglicht zich afspeelt. Ook had het vorige deel sjieke personages, speeches en 'spierballen' die geschouwd werden. Hier is niks van dat alles.
Over dat de film zich nu in het daglicht afspeelt:
Een slechte keuze vind ik, want de CGI is toch duidelijk minder goed afgewerkt dan wel gecamoufleerd (door de stijl van 't vorige deel).
Het zag er gewoon niet mooi, geloofwaardig of overtuigend uit.
De gevechten zijn daarom ook minder en het lijkt alsof de robots te soepel zich voortbewegen. Dit was ook eerst anders. De robots waren lomp, hadden gewicht en konden dit ook in hun voordeel gebruiken. Je zag ook onderdelen apart bewegen om zo een stoot uit te delen.
Zelfs de schroothoop, 'Scrapper', die door een puber gebouwd is rolt zomaar of het niks is over gebouwen en dergelijke.

De muziek is ook minder en de humor ook. Kom op een trol-muziekje?! Dat zijn Emoji Film praktijken... Geloof ook niet dat tieners dit nog grappig zullen vinden. Dat filmpje is vrij ver over de houdbaarheid heen.. (en sowieso..waarom überhaupt dit gebruiken?)

Qua Kaijus is het ook saai en is er weinig noemswaardige variatie.

De nieuwe personages en zijpersonages (pubers??) zijn ook vrij irritant. Als een klein kind stormt de hoofdpersoon op het podium om een paar nietszeggende namen op te noemen. Dan nog te zwijgen over Boyega of de wetenschapper die slecht wordt ..

Wat een slechte film zeg. Eerste deel was nog wel okay, maar deel 2 is dramatisch slecht. Kan weinig positiefs over de film zeggen. Het jonge meisje speelt nog wel leuk, maar het script helpt haar niet bepaald. Het is cliché op cliché. En de montage en muziek, tenenkrommend. Ook de geforceerde grapjes. En dieptepunt is wel John Boyega.Heb Detroit niet gezien, maar het is echt een one trick pony zoals ik het nu heb gezien. Slechte timing, weinig emotie.

1.5*

Pacific Rim was een paar jaar geleden echt een hele toffe, epische film waarmee de nerddroom van Del Toro waargemaakt werd. Met een fijne aanloop en met een paar heerlijke clashes met de imposante Kaiju monsters. Zeker in de bioscoop maakte dat indruk. De aanloop naar deel 2 was al lastig, met veel uitstel en andere tegenspoed en de trailers beloofden ook al niet veel soeps, want het zag er uit als treurige, suffe Transformers actie. Jammer genoeg is het eindresultaat net zo vervelend als ik al vreesde, want dit is gewoon bagger geworden. Toch knap dat je een film maakt over enorme robots en gigantische monsters en je het dan niet voor elkaar krijgt om het episch en stoer te laten voelen. Zeker het eerste uur is echt niet om aan te zien met een paar clichématige flutverhaaltjes en wat onderling geknok tussen Jaegers (daar kijk ik dit niet voor hij), waarbij je meteen al merk dat dit een heel matig getalenteerde cast is.

Zeker John Boyega irriteert behoorlijk. In Star Wars is hij al een van de minderen en in ander werk lukt het schijnbaar ook niet. Het is te hopen dat hij niet te veel grote rollen nog krijgt, maar dat zal wel niet. De rest is overigens net zo oninteressant, daar niet van. Buiten dit alles komt de film ook zelden maar lekker los. Je krijgt pas op het einde een paar gevechten met Kaiju, maar toen was ik allang aan het hopen dat de film snel voorbij was. Het zijn ook hele flauwe gevechten overigens. Bijzonder knap ook hoe ze Tokyo in een mum van tijd geëvacueerd hebben gekregen, waarna vooral de Jaegers de halve stad slopen. Ik vond er geen bal aan, zo weinig dreiging kwam er van de vijand af die ook wel via een hoop beroerd verhaal plots weer aanwezig was. Visueel valt de film me trouwens wel reuze mee, het budget is op dat vlak nog wel redelijk gebruikt, al miste ik wel wat echt mooi geschoten shots. Ik moest trouwens wel een keer lachen, om de Trololo man die er plots in zat Misplaatst, maar nog best geinig.

Beter stoppen ze ermee of geven ze Del Toro weer de volledige regie in handen, want dit was echt slecht. Deed me allemaal heel erg denken aan Independence Day: Resurgence, ook zo'n vervolg dat totaal niet snapte waarom het origineel zo enorm gewaardeerd werd.

1,5*

Aardig vervolg maar haalt het niet bij het eerste deel. Het is meer een herhalingsoefening zonder enige toevoeging. Het verhaal is niet bijzonder en zit wat als los zand aan elkaar. Het gaat meer om de actie en die is er voldoende. De gevechten zien er weer spectaculair uit, maar lijken soms wat ingetogener dan in deel 1. Het einde is wat teleurstellend. Het acteerwerk kan beter. Visueel ziet er verder goed uit met mooie special effects. 3.0

“But I ain't my father.”

Matig. Dit soort actie/sci-fi films hoeven van mij echt geen geweldig verhaal te hebben of sterk uitgewerkte personages, maar iets van spanning en betrokkenheid zou wel mooi zijn. Als zelfs de actiescènes er suf uitzien doe je als regisseur iets verkeerd. Uprising heeft iets meer plot dan de eerste Pacific Rim film, maar het zorgt vooral voor een warrig en inspiratieloos geheel. Grootste pluspunt is het acteren van Boyega (en het samenspel met actrice Cailee Spaeny). In The Last Jedi leek hij nog te slaapwandelen, maar hier is Boyega weer één brok charisma en energie.

Foute boel dit. De eerste heb ik destijds in IMAX in de bioscoop gezien en was weliswaar één van de mindere van Del Toro, maar nog altijd bij vlagen best amusant voor een volwassen publiek, maar dit?

Deel twee heeft weinig verhaal, veel kabaal, een gebrek aan moraal en is gewoon erg banaal. Lijkt qua stijl wel Transformers 6 of 7, inclusief de over de top humor die maar nergens leuk wil worden. Wel veel bombastische actiescènes, op maat gesneden voor het tienerpubliek wat voor dit soort hersenloze films nog naar de bioscoop trekt. Die actie is nog niet eens zo slecht geregisseerd ook, maar zo talrijk en krampachtig overweldigend dat het na een uur al te veel van het slechte wordt, en je murw gebeukt afhaakt voor de resterende vijftig minuten. Dieptepunt is wel, naast het feit dat dit vervolg inhoudelijk nog maar weinig van doen heeft met het origineel, de aanwezigheid van een opperschurk die zelfs de grootste angsthaas onder ons geen enkele rilling zal bezorgen. Del Toro staat nochtans bij de aftiteling vermeld als één van de producers, maar kan me niet goed voorstellen dat deze meesterverteller ook maar iets van doen met dit smakeloze lopende band werk. Hopelijk einde oefening voor de heer DeKnight dus, want we willen films met een echte ziel.

Deze een tijdje terug gaan zien in Antwerpen.

De eerste film van een paar jaar geleden vond ik wel ok, maar zeker geen instant klassieker. Dit vervolg heeft dan ook nog het manco dat de diepzee monsters pas in het laatste gedeelte uiteindelijk te voor schijn komen, beetje laat, want zij zijn toch de enige reden, dat je een film als deze gaat kijken.

Ook het aantal, slechts drie, had wel wat meer gekund.

Daar tegenover staat dan wel dat het het laatste half uur/ drie kwartier echt helemaal los gaat en we een waar spektakel voorgeschoteld krijgen.

Boyega in de hoofdrol is erg goed opdreef, hij is stoer, grappig en bewijst dat zijn matig optreden in de laatste Star Wars film niet zo zeer zijn schuld was, als wel dat van het matige script en regie.

Met de meer serieuze en coole Eastwood vormt hij een leuk duo en wat lijkt die laatste veel op zijn legendarische vader! Niet alleen qua uiterlijk, maar vooral ook qua praten en manier van doen. Echt als twee druppels water!

Voor de rest weer de twee uiterst irritante geleerden, maar nu wel met een twist en een paar hele mooie Japanse dames (Rinko Kikuchi! Wow!)

Kortom: vermakelijk, maar geen klassieker.

Een zes, ofwel 3 sterren.

toch een slag minder dan deel 1 maar bij vlagen nog wel onderhoudend .

de gevechten in de japanse stad aan het eind zijn wel redelijk spectaculair maar het verhaal is helaas verder toch net niet boeiend genoeg .

Vanwege het meespelen van kinderen is het verhaal natuurlijk wat kinderachtig, maar visueel (inclusief de speciale effecten die er soms wel iets te computer-achtig uitzagen) gezien zag het er allemaal best fraai uit en hetzelfde geldt voor de actie die regelmatig spectaculair in beeld werd gebracht (o.a. het Jaeger gevecht in Sydney, het Jaeger duel op een ijsvlakte en natuurlijk het zeer fraaie eindgevecht tussen de Jaegers en de monsterlijke Kaiju creatie, die het voorzien heeft op de berg Fuji in Japan) en waardoor ik me er nog best mee vermaakt heb.

In dit verhaal draait het om Jake Pentecost (John Boyega), die in de voetstappen van zijn gedode vader Stacker Pentecost (Idris Elba) moet treden, als de gevreesde Kaiju zeemonsters terugkeren. Hij voert een nieuwe generatie jonge piloten aan, waaronder de talentvolle Amara Namani (Cailee Spaeny) die zelf al een kleine Jaeger-robot heeft gemaakt met als naam Scrapper, die in kolossale Jaeger-robots deze monsters moeten zien te verslaan.

Bij het zien van deze Actie / Sciencefiction film moest ik regelmatig denken aan bepaalde films zoals "Transformers" (met name de laatste film "The Last Knight (2017)", omdat daarin ook een kind in meespeelt en een belangrijke rol heeft), "Godzilla" en "Power Rangers", waardoor deze film zeker niet de originaliteitsprijs verdient. Maar het vlotte verhaal is opzicht vermakelijk en kijkt zich ook wel lekker weg. Ook vond ik het wel geinig om Scott Eastwood (in de rol van Nate Lambert, die o.a. een piloot is van een Jaeger-robot) te zien in deze film, die het ook best verdienstelijk deed, want hem zag ik nog afgelopen vrijdag in de eveneens vermakelijke Actie / Auto film "Overdrive (2017)". Ik begin hem dus steeds meer te waarderen

Van de cast deed John Boyega (die vooral bekend is als de eerste donkere acteur in een "Star Wars" film) het ook verdienstelijk en verder vond ik Tian Jing en Rinko Kikuchi wel mooie Aziatische vrouwen. De jonge nieuwkomer Amara Namani vond ik daarentegen tenenkrommend slecht en haar vond ik vooral irritant en dat laatste geldt eigenlijk ook voor Charlie Day en Burn Gorman, die ook al te zien (geldt overigens ook voor de eerder genoemde Rinko Kikuchi) waren in het eerste deel van Pacific Rim uit 2013. De eerste genoemde is in dit verhaal ook de slechterik, die gemanipuleerd (of beter gezegd gebrainwasht) wordt door de Kaiju.

Al met al best nog een vermakelijke lekker wegkijkende Actie / Sciencefiction film, die met circa 100 minuten ook niet al te lang duurt. De "Pacific Rim reeks is met deze film zeker nog niet ten einde, want op het einde van deze film wordt al een vervolg aangekondigd door John Boyega.

Zelfde als het vervolg op Independence Day, deel 2 is echt minder goed dan deel 1. Weer, weer een multi-cultureel tienerzooitje dat de aarde moet redden.

Och viel wel best mee. Vooral de actiescènes zagen meestal er prima uit. Allemaal duidelijk en overzichtelijk. Het verhaaltje heeft wel een aanloop nodig waarbij de jonge cast sommige vervalmomenten helaas niet kunnen opkrikken. Toch is de opzet nog wel leuk bedacht. Zeker niet verveeld. 6,5/10

Geen best vervolg.

Duidelijk dat del Toro niet aan het roer stond. Hoewel op papier een leuk vervolg, is het uiteindelijke eindresultaat een heel stuk minder. De grootste schuldige: de regie. Het voelt dan ook aan als een makkelijke cash-in, eerder dan een volwaardige poging om een franchise uit te bouwen.

Het budget is in ieder geval wél aanwezig, de bots zelf zijn uiteraard nog steeds de hoofdact, samen met de kaiju. Het is een leuke combinatie, eentje die je niet direct uit Hollywood zou verwachten en alleen daarom al wel de moeite om alsnog te kijken.

Maar het resultaat zelf is een stuk minder. De actie spettert niet echt, de humor is vervelend en dat kleine kind helpt de boel ook niet verder. Ik kreeg er soms wat Gunbuster flashbacks bij, da's dan wel weer grappig, maar dat niveau haalt het ook niet echt.

Benieuwd of ze hier ooit nog een derde deel van gaan maken. Op basis van de titel zou je zeggen van wel, op basis van de kwaliteit van deze film vrees ik er een beetje voor. Nipte voldoende vanwege al het metaal en de groots opgezette gevechten, maar de uitwerking had beter gemoeten.

2.5*

It does not matter who your parents are,

where you came from,

who believed in you

and who didn't.

We are a family now, and we are earth's last defense.

Wat me het meeste verwonderde, was het feit dat ik me nog bijster weinig kon herinneren van “Pacific Rim”, ook al vond ik het in de tijd een origineel ogende film. Niet getreurd. Met mondjesmaat wordt alles hier weeral uit de doeken gedaan zodanig dat ik het weer gedeeltelijk wist. En ook al was “Pacific Rim” geen hoogstaande cinema en gewoonweg een peperdure monsterfilm waarbij het onderste uit kan werd gehaald op gebied van computer gegenereerde beelden, kon deze film me toen toch bekoren. “Pacific Rim” was hersenloos vertier met een hoge amusementswaarde. Dit vervolg is gewoonweg een duplicaat met andere hoofdpersonages in identieke Jaegers, maar dan wel zo irritant en op de zenuwen werkend dat ik hoopte dat ditmaal de Kaiju’s wel het overwicht kregen en komaf zouden maken met planeet aarde. Op die manier zouden we verlost zijn van een eventuele opvolger.

Daar de opzet en het onderwerp identiek zijn als in de initiële film, zou men kunnen zeggen dat het dankzij Guilermo Del Toro is dat de eerste film wel te pruimen was. Maar dat vind ik te kort door de bocht. Ik denk eerder dat er meerdere factoren zijn die ervoor zorgen dat je dit niet echt een geslaagde film kan noemen. Zo verschuift het hele Jaeger programma van een volwassen wereldje naar die van tieners. We belanden ditmaal in een kadettenschool waar jongeren opgeleid worden tot Jaeger-piloot. Een beetje zoals in “Ender's Game" maar dan niet in de ruimte. En natuurlijk zit er eentje tussen die de nieuwkomer Amara Namani (Cailee Spaeny) niet kan uitstaan en van mening is dat ze er niet thuishoort. En je moet niet vragen wie er op het uiteinde weer als held uitkomt. Het voelt een beetje kleutertuinachtig aan. De Goonies in reuzerobotten die de wereld redden. Hebben we dat niet al eens ergens anders gezien?

Ook het acteren was niet bepaald om enthousiast over te worden. Cailee Spaeny vond ik nog aanvaardbaar met haar jeugdig enthousiasme en rebels gedrag. John Boyega leek soms met tegenzin de onverschillige Jake te spelen. Scott Eastwood was dan weer wel geschikt voor het personage Nate. En niet alleen vanwege die griezelige gelijkenis met zijn beroemde vader. Maar het acteerwerk door Burn Gorman, Charlie Day en Tian Jing was bij momenten hemeltergend slecht.

Blijft alleen het grafische gedeelte over. Net zoals de film uit 2013 is het een visueel spektakel. En net zoals het acteren zitten hier ook weer ups-and-downs in. Het is wel plezant om reusachtige robots en monsters op elkaar te zien beuken. Maar om eerlijk te zijn was het weer van hetzelfde als de voorganger. En de eindstrijd in een Japanse stad dicht bij “Mount Fuji” zag er gewoonweg lelijk uit. Het was niet alsof de titanenstrijd zich voltrok tussen flatgebouwen die precies van karton zijn gemaakt, zoals in de oeroude Godzilla films. Maar het was er niet ver vanaf. Het duel op het ijs daarentegen zag er dan weer picobello uit. Een computer-grafisch meesterwerk.

Hou je van een titanenstrijd tussen flink uit de kluiten gewassen robots en door buitenaardsen gecreëerde prehistorisch lijkende monsters? Dan schat ik dat deze film je wel zal liggen. Heb je echter “Pacific Rim” jaren geleden al gezien? Dan kan je deze gerust overslaan. Want echt iets nieuws zal je hier niet te zien krijgen. Om eerlijk te zijn had ik soms het gevoel dat ik een modernere versie van de Power Rangers aan het kijken was. Alleen de uit een andere dimensie opgedoken creaturen leken op die waar de Power Rangers tegen vochten heel lang (en dan ook echt heel lang) geleden.

1.5*

Erg matig.

Ik ben al niet de grootste fan van het eerste deel; dit tweede deel doet alles nog eens over maar dan slechter. Het budget is anders wel zichtbaar aanwezig - het is niet de CGI die plotseling stukken minder is. Maar de matige actie, de bordkartonnen personages en een pak vervelende scènes zorgen toch voor een minderwaardige, holle film.

2

Deel 1 was nog enigszins leuk, maar Uprising vond ik al snel een slap aftreksel. De robots zagen er gaaf uit, maar het verhaal kon me geen reet interesseren. Het verhaal focuste zich meer op tieners wat een hoop ongemakkelijke en cliché grappen en dialogen opleverde, waardoor ik nog meer afhaakte en me nog minder interesseerde voor deze film. Maar goed dat deze film is geflopt, zodat er geen derde deel meer aankomt.

“Fire everything you've got!”

Ik was erg fan van het eerste deel. Of nouja, of je het ‘fan’ mag noemen weet ik niet maar ik vond het eerste deel wel heel gaaf. Ik had daardoor best een hoge verwachting voor dit tweede deel, die al een tijd geleden uit is gekomen en waar ik overigens nooit interesse voor had om te kijken. Dat kwam misschien meer omdat de film in de eerste paar dagen van zijn release al flink onderuit geschoffeld werd en de score nooit hoog is geweest, eigenlijk net zo laag als nu. En ik ben er ook achter gekomen hoe dat kwam, want ik vond het zelf best jammer om te zien dat de film zo slecht scoorde. En dat kwam eigenlijk vooral in mijn ogen omdat ‘DeKnight’ besluit kindsoldaten te gaan gebruiken, wat heb ik me hiermee verveeld zeg, een paar tieners die de wereld gaan redden van de ondergang, ach je moet wat.

Je kan het al een beetje raden dat ik de cast dus geen reet aan vond verder. Met ‘John Boyega’ en ‘Scott Eastwood’ kon je wel wat, daar is ook alles mee gezegd. Beiden geen goede rol verder neergezet en het was erg saai om naar ze te kijken, en dan heb ik me ook nog vreselijk geïrriteerd aan die ‘Cailee Spaeny’.

Qua actie zat het wel pluis, dat vond ik juist zo vet aan het eerste deel: megarobots die de wereld moeten beschermen. Het had wel wat, een nieuwe kijk op de ‘toekomst’ en een leuk concept om te volgen, ik ben daar altijd wel voor in voor zulke Sci-Fi films. Dit tweede deel pakte me duidelijk daar minder mee. Hoewel de CGI goed was, kon het de film helaas niet meer redden.

Het verhaal was vreselijk saai om te volgen, te veel gelul en nergens kwam er wat pit in de film. Ik mis veel dingen in deze film en snelheid is daar één van. Zoals ik al zei, de gevechten zijn dermate leuk dat deze nog best te volgen zijn maar daar is ook alles wel mee gezegd. Een onsamenhangend en rommelig verhaal met een erg saai en slecht script maakte toch dat deze film niet veel waard was. Jammer dat ‘Netflix’ hier hun geld in steekt, ik had liever een andere film hiervoor willen zien.