Everything, Everything (2017)

Ok, dit is de allereerste keer dat ik een berichtje achterlaat dus verwacht er maar niet teveel van...

Ik heb onlangs deze film gezien ( zonder het boek te hebben gelezen) en ik vond de film prachtig! Ben ik een meisje? Ongesteld en hou ik van een dosis romantiek? Yes, that's me!

Maar, het is niet voor niets dat ik voor het eerst reageer. Deze film heeft mij geraakt omdat de karakters zo puur en echt voelen ( dit is vast niet hoe jullie professionals dit verwoorden)

Puur en echt dus! Gewoon gaan kijken en hieronder niet teveel discussie voeren ( ik schrijf nooit maar lees wel ) over deze film die voor mij heel duidelijk maakt; everything!

Ja het trekt echt wel een beetje naar één doelgroep.. jongeren (meiden). En drama liefhebbers. Het verhaal is vergelijkbaar met rapunzel... maar toch zijn er een paar diepere zaakjes waar ik bij stil had gestaan "Hoe komt ze aan zoveel geld voor zo een luxe vakantie..." waarom wisten de verplegers van niets" "merkte niemand anders haar op??" "maar goed het gaat niet om verklaringen.. bovendien zijn het maar kleine details. Dit is zo een typische film die je met je vriendinnen kijkt.. niet echt weg gelegd voor de mannen lijkt mij. Ik moet zeggen dat hij op sommige momenten heel saai was en dat ik echt met mn ogen rolde.

Meisje heeft SCID, kan daardoor niet naar buiten en wordt bemoederd door haar moeder. Oh ja, haar vader en haar broer zijn omgekomen bij een auto-ongeluk. Meisje en nieuwe buurjongen (op skateboard) wisselen één blik uit en het startschot voor een Rondje Clichés kan beginnen. Jongen is namelijk ook zielig, want hij moet zijn moeder en zusje beschermen tegen zijn alcoholische, gewelddadige vader. Deze twee zielige tieners moeten natuurlijk wel zonder al teveel problemen bij elkaar komen, dus de rest van het verhaal kun je zelf wel voorspellen. Alhoewel, die idiote wending op het einde is wel een heel radicale manier om een happy-end te forceren. Flauwe en soms ronduit stompzinnige romantiek, routinematig geregisseerd en allesbehalve verheffend. En wat heeft die gast in dat ruimtepak in vredesnaam te zoeken deze film?

moet jij durven zeggen! Geweldig, zonnesteek-in-dop -;)

Ik behoor niet tot de doelgroep die hier wordt geopperd, heb ook geen verstand van films maar heb genoten van deze prent en blijf een filmliefhebber. Heb trouwens het meeste genoten van het spel van Nick Robinson als buurjongen Olly; net zo gepassioneerd als in The Kings of Summer vier jaar geleden. En ik vind de anderen die hier zo negatief over uitweiden zielenpoten. Deze film was kennelijk helemaal niet voor jullie bedoeld, durf te negeren of zet een film af en pak de volgende en kom toch niet zo gestoord over hier!

We hadden meer van deze film verwacht maar viel tegen. Het is geen super slechte film en ongetwijfeld voor zwijmelende pubermeisjes een prachtige film maar nee ons kon hij niet bekoren. Erg dun en slap verhaal waar meer in had gezeten.

Poeh... ik weet niet eens waar ik moet beginnen bij deze film. Wat een slappe hap. Na tien minuten zie je "plotwending" al aankomen en dat is niet erg mits ze daar iets mee zouden gaan doen, maar helaas, de moeder met munchenhausen by proxy wordt een subplot en een overdreven en slap liefdesverhaaltje wordt dan toch maar het hoofdplot. Zonde. Het acteerwerk is zeer matig, met name de dialogen tussen Stenberg en Robinson komen ontzettend houterig over en het is een aaneenschakeling van clichés die ze uitspuwen. Daarnaast heb ik me flink geërgerd aan de fouten in de film: het begint al wanneer Robinson voor het eerst aanbelt met zijn tulband. Waar zit die 'deur camera' recht in het midden, terwijl de deur is open gedaan?? Daar klopt niks van de editing. Of wat te denken van het feit dat Stenberg niet kan zwemmen, maar zich zonder enige problemen redt wanneer ze van een rots afspring op Hawaï en probleemloos in de oceaan zwemt, en ga zo maar door, *zucht*. Nee, dit was echt niet goed.

Men neme een dozijn uitgekauwde filmclichés, twee poeslieve en exploiteerbare tieners en een incapabele scriptschrijver (die 'twist', bah!). Everything, Everything bewijst dat niet al het goede in tweeën komt.

Het geld voor de luxe vakantie kwam via dezelfde weg als hoe ze aan de blauwe trui kwam goed opletten dus bij de film! Ze zegt het later ook tegen Olly hoe ze aan de tickets kwam en dat dat zo makkelijk gaat!

Waarschijnlijk trekt elke boekbabe/boy nu echt zijn wenkbrauwen op, ik ging naar deze film zonder het boek te lezen! ?

Ik had gewoon echt het idee dat het boek te zielig zou zijn....?

Wanneer we dus naar de bioscoop gaan voor een filmpje is dit het enige wat draait en ben ik de pineut!

Ik kan echt slecht tegen zielige dingen dus ga een beetje huiverig deze film in!

Ook een klein beetje bevooroordeeld, ik heb immers al zat tweets voorbij zien komen boekbabes die en het boek lazen en de film zagen en teleurgesteld waren.

Ik denk dat het misschien uiteindelijk een voordeel was dat ik het boek niet heb gelezen want ik heb echt genoten van deze film! Nu wel heel nieuwsgierig naar het boek, dus dat ga ik zeker ook lezen!

Maar om terug te komen bij de film, het was zo ontzettend vertederend! De manier waarop Olly en Maddy bij elkaar komen en hoe ze steeds dichter naar elkaar toe trekken was echt heel mooi om te zien!

Ook is de actrice die Maddy speelt ontzettend overtuigend in haar rol.

Ikzelf heb echt genoten van deze film. Vond de hoofdpersonen ontzettend leuk op elkaar ingespeeld en ook echt overtuigend. Ook de plot was pas op het moment zelf duidelijk dus heel voorspelbaar was dat niet vond ik.

Al met al gewoon een hele mooie film!

Ik moest even aan het eind kijken of deze film niet van M. Night Shyamalan was, maar eerlijk, zelfs hij verzint niet zulke belachelijke twists. Maar buiten dat vond ik dit maar een matige film. Het meisje is leuk en speelt haar rol overtuigend, ook fijn dat een 18-jarig personage ook door een 18-jarige wordt gespeeld en niet zoals zo vaak door een twenty something. Die gozer stoorde ik me dan weer meer aan, maar vooruit, hun spel samen was best oké. En dat is nog wel knap gezien het feit dat de dialogen soms enorm houterig waren. De film wist me ook nergens te grijpen en ook visueel heeft de film weinig te brengen, ondanks de fraaie locaties op Hawaii en één geweldig shot van een landend vliegtuig vanuit een lage hoek waardoor die startbaan enorm kort en breed lijkt. 1,5*.

Ik sluit mij vooral aan bij bovenstaande recensie, al kan ik wel begrijpen waarom er (vooraf) niet meer over is uitgeweid. Dan had je de twist al van mijlenver zien aankomen. Nu trouwens ook wel, maar het verbaast mij wel om te lezen dat het voor velen alsnog als een verrassing kwam. Dat betekent dat de film het aardig goed heeft gedaan. Zelf bedacht ik het mij al bij het zien van de trailer maanden geleden, maar werd na het tripje naar Hawaii wel even aan het twijfelen gebracht. Achteraf gezien is het allemaal best logisch, natuurlijk heeft dat meisje totaal geen immuunsysteem opgebouwd en is het niet gek dat ze ziek wordt door van alles wat haar lichaam opeens te verwerken krijgt.

Het verhaal in de film is vrij dun, daar moet de film het ook totaal niet van hebben, wel van de acteurs. De chemie tussen Stenberg en Robinson: uitmuntend. Vanaf de eerste scene dat ze elkaar ziek, voel je die chemie tussen hen. Geen moment dat ik aan ze heb moeten wennen of ook maar ergens het idee had dat er geen onderlinge klik was.

Veel kritieken hier begrijp ik overigens ook niet. De film moet je liggen, absoluut, in dat opzicht kan ik de onvoldoendes wel begrijpen als het niet echt je genre is. Maar het aantal vragen dat hier wordt gesteld als waarom die astronaut, slaat nergens op of waar haalt ze het geld vandaan? Die vragen en in het geval van de astronaut de kritiek is mijns inziens geheel onterecht. Als je een beetje oplet, weet je precies waar ieder aspect vandaan komt en hoef je achteraf niet met zulke vragen te zitten. Van begin tot het eind een duidelijk geheel met duidelijke antwoorden. Ik heb het boek niet gelezen, films zijn veel makkelijker, maar het boek hoef je ook niet gelezen te hebben. Misschien maar beter ook. De antwoorden vanuit het boek zijn dan ook totaal onnodig, daar heeft deze film grotendeels zelf een draai aan gegeven. Misschien heeft ze in het boek haar hele leven wel gespaard, maar in de film wordt duidelijk dat ze alles met een creditcard heeft betaald. Die creditcard bestelt ze nota bene tijdens de film en legt in Hawaii nogmaals haarfijn uit hoe ze aan het geld komt. Ik vraag mij dan echt af hoe goed je hebt opgelet als je dit soort dingen hebt gemist.

De film had inderdaad meer kracht kunnen halen uit de vraag waarom. Natuurlijk is het waarom op zich wel duidelijk, maar daar had mijns inziens wel wat meer aandacht aan besteed mogen worden. De angst dat ze naast haar man en zoon ook haar dochter kwijtraakt is duidelijk, daarentegen wordt er totaal geen aandacht besteed aan de ziekte van moeder zelf: MBP, wat toch ook wel als zeer ernstig gezien mag worden en waar de wereld best wat wijzer over mag worden. Daar had de film veel sterker en uniek in kunnen zijn. Er bestaan wel films over, maar deze film had ook die link kunnen en eigenlijk moeten leggen.

Een goed-gevoel film —vooral dankzij het innemende rol van Amandla Stenberg— totdat de aap uit de mouw komt. Een groot manco is dat het waarom slechts terloops voorbij komt. Al met al heb ik uiteindelijk ambivalente gevoelens overgehouden aan deze ietwat zielige tienerromance.

Deze ook eens geprobeerd en vond hem niet mis. De speelduur is goed, niet te lang en niet te kort en het verhaal weet ook te boeien.

De cast deed het ook prima, zeker de voor mij onbekende Amandla Stenberg kwam wel overtuigend over.

Leuk om eens gezien te hebben.

Niet helemaal geslaagd. Al ligt dat allerminst aan de sprankelende jonge actrice Amandla Stenberg, wiens vrolijkheid al vanaf de allereerste scène van het scherm spat en me meteen meenam in haar coming of age. Deze Maddy staat als dromerige en levenslustige jonge vrouw op het punt dat ze wil uitwaaieren, maar moeder Pauline (Anika Noni Rose) houdt haar kleine leventje keurig onder controle omwille van een ernstige auto-immuunziekte. Elk contact met de buitenwereld kan ertoe lijden dat ze besmet raakt met infecties waartegen haar immuunsysteem geen weerstand heeft. En dan is er natuurlijk net die leuke tienerjongen (Nick Robinson) voor wie ze het risico aandurft en misschien zelfs die levensgevaarlijke sprong in het diepe waagt. Het probleem aan 'Everything, Everything' (2017) is dat de chronische ziekte SCID (in het Nederlands: ernstig gecombineerde immuunstoornis) bijzaak is in een romantische sprookjesvertelling. Naar het einde toe krijgt de film zelfs een wat bittere nasmaak als het verhaal wendingen neemt die laten zien dat de makers nooit van zins zijn geweest om de waarheidsgetrouwe ervaringen van een patiënte uit te beelden. Waarom dan toch een verhaal vertellen rond zo'n specifieke medische stoornis!? Desalniettemin is de Stenberg een jonge actrice die deze hele film draagt en ik hoop dat dit niemendalletje haar sprong gaat zijn richting interessantere filmrollen. En echt niet alleen door mijn eigen puberale film crush!

Ik hou wel van een mooie romantische film.

Maar dit......

Traag , mierzoete film.

Nogal onrealistisch.

17 jaar opgesloten in een kamer om virus en bacterie buiten te houden.

Maar als opstandige verliefde puber er tussen uit piepen met haar buurjongen en vervolgens van een rif de zee in springen.

Waar heeft ze in godsnaam zwemmen geleerd. ?

Steriel wit en glas omringen deze girl in the bubble. Ze leeft onder een glazen stolp. Haar kennis van de buitenwereld haalt ze uit boeken en van het internet. Op de muur staan getekende planten; door het glas ziet ze echte planten. Wat een contrast met de onderwaterbeelden van exotische planten en vissen in Hawaï. Daar lijkt ze voor het eerste echt te leven, maar tegelijk dreigt ze erdoor te sterven. Het verhaal is goed opgebouwd, met twee grote plotwendingen. Eerst vraag je je af of ze niet overbeschermd wordt, dan vrees je dat ze zal sterven, dan komt de verrassende ontknoping.

Om de chatsessies visueel interessant te maken, hebben ze er fantasiebeelden in verwerkt. Dan komt het beeldje van de astronaut tot leven en belanden ze in een ingebeelde realiteit. Amandla Stenberg valt opnieuw op als jong talent. Met haar zachte ogen en brede glimlach straalt ze optimisme uit. Dit is bedoeld voor adolescenten maar genietbaar voor alle leeftijden.

Haha moet altijd lachen om sommigen die een hele samenvatting geven van de film, terwijl de omschrijving letterlijk altijd een paar regels erboven door Moviemeter zelf wordt gegeven ? Like we don't already know ?

Maar goed, wat een puberale, onrealistische bout film zeg. Zelfs al zou het een film betreffen over SCID, is het alsnog niet reëel dat zo'n patiënt jarenlang opgesloten zou moeten zitten. Daarom was het "plot" dan ook érruug voorspelbaar. Ik voel me als volwassene ook een beetje te slim om zo'n tienerfilm te kijken, maar er was niks anders op.

Het acteerwerk tja, kan weinig misgaan he als je als 17 jarig meisje een 17 jarig meisje moet spelen ?

Ik vond het tijdverspilling.

Vorig jaar eigenlijk een identieke film Midnight Sun (2018) gezien qua inhoud en uitwerking, behalve dan naar het einde toe. Midnight Sun vond ik toch wat beter dan deze. Nochtans was Everything, Everything (2017) eerder. De film is aardig, vooral door de warme rol van Amandla Stenberg....maar ik verkies toch Midnight Sun die gewoon een betere uitwerking heeft naar het einde toe en niet voor de gemakkelijke weg kiest. 6/10

Kan inderdaad niet tippen aan Midnight Sun die vooral veel sterker eindigt. Ook de muziek is daar vooral origineler. Ik denk dat de chemie in Midnight Sun ook nog iets sterker is als hier, misschien ligt dat vooral aan het script. De relatie met de ouder lijkt min of meer hetzelfde maar draait wat anders uit. In deze film maakt de moeder de foute keuze, ze is egoïstisch en te beschermend tov haar dochter.

Prima film maar wist me nergens écht mee te slepen of te raken. Volgens mij de eerste film met Amandla Stenberg die ik zie, maar wel een knappe vrouw, al speelt ze ook mee in The Hunger Games en Colombiana. Allebei te lang geleden gezien om me haar te herinneren. Ze acteert heel naturel in de prent en is een goede match met Nick Robinson. Misschien nog eens iets met haar kijken binnenkort. Where Hands Touch had misschien een betere keuze geweest om toch wat referentie te hebben naar de oorlog en D-Day vandaag op 6 juni.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Everything, Everything

Everything, Everything is gebaseerd op het gelijknamige boek van Nicola Yoon, in het Nederlands uitgegeven als Alles wat je lief is door uitgeverij Querido. En je kunt er niet omheen: iedereen is lovend over dit boek. Inmiddels is er ook een film van gemaakt waar menigeen reikhalzend naar uit heeft gekeken. Ook ik, ook al heb ik het boek niet gelezen. Helaas heb ik gewoon niet de tijd om elk boek te lezen dat mij leuk lijkt. Dan is het nog wel eens fijn dat een boek verfilmd wordt. Ook al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik het boek over het algemeen beter vind dan de film. Dit keer kan ik in elk geval dus even geen vergelijking maken.

Kalm

Hoewel ik het woord traag niet honderd procent vind passen, is de eerste helft van de film in elk geval erg kalm te noemen. Er gebeurt niet heel veel, en af en toe heb ik het gevoel dat ze een stukje uit het verhaal hebben geknipt waardoor de relatie tussen Maddy en Olly toch wat snel lijkt te gaan.

Simpel

Mijn aandacht bleef wel telkens bij de film en hij voelt ook niet langdradig. De film was gewoon erg kalm, en misschien wat simpel aanvoelend. Op een gegeven moment gebeurt er wel eindelijk wat meer, maar ook dit wist mij niet helemaal te pakken. Vanaf dat punt vond ik het gezien de omstandigheden soms ook wat ongeloofwaardig. Eén van de vele schoonheidsfoutjes is dat Amandla Stenberg duidelijk goed kan zwemmen, terwijl Maddy dit niet zou moeten kunnen. Tegen het einde van de film komt er meer pit in en is er een welkome interessante ontwikkeling. Maar die wordt vrij simpel afgewerkt en dan is de film klaar.

Betrokkenheid

De chemie tussen Amandla Stenberg (Rue in The Hunger Games) en Nick Robinson (Simon in de aankomende boekverfilming van Becky Albertalli) is goed. Je gelooft ze. Ik werd echter nooit helemaal meegesleept. En dat ligt niet aan de acteurs, maar vooral denk ik aan hoe simpel het verhaal weergegeven is. Ook al probeert ze het interessant te maken door app-berichtjes niet simpel te weergeven. Ik heb het gevoel echter dat in het boek mogelijk nog de diepte verstopt zit die in de film voor mijn gevoel niet goed tot uiting kwam, en waardoor ik als kijker meer betrokken had kunnen worden.

Conclusie

Everything, Everything is niet helemaal de geweldige film die ik had verwacht na alle lovende recensies over het gelijknamige boek. De film is vrij constant kalm. Everything, Everything voelt gelukkig niet langdradig, maar weet je ook niet op een dieper niveau te binden. Daarvoor voelt de film nog net wat te simpel. Aan de acteurs ligt het niet, want hen geloof je, de chemie is aanwezig. Everything, Everything is al met al een leuke film, maar weet helaas geen indruk te maken. In dit geval had ik misschien toch beter het boek kunnen lezen. P.s. kijk de trailer niet, dan hoef je de film namelijk niet meer te zien.