Stand by Me (1986)

Opzich helemaal niet zo gedateerd als verwacht, Stand By Me, hoewel deze toch alweer flink oud is. Ben normaal niet zo'n fan van films zonder een enkele (jong)volwassen hoofdpersoon, maar vond de acteurs toch veel sterke momenten hebben. Ik kwam vooral bij de film uit door de aanwezigheid River Phoenix die ik ken van zijn latere rollen. Er was nog ruimte voor verbetering hier en daar, maar ook van zijn kant een heel goede prestatie.

Stand by Me krijgt hier hoge waarderingen maar ik kan me er niet in vinden. Coming of age films kunnen echt fantastisch zijn maar dit ietwat saaie plot wist het me nauwelijks te boeien. Los daarvan zijn het echt matige acteurs die het amper kunnen dragen. Nee, dit was het niet voor mij.

Naar mijn bescheiden mening een van de beste films die ooit over pubers zijn gemaakt. In al hun onbeholpenheid komen de jongelui levensecht op mij over: graag stoer doen, maar in wezen kwetsbaar en onzeker. Het intermezzo met de taartenwedstrijd is niet erg geslaagd, want dat past voor geen meter bij de rest van de film.

Ik vind het daarnaast jammer dat de soundtrack niet meer dan wat flarden van de muziek eind jaren 50, begin jaren 60 bevat, want ik heb dierbare muzikale herinneringen aan die tijd.

Bijzonder sfeervolle film over vriendschap en opgroeien. Een avontuur met veel jongens-humor, semi-volwassen gesprekken en prachtige landschappen. Een roadmovie pur sang, en wellicht de beste coming of age film. Ik kan zo snel in ieder geval geen betere bedenken.

De chemie tussen de vrienden is goed, en hun personages worden vakkundig en vlot neergezet, waardoor we al snel begrijpen dat dit een clubje buitenbeentjes zijn, die enkel elkaar hebben om het kleinburgelijke leven in hun dorp te ondergaan. Maar lol hebben ze voor tien, met de gebruikelijke puberale jongensgrappen. Stuk voor stuk zijn ze geloofwaardige acteurs, maar River steekt de show. Vooral de monoloog snachts waarin hij huilt is prachtig.

Geen 5* vanwege de soms lelijke flasbacks en de taartscene. Dat verhaal past wellicht in de fantasie van deze jongens, maar deed tijdelijk de dromerige roadtrip feel verdwijnen, en dat vond ik jammer. Maar los van deze kleine minpunten is Stand by me een prachtige film die je weer even laat voelen hoe het is om jong te zijn.

4,5*

Fijne, typische jaren tachtig film. Eén van de klassiekers waarop de 80's revival, zoals we die onder andere in Stranger Things zien, geschoeid is. De beleefwereld van een stel jonge knullen in de jaren 80 wordt feilloos vertaald naar het witte doek. De vriendschap met bijbehorende ruzies, gesprekken, pesterijtjes, lol en verdriet. De vier jonge hoofdrolspelers zijn nog niet foutloos, maar acteren eigenlijk heel behoorlijk. Goed genoeg sowieso, om echt voor ze te voelen en met ze mee te leven. En dat is natuurlijk waar een coming of age drama als "Stand by me" om draait.

Heerlijk nostalgisch vermaak dat stiekem een beetje doet terug verlangen naar de tijd dat internet, smartphones en tablets nog toekomst muziek waren.

Hoe leuk of goed kan een jaren '80 film over dertienjarige jongens zijn (toch zo'n beetje de ergste leeftijdsgroep die er bestaat)? Nou, behoorlijk leuk en goed, zo bleek. De jongens acteren prima, vooral River Phoenix heeft al een zeker charisma, hoewel dat wellicht ook is met de kennis van nu.

Het script en de teksten zijn scherp en grappig, en door de sterke pacing verveelt het eigenlijk nergens. Het eindigt ook lekker 'simpel' en bittersweet. Prima filmpje.

4*

Heerlijke coming of age film. Waanzinnig goed acteerwerk, River Phoenix had al zoveel uitstraling op die leeftijd. Het is verder allemaal al gezegd, deze film slaagt met vlag en wimpel als het gaat om sfeer en tijdsbeeld. Ook ik voelde echt emotie bij het einde van de film. Topwerk.

"I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?”

Ik kwam deze film ooit tegen en het klonk me altijd vrij leuk, alleen ben ik daarna de film wel uit het oog verloren waardoor ik eigenlijk niet meer echt omkeek naar de film. Toen ik zag dat hij op ‘Netflix’ staat maar aanstaande donderdag ervan afgehaald gaat worden leek het mij vanavond de mooie gelegenheid om deze film toch maar te kijken. En het viel me eigenlijk direct op dat de film best wel leuk was om te zien, een heerlijk sfeertje hangt er in deze film en daar kon ik best veel mee. Nee, het is geen jeugdsentiment want de film is een stuk ouder dan wat ik ben, toch kon ik er nu best vermakelijk naar kijken.

Wellicht komt dat ook wel omdat de film er eigenlijk niet te veel touwtjes aanbindt, en eigenlijk recht toe, recht aan zijn concept en verhaal volgt waar je gewoon simpelweg de weg volgt naar het stoffelijk overschot en wanneer dat eenmaal bereikt is, is de film eigenlijk ook wel klaar. En daar hou ik wel echt van, zo werd de film nergens irritant maar, ook de cast niet. En normaal gesproken heb ik het niet zo met kinderen of jonge tieners in films. Hier vond ik het toch best leuk, elke personage kent zijn eigen sfeer en ik vond er eigenlijk ook niemand echt irritant in voor komen.

De film is stoer, grappig maar, op verschillende momenten ook erg ontroerend. Waar de vier vrienden tijdens hun trip door de bossen verschillende dingen meemaken wat het toch ook wel erg leuk maakte. De film werd zelf nergens echt spannend maar, ik denk ook niet dat je dat mocht verwachten van deze film. Voor de rest heb ik me uitstekend vermaakt, en vond ik zelfs anno 2023 de film nog erg fris ogen, en ook gewoon heel leuk en goed te volgen, ook al is het verhaal helemaal niet zo bijster spannend te noemen.

Mwoh. Het sfeertje is heel leuk gedaan, je waant je echt even daar in de jaren 50. De film kent daardoor nog wel enkele fijne momentjes al zitten die eerder in de aankleding en sfeer dan in het verhaal of personages. Zeker de kindacteurs zijn niet echt heel geweldig en het verhaaltje stelt ook weinig voor. Je kan het zo van a tot z uittekenen. 2,5*.

Prima film, maar uiteraard inmiddels wat gedateerd. Een soort 'Breakfast club' maar dan in de jaren 50 met een groep kinderen die wat jonger zijn.

Ik vind dat je jonge acteurs over het algemeen prima acteren. Je krijgt ook een realistisch inkijkje in de jaren 50/60 in Amerika. En ook de problematieken die in deze coming of age film worden aangestipt zijn herkenbaar en en prima met het verhaal verweven. Je gaat je ook realiseren hoe belangrijk het is in welk 'nest' je bent geboren. Destijds, maar eigenlijk is het tegenwoordig - hoewel subtieler - niet heel veel anders. De uitspraak dat succes een keuze is, is maar ten dele waar. De soundtrack is overigens echt magisch: heerlijk!

Hoewel de film gedurende 1,5 uur een aangename sfeer heeft en je echt even meeneemt naar een ander leven en een andere leeftijd, miste ik toch wat snelheid. Dat en de matige beeldkwaliteit herinneren je er continu aan dat je naar een product uit de jaren 80 aan het kijken bent en dat bleef me toch af en toe wat storen. Het verhaal verloopt traag en er gebeurt niet zo gek veel. Het is geen film die ik nog eens zal bekijken en ik geloof niet dat hij me lang zal beklijven. Voor mij heeft deze film niet de kwaliteit die The Breakfast Club (Film, 1985) heeft. Net als deze laatste film, moet Stand by me het hebben van de dialogen en het neerzetten hoe een vriendengroep met elkaar omgaat en met de buitenwereld omgaat. En dat laatste doet de film prima maar het mist de 'wow' factor die de Breakfast club wel heeft. Voor mij geen cult klassieker maar toch 3 prima verdiende sterren.

Opnieuw gekeken na 14 jaar en ik was er destijds niet enorm onder de indruk van, maar nu helaas ook niet. Het is best een boeiende film hoor, maar ergens pakt het me te weinig ook al hou ik zeker wel van dit soort rustige coming of age films, zeker in de mix met road movie genre.

We volgen een groepje jeugdvrienden die op zoek gaan naar een lijk en elkaar en zichzelf in die reis beter leren kennen. Mijn probleem is dat ik die kinderen gewoon te vaak irritant vind, zeker dat joch met die bril. Zo'n scène voor de trein waar hij niet weg wil duiken stoort me dan. Mooiste scène van de film was trouwens opnieuw met een trein, maar dan op de spoorbrug. De bijrol van Kiefer Sutherland blijft wel sterk en geeft de film een aantal leuke momenten. Verder is de film een beetje rommelig en geloofde ik het na een uurtje wel. Prima dat dit binnen anderhalf uur past, is echt lang genoeg. De film geeft wel een mooi tijdsbeeld van de jaren 50 weer, waar het leven simpeler maar vermoedelijk ook leuker was voor kinderen. Zonder telefoontjes, internet en de drang je de hele dag te profileren naar de hele wereld.

Misschien is het mooiste deel nog wel helemaal op het eind, met de getypte teksten op de computer en daarna het prachtige lied Stand by me. Betere vrienden dan op je twaalfde ga je niet meer krijgen. Of het ook zo is, geen idee. Over het algemeen verlies je jeugdvrienden vaak uit het oog en maak je weer nieuwe vrienden die meer aansluiten bij je interesses en ga je met hen ook weer dingen meemaken. Zo is het mij ieder geval vergaan en dat is zeker niet erg. Het geeft je de ruimte om heel af en toe nog eens aan die mooie kinderjaren te denken.

Beetje twijfels tussen 3 sterren laten staan of een halfje verhoging, maar vooruit dan maar. Kleine verhoging.

3,5* (was 3*)