I Don't Feel at Home in This World Anymore (2017)

Uitstekende film over een vrouw die het helemaal gehad geeft met de mensheid nadat er bij haar is ingebroken. Een origineel verhaal waarbij het verloop zich niet gemakkelijk laat voorspellen (zowel vanwege de soms plotse gebeurtenissen als de prettige mix van genres). Een beetje eigenzinnige personages ingevuld door een prima cast waarbij Melanie Lynskey positief opvalt in de hoofdrol.

Melanie Lynskey als buurvrouw next door die niet meer weet waar ze het moet zoeken.

Ze grijpt in feite de inbraak aan om voortaan het heft in eigen hand te nemen.

Op haar zoektocht naar gerechtigheid ontmoet ze nogal wat weirdos. Alle mensen die ze treft zijn in feite bordkartonnen personages. De film is licht absurdistisch. Tot zeker halverwege was het zeker heel behoorlijk en op een leuke manier vreemd, daarna gaat het niveau helaas omlaag.

Het had allemaal nog wat absurder gemogen. Zoals Alex van Warmerdam in Schneider vs. Bax (2015) goed deed. Of tragikomischer. Zoals in Love Liza (2002)

Nu is het 't allemaal net niet. De film leek op een krappe voldoende af te stevenen maar het slappe einde levert uiteindelijk een verdiende 2,5* op.

Zeer verrassende film. De tweede helft had ik zeker niet verwacht. Heel herkenbaar, haar beeld op de mensheid. Eindelijk eens een 'nomale' hoofdrolspeelster, geen fotomodel in een designerhuis.

Wat moet ge daar nu van denken ?

Erger nog dan dat dingen haar werden ontstolen, vindt Ruth, het idee dat een vreemde zich toegang tot haar woning heeft verschaft en in haar privézaken heeft zitten snuffelen verschrikkelijk, en vermits ze geen hulp krijgt van de overheid gaat onze naïeve, maar kordate verpleegster zelf op stap, desnoods om de dieven de les te spellen en om hun te zeggen dat wat ze doen niet goed is.

Het is veruit het beste gedeelt van de film, waarmee ook af en toe fijntjes kan worden gelachen, inzonderheid wanneer het idealisme stoot tegen de realiteit van het leven.

Nadien slaat de film om en gaat volledig contrasteren met wat vooraf ging. Het wordt heftig, heftiger...maar ook smaakloos. Een mossel-noch-vis-gedoe dat het niveau van de film helaas omlaag haalt.

Speciale film, die van depressieve stemming al gaande omslaat in (soms komische) karma-toestanden. Ik vond 'm prachtig geacteerd en kreeg er een goed gevoel van

Een lekker luchtige komedie met leuke humor, een leuk spelende cast en lekkere muziek. Een leuk tussendoortje.

Genremangel.

't Is een film die een hoop verschillende door elkaar gooit en dan hoopt op het beste. En voor het grootste gedeelte werkt het ook wel, enkel naar het einde toe wist Blair de interesse niet echt meer vast te houden.

Vooral het comedy gedeelte werkte best goed. Wat leuke kwinkslagen her en der, vooral naar mensen die in de kleine dingen gewoon érg hufterig kunnen zijn. Met Lynskey's personage had ik het soms wat moeilijker, beetje een jankerd, ondanks het feit dat ze uiteindelijk toch het heft in eigen handen neemt.

Visueel is het matig maar oké, acteerwerk van Lynskey is goed, dat van Wood een stuk minder. Ook de bijrollen worden niet altijd even vlot ingevuld, maar echt storend werd het nergens. Muziek had ook een stuk beter gekund, maar dat was wel te verwachten bij een film als deze.

Licht absurd, dan is de film op z'n best. Wanneer de actie ietwat de overhand neemt wordt het al snel wat minder, met een lullig einde als gevolg. Jammer, kost de film toch wel een half puntje, een fijn einde had de balans naar een 3.5* doen overslaan. Blair is wel iemand om in de gaten te houden, maar hij heeft nog wel wat werk voor de boeg alvorens hij aan een echt meesterwerkje zit.

3.0*

Licht absurdistische, vaak erg grappige maar tegelijkertijd ultragewelddadige komedie. Het serieuze uitgangspunt maakt al snel plaats voor maffe personages en bizarre toestanden, maar gelukkig blijft de boel nog net op de rails. Peter Jackson-veteranen Melanie Lynskey en Elijah Wood doen het leuk in de hoofdrollen. Debuterend regisseur Macon Blair is qua stijl en sfeertekening duidelijk beinvloed door de films die hij als akteur maakte voor regisseur Jeremy Saulnier, Blue Ruin en Green Room.

Deze film is inderdaad een mengelmoes van genres, maar geen enkele ervan is goed uitgevoerd. Vooral erg saai op praktisch alle fronten, behalve de muziek. Die country blijft gewoon enorm sfeervol.

2*

I Don't Feel at Home in This World Anymore

Absurde film. Maar wel leuk, met veel droge humor en lugubere actiescènes die duidelijk voor de lach zijn gemaakt. Lynskey is fantastisch als depressieve en de wereldhatende vrouw, die door een woninginbraak verzeild raakt in een criminele achtbaan vol kleurrijke figuren en gruwelijke geweldsscènes. Ook Wood heeft een aardige rol als vreemde snuiter die sympathie ontwikkeld voor Lynskey. Je moet wel een beetje meegaan in de absurditeit van het verhaal, maar dan heb je ook gegarandeerd een leuke filmavond.

Vond het een vermoeiende zit. Het verhaal kwam wel heel langzaam op gang en werkte vooral slaapwekkend. Verschillende genres door elkaar, maar het wist me niet te raken. Zowel de humor als de actiescènes naar het einde toe wisten mij niet te bekoren. Absurd kan leuk zijn, maar dit werkje is saai. Tegenvallend. 3/10

"Everyone is an asshole."

Macon Blair ken ik tot nu toe voornamelijk van zijn samenwerkingen met Jeremy Saulnier, maar ditmaal neemt hij zelf plaats in de regiestoel. Het levert een zeer merkwaardige film op.

'I Don't Feel at Home in This World Anymore' biedt een interessant kijkje in het leven van een gedweeë vrouw die mensen voor laat dringen bij de kassa en zonder tegenspraak spoilers aanhoort over een boek waarmee ze nog bezig is. Dit alles verandert zodra haar woning is ingebroken en zij het heft in eigen handen neemt, aangezien de politie haar niet wil helpen. Zij krijgt hierbij hulp van haar rare buurman.

Het is allemaal vrij rechttoe-rechtaan, maar door het eigenaardige verloop valt er steeds wat te beleven. Met name door het combineren van droge, zwarte humor en absurde geweldsuitbarstingen blijft het geheel intrigeren. Deze mengelmoes zal waarschijnlijk niet iedereen aanspreken, maar liefhebbers van het werk van Saulnier zitten hier zeker goed.

De band die er langzaamaan ontstaat tussen Ruth en Tony is leuk om te zien, hoewel Elijah Wood de laatste tijd iets te vaak van zulke rollen speelt. Daarbij hoefde de focus voor mij niet zo op de bad guys te liggen, omdat de angel er hierdoor uit wordt gehaald. Overigens is het jammer dat Jane Levy zo een minieme rol krijgt toebedeelt.

Al met al een aardig debuut voor Blair, zeker iemand om als regisseur in de gaten te houden.

Kleine 3,0 sterren.

Het voortkabbelende begin van de film met wat absurde en komische situaties vond ik geinig. Persoonlijk had van mij het tempo laag mogen blijven hoewel het wat meer op actie gerichte vervolg ook nog wel onderhoudend is.

Grappige misdaad komedie, veranderd in de laatste 25 minuten in een echt Tarantino ,

Best leuk, maar niet speciaal. Dit soort absurde filmpjes kan ik echter wel ieder moment van de dag kijken en een voldoende is wel op zijn plaats, want ik heb me best vermaakt. Wel een beetje een zwak einde.

Lynskey kende ik nog niet en ik vond het haar prima doen. Wood blijft toch Frodo en/of het kindsterretje tot zijn tachtigste.

Laaggewaardeerd hier op MM, een nochtans aangenaam filmpje met, voor veel mensen dan toch, herkenbare thematiek. Lynskey is leuk, mede ook juist omdat ze er zo niet-glamoureus uitziet, of als een "zoutzak" zoals iemand schreef. Ik geloofde ook echt in haar personage.

Dat geldt minder voor Wood, die wel een heel excentriek figuur speelt, maar wel een leuke rol. Net als Daniel Radcliffe heeft hij de rol waarmee hij doorbrak inmiddels wel weten te ontstijgen.

De film is verre van perfect, niet alle bijrollen waren even goed en in plaats van die country muziek was andersoortige muziek beter op zijn plaats geweest, maar kom toch uit op een ruime voldoende.

Voor Ruth (Melanie Lynskey) stapelen de dagelijkse kleine frustraties zich op. Wanneer ze er dan als ze thuiskomt ook nog eens achterkomt dat er ingebroken is en de politie ook bijzonder weinig lijkt te kunnen doen, is het voor haar genoeg. Dit is de aanleiding voor een geestige en sprankelende misdaadfilm, met allerlei maffe typetjes en een prettig bizar script. En die frustraties zijn ook heel herkenbaar want iedereen heeft wel eens last van kleine irritaties van het moderne leven. In het tweede gedeelte als Ruth besluit dat ze niet langer over zich heen laat lopen, wordt het wat minder herkenbaar maar daarvoor in de plaats krijgen we wel een stel fijne gewelddadige misverstanden en absurde ongelukken. Hoofdrolspeelster Melanie Lynskey, die doorbrak met Peter Jacksons Heavenly Creatures, steelt grotendeels de show door haar herkenbare ongemakkelijkheid. Lynskey wordt bijgestaan door excentrieke buurman Tony, gespeeld door Elijah Wood. Zijn typetje overtuigd wel wat minder maar blijft wel leuk genoeg. Na een hoofdrol in Blue Ruin, een bijrol in Green Room en onlangs in The Florida Project en Logan Lucky, is dit regisseur Macon Blair regie-debuut. Ook zien we de regisseur Macon Blair zelf even in een leuke cameo in de bar-scène met Ruth. Het is hem gelukt om met deze film een prima verfrissende, eigenzinnige, enigszins morbide en komische film te maken. Die nergens zwaar op de maag lig en niet onverdiend de juryprijs op het Sundance-festival won.

Een prachtige film die waarschijnlijk door meer dan het gros van de kijkers gewaardeerd zal worden!

Allerlei genres zijn ragfijn door elkaar heen geweven en je blijft lekker ontspannen kijken, kijken hoe ze weer een oplossing voor hun problemen zoeken en vinden. Een heerlijke film die lang in het geheugen zal blijven hangen ook al vanwege het ongewone in de film. Nu kan ik zo uit mijn hoofd verschillende memorabele momenten nog opnoemen, terwijl wij de film al 2 weken geleden hebben gezien.

Dus komedie/misdaad omschrijving van deze film is niet correct maar de genres spelen wel de hoofdrol.

Nog even over de hoofdrolspelers, deze zetten een prima rol neer en daar zouden vele acteurs soms een voorbeeld aan kunnen nemen.

Van ons, een 8-!

Best een aangename te volgen film die ik moeilijk in een vakje kan stoppen. Is het een thriller, actiefilm, drama of komedie? Een beetje van alles zou ik zeggen en dat maakt de film vrij boeiend en spontaan. Bij het zien van de titel dacht ik aan een drama waarbij één of andere zeur - ze ziet er ook zo uit - die regelmatig zit te klagen en te zuchten over de onhebbelijkheden van haar naaste bewoners aangevuld met de gebeurtenis die haar overkomt.

Het plot is best fijn en komt traag op gang. Hier en daar een grappige of absurde noot die aanslaat. Op het einde van de film slaat de film wat door en wordt geweld (én bloed) niet gemeden. Ruth en Tony zijn onbeholpen duo dat zelf op zoek gaat naar de dieven wanneer de politie nogal tam haar met een kluitje in het riet hebben gestuurd. Ze komen de daders via wat omwegen op het spoor en dat levert leuke televisie op. Heerlijk wanneer die Tony zijn ninjaspeelgoed bovenhaalt, om nog maar te zwijgen van zijn side kick ...

Beetje jammer dat de metamorfose van een sleur als Ruth wel zeer plots (en onrealistisch) is, maar los van dit en los van het gekke einde is dit een "OK film" zonder echt memorabel te zijn. Leuk en verrassend, zo kan ik de film het best omschrijven.

De film opent lekker vlot met leuke scenes die een beeld schetsen van onze wat sullige (in de tekst hierboven bestempeld als 'depressieve') hoofdrolspeelster die woont in soort van trailerpark achtige omgeving ... Melanie Lynskey.

Lynskey is een verpleegkundige die zowel op haar werk en haar privé-leven steeds de dupe is van de pestkoppen van deze wereld. Ze roept het bijna af over zichzelf door een gelaten afwezigheid van enige vorm van assertiviteit. Het biedt een geweldige opbouw voor zaligmakende wraak ...

Deze opmaat en scenes zijn leuk, herkenbaar en grappig maar Lynskey acteert wisselend in haar 'bleuigheid' waardoor het soms wat gemaakt overkomt en meer irriteert dan begrip oproept.

Voetnoot: Leuk om Wood in deze 'niet blockbuster/ winnaar van Sundance' te zien en ik waardeer zijn filmkeuzes ... al heeft hij nooit echt een richting weten te kiezen voor zijn vervolg carrière (hij maakte zijn filmdebuut reeds 30 jaar geleden in een bijrolletje in the 1989's Back to the Future part II , brak natuurlijk door als Frodo maar verscheen sindsdien in allerlei soorten rollen zonder ook maar enige duidelijke lijn in zijn ambities als acteur.

De tweede helft is sneller & vermakelijk maar biedt helaas niet de zo gewenste zoete wraak waarmee al het ying weer yang zou worden. Ondanks een grote dosis aan geweld (bijna gore) geeft het geheel geen echte voldoening doordat Lynskey maar weinig invloed uitoefent op de uitkomst en komt nogal onwaarschijnlijk over. Bekijk je de film ook op die manier (tamelijk absurdistisch met vermakelijke karakters) dan is het een prima prent. Verwacht je wat meer dan schiet het tekort.

2,5

Best suffe boel allemaal.

De film opent best leuk, althans, de eerste 2 minuten. Wat daarna volgt is voornamelijk een bende vol met ongrappige, dommige en suffe momenten die gewoon saai en flauw zijn. Lynskey mag dan een perfect karakter hebben voor een film zoals dit, ze kan hier niets tegen doen.

Vooral Wood, wat is er toch met hem gebeurd na LOTR? Telkens weer een rol waar hij eigenlijk gewoon helemaal niet grappig is. Ook Levy had hier buiten moeten blijven, ik vind haar een leuke actrice, maar hier kan ze weinig mee. Na de eerste 10 minuten is de film zelfs saai.

Enorm suffe dialogen, waar je in slaap van kan vallen. Ik zie hier enkele recensies met "gewelddadig" en zelfs "ultragewelddadig" iets waarvoor ik de film juist wou zien, maar dat valt allemaal reuze, reuze mee. Slechts richting het einde is het plots wat actievoller, maar zo snel en niet-effectief in beeld gebracht dat het zo langs je heen gaat.

Hele suffe types ook, en de humor die na 15 minuten gewoon niet leuk meer is. Ik moest de minuten vaak gewoon doorworstelen, vooral omdat ik altijd wil weten hoe het eindigt. Ik wil niet zeggen dat dit groots of spectaculair gebracht moest worden, maar iets doen om het allemaal wat leuker te maken was welkom geweest.

Het haast onzichtbare cameragebruik, saaie omgeving en suffe momenten trekken dit nog verder omlaag. Jammer, want als dit om mijn watchlist stond, had ik er ook echt zin in. Dit is maar niks, suffige en trieste boel allemaal. Extra punten voor Lynskey, het leuke begin en laatste scene in de villa.

Tja, weet je wat het is?

Ik vind er eigenlijk geen ene fuck aan...

Beetje een kut film zeg maar.

Niet grappig, niet spannend, niet geil, niet ... nouja... snaptewel

(EDIT moderator: signature verwijderd)

Melanie Lynskey, ik mag haar wel en zie haar graag in films! Vooral de eerste helft van de film doet het erg leuk, bizarre situaties en droge humor volgen elkaar in een goede balans af, ook de chemie tussen Melanie & Elijah komt redelijk goed uit de verf. Jammer dat de 2de helft en vooral met name de laatste 20/30 minuten het allemaal net een beetje te veel over de top gaat en hierdoor toch een helaas wat meer rommelige indruk geeft. Als of ze opeens te maken hebben met de boeven uit Home Alone.

Normaal met gemak 3 sterren, maar nu toch een halfje minder helaas.

I Don't Feel at Home in This World Anymore is een eigenzinnig filmpje met een grappig maar ergens ook serieus verhaal. Niet al te serieus nemen dan is het best te behappen. Heb me er enigszins dan ook best mee vermaakt.

Wel aardig. Lynskey is, zoals hierboven al gezegd, af en toe te bleu en daardoor niet altijd even geloofwaardig in haar gedrag en doen en laten. En de film sleept af en toe een beetje. De laatste 10 minuten worden ook te veel gerekt. Maar zeker in het tweede deel juist als het geweld lekker lomp en hard wordt is de film best genietbaar en blijft er een positieve indruk achter. Dan past die rol van Lynskey juist er beter bij doordat de film zelf zich ook een beetje buiten de werkelijkheid plaatst en vooral op de lach wordt gemikt. 3,0*.

Meestal ben ik iets zuiniger met het toekennen van sterren dan het gemiddelde moviemeter publiek, maar nu ga ik eens lekker door het dak. Ik vond, beste mensen, I don't feel etc. namelijk een vreselijk leuke film. Heerlijk droge humor in een prettig bizar verhaal. Ontregelend soms, schurend, verfrissend! Let bijvoorbeeld eens op de inrichting van de bungalow waar Ruth woont, dat verzin je toch niet bij elkaar? De Muziekscore mocht er ook zijn met Echo & the bunnyman en suïcide om maar eens een paar namen te noemen. Paar vreemde dingen in de beschrijving hierboven: A vond ik Ruth niet zozeer depressief maar eerder niet-assertief en B is Tony geen onaangename buurman, maar een prettig onaangepast snuiter. Gewoon deze film een kans geven mensen, als je een beetje van ontregeling houdt beleef je een vrolijke avond.

Wie goed doet, goed ontmoet. Maar het is waarschijnlijker dat de barmhartige persoon in kwestie ontdekt dat het universum een kille en onverschillige plek is, waar nare dingen gebeuren omdat ze nu eenmaal kunnen gebeuren. 'I Don't Feel at Home in This World Anymore.' (2017) is 't sterkst wanneer bij braverik Ruth (Melanie Lynskey) het existentiële besef daagt dat weinig wat ze doet of zegt invloed lijkt te hebben op wat haar overkomt. Grootste troef is Melanie Lynskey als het zachtaardige mens dat een sluimerende vulkaan herbergt van opgekropte frustraties en cynisme. Erg geestig hoe ze elke nieuwe klap incasseert terwijl er tegelijkertijd een verlangen ontstaat dat zij die ene grote daad zal stellen. Toch vind ik 't ergens jammer dat Ruth's verwording tot wraakengel uiteindelijk nooit helemaal tot wasdom komt. Haar personage zet dan wel dingen in gang waardoor het plot opbouwt naar een gewelddadige standoff, maar ze blijft er terechtkomen door een mengeling van stuntelig toeval en de snode plannetjes van anderen. Voor een moraalschets blijft 'I Don't Feel at Home in This World Anymore.' (2017) te veilig binnen de lijntjes kleuren van het thrillergenre.

Mwah.

Er zitten een aantal goede ideetjes in deze Netflix Original, maar aan het einde van de rit zijn ze er toch niet allemaal uitgekomen. Zo durft men, naar mijn aanvoelen, niet voluit te kiezen voor een bepaalde richting: vol op het cynisme, of vol op het naïeve geitje dat Ruth is, of vol op een meer gewelddadige aanpak. Het schippert doorheen de film zo wat alle kanten op.

Maar dat maakt het nog niet echt slecht. Ik heb best een paar keer kunnen lachen, vooral dan met de flauwere dingetjes zoals de eerste confrontatie om de laptop. En zo af en toe zit er een Coen-achtige scène in. Voor mij had het meer van dat laatste mogen zijn.

2,5

Verpleegster Ruth [Melanie Lynskey] is erg cynisch geworden door haar werk en de dingen die ze dagelijks om haar heen ziet gebeuren. Wanneer iemand bij haar blijkt te hebben ingebroken zoekt ze contact met de enige persoon met wie ze enig betekenisvol contact heeft: buurman Tony [Elijah Wood], een zonderlinge man die zich op geheel eigen wijze bezig houdt met martial arts. Ruth weet haar laptop terug te vinden en besluit het daar niet bij te laten, maar daarmee begeeft ze zich op zeer glad ijs. De combinatie Lynskey/Wood werkt perfect en Williams is hilarisch als een weinig begripvolle detective, maar Blair doet er wat lang over om dit verhaal naar het einde te brengen.

Oke, niet alles is even sterk, maar over de hele lijn vond ik het toch wel zeer genietbaar! Beetje Coens-sfeertje inderdaad, sommige scenes doen zelfs wat denken aan Lynch. Een echt eigen stem heeft I don't feel at home in this world misschien niet, maar de personages en de situaties waar ze in belanden zijn fijn genoeg om dat door de vingers te zien. Qua palet aan situaties is de film constant in beweging. Rose uit Two and a half men doet het goed in de dragende rol en Elijah Wood ondersteunt haar prima. Vrij goed gebruik van muziek ook wel. Zit een beetje tussen de 3 en 3,5 in, maar het viel gisteren de goede kant op bij mij.