Stand by Me (1986)

Deze film wordt door velen geprezen vanwege nostalgische gevoelens of de herkenbaarheid van de vriendschap tussen de jongens. Ik heb die gevoelens niet, omdat ik deze film nooit ben tegengekomen in mijn jeugd. Er is daardoor geen enkele sprake van een soort 'impact' na het kijken.

Ten eerste ben ik geen groot fan van films met kids in de hoofdrol, in mijn ervaring zijn er maar enkele die buiten verwachting presteren en dus indruk maken. Zo ook hier. Kinderen met dramatische scenes is nog steeds niet mijn ding. Allevier de gastjes krijgen hun momentje, maar overtuigen doen ze niet echt. In het algemeen vind ik Phoenix het beste acteren, zeker als hij Gordie duidelijk wil maken dat hij zoveel meer uit zijn leven kan halen dan hij denkt.

Geen hoogvlieger dus, jammer want ik hoopte op een leuke film.

Een erg mooie “”coming of age” film over vier vrienden, die op zoek gaan naar een lijk, waarbij de zoektocht hun leven zal doen veranderen.

Stand By Me is allereerst zo goed, omdat de jeugdige acteurs allemaal vrij sterk spelen. Het groepje jonge jongens wordt zeer realistisch neergezet, met goede dialogen, de bijbehorende grapjes en alles wat daarbij hoort. Samen met hen ga je als het ware het avontuur aan. Regisseur Reiner combineert dit gegeven, door een sterke cinematografie af te leveren. Door middel van vrij lange camerashots weet hij alles vast te leggen, en combineert dit daarnaast ook nog eens, met erg mooie beelden van de bosrijke omgeving daar.

Verder heeft Stand By Me een heerlijke soundtrack. Het draagt in ieder geval sterk bij aan het jongensachtige en avontuurlijke gevoel dat deze film lijkt te willen uitstralen en waar het ook meer dan voldoende in slaagt. De jongens ontmoeten in het verhaal een groep oudere jongens, met o.a. Kiefer Sutherland, die het ook redelijk goed doen, al zijn het allemaal wel vrij typische personages. Ondanks dat het tempo aan de trage kant is, blijft het vrijwel continu boeiend

Een prima film dus van Rob Reiner, die duidelijk weet hoe je een bepaalde sfeer kunt neerzetten. Ik moet daarnaast toegeven dat er ook een klein beetje jeugdsentiment meespeelt. Toen ik Stand By Me de allereerste keer zag, was ik namelijk net zo jong als de hoofdrolspelertjes. Daardoor was de impact destijds waarschijnlijk nog wel een stuk groter. Maar ook door de jaren heen heeft Stand By Me zijn kracht weten te behouden. De kracht ligt vooral in het feit dat ik na het zien hiervan altijd weer jong en onbezorgd zou willen zijn. Het waren mooie jaren dat is zeker. Altijd leuk om hier weer even aan herinnerd te worden.

Daarom heb ik Stand By Me al zo’n tien keer gezien vermoed ik, en daar komen vast nog wel een paar kijkbeurten bij in de toekomst.

4,0*

Lang geleden als twaalfjarige op school bekeken. Toen was de consesus: slechte film! Te oubollig, gebeurt te weinig in, niet 'cool' genoeg..

Nu, jaren later, heeft de film diepe indruk op me gemaakt. En het is bittere ironie om vast te stellen dat Stand By Me een prachtige ode is aan die jonge jaren en de 'vibe' van een heel specifieke leeftijd perfect weet vast te leggen. Maar dat besef je op het moment zelf natuurlijk nog niet.

Een avontuurlijke coming of age film op zoek naar een lijk. En meer. Er stond me vaag iets van bij, van nostalgische gevoelens is dus geen sprake en dat roept het ook niet op, maar een vervelende zit is het niet. Minpuntje is dat de speelsheid van de vier soms wordt onderbroken door iets te volwassen en dik aangezette zaken. Gordie's achtergrond neemt nogal wat gewicht mee en zijn verhaaltje is het ook niet echt. Verder weinig mis mee en het heeft met onder meer de trein en de bloedzuigers enkele leuke momenten. De slotsom mag er zijn.

Best goed.

Op voorhand leek mij de hele opzet wat vergezocht (een stel +- 14-jarigen die een lijk gaan zoeken?), maar het pakt allemaal beter uit dan verwacht. Los van enkele nutteloze dingen zoals de rivaliserende bende (alsof 20-jarigen zich bezighouden met kleine jongetjes lastig vallen) en het drama dat lang niet altijd werkt, overheerst aan het einde van de rit een nostalgische zweem - wat hou ik daar van!

De kindacteurs zijn van wisselend succes. Corey Feldman is wederom strontvervelend, de rest doet het wat beter, al blijven memorabele taferelen uit - een Gooniesgehalte, daarentegen.
Verder passeren enkele bekende namen de revue: Kiefer Sutherland en John Cusack hebben een klein rolletje, alsook Richard Dreyfuss die voornamelijk de voice-over voor zijn rekening neemt.

Rob Reiner zou in z'n latere films niet terugdeinsen voor een beetje sentiment meer; hier blijft alles nog binnen de perken. De breekmomentjes van Chris en Gordie zijn wel niet al te sterk, maar het realistische einde maakt veel goed, niet in het minste door de ondersteuning van Stand By Me - het lied, uiteraard.

Kleine 3,5

Teleurstellende 'roadmovie' waarin een stereotiep groepje kinderen een wandeling gaat maken met als doel om een lijk op te sporen. De motivatie om deze overleden persoon te bezoeken kwam eigenlijk alleen terug in de schrale voice-over die de gedachtegang van Gordie illustreerde. Op het begin in de boomhut wordt het voorstel gedaan om op ontdekking te gaan, maar vervolgens lijken ze maar willekeurig rond te struinen. Je hebt de stoere, slimme, domme en vreemde en ik vond hun acteerwerk niet erg indrukwekkend.
Gordie maakt af en toe opmerkingen die niet bij z'n karakter passen (''do you use your right- or left hand for that?'') en dat verhaal bij het kampvuur sloeg ook nergens op. Het ging over een jongen met overgewicht die tijdens een wedstrijd teveel taarten had gegeten en daarom moest overgeven, met als gevolg dat andere deelnemers en het gehele publiek elkaar ook gingen bespugen.
Wanneer de vrienden door het bos lopen en een meertje tegenkomen is het helemaal niet overtuigend dat ze dit water per se moeten doorkruisen om aan de overkant te komen; het gebied wordt totaal niet goed in beeld gebracht. Maar vervolgens tast de leider de bodem af met een stok, geeft aan dat het ondiep is en dan weet je natuurlijk dat ze erin zullen flikkeren.
Richting het einde worden ze nog even belaagd door de zware jongens die er van te voren steeds willekeurig tussen zijn gemonteerd en verder weinig betekenis hadden. Natuurlijk komt onze held Gorgie met een geweer op de proppen, alsof het een bloedserieuze killer is.
Muzieknummers liggen er ook te dik bovenop; Lollypop, en al dat soort klets.

Nee, ik kon hier verdraaid weinig mee.

Stand By Me is gebaseerd op het korte verhaal “The Body” uit 1982 van de Amerikaanse horrorschrijver Stephen King. Het verhaal is een soort metamorf voor het bereiken van volwassenheid. De vier jonge tieners gaan als kinderen op reis en komen als volwassenen terug.

Stand By Me is één van de beste Stephen King verfilmingen ooit. Het verhaal is uiterst vermakelijk en wordt opgevrolijkt door de jaren ’50 sfeer met de muziek van toen. De film bevat waarschijnlijk het beste acteerwerk ooit van een cast van die leeftijd. Corey Feldman en Jerry O'Connell zorgen voor de humor, terwijl Will Wheaton uitstekend is als de onzekere Gordie Lachance. River Phoenix was waarschijnlijk het grootste acteertalent van zijn generatie en laat hier zien waarom. Geweldig om te zien hoe hij gestalte geeft aan de jonge Chris Chambers, die vanwege zijn achternaam (z'n familie bestond vernamelijk uit criminelen) door de maatschappij is verworpen.

Een klein meesterwerkje van regisseur Rob Reiner en één van de beste jeugdfilms ooit. De titel is afgeleid van een hit van Ben E. King uit 1961. Mede dankzij het succes van deze film werd het nummer “Stand By Me” in 1987 wederom een grote hit.

De sfeer van jongens die samen op avontuur trekken is mooi weergegeven, met pesterijen en bolwassingen maar ook gesprekken onder vier ogen en discussies over Mickey Mouse. Zoals bij een pelgrimstocht is het onderweg zijn belangrijker dan het einddoel. De vier jongens hebben elk hun eigen persoonlijkheid. Ze moeten echter samenspannen tegen de stoere oudere jongens.

Dankzij hun stommiteiten ga je met hen meeleven, zoals wanneer de spoorweg over een kloof loopt. Waarom wachten ze niet totdat er een trein gepasseerd is, waarom gaan ze er zo traag over?

Het hoofdverhaal is één grote flashback, verteld door de jongen die later schrijver is geworden. Daarbinnen zitten kleinere flashbacks, waarin we iets over het verleden van de jongens leren. Eén keer wordt het cartoonesk, met die dikzak die zo veel mogelijk taarten moest eten. Het braaksel kwam duidelijk niet uit hun mond, maar van ernaast.

De sfeer van 1959 wordt opgeroepen, onder meer door de muziek, al is het titelnummer een licht anachronisme. Stand by Me van Ben E. King is van 1961.

Er zit een mooi voorbeeld in van het Tsjechovprincipe (Chekhov's gun): als in een verhaal een geladen vuurwapen voorkomt, moet dat op een gegeven moment afgaan.

Jeugdfilm over vier twaalfjarige jongens die een lange avontuurlijke wandeling maken om een lijk van een jongen te zoeken. Het verhaal loopt lekker en de relatie en vriendschap tussen de jongens bouwt mooi op. Veel meer gebeurt er ook niet in de film. Mooie film, maar ook weer niet zo boeiend dat ik verwacht dat hij me lang zal heugen.

Er is 1 vrouw in deze hele film en die praat niet ...

# too many men in movies... !!!!

"I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?"

Als de vrienden Gordie Lachance, Chris Chambers, Vern Tessio en Teddy Duchamp te horen krijgen dat een tiener door een plaatselijke bende om zeep is geholpen besluiten ze op zoek te gaan naar het lijk. Een avontuurlijke tocht volgt, waarin de jongens elkaar beter leren kennen en hun vriendschap op de proef wordt gesteld.

Goed acteerwerk van de jonge cast. Zowel Wil Wheaton, River Phoenix, Corey Feldman als Jerry O'Connell vond ik het erg sterk doen. Ook de wat meer emotionele scènes waren goed en realistisch gedaan. Ook Kiefer Sutherland zet een goede rol neer als de bendelijder.

Heel erg typisch-King is de film niet, de uitstraling is vooral heel anders, warmer. Maar de achtergrond van de personages is dan wel weer typisch King, en opzoek gaan naar een lijk is ook best wel macaber ondanks de warme toon van de film. Stephen King schijnt destijds helemaal omver geblazen te zijn toen hij de film zag en vertelde Reiner dat hij het de beste verfilming van zijn werk vond. Toen later Misery verfilmt zou worden wilde King de rechten alleen verkopen als Reiner zou regisseren. Misery is een van mijn persoonlijke favoriete Stephen King-verfilmingen. Overigens erg jammer dat Rob Reiner later allemaal nietszeggende komische drama-films is gaan maken, wat een verspilling van talend.

Coming-of-age films zijn voor mij eigenlijk nooit herkenbaar, en deze Stand By Me ook niet echt. Logisch natuurlijk, Nederland en de VS zijn heel verschillend, de jaren '50 en de afgelopen 16 jaar zijn ook niet bepaald vergelijkbaar en daar komt ook nog bij dat in dergelijke films meestal de wat meer avontuurlijke of problematische jeugd aandacht krijgt (om nog niet te spreken over mijn autisme...). Toch bracht deze film een gevoel van nostalgie in me naar boven, naar de zomer's van toen ik nog op de basisschool zat. Het einde ontroerde me zelfs een beetje. En ik ben pas 16, moet je nagaan hoe dat over 30 jaar zal zijn.

De film is leuk opgenomen en de locaties waren erg goed. Wat de film voor mijn helemaal afmaakte was de geweldige 50s/60s muziek. Mooi dat ze Stand By Me een aantal keer instrumentaal gebruikte maar pas helemaal aan het einde volledig lieten horen.

Erg mooi filmpje, een van de betere Stephen King-verfilmingen. (Slordig trouwens dat Corey Feldman op de poster ineens geen bril en geen misvormt oor meer heeft.)

in het jaar 2016 is deze 30 jaar oude film uit 1986 wel een beetje zoetsappig. Zeker de moeite waard, mooie beelden en een leuk verhaal. Op een enkele dialoog na een alle-leeftijden-film.

Een aardige feel-good movie, maar ook wel een beetje gedateerd.

Hoewel mijn jeugd niet zo spannend was, brengt het me toch wel terug naar de (fijne - toen was geluk heel gewoon) tijd dat ik zo rond de 12 jaar oud was.

Ik had, misschien ten onrechte, bij een Stephen King film iets van horror verwacht, maar dat zit helemaal niet in deze film.

Kortom, geen waste of time, maar ook geen echte topper.

Bijzonder!

Ja, er zitten wat haken en ogen aan deze film, bijvoorbeeld de dialogen van de kinderen die enorm fake zijn, en erg volwassen voor hun leeftijd. Het verhaal stelt verder ook maar bar weinig voor. Maar Stand by Me is vooral een gevoel. Heerlijk sfeertje en dito muziek. De film herbergt prachtige beelden en de emoties lijken me logisch wanneer je zo oud ben als deze gastjes. Nostalgisch en sfeervol. Ben E. King vat op het eind de film nog even geweldig samen.

3,5*.

Heb deze film vele malen gezien en ook het boek van Stephen King gelezen. Ik werd gelijk al gepakt door de nostalgische sfeer, die perfect werd aangezet door de voice-over. Uitstekende acteerprestaties van de overwegend jonge cast met veel komische momenten maar ook serieuze delen als de jongens vertellen waar zij mee worstelen. Eigenlijk de beste film van dit genre die ik ooit heb gezien. Het stadje Brownsville in de staat Oregon, waar grote delen van de film zijn opgenomen, is nog steeds een bedevaartoord voor liefhebbers van deze film.

“I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?”

Na deze film had ik gelijk zin om mijn jeugdmaten op te bellen. We spreken elkaar nog steeds, maar wel wat minder dan vroeger. En dat een vriendschap nooit meer zo intensief wordt beleefd als vroeger, laat Stand By Me op een mooie manier zien. Meisjes spelen nog geen rol en je bent eigenlijk iedere dag wel samen om lol te beleven en op avontuur te gaan. En Stand By Me (naar een boek van Stephen King) weet dat gevoel op een geweldige manier op te wekken. Van de acteurs is vooral River Phoenix ijzersterk op dreef en zijn 'melkverhaal' komt wel even binnen. En met Stand By Me van Ben E. King als afsluiter kun je het nooit fout doen.

Ongelofelijk, wat een mooie film. Een mijlpaal in het coming of age-thema.

We krijgen te maken met de vier vrienden die net hun laatste jaar op de basisschool erop hebben zitten en zich klaarmaken voor een nieuw leven; wat wil zeggen, dat ze waarschijnlijk uit elkaar dreigen te groeien. Ik moet al zeggen dat de vier vrienden hier de rollen van hun leven hebben, waar ze toch ongetwijfeld vele herinneringen aan zullen overhouden. Het rolletje van Gordie is overduidelijk op de jeugd van Stephen King zelf gebaseerd; een sensitief jongetje met een hoop fantasie en creatie. Dan hebben we de opvliegerige Vern, de geslepen Teddy en de betrokken Chris. Vern heeft lucht gekregen van een vermist persoon en ze zouden als held gemarkeerd kunnen worden bij het vinden van het lichaam. Deze zou kilometers verderop, ergens in een bos moeten liggen. Ze hebben het er voor over en trekken erop uit, waarbij dit prachtige avontuur mooi is meegenomen en die je als kijker bijna zelf mag ervaren. De sfeer is zomers, snikheet en de rurale omgevingen van Maine werken uitstekend. Het bewonderd mij wel dat Stephen King zoveel creatie uit zijn jeugdherinneringen kan halen... als ik zijn verfilmingen mag zien, want aan een boek moet ik nog beginnen (Schande!) Je, zou ook kunnen zeggen dat dit een prachtig avontuur wordt, vol uitdagingen, speelsheid en de hechte banden tussen de vrienden... maar je vergeet daardoor ook regelmatig dat de jongens alle vier kampen met een benauwende thuissituatie, waar je dan weer minder jaloers op bent.

De stukken tussen Gordie en Chris vond ik ijzersterk. Het is vreemd om zo te bedenken dat Gordie moeite heeft om zijn vrienden los te moeten laten, maar dat Chris hem aanspoort om vooruit te kijken. Ook opmerkelijk zijn de scene's waarbij de gevoeligheid bloot komt te liggen. Je zou het op een burgerlijke manier als theatraal gejank kunnen beschouwen; maar volgens mij zijn dit gewoon hele normale reacties van tien, elf, twaalf jarigen. Het achtergrond verhaal van Gordie's overleden broer en zijn herinneringen over hem weten je op de gevoelige punt te raken.

Ook de bijzaken werken prima; die stoomtrein, (die brugscène was een killer) die schoffies en dan ook vooral dat verhaal rondom Lard ass. Heerlijk!

Het einde was erg magisch mooi. Het zag ernaar uit dat zo'n trip al voldoende was om elkaar een tijdje links te laten liggen, ondanks dat het een mooie ervaring was. De uitgangspunt van Terry en voornamelijk Chris waren minder mooi. Erg opmerkelijk is bij dat laatste de rol van River Phoenix, die me is ontgaan.

Afscheid nemen van je oude vrienden. Ik herinner me dat nog wel. Ik maakte een overstap naar een andere basisschool om daar het achtste jaar af te ronden. Je maakt nog een foto van al je vrienden als nagedachtenis (je had natuurlijk nog geen Facebook) en gaat er op dat moment vanuit dat de banden aan blijven houden. Maar naderhand kom je er achter dat dat toch even anders loopt... en ja, ik heb er nog wel een paar op Facebook, en af en toe zie je elkaar nog wel eens tijdens een dorpsevenement of als je eens in het dorp zelf bent. Maar de hechte banden zoals ik het eigenlijk destijds wel gewild had... nee. Deze film geeft daarmee ook de pijnlijke bevestiging.

Dikke 5,0*

Mooie Drama / Roadmovie film, met een uitstekende jonge cast (o.a. de veel te vroeg gestorven River Phoenix). Het verhaal zit mooi in elkaar en weet ook te ontroeren.

Het verhaal speelt zich af in de zomer van 1959, waarbij een groepje van vier twaalfjarige bevriende jongens, tijdens een weekend kamperen op zoek gaan naar het lichaam van de vermiste tiener Ray Brower. Rokend, kletsend en grove taal uitslaand, hangen ze een beetje rond, tot ze vernemen dat er een lijk gevonden is bij een spoorlijn in het bos. De jongens hebben geen idee welk effect die "vondst" zal hebben op hun vriendschap.

Het verhaal van Stephen King werd tot een goed scenario bewerkt, dat voor een "Oscar" genomineerd werd. Het resultaat is een warme film over vriendschap en volwassen worden. De twijfels en vriendschappen van de jochies worden uitstekend verbeeld door de jonge acteurs, te weten River Phoenix, Corey Feldman, Jerry O'Connell en Wil Wheaton. Verder zien we ook een jonge Kiefer Sutherland als slechterik. Regisseur Rob Reiner maakte overigens ook de briljante Stephen King verfilming "Misery (1990)".

Al met al een ontroerende en effectieve Drama / Roadmovie film (die met nog geen 90 minuten best aan de korte kant is), van het verhaal "The Body" van schrijver Stephen King, met mooi en geloofwaardig acteerwerk van de jonge acteurs en met name van River Phoenix.

Mwa.

Alleen gekeken vanwege de naam Stephen King, die vaak een van mijn favoriete genres schrijft. Stand By Me was natuurlijk geen horror, maar een King film wou ik altijd wel weer een kans geven. Helaas is het toch wat tegengevallen.

Het genre ligt me niet, maar de karakters ook niet. De kinderen doen het echt niet zo slecht, maar missen de uitstraling die het wel speciaal maakt. Vern was dan af en toe wel leuk en die soldaten fan was ook wel degelijk, maar de rest was vaak te dramatisch en te oninteressant.

Soms wel vermakelijk (hoogtepunt de taarteetwedstrijd verhaal)maar voor mij niet genoeg om echt te blijven boeien, maar ik snap wel dat je dit kan waarderen.

Voelt als een van mijn meest nostalgische jeugd films die ik nog nooit heb gezien. Nu pas (bijna 30) een eerste keer bekeken. De schittering van de film ligt in zijn alomvattend realisme. Een film over vriendschap en opgroeien. In veel opzichten betekent de afsluiting van hun zoektocht het einde van onschuld (of in ieder geval kindertijd)- wat je als kijker gedesillusioneerd achter kan laten.

Daarnaast voelt de jaren '80 ook volledig als een andere wereld. Behalve dat het tegenwoordig druipt van de nostalgie- Iets wat momenteel zijn piek bereikt met producties als Stranger Things- brengen de thema's opvallend veel contrast. De film betrekt jonge personages in veel volwassen inhoud, waaronder taal, seksuele verwijzingen, drinken, roken, en nog veel meer. Is dat oke? Was dit wel een jeugd (kinder) film? Ik heb het idee dat zo'n film vandaag de dag totaal geen plaats kan krijgen binnen het genre. Zo creëert de film een confronterende verbeeltenis van de dood. Of het nu op familieleden, vrienden, of vreemden is. De vroege dood van Phoenix sterren die na deze film plaats vond maakt dit verhaal van vriendschap nog schrijnender, en het einde extra effectief.

Onverwachts diep geroerd voelt de film vertrouwd en als een herinnering, ook al keek ik de film nu pas voor het eerst.

De eerste film die ik van Rob Reiner zag, en één van de films uit het rijtje dat hem een tijdje tot een favoriet regisseur maakte; nog altijd volg ik hem, maar het niveau van This is Spinal Tap, déze film, When Harry met Sally, A few good men en The American president (en voor sommige mensen ongetwijfeld ook nog Misery, alles 1983-1995) heeft hij voor mij toch niet meer gehaald. Het meeste over Stand by me is hier al gezegd, en ik deel de algemene waardering, hoewel het nostalgische aspect voor mij minder telt dan de psychologische laag van de vier jongens, hun vriendschap, hun ontwikkeling en hun problemen – het melkverhaal dat IH88 al noemt komt inderdaad hard binnen. Ook veel herkenning: zelfs als volwassene krijg ik het benauwd bij de vraag hoe het nu verder moet met de vier jongens in de wetenschap dat de zeven engerds onder leiding van (de zeer effectieve) Kiefer Sutherland ongetwijfeld ergens verhaal komen halen... de film gaat daar verder niet op in.

        Een (zeer) afwijkende mening valt te lezen in Movies on TV and videocassette 1991-1992 (ed. Steven H. Scheuer), waarin wordt geklaagd over de "schmaltz" die Reiner hier van begin tot einde opdient; Reiner weet zijn jonge acteurs tot mooie vertolkingen te bewegen, maar zoals hun personages zijn geschreven "they resemble participants in a sensitivity training workshop more than adolescent boys." Maar het is dan ook maar de vraag of de film enige vorm van serieus realisme beoogt, ook al zijn dit dan (zogenaamd) op werkelijkheid gebaseerde herinneringen – misschien zijn jeugdherinneringen ook juist wel de beste garantie voor niet-realistische portretten.

        Overigens, normaal ben ik vrij huiverig voor die kunstgreep, maar is er ooit een film geweest waarin een voice-over méér gerechtvaardigd was?

Het was een warme zomer eind de jaren ’80. Ik stond op de hoek van een landweggetje, pas 07.00 h s ’morgens, de geur van tarwevelden was reeds overweldigend. Met een paar vrienden kwamen we samen om te vertrekken naar onze vakantiejob. En alhoewel de job van sla plukker niet de meest zelf ontplooiende bezigheid was, had ik er zin in. Want elke dag met ons groepje fietsen naar de boerderij, elke dag terug, gezamenlijk keuvelen en ‘s avonds in ons stamcafé een pintje drinken, die echte kameraderie, dat is wat me bij bleef. Want in die zomer waren we vrienden voor het leven. Maar ik weet niet meer of dit echt zo gegaan is. Ik herinner me alleen het gevoel, niet de details. Misschien was het omdat ik net het wonderlijke Stand by me had gezien. Life imitates art, nietwaar. Dit is zo’n film die zo onder je huid kruipt, die in feite bezit van je neemt omdat het verhaal je meeneemt naar je eigen wereld. Wat film allemaal niet kan doen ! SBM laat zich onmiddellijk en onverbloemd vatten : een periode in je jeugd en eens die voor bij zijn, zijn ook de mensen weg. Het gaat dus over vriendschap en misschien ook wel over het verlies van vriendschap. Maar niet met cynisme in de hippe, jachtige mis-en-scene van nr 98 maar eerder sober, oprecht en ingetogen. Het was de periode van mensen zoals Suzanne Vega die met ‘The soldier and the queen’ in mijn hart hadden gemikt. Kinderlijke onschuld blies zijn laatste adem uit. De regisseur Rob Reiner was in grote vorm. Hij puurde uit zijn jeugd en vulde het verhaal op met persoonlijke situaties (vb grove taal als plagen, elkaar in de kont schoppen, de pinky swear, brievenbus base ball). Het maakt de film authentiek. En herkenbaar. Ouders die je niet begrijpen bv. Het zinnetje ‘My father hates me – no, he doesn’t hate you, he just doesn’t understand you’ vat het allemaal mooi samen. We gaan er niet flauw over doen, die film druipt van nostalgie (er is bv die fantastische openingsscène van een wagen te velde met daarin iemand die duidelijk mijmert) - songs van de jaren ’50, flashback structuur, een tocht in de weidse natuur (Het thema ‘natuur’ is nadrukkelijk aanwezig;). Als ik nu de careerlist erbij neem, is het opvallend hoeveel goede films Reiner op zijn actief heeft.  Van A few good men en The princess bride – ook kandidaten top 100 - tot de knappe thriller Misery en de entertainende The sure thing. SBM is gebaseerd op een kortverhaal ‘The body’ van Stephen King. Maar omdat de titel teveel leek op een typisch horror Stephen King was, heeft men de titel veranderd. Goede zet want met horror heeft het niks te maken. Laat U niet misleiden door de eenvoudige TV matige inbeeldbrenging want U krijgt : meesterlijke observatie, feilloze mis-en-scene, pure ontroering. Daarnaast is het ook een film met movie stars in wording : River Phoenix, Kiefer Sutherland, John Cusack. Allen stonden aan het begin van hun Hollywood carrière. Dan heb je dan nog die vreemde link met de realiteit. In de film krijgen we op het einde een opsomming hoe de personages later zullen uitgroeien. Het personage van Wheaton wordt schrijver, ook Wheaton is nu schrijver, het personage van Corey Feldman belandt voor een tijdje in de gevangenis, ook Feldman krijgt problemen met de wet. En dan is er nog natuurlijk, net als zijn personage, die tragische dood van River Phoenix. Life imitates art, indeed.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 93 : Stand by me

In mijn ogen is Stand By Me ook wel wat overgewaardeerd. De vriendenkring zit vol met stereotypes. De soundtrack is top maar dat en een paar puike scènes is het enige wat echt goed is aan deze film. Voor de rest is het een roadmovie waarin vrij weinig gebeurd. Waarom zou je zelfs je leven wagen op de sporen voor een lijk op te sporen?

Natuurlijk valt de boodschap over vriendschap wel in de smaak. Heeft er iemand betere vrienden gehad dan op zijn 12e? In mijn geval vind ik het moeilijk. Je schept een ander soort vriendschap naarmate je ouder wordt, maar of mijn vrienden van toen beter waren als die van nu, ik weet het niet. Je leert ook pas echt je vrienden kennen als je wat langer tijd met elkaar doorbrengt. Voor een aantal uur ga je je nog niet aan elkaar irriteren of zetten sommigen misschien zelfs een masker op, maar dat kan je niet blijven volhouden.

De muziek is leuk en geeft ongetwijfeld status aan Stand By Me. Voor de rest vind ik het, buiten de treinscène en het 'eindgevecht' een nogal doorsnee coming-of-age.

Opnieuw bekeken en na de VHS, DVD, Blu Ray nu op een mooie 4K transfer. Het beeld ziet er strakker en gedetailleerder uit, maar een lichte vorm van ruis is nog wel eens te zien. Al met al is dit toch een hele mooie transfer. Op dit moment is er een hele mooie uitgave van in een boekwerk met kaarten, achtergronden etc. De extra's zijn zeker ook de moeite waard. De muziek is fraai en vooral het nummer Stand by Me blijft hangen van Ben E King (in 2015 overleden trouwens). Heb het wel altijd een beetje gek gevonden dat het boek van Stephen King een andere titel heeft gekregen. The Body was logischer geweest, maar kennelijk vond de regisseur Stand by Me beter klinken. Ik heb me er een beetje in verdiept en ook in de extra's kwam naar voren dat de schrijver Stephen King vooral horror thrillers schreef en zodoende het zoeken van het lijk zijn belangrijkste uitgangspunt was. De film is wat breder en hoewel het uiteindelijke doel het vinden van het lijk is is vooral de broederschap en het opgroeien misschien wel belangrijker. Al klinkt Stand by Me voor ons wat te ver weg denk ik. Ik denk ook dat dit een diepere betekenis heeft dan alleen Blijf bij me.

Stand by Me duurt slechts anderhalf uur, maar het gevoel is veel langer. Dit komt waarschijnlijk doordat elk karakter diep wordt uitgemeten. Daarnaast is het wel leuk dat de jongens zijn gecast op hun achtergronden. Neem nu River Phoenix (broer van Joaquin/The Joker) die beiden uit een arm gipsy familie komt. Hij sprak zelf al in de film over low people. Zijn trieste eind (gestorven aan overdosis) heeft eigenlijk een gek moment op het eind van de film. Bizar zoals films soms een voorspellende blik hebben. Soort gelijks zien we in Spetters.

Ook de andere jongens hebben zo hun achtergronden die naadloos passen in deze film. Zoals Wil Wheaton (gescheiden ouders). Afijn hun karakters worden erdoor gevormd.

Stand by me wordt mooi opgebouwd uit een periode dat er nog geen cell phone was. Leuk zijn de codes van het binnenkomen en sommige handelingen die ik nog ken uit mijn jeugd. De bepaalde pesterijen bijvoorbeeld. En als kind zocht je toen veel meer het avontuur op. Tegenwoordig zitten ze achter de play station en zie je ze niet meer buiten. Ik denk dat je als kind meer gevormd wordt uit zo'n tijd waar kids vooral buiten waren. Ik was vroeger ook amper binnen te vinden.

Zoals gezegd wordt de film mooi opgebouwd en zien we onderweg mooie beelden. De treinscene is leuk en staat de meesten wel bekend. Geloofwaardig is het natuurlijk niet de trein blijft stomen met geluid maar mindert geen vaart, terwijl hij 2 kids op de rails ziet lopen. Maar vermakelijk is het wel.

Naast de vele boeiende gesprekken zijn ook de tegenspelers lekker in vorm. Vooral Kiefer Sutherland heeft hier een heerlijke rol. We zien trouwens ook nog John Cusack in beeld.

Het eind kan voor sommigen een anticlimax vormen, maar daar ben ik het niet mee eens. Stand by Me heeft dat namelijk helemaal niet nodig. geen spetterend einde met glory etc. maar juist heel ingetogen. Ik kan maar een ding zeggen; een uitstekend drama op elk vlak!

Film 4.0

Beeld 4.5 (4K)

Geluid 4.5

Extra's 5.0

Ik dacht eerst dat het een kinderfilm zou zijn, maar dat was dus absoluut niet waar. Een leuk avontuur over vriendschap en opgroeien, voor iedereen wel herkenbaar. Sommige stukjes zijn nog best heftig, zeker wanneer het over Gordie' broer gaat, en eerder genoemd melkverhaal van Chris kwam ook wel even binnen. De karakters zijn over het algemeen leuk, alleen dat knulletje met die bril vond ik vaak irritant (rare gedoe, grote bek). Het einde is ook leuk gedaan, dat Will uiteindelijk de schrijver blijkt te zijn, en dat liedje blijft nog wel eeb tijdje in je hoofd hangen. River Phoenix was zijn tijd al ver vooruit als kindacteur, heel overtuigend, zonde dat ie zo vroeg is overleden zeg..

Leuke klassieker met herkenbare thema's, het verhaal blijft je nog wel even bij, en River Phoenix speelt erg goed als kindacteur, 4,0!

Ben niet superwild geworden van deze Stand by me. Een semiklassieker naar verluidt die in het algemeen gesmaakt wordt. Ik begrijp niet goed waarom eigenlijk. Akkoord dat het uitgangspunt van (jonge) en eerste vriendschappen gekoesterd moeten worden en op zich heeft zo'n vierkoppige vriendengroep wel iets dromerig of nostalgisch, maar het is niet iets dat echt nieuw is (al dan niet in een ander filmgenre). Los daarvan vooral tevergeefs zitten wachten op een echt plot, een echt verhaal. En voor ik het door had was de film al afgelopen.

Los van de vriendschapsbanden en kattenkwaad gaat de film eigenlijk nergens over. Wat de climax moest worden, eindigt vervolgens abrupt. Het lijk is gevonden en that's it. Ook van de pestkoppen geen spoor meer. Sfeer en acteerprestaties daarentegen wel OK. Wel graag naar gekeken, daar niet van, maar misschien lagen de verwachtingen net iets te hoog...

Het verhaal van vier jongens met hun eigen problemen, die samen op zoek gaan naar het lichaam van een dode jongen die ergens zou liggen. Alsof het de normaalste zaak is, enkele dagen op zoektocht en zelfs met een wapen mee. Only in America... Maar de tieners zijn wel tieners natuurlijk en de problemen zijn deels herkenbaar. Het doel doet er niet toe, het is de trip samen die hen vormt.

De film teert op een deftig verhaal van Stephen King, één van zijn uitzonderlijke dramaverhalen en geen horror. De vier tieners zijn niet de sterkste acteurs, topacteurs zullen het nooit worden. Het geheel is niet slecht, het straalt een typische Amerikaanse sfeer uit en geeft nostalgie weer naar een jeugd die ikzelf niet beleefd heb.

Meesterwerk, film boeit van begin tot einde. Goed acteerwerk van de jonge acteurs en de sfeer in de film is perfect.

Hét prototype van de coming of age film. Stand By Me is een charmante, grappige en soms hartverwarmende film. De vriendschap tussen de vier jongens is heel realistisch; ze lachen elkaar constant uit, maken ruzie, maar als het er echt op aankomt zijn ze er 100% voor elkaar. Ik vond het acteerwerk van de kinderen in ieder geval prima; niemand viel uit de boot en ze waren goed op elkaar ingespeeld. Sommige opmerkingen over het personage van River Phoenix, iets in de aard van 'die gaat niet oud worden', zijn wel onbedoeld schrijnend natuurlijk. Tragische zaak. De film moet het voornamelijk wel echt hebben van deze onderlinge dynamiek; de gesprekken die ze voeren, de verhaaltjes die ze vertellen etc. Tot mijn aangename verrassing werden de personages ook nog eens een voor een mooi emotioneel uitgediept. Thema's als trauma en verlies, schuldgevoel en vooroordelen komen allemaal aan bod op een boeiende manier, en worden meer dan prima uitgebeeld door de kindacteurs. De boodschap op het einde van de film is natuurlijk cliché, maar wel om een reden, namelijk omdat het gewoon waar is: jeugdvrienden verdwijnen soms uit ons leven of gaan een ander pad op, en dat is iets waar je mee moet leven.

Met de compacte speelduur van anderhalf uur duurt de film ook niet te lang. Van een echt verhaal is er niet echt sprake (de film leunt bijna volledig gewoon op de dynamiek tussen de personages), dus een korte speelduur was hier de juiste keuze. Het is een film die niet 100% met me resoneerde altijd, maar toch zitten er mooie en universele boodschappen verpakt in deze leuke coming of age roadmovie. En voor de verandering eens een goede Stephen King adaptatie, die kan je op één hand tellen. Kleine 4*.

Wat een fijn ingetogen drama is dit toch, naar een verhaal van Stephen King die ik al vaak genoeg gelezen heb. De man kan niet alleen griezel schrijven maar ook ontroerende verhalen over verlies, vriendschap en ouder worden.

Langzaam gaat de film van start rond de vier jongens, verschillend en allen met hun eigen achtergrond en sores, die het plan maken het lijk van een vermiste jongen te gaan zoeken. Gelijk met de vier jongens besluit het tuig van de omgeving het lijk ook te gaan zoeken, en Ace, het gewetenloze type, schrik van de buurt en leider van een groep sukkels die zo nodig nog banger zijn voor hem, is dan ook weer zo'n typisch Stephen King karakter. Prima neergezet door Sutherland overigens. Fraai en aan King toevertrouwd is daar de wisselwerking en balans tussen karakters en hun gedragingen.

Eenmaal onderweg schetst de film toch een mooi beeld van deze jongens die het nodige meemaken. Temidden van hun eigen jeugdigheid en kinderlijk gedrag gebeurt er toch heel wat met ze. Ze leren elkaar beter kennen, begrijpen elkaar, hebben sympathie voor elkaar, komen voor elkaar op en passen op elkaar. Crash course coming of age wat dat betreft. Tevens is daar het verlies aan Gordies kant die dingen als verwerking, rouw en schuldgevoel brengt. Heel wat als je het mij vraagt en dit wordt op uitstekende wijze gebracht door de vier jonge knapen sfeervol gebracht met fraaie muziek.

Het prachtige Stand By Me van Ben E. King zorgt voor een laatste moment van kippenvel en vervolmaakt dit heerlijke bescheiden drama en ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit een prachtige film is vooral omdat ik nooit zo van het jeugdig perspectief hou maar hier toch op fraaie en innemende wijze gebracht wordt.

Stand By Me is zo'n film die al heel lang mijn interesse had. Rob Reiner heeft naar mijn mening een wat wisselvallig cv. Er zitten mooie dingen tussen, maar ook veel middelmaat. Toen ik een paar jaar geleden Stranger Things ontdekte en omarmde kwam deze filmtitel wederom op mijn pad. Er zouden overeenkomsten zijn tussen beide en in Stranger Things zat zelfs een kleine hommage verstopt. Het werd nu dus écht tijd om deze film eens te zien.

Het blijkt een schitterende film in al zijn eenvoud. Qua verhaal stelt het namelijk allemaal niet zo veel voor: het gaat om een groepje vrienden dat een trip onderneemt om een lijk op te sporen. That's it. Toch kan ik zeker niet het commentaar geven dat er 'te weinig gebeurt'. De vriendschap tussen de vier hoofdpersonen wordt immers flink uitgediept en dat is uiteindelijk waar het ook om draait. Wat doet de jonge cast het fantastisch! Je zou haast vergeten dat je naar acteurs zit te kijken. Dit voelt oprecht als een realistisch groepje jonge vrienden: samen de grenzen opzoeken, grappen uithalen, ruzie maken en uiteindelijk voor elkaar door het vuur gaan. Ondanks dat de reis zeker niet van een leien dakje gaat, voelt het goed om erbij te zijn. Ik heb kunnen lachen en tegelijkertijd af en toe de tanden op elkaar gebeten (de trein-scène, de bloedzuigers). Het einde bezorgde bovendien een brok in mijn keel. De hele film door blijkt al dat dit groepje op een kantelpunt staat zo vlak voor een nieuwe periode in hun levens. Toch blijft het zuur als op het einde bevestigd wordt dat de vriendengroep uit elkaar is gevallen en dat het niet met iedereen goed is afgelopen.

Zondermeer een geslaagde film. Ik heb genoten van de onderlinge interactie tussen de jongeren en de schitterende omgevingen waar de film zich afspeelt. Meer heeft Stand By Me niet nodig. Een buiging voor het einde, waarbij het nummer van Ben E. King van stal wordt gehaald, is ook zeker op zijn plaats. Dit is zo'n film die ik eigenlijk met een gerust hart iedereen zou kunnen aanbevelen. Of je nou van de 80's houdt. Of van roadmovies. Coming-of-age verhalen. Of Stranger Things.

4*