The Bridge on the River Kwai (1957)

Een ietwat lichte teleurstelling voor mij. Na dat superieure "Lawrence of Arabia" had ik van dit toch wel iets meer verwacht. Alec Guinness zet weliswaar fenomenaal zijn rol neer en de eindscene is om je vingers van af te likken. Helaas bevat de jungle-tocht de saaiste stukken en kwam Kolonel Saïto mij meer komisch over dan streng.

3.5*

Ook een van de beste oorlogfilms die ik ken met veel vaart en realistische scene's.

Een geweldige film, absoluut. Alec Guinnes is geweldig als de leider die zich aan zijn idealen blijft houden. Ik wist eerst even niet meer wie het was (Obi Wan Kenobi), maar dat terzijde.

Een van de belangrijkste dingen blijf ik vinden de sets, locaties en de sfeer. In deze film zijn ze alle perfect. De locaties zijn allen schitterend. De kleuren zijn perfect voor de hete omstandigheden en je ziet het ook altijd aan de acteurs.

Een groot nadeel wat al eerder was aangekaart blijft die reis van Holden door het oerwoud, het een stuk korter gemogen. Maar het eind wat daarna komt compenseerd dat voor een heel groot gedeelte, echt een geweldig eind. Kort samengevat:'Madness'

Dikke 4,5*

Indrukwekkend om te horen dat je onder elke houten plank van het gebouwde spoor een lichaam zou kunnen begraven van de gevangenen.

Jammer vind ik wel dat het op het laatst weer zo over top is.

Prachtige film met een geweldige Alec Guinness en William Holden! Vooral de cinematografie en het camerawerk in deze klassieker zijn erg goed....Het acteerwerk is van de bovenste plank en de uitwerking van het verhaal is gewoon prachtig. Om deze film nu vijf sterren te geven gaat me nu eerst wat te snel, maar 4,5 ster is ie zeker waard. CLASSIC!

* * * * 1/2

Ongeloofelijk, wat een goede herziening heb ik bij deze film gehad. Ik was bang voor een lagere waardering, maar hij gaat er juist op vooruit.

The Bridge on the River Kwai verteld toch wel een van de sterkste verhalen uit de filmgeschiedenis. Het is losjes gebaseert op een waargebeurt verhaal en er schijnen genoeg mensen te zijn die zich eraan storen hoe de film veel van de werkelijke gebeurtenissen verandert heeft. Ik persoonlijk niet, want ik zie het alsof dit ware verhaal als uitgangspunt genomen is om een bepaald thema en verhaal naar voren te verhalen. Het is geen documentaire.

Bij deze twede kijkbeurt viel het bij mij op hoe goed de film in elkaar steekt, met name wat betrefd de rollen van de drie belangrijkste personages, gespeeld door Holden, Guinness en Hayakawa. De onderlinge verhoudingen tussen deze figuren en die tot de brug over de rivier Kwai worden tot het maximale uitgebuit. Holden is uitstekend als cynische Amerikaan die het liefst niets te maken wil hebben met alles wat met oorlog te maken heeft, maar door het noodlot er niet aan kan ontsnappen. Zelfs zijn korte heroïsche moment op het einde, als hij zijn leven opoffert in een poging om de brug op te blazen is geloofwaardig. Verder is ook Hayakawa prima als de Japanse kolonel, voor wie het eergevoel boven alles gaat, maar steeds meer in zijn trots gekrenkt wordt nadat de Britten het kamp haast overnemen.

Maar laat je niet van de wijs brengen door de goede rollen van Hayakawa en Holden: dit is toch echt de film van de geniale Alec Guinness. Ik zag op dezelfde dag (puur toevallig) nog The Ladykillers, ook met Guinness. Vaak geeft het bij mij een vreemd gevoel als ik een acteur binnen een week twee keer in een andere film zie spelen. In dit geval viel het me eigenlijk niet eens echt op, wat al aangeeft wat voor groots acteur hij was. Hij behoort tot de zeer kleine groep kameleonacteurs die schijnbaar iedere rol kunnen aannemen en altijd totaal anders kunnen zijn. In The Bridge on the River Kwai speelt Guinness wellicht zijn beste rol. Zijn kolonel Nicholson blijft ook constant een plezier om naar te kijken. Het leuke is dat Nicholson zich zo strak aan regels en tradities houdt dat het op zichzelf bijna weer anarchistisch wordt. Guinness speelt deze, toch vrij complexe rol zo sterk dat het ondenkbaar is dat Lean oorspronkelijk Charles Laughton wou voor de rol.

Ik heb altijd mijn lichte twijfels gehad over of de film nou licht racistisch of in ieder geval kortzichtig is of niet, omdat de westerse beschaving hier toch als superieur aan de oosterse wordt laten zien. Bij herziening blijkt dit toch niet het geval te zijn. Zowel de Britten als de Japanners worden van hun zwakke kanten laten zien. Knap is ook dat we geen van de drie personages ooit echt als de grote held gaan zien. Alledrie wekken ze soms afkeer maar ook sympathie op. Het zijn geen mensen die we per se mogen, maar wel die we begrijpen.

Verder heeft de film nog een aantal briljante scènes te bieden, waaronder natuurlijk de befaamde eindscène en het onvergetelijke gefluit van Colonel Bogeys March. Schreef ik in mijn vorige bericht nog dat ik Holden's tocht door de jungle saai vond, daar is nou geen sprake meer van. De scènes ervoor zijn ontegenzeggelijk beter, maar echt inzakken doet de film niet. De schitterende cinematografie maakt de film tot een waardig epos, waar ik met gemak 4 sterren aan kan geven.

Hele goede herinneringen aan deze film. Vooral het geneuriede deuntje. Fuut, fuut, fuuuut, fuut fuuut, fuuut, fuuut, fuuut.

Ik zelf ben niet zo weg van dat gefluit, maar dit is echt wel een prachtige film.....!

Ook weer zo'n geniale oude film uit mijn jonge jaren !!

De film is niet opgenomen in Burma of Thailand. (waarom eigenlijk niet?)

Ik heb een paar keer per trein een gedeelte van de spoorlijn in Thailand gezien.

Dicht bij de spoorlijn ligt een groot herdenkingsveld met de graven van vele slachtoffers van deze "doden"aanleg.

Ook een Nederlands gedeelte.

Viel me een beetje tegen. Vooral het 'middenstuk' is nogal standaard. En die 'miss universe'- dragers droegen ook niet echt bij aan de geloofwaardigheid. Compleet met flirten en onuitgewerkt cheesy afscheid.

Maar het eerste uur en het laatste half uur zijn geweldig, toch?

Eens, maar dat middenstuk zit mij ook stevig dwars. Zo zonde.

Yep, heel mooi.

top film!!!

Een serieuze vraag verdiend een serieus antwoord:

In 1954 is Thailand(Siam) formeel een bondgenoot van de VS geworden door de vorming van de Southeast Asia Treaty Organization (SEATO). Door de rebellie in Thailand en door de Vietnam oorlog was het voor buitenlanders niet veilig in Thailand. Dit is de voornaamste rede om niet in Thailand te filmen.

Ik ben nu precies op de helft van de film. Ik vond de eerste helft in ieder geval heel goed. Maar de film lijkt aan het begin van de tweede helft een beetje naar beneden te gaan. Maar ik moet nog aan de tweede helft beginnen dus het is nog een beetje te vroeg om te oordelen.

prachtige film

zo goed bedacht en zo goed uitgewerkt niet echt een van de betere oorlogs films die ik ooit gezien heb 4,5*

De eindscène vind ik wat flauw : het moment dat 1 van de hoofdpersonages doodvalt aan die rivier op het ontstekingsmecanisme en de brug dan ontploft.Voor de rest een redelijke goede film, maar ik zie liever een WOII-oorlogsfilm.

Dit is een WOII-oorlogsfilm.

sorry, Ik bedoel WOII-films met de Duitsers.

Een schitterende filmklassieker: 4.00
Allereerst vraag ik me af waarom deze prent erg hoog in de top250 staat op imdb, en de film op Moviemeter niet eens in de buurt van de top250 komt. Over het algemeen zit er toch niet zo heel veel verschil tussen imdb en Moviemeter, maar bij deze prent ligt dat blijkbaar anders. Ik vind het in ieder geval heel opmerkelijk, want naar mijn mening hoort deze filmklassieker toch echt wel in die top250 thuis. Het verhaal is erg origineel en bijzonder goed uitgewerkt, het acteerwerk is zeer sterk, kent de film enkele fantastische scenes, en staat ook het realisme hoog in het vaandel. Velen kraken de film af op het ietwat slappe middenstuk, maar daar word deze film naar mijn mening echt veel te kort mee gedaan.

Het verhaal steekt ongelofelijk goed in elkaar, ook al liggen de feiten en fictie een behoorlijk eind uit elkaar. Ik benader deze prent dan ook maar als een volledig fictie verhaal met wat flarden die zijn meegepakt over het werkelijke verhaal. Het verhaal kent een zeer sterke opbouw, en zit er een sterke chronologische volgorde in het plot. De film start overweldigend met lekker veel scenes in het kamp van Saito, maar dut de film halverwege wat in als het verhaal zich toelegt op de ontsnapping van Shears en de voorbereidingen voor het ontploffen van de brug getroffen worden. Het is ietwat saai, en staat in schril contrast met de scenes van het kamp, het werk aan de brug, en de conversaties tussen Saito en Nicholson. Echter is het ook weer niet zo slap om hier meteen maar een volledig punt vanaf te trekken, dat gaat me wel heel erg ver. Als Shears eenmaal bij de brug aankomt met zijn team veert het verhaal weer op, en is het laatste halfuur weer geweldig, met als topje van de ijsberg de buitengewoon fantastische ontploffing van de brug zelf. Dat uitgerekend Nicholson zelf op de detonator valt vond ik een beetje onrealistisch en cliche, maar vooruit.

Het acteren in deze prent is van een zeer hoog niveau. Alec Guinness zet een geweldig sterke rol neer, en is deze rol hem echt op het lijf geschreven. De dialogen tussen hem en wie dan ook zijn van een zeer sterk niveau, en die vormen deze film tot wat het geworden is. Het karakter van Nicholson is erg interressant uitgewerkt. Aan de ene kant voel je met hem mee, en aan de andere kant is hij toch de vijand aan het helpen. Dit dubbele gevoel is echt een verademing om te zien. Ook de rol van Holden was lang niet slecht, maar het is Guinness die de aandacht op zich weet te vestigen. Hayawaka doet goed mee als de gekrenkte leider, en ook andere bijrollen zoals van Donald en Hawkins zijn goed te verteren, maar nergens echt doorslaggevend. Zoals gezegd zijn de dialogen veelal van een zeer hoog niveau.

Het verhaal word daarbij ook nog eens uiterst realistisch weergegeven. De standvastigheid van kolonel Nicholson is erg realistisch neergezet, evenals de houding van Saito. Ze geven in eerste instantie beiden niet toe, wat het plot erg interressant weet te houden. Naarmate de tijd verstrijkt geeft Saito steeds meer toe, mede onder de tijdsdruk van de opleveringsdatum van de brug. Hoe Saito hierdoor in zijn ego gekrenkt word word op een zeer realistische manier neergezet, evenals de sarcastische houding van hem als de Britten inmiddels de bouw van de brug hebben overgenomen. Ook het subverhaal van de ontsnapping van Shears is over het algemeen voldoende realistisch, al laat Shears zich misschien wat makkelijk paaien/chanteren om toch mee te gaan om de brug op te blazen. Zoals gezegt is het feit dat Nicholson uiteindelijk zelf op de detonator valt wat onwerkelijk. Dit doet een klein beetje af aan het ongelofelijke realistische karakter van deze prent.

Na het zien van de film is het erg onwerkelijk dat deze prent al dik vijtig jaar oud is! Werkelijk ongelofelijk. De film zit buitenaards goed in elkaar voor die tijd, en zelfs in deze tijd misstaat de film zeker niet op het visuele vlak. Het camerawerk is over het algemeen echt fantastisch met een groot aantal zeer fraaie shots. Het is werkelijk verbluffend om te zien hoe de brug in elkaar zit, hoe delen hiervan instorten tijdens de bouw, en natuurlijk het moment supreme als de brug daadwerkelijk word opgeblazen met trein en al. Samen met de bestorming van Normandie in Saving Private Ryan het filmmoment uit de hele filmgeschiedenis van de 123 films die ik tot nu toe heb gezien. Voor mij persoonlijk dan althans. En dat voor het jaar 1957!! Ongelofelijk, niets meer dan lof van mijn kant. Daarbij zit ook de cinematografie nog eens uitermate sterk in elkaar, en zou deze prent zich op dit vlak moeiteloos staande houden tussen een legio aan films die na 2000 en later zijn uitgekomen.

Na het schrijven van dit stuk begrijp ik nog minder waarom de film niet minimaal een 3.76 scoort om in de top250 te belanden, want dat is toch wel het minste dat deze prent verdient naar mijn inziens. Ik heb het idee dat velen de film ontzettend afkraken op het ietwat saaie middenstuk, maar zelfs met die scene hoort de film nog in de top250 thuis. Maar goed, daar kan ik wel discussies over voeren, die zal ik toch altijd verliezen gezien het feit dat 99,99% van de stemmen mijn ene stem in het niets doet verdwijnen. Als ik de film wat eerder had bekeken stond hij in mijn persoonlijke top tien, nu legt hij het op het aantal stemmen af tegen Casino Royale en Million Dollar Baby, die bij mij ook een zuivere 4.00 scoren. Hopelijk zien ik deze film over een jaar wat hoger staan, maar ik denk dat dat ijdele hoop is. Ik zou deze prent graag een 5.00 geven om hem naar die top250 te brengen, maar dan verlies ik mijn objectiviteit, en dat gaat me weer wat te ver: 4.00

Die Duitsers zorgen ook altijd voor de nodige actie, die laten zich (en lieten zich) niet zo makkelijk neer knallen als de Jappen!

Ik vind de Oorlogsfilms met Duitsers (wo2) ook beter dan wel alle Jappen wo2-films.. Misschien komt het omdat de wo2 met Duitsland dichterbij is dan de Japanners in Japan

Explain.

Ik bedoel dus dat de Japanners veel meer doden hadden in en tijdens WO2. Beetje onduidelijk uitgelegd maar ja, ik bedoel dus ook (tijdens de wo2 zelf, dus niet in de film) en zowel in vele films!

Dat is niet waar; Duitsland kende om en nabij 3x zoveel slachtoffers. Niet dat dat iets uitmaakt, want de stelling was op zichzelf al vrij belachelijk. Hoe je er wel niet bij komt dat Japanners zich makkelijker lieten (en laten ) neerknallen is mij een groot raadsel..

Duitsland had inderdaad meer slachtoffers, maar voerde ook langer oorlog tegen meerdere tegenstanders.

De japanners gingen vaak, wanneer het niet goed ging, over op massale zogenaamde "Banzai" aanvallen, die catastrofaal afliepen.

Japan voerde al oorlog sinds het begin van de jaren 30.

The Bridge on the River Kwai is een uitstekende film en tevens mijn eerste kennismaking met regisseur David Lean, maar heeft mij helaas niet helemaal kunnen bekoren.

Ik begon deze film met hoge verwachtingen omdat de film ook 7 oscars heeft gewonnen,maar dat zegt ook niet alles.De film heeft dit bij mij deels waar kunnen maken.De acteer prestaties waren top mede als het camera werk waarin de prachtige locaties goed tot hun recht komen, tevens bevat The Bridge ook een paar memorabele scenes. o.a. de binnenkomst in het kamp waarbij ze colonel bogey fluiten en de laatste scenes van de climax Maar een film heeft meer nodig om je goed in de film te krijgen dan een paar mooie plaatjes en een stel goede acteurs, en dat is een goede sfeer. Die vond ik hier wat minder.Nergens krijg je het idee dat het een echt gevangenkamp is, je ziet niet dat de mannen het zwaar hebben door bijv. rantsoenering en martelingen. behalve 1 scene waar Nicholson in "de oven wordt gestopt voor zijn hardhoofdigheid Nou weet ik dat de film daar niet echt om draait maar meer om het moraal dat ze de Japanners kunnen laten zien dat de Britten beter zijn, maar de hele tijd naar erg vrolijke en opgewekte mannen kijken in een film over een oorlog en gevangenschap ging er bij mij niet echt goed in. denk maar aan de scene als ze nog tijdens het bouwen onder commando van de Japanners staan vrolijk gaan zwemmenDit kan natuurlijk ook komen door het jaar waar de film is gemaakt met de censuur, maar een paar zeer dunne mensen had best gekund ipv. bijvoorbeeld een toch wel wat gezond en wel doorvoede William Holden.Ook had ik een beetje meer verwacht van het bouwen van de brug zelf wat je maar in een paar stukjes ziet Holden en compeanen komen de jungel uit na een zware tocht, die erg mooi in beeld is gebracht, en de brug is al helemaal klaar en dat vond ik erg jammer.

Maar zoals gezegd bevat de film ook genoeg moois om de aandacht toch wel vast te houden, en wie weet vind ik wel een meesterwerk van Lean in Lawrence of Arabia of Doctor Zhivago.
En tevens kan een herziening natuurlijk ook wonderen doen en vind ik hier wel meesterlijke film in.

3.5*

Schitterend oorlogsdrama. Het verhaal is uitstekend en het verhaal boeit vanaf de eerste minuut, ook de beelden zien er indrukwekkend uit. De film duurt bijna 3 uur maar verveeld nooit, ik vond hem zelfs de hele tijd spannend. William Holden, Alec Guinness en Sessue Hayakawa doen het uitstekend in deze film en het einde vond ik zeer mooi maar ook wat droevig.

De film is al een halve eeuw oud maar is nog altijd een pareltje om te zien. Deze film zou zeker niet misstaan in de Top 250.

Guinness steelt de show in dit prachtige oorlogsdrama dat inmiddels een welverdiende klassieker is. Zeer goed..