Baby Driver (2017)

Nou.

Slik.

Eiza González, darling, voor jou kom ik wel ’s m’n huis uit.

Dit gezegd zijnde: aangenaam vehikel, dit. Niet de zoveelste (wie telt ze nog?) aflevering van ‘The Fast and the Furious’, wel een moderne hertaling van het Bonnie & Clyde-verhaal, zij het met een niet onaardige morele dimensie. En natuurlijk met de nodige adrenaline.

De auto’s zijn een instrument voor de actie – al te vaak is het andersom – en ondanks de veelvuldige sentimentele Amerikanismen maken de fijne casting en de bloedstollende regie van ‘Baby driver’ een meeslepende rit.

Verder niet bepaald diepzinnig, maar ah, daar komt zinnelijkheid voor in de plaats.

Wat? U bent niet vatbaar, zegt u?

Nochtans: u bent dat ook.

Wat? Mens.

3,25*

Baby Driver kreeg behoorlijk goeie kritieken, maar valt vies tegen. Hoofdpersoon Elgort doet het aardig, maar Spacey, Hamm en in mindere mate Foxx lijken niet op hun plek - om nog maar te zwijgen van de bijna bejaarde Flea, die dit soort cameos toch eens achter zich zou moeten laten.

Het script is, niet verrassend, Baby Driver's achilleshiel (of om bij het thema te blijven, de loszittende uitlaat). De beste achtervolgingsscène zit eigenlijk al in het begin, daarna wordt het eigenlijk alleen maar minder, zowel qua actie als qua storyline. De karakterverdieping van Baby werkte averechts want de scenes met de dove man en het serveerstertje waren niet alleen irritant en zoet maar ook totaal ongeloofwaardig, zelfs in het parallelle universum waarin je accepteert dat een jonge twintiger een taperecorder weet te bedienen. Ook maakt de regisseur de fout van Hamm opeens de bad guy te maken. Diens grimassen en teksten die een onmetelijke woede moeten uitbeelden doen vermoeden dat Hamm tijdens de Mad Men serie nogal werd overschat want een begenadigd acteur toont hij zich hier niet bepaald.

De overvloedige soundtrack heeft wat hits en misses, dat kan ook bijna niet anders als er non/stop muziek klinkt, maar echt opwindend wordt het nergens. Wel opvallend dat twee Nederlandse bands achter elkaar worden gedraaid, Focus en Golden Earring.

Een goede actie/misdaad/muziek/thriller film...

Prima verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteurs Ansel Elgort en Kevin Spacey...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Uitstekend camerabeweging...

Vermakelijk, maar ben niet razend enthousiast.

Laat ik maar met het positieve beginnen. De actie is heel vet, vooral het begin en het eind van de film zijn echt gruwelijk goed gedaan.

Super camerawerk met geweldige achtervolgingsscènes, tof gedaan. Sowieso ziet de hele film er gelikt uit, kan ik niks negatiefs over vermelden.

Wat me minder kon bekoren was allereerst de hoofdrolspeler. Een hele jonge jongen die een verhaallijn heeft alsof hij al tientallen jaren een chauffeur is en bezig is met z'n laatste klus. Ongeloofwaardig en ook zijn acteerwerk vond ik niet echt memorabel.

Ook is er niet echt chemie met z'n vriendin zodat ook die verhaallijn niet overtuigt.

De film moet het vooral hebben van de muziek, maar aangezien dat niet echt mijn smaak muziek is vond ik dat eerder storend dan vermakelijk.

Toch kan ik hier geen onvoldoende voor geven, daarvoor heb ik me toch wel teveel vermaakt.

Redelijke film, 3*

Ik heb eigenlijk wel mijn bekomst van Tarantinoëske gangsters met filosofietjes over het leven en theorieën over popmuziek, en achtervolgingen per auto hebben me nooit kunnen boeien, maar in de handen van Edgar Wright hebben deze ingrediënten toch tot een uiterst smakelijke film geleid, met dank aan Jami Foxx en Jon Hamm die hun rollen lekker vet en fris van de lever spelen. Ook Ansel Elgort deed het prima, en zijn ontsnapping per "benenwagen" is eigenlijk veel opwindender en spectaculairder dan al die auto-achtervolgingen waarvan de overdaad mij zoals gezegd in de loop der jaren enigszins murw heeft gemaakt. De grap met de maskers die de boeven voor de overval hebben gekocht is hilarisch, en wat leuk om eerst Hocus pocus en daarna ook nog eens Radar love te mogen horen, twee van de beste singles die ons kikkerlandje ooit voortgebracht heeft (hoewel de mooiste muziek van de film toch van de Beach Boys stamt : in de "diner" [is er voor dat woord voor dat typisch Amerikaanse fenomeen eigenlijk een goede Nederlandse vertaling?] luistert Elgort naar het magische Let's go away for awhile). Smakelijke film.

Opzich vermaakt met de actie en productie.

Verhaal viel me wat tegen, het hoofdpersonage vond ik weinig aan, naast zijn rare gewoonte is het niet veel bijzonders en heeft voor mij ook niet de uitstraling voor zo een rol. Kevin Spacey ook vrij ongeloofwaardig personage: van 'redelijke' man die zich aan de afspraak lijkt te houden, naar iemand die Baby bedreigt en hem tegen zijn zin weer crimineel werk laat doen, om vervolgens hem 'in de liefde' te helpen(ten koste van zichzelf) nadat hij zijn hele operatie om zeep heeft geholpen en bleek dat hij alle overvallen afluistert.. Aparte daad van iemand die niet wakker ligt van onschuldige doden in zijn overvallen en Baby bedreigde. Handlangers zo uit een videospel of B film maar waren opzich wel grappig.

Krappe 3.5 omdat ik het geheel wel uniek vond en een zwak voor heb.

Begin sprak me aan, maar op het eind werd er wat grimmigheid aan toegevoegd wat niet echt paste wat mij betreft. Van alles wat, maar vooral apart nasmaakje...

De film is op zich zeer vermakelijk, maar die muziek. Die is niet overal even mooi en/of gepast. Soms is het zelfs hinderlijk te noemen. Hoe lang hou de het als kijker uit om naar sommige herrie nummers te luisteren vraag ik me dan af. Heb van de film genoten, maar van de muziek zeker niet.

Aparte actiefilm die dankzij de vele muziek net even anders uitpakt. Onder aanvoering van veelal klassieke muziek kent de film een aantal stevige actiescenes welke met de autoachtervolgingen waarschijnlijk zijn hoogtepunten kent. Vooral de opening is een zeer goed staaltje actie. Echter de film voelt met een bijna 2 uur durende speelduur wat lang aan en begint langzamerhand wat aan vaart in te leveren. Toch weet Wright met Baby Driver een aparte film af te leveren, die uiteindelijk wat minder is dan ik had gehoopt.

Opnieuw een onderhoudende film van regisseur Edgar Wright al lukt het hem opnieuw niet een echte topper af te leveren.Daarvoor mist Baby driver net dat beetje extra in zowel het scenario als acteerwerk.Het verhaal is best aardig,niet al te voorspelbaar maar blinkt niet echt uit in originaliteit.

De voor mij vrij onbekende hoofdrolspeler Ansel Elgort als Baby doet het niet onaardig maar weet ook niet over de hele linie te overtuigen,daarvoor is zijn persoonlijkheid te vaag en zijn zijn motieven nooit echt helder.Vond eigenlijk alleen Jon Hamm als Buddy een echt goede rol afleveren en hoewel de film een duidelijk komedie element bezit had ik toch vaak moeite om de meeste personages maar enigszins serieus te nemen.

Gelukkig was er nog de prima actie en sterke soundtrack (inclusief twee nederpop klassieker) om Baby driver naar de goede kant van een score te tillen.En die beiden maakten de film alsnog ruimschoots de moeite waard.

Goed.

Ja, ach...wat moet je er van zeggen. Een beetje actie, wat spektakel, een aardige cast, een niet al te moeilijk verhaal, een vlotte vertel trant en heel veel coole muziek, effe in de blender en dan heb je Baby driver.

De film moet het niet bepaald hebben van zijn plot of geweldige verhaal, het is eigenlijk zo simpel als het kan. Het is juiste de manier waarop er met muziek gespeelt wordt die voor een prettige verandering zorgt en er voor zorgt dat de film net anders is dan de gemiddelde actiefilm. Eerlijk gezegd zonder het aspect van de muziek zou het een doodsaaie film zijn, zou hij volledig of que zijn en eigenlijk niet leuk of interessant.

Foxx en Spacey zijn redelijk op de automatische piloot bezig, Elgort verpakt het leuk, vooral de wisselwerking met die dove is aandoenlijk en Lily James altijd prettig om te zien. Verder maar een kort rolletje van The Punisher, wat een foute trui heeft Foxx op een gegeven moment aan en ik vraag me af hoe leuk die eigenaar van die pizzazaak het vond om na iedere werkdag van Elgort een set nieuwe banden te moeten kopen.

Afijn, aardig wegkijkertje voor een keer, that's all folks!

Baby Driver is een eigenzinnige kruisbestuiving tussen The Fast & The Furious en Grease. De gierende autobanden en kletterende machinegeweren zijn goed te pruimen - mede dankzij de opzwepende soundtrack - maar het bij wijlen mierzoete romantische verhaal en de musicalachtige sketches naar mijn beleving een stuk minder. Prima compromis voor stelletjes met verschillende smaken.

Op ieder gebied mee oneens. Ik vond de film juist wel fris en bijzonder. Het belangrijkste is dat de film vol spanning zat en het filmwerk dik in orde is. Daarnaast zijn er verschillende leuke karakters (Baby zelf is een bijzonder karakter, zijn dove stiefvader, Jon Hamm speelt een goede combi van aardige maar gevaarlijke gek), goed acteerwerk, veel en goede muziek, afwisseling van luchtig en geweld. Zelfs het liefdesverhaaltje (waar ik normaliter niks om geef) vond ik een toevoeging. Een vd leukste films sinds jaren!

Waarop meteen een nummer van The Golden Earring volgt! Heel erg goed vond ik dat.

De film zit vol met goede muziek, de eerste koffie haal scene aan het begin van de film is heel erg inventief, de stiltes, de slomo's en het prettige acteerwerk met vet aangezette karakters doen het helemaal in deze opzwepende achtervolging.

Deze film keek lekker weg. Vooral het eerste deel vind ik erg vermakelijk. Op het eind was het naar mijn zin iets te chaotisch en meer van hetzelfde.

De karakters stonden stuk voor stuk goed in deze film. Zeker de moeite waard om deze film te bekijken!

Leuk.

Maar ergens zit hier een véél beter film in verborgen.

De sync van beeld en muziek is mij echt veel te gelikt. Het kan de flow van een film goed doen om de montage op de maat van de muziek te aan te passen; ik vind het doorgaans ook wel fijn als het dan niet té sluitend of prominent aanwezig is, een beetje ongrijpbaar blijft. De hermetische toepassing hier doet af en toe aan als het rijmschema van een Sinterklaasgedicht, in plaats van dat het de film een poëtische lading meegeeft.

Toch is de muzikale insteek wel erg aanstekelijk. De herkomst van Baby's muzikale verknochtheid wordt in een flashback wat kinderlijk toegelicht, de manier waarop hij beweegt, danst en compleet afhankelijk is van zijn muziek is leuk gedaan.

Alle scenes waarin Baby zijn coureurskunsten kan vertonen zijn magistraal. Het is werkelijk verfrissend te noemen hoe al die scenes de adrenaline en snelheid perfect weergeven van de achtervolgingen en vluchtwegen. Beetje ongeloofwaardig hoe achter iedere hoek weer een nieuwe bende politiewagens tevoorschijn komt; het verschaft de film wel de mogelijkheid om het maximale uit de achtervolgingsscènes te halen.

Groot minpunt vind ik de wat kinderlijke voorstelling van het criminele circuit waarin Baby verkeert. De personages, de dialoog, de opzet van de plannen: het komt allemaal zo verzonnen over. Ook de band die Baby met Spacey onderhoudt wordt, zeker naar het einde toe, zeer wisselvallig tot flauw uitgewerkt. Het komt de luchtige toon van de film wel ten goede, maar ik had toch iets meer serieuze-gangstergehalte gewenst. Hetzelfde geldt min of meer voor de uitwerking van de relatie met Debora: er zit wel chemie tussen de personages, maar de manier waarop hun liefde tot stand komt, komt erg geschreven over.

Groot contrast tussen plus- en minpunten voor mij. Aan de hand van de pluspunten, had dit een betere invulling verdient, want de achtervolging/vluchtscènes zijn fantastisch om te zien. 3*

Alleen al een voldoende door te openen met JSBX! Maar na een frisse start (de wandelscène bijvoorbeeld) verviel het na een half uurtje tot een vrij standaard actiefilmpje. Hier en daar nog een opleving door te monteren op de beat van de muziek, of door een goede muziekkeuze, of nét even een andere baddie, maar de actie overheerst helaas. Meer dan een zesje wordt het dan ook niet.

Drive 2.0

Ben sowieso wel een fan van Wright de laatste 10 jaar. Hij komt altijd wel met wat cools. De film druipt van Wright`s liefde voor muziek, veel leuke details voorbij zien komen. De hoofdpersoon is fijn mysterieus; en de film wordt op een grootse manier geïntroduceerd waardoor je gelijk lekker de film binnenstapt. Popcornvermaak zoals er veel meer uit Amerika zou moeten komen; zelfbewust, met een scherp randje en mooi gefilmde achtervolgingen. Volgende keer graag ook wat meer muziek van nu; maar daar reken ik Tarantino ook niet op af. Dus een dikke 4*

Haha, gave film vond ik. Leek wel een teenage versie van Drive. Cartooneske actiefilm die ergens op de rand van komedie bungelt maar toch kun je het nooit echt een komedie noemen. Verwacht je aan veel gladde actie en vooral een ongewoon hoofdpersonage die voortdurend muziek beluistert om zijn tinnitus te overstemmen. Ik kon hier weer eens van alle acteurs genieten: de droge koelbloedigheid van Baby, zijn mooie vriendinnetje Debra, de schurk Bats en de psychopaat Buddy, een goede rol van Jon Hamm die me qua looks aan de zanger van Rammstein deed denken. En wat denken van Spacey? Het genre wordt nergens opnieuw heruitgevonden en dat hoeft ook niet: gewoon humor, actie en wat kalverliefde door elkaar gooien en je krijgt een vermakelijk eindproduct. Dat is nu eens een film waar ik weinig van verwachtte en die me helemaal is bevallen. Ook een goede soundtrack is altijd een pluspunt.

Enorme gimmick film. De sounddesign is meer: 'dat is slim gedaan!' Dan dat het daadwerkelijk wat boeiends doet. De muziekkeuzes zelf moeten je liggen en zijn behoorlijk penetrant. Staat een nummer je niet aan dan is dit al snel een suffe film. Wright lijkt dit zelf ook in te zien en kiest daarom voor allemaal middle-of-the-road muziek. Voor de rest een kinderlijke heistfilm met typetjes in plaats van personages. Helaas nogal irritante typetjes. Hoe hier ook nog een liefdesverhaal in gepropt zit, valt moeilijk anders uit te leggen dan: moest van de grote baas. Het overtuigd nergens en de dialogen lijken uit iemands Tinderchat te komen. Verveelt niet en kuddo's voor het proberen, dus toch nog 2 punten.

Prima film. Punt uit.

Leuke film! Vooral vanwege Hocus Pocus en Radar love. Daar heb ik dan ook echt op zitten wachten.

De film slaat als de bekende tang op van die dieren waar we er teveel van hebben. Vooral de achtervolgingsscènes waren niet te hachelen, dat reken ik een film die Baby Driver heet wel zwaar aan. De belangrijkste functie van de protagonist ligt erin dat de camera iets heeft om op te centreren, want verder is 't zowel letterlijk als figuurlijk een nietszeggend figuur.

Schreeuwerige videoclip

Ik kan mij goed vinden in de commentaren van Capablanca en eRCee, hoewel mijn eigen eindbeoordeling wel wat hoger uitvalt. Baby Driver is leuke vermakelijke pulp, maar wel over gekwalificeerde pulp. Ik kan er dan ook echt niet inkomen dat de film drie Oscarnominaties gekregen heeft. Hier is het geheel namelijk, zoals Capablanca ook al benoemd, te overgestileerd, gladjes, oppervlakkig en vermoeiend voor. De soundtrack vond ik grotendeels ook veel te flauwtjes en ook helemaal niet in balans met de schreeuwerige, fragmentarische beelden waardoor deze als het ware ook een stuk wegviel. Ook het achtergrond verhaal van Baby komt, hoewel aardig bedacht, nooit helemaal tot leven wat voor mij ook komt omdat ik vond dat Ansel Elgort de rol niet helemaal kon dragen. Ook de regisseer stijl vond ik slordig, alsof ik naar een schreeuwerige videoclip van bijna 2 uur zat te kijken. Kwalijk vond ik daarbij dat de actie scene's veel te fragmentarisch geschoten waren zonder enige vorm van impact.

Tot zover de minpunten want er waren gelukkig ook nog wel een aantal positieve punten die ervoor hebben gezorgd dat Baby Driver prima uit te kijken was. O.m. vanwege een hele lompe finale, waarbij Kevin Spacey bijna leek te weten dat dit een van zijn -op zijn minst voorlopig- laatste rollen zou zijn. Zijn personage komt op brute en onverwachte wijze, om het leven en dit had ik verre van aan zien komen. Hoewel het er qua uitvoering vaak niet goed uit kwam waren er daarnaast desalniettemin een aantal leuke ideeën, zoals de communicatie tussen Baby en zijn pleegvader, het neefje van Doc en de reactie van Baby wanneer er bij de laatste heist weer een onschuldig slachtoffer valt. Ook ligt het tempo voortdurend hoog en komen er alsnog wel een aantal leuke actiemomenten voorbij, ook al had het geheel -zoals al eerder door mij vermeld- veel minder schreeuwerig en fragmentarisch gemogen.

De potentie is er en wordt met momenten ook zichtbaar, waardoor ik deze The Fast & the Furious op steroïden met een nipt behaalde 3 sterren ga beoordelen, maar ik blijf van mening dat de uitvoering vele malen beter had gekund.

3,0*

Leuke film. Met muziek van o.a. Focus. Fantastisch!

Als muziekliefhebber waardeer ik deze actiekomedie wel. De soundtrack is een verzameling leuke nummers, maar toch past het telkens in de film die voorbij komt op het ritme van de muziek. Het is een speelse film, visueel is het niet zo bijzonder op een mooi shot hier en daar na. En qua acteerwerk is het ook maar standaard. Maar de film heeft wel de nodige fun en de combinatie actie en humor werkt wel. Een leuke blockbuster.

Baby Driver. Een Edgar Wright film. Ik had er zin in. Shaun of the Dead vond ik fantastisch. Scott Pilgrim vond ik fantastisch. Hot Fuzz keek lekker weg. Het zou niet fout kunnen gaan met Edgar Wright en zijn strakke editing en talloze verwijzingen naar andere films.

En Jezus, wat vond ik deze film kut. Waren mijn verwachtingen misschien te hoog? Was ik niet melig genoeg? Was het de vermoeidheid na twee dagen flink zuipen?

De film zou “cool” en “adrenalinevol” moeten zijn, maar nergens kreeg ik deze indruk. Ansel Elgort had de hoofdrol als “Baby” – wat een irritante schuilnaam ook, waar zat Edgar Wright met zijn hoofd? – en wist zijn rol allesbehalve overtuigend te brengen. Ik vond hem vervelend en irritant, met zijn dansjes en zijn liedjes. Daarnaast vond ik zijn kompanen – clownfiguurtjes die nergens crimineel leken. Opnieuw: waar zat Edgar Wright met zijn hoofd? Jamie Foxx kon ik als crimineel al helemaal niet serieus nemen, met zijn onschuldige blik. Verscholen achter tatoeages en felle kostuums moest hij de indruk wekken een harde crimineel te zijn, maar nee. Hij kwam over als een enorme clown, ontsnapt uit het circus.

Dan de muziek. Leuk gedaan dat er een hoop bewegingen en geluiden op het ritme van de muziek liepen. Dat was knap gedaan. Positief puntje. Maar de nummers vond ik kut, saai, vervelend en/of irritant. (Queen... jak.) Het kon me allemaal niet bekoren en het gaf me nog minder de indruk dat Ansel Elgort een coole gozer zou moeten zijn. Had een nummer van Danzig gepakt en het zou al een stuk cooler zijn geworden.

Het enige positieve punt wat me wist te raken was de opbloeiende liefde tussen Ansel en Lily James, ook al vond ik Lily James overkomen als een dom schaap die alleen maar dromerig naar haar tegenspeler zat te staren. Gelukkig had ze ook geen zinnen die ook maar iets van intellectuele waarde hadden, want ze leek in deze film te dom om te poepen. Hoe dan ook, het werkte wel. Het had iets aangrijpelijks dat ze zo dromerig staarde en totaal niet intelligent overkwam. Het gaf me het idee: Ja! Lily James wil voor deze jongen gaan.

Kortom, Baby Driver gaf me niet wat ik verwacht had. Ik vond het een melige kutfilm die het vooral moest hebben van de editing en de muziek. Jon Bernthal is altijd leuk om te zien. Jon Hamm was oké, maar Jamie Foxx en Ansel Elgort waren in mijn ogen twee complete miscasts. En dan is het natuurlijk altijd heerlijk om Kevin Spacey te zien na zijn hele me-too-schandaal. Op een of andere manier kan ik hem niet anders zien dan een vieze pedofiel die zelfs in zijn rollen een viezerik is. Maar in deze film kon het me niets schelen, de film stelde toch niets voor.

Gestileerd tot in het extreme, met een ontzettend strakke editing en een fijne soundtrack. Baby Driver heeft op inhoudelijk vlak weinig diepgang te bieden, maar bezit een zekere coolness factor die het geheel 2 uur lang erg vermakelijk en boeiend weet te houden. Die warme kleurenfilter en de algemene visuele scherpte oogt heel prettig, en Edgar Wright slaagt er ook in om de actie visueel goed in beeld te brengen. En dan doel ik voornamelijk op de auto-achtervolgingsscènes. Vooral de allereerste in het begin wordt feilloos en energetisch neergezet. Het is allemaal over-geromantiseerd en over-gestileerd, maar dat is de energie en de vibe die de film uitstraalt, dus ik vond dat zeker passend hier. Behalve misschien in de laatste tien minuten, waar het allemaal nog een tikkeltje overdrevener en zoetsappiger wordt. Een beetje Bonnie en Clyde, maar dan geromantiseerd en met een happy end. Dat maakt verder niet heel veel uit, maar het is toch een klein smetje. Een ander minpunt is hoofdrolspeler Ansel Elgort als Baby, die vrij charisma- en zoutloos overkomt. De chemie met Lily James ontbreekt grotendeels. Je neemt het als kijker voor lief, maar je gelooft het nooit écht. Het echte spelplezier moet van de bijrollen komen, die wel bijna allemaal leuk ingevuld worden. Zeer fijn om de geweldige Jon Hamm in een substantieel rolletje te zien hier, die man verdient een grotere filmcarrière. Jamie Foxx is misschien wat vervelend, maar dat is gewoon het rolletje dat hij moet spelen.

Nee, ik heb me hier toch wel heel erg goed mee vermaakt. Het is zeker geen perfecte film, en de inhoudelijke leegte schemert af en toe door, maar de energetische vibe en de stilistische perfectie maken hier op z'n allerminst een fantastische film van om naar te kijken. Een grotendeels leuk presterende cast en een goed gebruikte soundtrack zijn een toffe bonus. Kleine 4*.

Vlotte film met goede muziek, en komische personages. Baby doet het goed als lieve gevoelige jongen met een hart van goud, die door pech in het criminele circuit is beland. De relaties die hij opbouwt in zijn persoonlijke leven zijn warm, en voelen oprecht. De contacten in de criminele wereld zijn echter kil en karikaturaal, en zo blijven deze werelden fijn gescheiden.

Baby Driver gaat een hele tijd goed, maar richting het eind vond ik de film steeds minder worden. Dat uitgerekend de minst tot de verbeelding sprekende gangster uiteindelijk de slot scenes bepaalt, vond ik een slechte keuze. Hij mist de dreiging die om Foxx’s personage hing. Daarnaast gaat het uiteindelijk behoorlijk over de top: Baby die moedwillig die vuilcontainer ramt en zijn collega zo doodt, om van die scene in de parkeergarage nog maar te zwijgen. Baby wordt ineens een koelbloedige moordenaar, en die transitie komt nogal ongeloofwaardig over, gezien zijn overduidelijk gevoelige karakter.

Wat mij betreft had dit een dikke 4 kunnen zijn als ze de coole vibe van de eerste twee akten hadden weten vast te houden. Nu rond ik het naar beneden af.

3*