Good Time (2017)

Lekker filmpje hoor. Het uitgangspunt - de doldwaze avonturen van een crimineel met het hart min of meer op de goede plek - is bekend, de uitvoering een stuk beter dan hoe je het meestal ziet. Dat zat hem in het tempo, in de sterke acteerprestaties, het schokkerige op-de-huid-camerawerk en misschien nog wel het meest in de soundtrack van Oneohtrix Point Never. Dat is toch vaak een ondergeschoven kindje bij films. Men zoekt wat hitjes bij elkaar, huurt een derderangs componist of belt Hans Zimmer en dat is het dan. Fijn dat het ook anders kan.

Enig idee waar ik deze kan zien in de omgeving van Rotterdam?

Toen ik de poster zag van deze film wist ik gelijk dat ik deze film moest zien. Het lettertype, de kleuren en het concept gaven mij het gevoel dat dit een bijzondere film moest zijn. Na het lezen van de synopsis en verschillende stills wist ik het zeker, dit is een film voor mij.

Een misdaadfilm gecombineerd met een fantastische cinematografie (met voorkeur in neonachtige kleuren). In het verleden heb ik veel van dit soort films genoten, bijvoorbeeld de films van Refn, Nightcrawler, Spring Breakers en Enter the Void. Aanraders op dit gebied zijn altijd welkom

Dan deze film, hij voldeed aan mijn verwachtingen. Hoewel ik had gehoopt dat ik deze film een 4,5 of zelfs een 5 kon geven is deze film een geweldige ervaring. Dat komt vooral door de sfeer die de Safdie's creëren. Dit wordt versterkt door het fantastische acteren van Pattinson en de goede elektronische soundtrack.

Een top film die me enthousiast heeft gemaakt naar het eerdere werk van deze regisseurs.

Ja hoor, twee voorstellingen in Groningen en dan pas in november als PAC film op de maandag.

Geduld is weer eens een schone zaak.

After Hours 2.0.

Alhoewel After Hours qua verhaal en humor een stuk sterker is. Mijn verwachtingen op basis van de trailer waren te hoog, want ik blijf steken op 3,5*

Een "waar heb ik in hemelsnaam naar zitten kijken?" topper.

Allereerst... Je bent hierbij haast vergeten dat Pattinson in die Twilight-meuk heeft gespeeld... Na Cosmopolis en Maps to the Stars heeft hij zijn reputatie als fanboy voor gillende tienermeisjes prima op weten te schroeven tot een serieus acteur. Dat bewijst hij ook maar met Good Times. De rol die hij hierin speelt overtreft alles... Hij speelt Connie en de opening bij die psycholoog, waarin we al meteen zien dat de jongen zogezegd van alles mankeert, is al onvergetelijk. Zijn opgefokte broer Nick is echter degene die wel in hem geloofd en sleurt hem daar weg... Hij kan hem tevens ook wel gebruiken voor een overval. Ja, overval... Je zou denken, ze trekken hun schietijzers en stormen brullend en gebivakeerd een bank binnen? Nee...

En let wel... de schietijzers worden in de hele film achterwege gelaten en toch weet de film je langzaam maar zeker mee te zuigen in een soort adrenaline achtige roes... Welke kant wil het in hemelsnaam opgaan? Een absurdistische komedie? Een ontsnappingsthriller? Een drugsfilm? Je wordt letterlijk, als in een centrifuge alle kanten op geslingerd. De hele scene op dat pretpark is de ultieme uitschieter. En ja... op den duur lijkt je strot ook steeds meer dichtgeknepen te worden als kijker.

En de montage is veelbelovend... De grimmige buurtjes van New York, vele trippy kleurenfilters, de soundtrack van Oneothrix Point Never.... (Heb wel eens wat nummers vluchtig beluisterd op Spotify, maar uiteindelijk is mijn muzieklijstje aangevuld) Tevens ook fijn om te zien dat deze film een Warp-productie is... De vele maffe en absurdistische situaties en personages; (dat meisje, die oma, de moeder van de broers...) en dan dat One Flew to the Cuckoo's Nest achtige einde.... What the fuck? Is alles uiteindelijk een verzonnen verhaal van Connie terwijl hij is opgenomen in die inrichting?

Ja... uiteindelijk toch een stukje kunst geworden... terwijl ik in de bioscoopzaal (met mijn flesje Cola Cherry in plaats van Sprite) zo af en toe nog zo zat van: wat moet ik er eigenlijk mee? Het is een kwestie van verwerken.

4,5*

Onze eigen Prins (2015) , De Wederopstanding van een Klootzak (2013) en The Paradise Suite (2015) komen in me op.

Het geluid stond zo vreselijk hard dat het pijn deed aan je oren. De film was wel redelijk, maar door dat geluid en razendsnelle beelden ook wel iets om koppijn van te krijgen. Jammer, want er werd inderdaad prima in geacteerd!

De slotaflevering van Van God Los van gisteravond is ook een goede overweging. Qua kleuren, maar bevatte ook rauwe, trippy elektronische achtergrondmuziek zoals Good Time.

Ik snapte het einde van Good Time pas toen ik de spoiler op internet gelezen had nadat ik de film een 2e maal in de bioscoop had gezien. In Good Time lijkt de sfeer belangrijker dan het verhaal. Het Moviemeter bericht van sinterklaas van 19 oktober bracht me eigenlijk nog meer in verwarring omdat personagenamen Nicky en Connie verwisseld zijn en het einde ook niet goed wordt uitgelegd.

Einde wordt hier gespoild: Connie heeft niet zijn broer Nicky uit het ziekenhuis uitgebroken maar een andere gevangene Ray (met een opgezwollen gezicht). Ik veronderstelde dat Ray en Nicky dezelfde persoon waren.

Snap de commotie rond deze film niet zo.... Mooie stijloefening, coole soundtrack en glansrol van Pattinson. Prima film, maar het briljante zie ik er niet van in.

En die vergelijking met True Romance

Visueel stimulerende tour-de-force met Pattinson in de drivers seat die zijn voet stevig op het gaspedaal heeft. Interessante regie waarin de duistere en menselijke kanten van de personages verkend worden zonder dat de richting van de film op enig moment prijsgegeven wordt. De beklemmende originele soundtrack maakt dit toch wel tot een bijzondere ervaring.

Één van de verrassingen van het jaar.

Vlot filmpje.

Prima arthouse tussendoortje. Het is allemaal lekker snel, visueel rauw, niet altijd even mooi maar wel effectief. Pattinson speelt goed, maar ook de andere acteurs die allen van straat lijken geplukt werken erg goed mee aan de gehele rauwe realistische vibe. Inhoudelijk vond ik het iets te weinig om het lijf hebben ook visueel is het niet per se next level imo. Maar wat de heren heel slim en goed doen is het tempo. We valt heel organisch van de ene scene in de andere met een lekker tempo.

Als je de lome arthouse filmpjes even zat bent zet dit dan zeker op. Niks mis mee. Echt een game changer vond ik het ook niet inderdaad.

3.5 sterren

Nooit van deze film gehoord, maar een verwijzing naar True Romance is genoeg dat ik hier héél veel zin in heb. Ook al wordt die vergelijking later teniet gedaan. Aardige cast en scores ook.

Ik snap de vergelijking ook niet, maar kan beide films erg waarderen. Zij het om andere redenen.

"I think something very important is happening and it's deeply connected to my purpose."

Met de gebroeders Safdie was ik nog niet bekend, maar dit is een leuke introductie.

Als je verwacht een standaard misdaadfilm te zien over een overval die verkeerd afloopt, dan staat je nog een mooie verrassing te wachten. Gedragen door de mate van onvoorspelbaarheid kom je als kijker terecht in een nachtelijke trip op zoek naar verlossing die er waarschijnlijk nooit zal komen, terwijl je zintuigen aldoor geprikkeld worden.

Het vormt de opmaat naar een wilde achtbaanrit die zich kenmerkt door de samenloop van bizarre omstandigheden. De rauwheid en authenticiteit dragen hier aan bij; de personages voelen gegrepen uit een samenleving die aan hun lot wordt overgelaten. Robert Pattinson in het bijzonder is onherkenbaar goed.

'Good Time' valt op door de eigenaardige stijl die de gebroeders Safdie eropna houden. Het is een mix van close-ups die de beklemmende situatie benadrukt, ondersteund door de pulserende en bovenal hypnotiserende score van Oneohtrix Point Never. Met name in de scènes gedrenkt in het neonlicht valt dit perfect samen. Toch heeft het geheel zo zijn - charmante - oneffenheden en qua narratief blijft het wat achter.

Al met al een degelijke misdaadfilm die je het best blanco kan ingaan voor een optimale ervaring. Zelf heb ik het ook gedaan, om vervolgens blij verrast te worden.

Dikke 3,0 sterren.

Op zich wat rommelige film maar op een vreemde manier heel pakkend.

Wat mij betreft mag dit een pareltje van 2017 genoemd worden, het verhaal lijkt in eerste instantie misschien niet al te bijzonder maar de uitwerking hiervan is fris, origineel en zeer doeltreffend door op de juiste momenten de perfecte muziek in te zetten die de sfeer des te meer benadrukt en het geheel veel intenser weet te maken.

Deze film was voor mij van begin tot eind een lange trip en ik ben blij dat ik deze in de bioscoop heb mogen zien, op een groot scherm met goed geluid komt dit namelijk het beste tot zijn recht.

Ook de manier van filmen en het kleurgebruik zijn doeltreffend, de muziek is vaak op een harde manier aanwezig maar werkt zeker niet als een storende factor maar juist als een extra middel om de sfeer nog intenser te maken.

Niet vaak zie ik films die muziek en geluid zo goed toepassen onder de beelden, vaak is het net niet of juist ronduit storend maar in het geval van Good Time is de muziek op een perfecte manier en op de juiste momenten ingezet.

Verwacht zeker geen film die politiek correct is, Hollywood had deze film niet durven maken.

Ik was nog meer onder de indruk van deze film als dat ik had verwacht, ik snap niet helemaal waarom sommige mensen het verhaal niet kunnen begrijpen? Het is geen David Lynch film, ja het is wel bizar en vaak genoeg onvoorspelbaar maar zeker niet een film die eindigt op een manier dat je meer vraagtekens dan antwoorden hebt, het is wat dat betreft duidelijk genoeg.

Ik twijfel heel erg tussen een 4 en een 4,5, en ik geef deze film voorlopig het voordeel van de twijfel.

en wat is er dan wel zo on-PC? Dat snap ik niet helemaal.

Topfilm, waarvan ik het idee heb dat mensen het plot en de uitwerking moeilijker maken dan hij is. Wat mij betreft was dit een simpel en straightforward misdaadfilmpje/neonoir met een sterk audiovisuele stempel. Wel een stempeltje dat je een beetje moet liggen: erg 80's, veel donkere straatjes en neon, synthesizermuziek, een moordend tempo en dikwijls panisch acteerwerk.

hmm daar zit wat in......that's what she said!

Dit is weer zo'n lastigere film om te beoordelen. In het begin had ik zoiets van dit is zo marginaal, té marginaal voor mijn smaak met al de 'fucking' die er terloops in de dialogen verschijnt. Dit is zo'n milieu dat me doorgaans minder licht. Straatcriminaliteit en van die low profile gangstertjes die wat zitten te dealen of te stelen. Nu, om de één of andere reden ben ik toch blijven verder kijken en qua onvoorspelbaarheid zit je met deze film wel goed. Er zijn duidelijk geen Hollywood invloeden, maar het einde over 'rehab' en van die toestanden was voor mij niet nodig geweest.

Ik had ook echt niks met Robert Pattinson zijn broer (ook al was die mentaal retarded). Gelukkig komt die er enkel in het begin veel in.
Dit is een beetje een neon-noir en qua muziek lag het me wel. Toch is het een grauwe misdaadfilm die door de neonverlichting en verfbom wat kleur krijgt. Qua verloop kent deze film een aardig tempo en zitten er een aantal leuke twists in zeg maar. Als ik eens een bank wil overvallen, dan weet ik nu hoe ik dit moet doen.

Im außermoralischen Sinne…
…of wat me door het hoofd schoot tijdens het kijken.

We denken dat we het gegeven ‘misdaad’ begrijpen, dat we de motieven van diegenen die in de criminaliteit vervallen kennen, dat de menselijke natuur netjes op te delen valt in het gros (de zogenaamde goedmoedigen) en enkele abjecte anderen. Niets is uiteraard minder waar. ‘Good Time’ laat zien dat ook diegenen die als uitschot worden afgedaan complexe drijfveren hebben, en het slechte kunnen doen vanuit een verlangen om het goede te realiseren voor hun naasten.

Wat zich in dit portret van kansarme milieus aftekent, is immers hartverwarmende onbaatzuchtigheid (een arme vrouw laat een arme stakker niet in de kou staan), loyaliteit (het meisje dat Connie niet wil verraden), engagement (euhm…bro’s before ho’s?) en familiale warmte (wie heeft het niet voortdurend over zijn moeder of grootmoeder?) – kortom normen en waarden die allesbehalve als laakbaar te boek staan. Dat het kwade in bepaalde omstandigheden neerkomt op een misvorming van het goede, waarbij de intenties wel degelijk voortspruiten uit een ethische reflex: het is wat de film prachtig openbaart.

Hannah Arendt beta-versie, zegt u? Of Friedrich 'voorbij-de-moraal' Nietzsche revisited?

Verder is ‘Good Time’ een merkwaardige en precies daardoor een erg prikkelende ervaring. Het basisgegeven is tragisch-dramatisch, maar regisseurs Benny Safdie en Josh Safdie mixen er suspense en humor doorheen, tot de film een atypische cocktail wordt van ontroering, spanning en hilariteit. Behoorlijk uniek (zelfs tot op het niveau van de soundtrack), en dus warm aanbevolen.

3,5*

Best een leuke film, de moeite waard, maar toch (alweer) niet de topper waar ik nav de vele hoge beoordelingen op had gehoopt. Niettemin wel een erg leuke film en met een bij tijd & wijlen apart verhaal.

Fijne film. Rauw, spannend, compact, en bijna niets loopt zoals je verwacht. Soms draagt dat ook bij aan een ietwat onevenwichtig geheel, maar de film blijft boeien. Voor een groot deel dankzij Pattinson in een geweldige transformatie. Dit moet zijn beste rol tot nu toe zijn. Ik vond hem in The Lost City of Z ook al onherkenbaar, maar dat was maar een bijrol uiteindelijk. Leuk om uitgerekend hem zo'n schimmig personage te zien spelen. Hij zit duidelijk op een goed spoor in zijn carrière.

Verder is het ook leuk aan de cast dat er tal van minder bekende gezichten tussen zitten die zich ook prima staande houden. De score zou mijn smaak moeten zijn, maar ik vond het eigenlijk helemaal niet zo bij de film passen en wat teveel de aandacht opeisen. Al past het wel bij de fraaie visuele stijl van de film. Ik ben een fan van neon, en dat duikt hier toch overal wel op. Verder ook vooral veel verstikkende close-ups en donkere scènes.

Hoewel hoofdpersoon Connie een weinig sympathiek figuur is uiteindelijk krijgt de film toch wel een hoop menselijkheid mee, met als climax een (wederom) onverwachte allerlaatste scène. Echt een lichtpuntje in een film waarin we soms wel goede mensen zien maar vooral veel armoede en andere ellende, een deprimerend soort onderwereld van kwetsbare figuren. Een hele dikke 3.5*.

Wel vermakelijk maar niet veel meer. Het voelde een beetje richtingloos, hol ofzo maar de vaart zat er vanaf het begin erg goed in en werd strak volgehouden, en de soundtrack was natuurlijk goed. Lichtelijk een klucht, Mr. Bean in da hood, met een broederlijk randje. Just a good time.

Ongemakkelijke combinatie van een klucht en tragedie. Het is allemaal heel triest wat er gebeurd en het is van een afstandje bezien ook heel komisch. De combinatie was voor mij wat te ongemakkelijk. Lachen of huilen? De eerste 15 a 20 minuten waarbij de aan titels nog lopen zijn erg mooi geschoten, dat nivo wordt miz niet de hele film volgehouden.

De soundtrack die zoveel mensen hier fraai vinden, maakte wat mij betreft de film veel te zenuwachtig. Ik was ook niet zo te spreken over die spookhuis scenes. Het voelde me net allemaal een beetje te makkelijk om daar te gaan winkelen voor neonbeelden ala Springbreakers of Refn.

Maar het is miz een vooruitgang ten opzichte van Heaven Knows What. De vorige van de broers Safdie. Ze hebben wel een eigen stijl. Ongemakkelijke en zeer zenuwachtig op de huidgeschoten underdogs filmen. Dat is op zich lef, zowel filmstijl als onderwerp liggen niet voor de hand. Of het ook direct kunst is? Mwah. Het kijkt in ieder geval ongemakkelijk weg.

Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar in dit genre is Dog Eat Dog (2016) - MovieMeter.nl wat mij betreft uitstekend. Daar schieten me in in ieder geval direct nog weer diverse fraaie beelden van te binnen. Ik ben bang, dat ik me van deze film over een jaar niets meer herinner.

Zon tas met geld die ontploft had ik in een andere film al eens beter gezien. Echt heel origineel was dat nu direct niet. Net als op de vlucht een buitenlandse keuken door banjeren. Het is wel een beetje richting trope's deze film. Zenuwachtig verpakt, dat dan weer wel. Maar het is oude wijn, wat mij betreft.

Ik had overigens geen moeite de plot te volgen, zo moeilijk was dat nu toch ook weer niet? Hij neemt de verkeerde mee uit het ziekenhuis, dat is duidelijk vanaf het moment dat die kerel wakker wordt bij de "rolstoel oma" thuis. Het hele idee achter de film lijkt me ongeorganiseerde misdaad. Ze rollen van de ene situatie naar de andere, dat is op zich toch prima te volgen?

Bij Good Time heb je constant het idee dat het nooit goed af kan lopen. De veelal electronische en manische muziek eronder wakkert dat gevoel nog eens extra aan. Alles wat gebeurt grenst aan het gekke en absurde. De film heeft bovendien een flnke vaart. Me vervelen deed ik geen moment bij deze prent, die vooral lekker puur en rauw is. De paniek is regelmatig enorm, toch bleef het prima te volgen. Iedere maffe actie leek weer een voorbode voor een nieuwe. Ik was best verrast bij het zien van Good Time. Chaos op zijn best!

Connie Nikas (Pattinson) plant met z’n verstandelijk gehandicapte broer Nick (Benny Safdie) een overval (let op hun gruwelijk goede maskers) op een bank. De overval lukt nog min of meer maar Nick blijf niet uit de handen van de politie. Dit is de start van grandioze film! Een misdaad/actiefilm zonder dat er wapens aan te pas komen. Heel wat anders dan wat we doorgaans voorgeschoteld krijgen. Toch zijn er genoeg explosieve situaties en zijn ze gevarieerd genoeg. Telkens als je verwacht dat de plannen dreigen te mislukken, verzint Connie weer iets om het anders te benaderen. Maar met elk van die ontsnappingen graaft hij zichzelf ook dieper in de ellende. Veel snelheid van de film komt uit de cameravoering van Sean Price Williams, die de film een constante beweging meegeeft, een gevoel van rusteloosheid in een stad die nooit slaapt. Close-ups worden afgewisseld met luchtshots die doen denken aan politiehelikopter achtervolgingen. En die prachtige rauwe, ongeromantiseerde -beelden komen tijdens die nachtelijke trip samen met de pulserende score van de experimentele muzikant Oneohtrix Point Never. Daarnaast speelt Robert Pattinson (The Twilight Saga) hier zeer overtuigend en is haast onherkenbaar als Connie. Regisseur Benny Safdie die zelf de rol van Nick op zich neemt was iets minder maar nog steeds verdienstelijk. Ook leuk is dat we actrice Jennifer Jason Leigh in de rol van Corey Ellman als een vriendin van Connie zien. Deze film is erg mooie New Yorkse straatpoëzie over destructieve Broederliefde; verpakt met een jachtig tempo, smoezelige locaties, pulserende elektronische soundtrack en bijzondere camerawerk, die het nachtelijke leven vangt met schaduwspelen en neontinten. En al die factoren maken dat Good Time een enerverende film is geworden.

Aan het einde tijdens de credit's is er nog een mooie melancholische bijdrage van Iggy Pop die in volledige Leonard Cohen-modus zingt.