The Bridge on the River Kwai (1957)

prima film. Het eerste deel vond ik al interessant; het psychologische spelletje tussen nicholson en saito, erg goed. het tweede deel (het moment dat de missie begint om de brug op te blazen) zo mogelijk nog beter.
mooi 'de liefde' die nicholson voor de brug heeft gekregen in beeld gebracht.

verder zijn de acteerprestaties natuurlijk top. hoe meer films ik van guinness zie, hoe dichter hij in de buurt komt van favoriete acteur, voor mij.

4 sterren.

Het eerste uur was het beste. Prachtig psychologisch spelletje, voelbare spanning tussen Saibo en Nichelson.
Na een uur is het flink minder en wordt het iets teveel een jongensboek-avonturenfilm. Met stereotype karakters en de tocht door de jungle die ik niet echt boeiend vond. En uiteindelijk heeft het ook bar weinig te maken met de echte situatie in 1943 daar.
Het einde vond ik dan weer wat beter. Het interessantste is natuurlijk de psychologische draai die Britse officier maakt. In het eerste uur is dat mooi voelbaar voor de kijker. En doorschieten naar de Japanse kant op het einde was ook geloofwaardig .

Vanwege de interessantere kanten aan de film: 3.5*

p.s. In de post van W.W. staat nogal een spoiler die gelukkig nooit heb gelezen voordat ik ging kijken.

Groots opgezette productie die er in slaagt om indruk te maken op meerdere niveaus.
Ik vond bijvoorbeeld dat de Britse arrogantie van destijds goed werd weergegeven, zoals de naïeve trots en brutaliteiten als het ophangen van een bordje op de Japanse brug dat hij door Britse militairen is gebouwd, ook al zaten ze in gevangenschap . Ook de humor en het aantonen van de psychologische invloed van oorlog vond ik nauwelijks verouderd.

Erg goed einde dat je bij blijft, maar als geheel toch wat langdradig. Niet helemaal wat ik me er van had voorgesteld. 3*.

Ongeloofelijk, wat een goede herziening heb ik bij deze film gehad. Ik was bang voor een lagere waardering, maar hij gaat er juist op vooruit.

The Bridge on the River Kwai verteld toch wel een van de sterkste verhalen uit de filmgeschiedenis. Het is losjes gebaseert op een waargebeurt verhaal en er schijnen genoeg mensen te zijn die zich eraan storen hoe de film veel van de werkelijke gebeurtenissen verandert heeft. Ik persoonlijk niet, want ik zie het alsof dit ware verhaal als uitgangspunt genomen is om een bepaald thema en verhaal naar voren te verhalen. Het is geen documentaire.

Bij deze twede kijkbeurt viel het bij mij op hoe goed de film in elkaar steekt, met name wat betrefd de rollen van de drie belangrijkste personages, gespeeld door Holden, Guinness en Hayakawa. De onderlinge verhoudingen tussen deze figuren en die tot de brug over de rivier Kwai worden tot het maximale uitgebuit. Holden is uitstekend als cynische Amerikaan die het liefst niets te maken wil hebben met alles wat met oorlog te maken heeft, maar door het noodlot er niet aan kan ontsnappen. Zelfs zijn korte heroïsche moment op het einde, als hij zijn leven opoffert in een poging om de brug op te blazen is geloofwaardig. Verder is ook Hayakawa prima als de Japanse kolonel, voor wie het eergevoel boven alles gaat, maar steeds meer in zijn trots gekrenkt wordt nadat de Britten het kamp haast overnemen.

Maar laat je niet van de wijs brengen door de goede rollen van Hayakawa en Holden: dit is toch echt de film van de geniale Alec Guinness. Ik zag op dezelfde dag (puur toevallig) nog The Ladykillers, ook met Guinness. Vaak geeft het bij mij een vreemd gevoel als ik een acteur binnen een week twee keer in een andere film zie spelen. In dit geval viel het me eigenlijk niet eens echt op, wat al aangeeft wat voor groots acteur hij was. Hij behoort tot de zeer kleine groep kameleonacteurs die schijnbaar iedere rol kunnen aannemen en altijd totaal anders kunnen zijn. In The Bridge on the River Kwai speelt Guinness wellicht zijn beste rol. Zijn kolonel Nicholson blijft ook constant een plezier om naar te kijken. Het leuke is dat Nicholson zich zo strak aan regels en tradities houdt dat het op zichzelf bijna weer anarchistisch wordt. Guinness speelt deze, toch vrij complexe rol zo sterk dat het ondenkbaar is dat Lean oorspronkelijk Charles Laughton wou voor de rol.

Ik heb altijd mijn lichte twijfels gehad over of de film nou licht racistisch of in ieder geval kortzichtig is of niet, omdat de westerse beschaving hier toch als superieur aan de oosterse wordt laten zien. Bij herziening blijkt dit toch niet het geval te zijn. Zowel de Britten als de Japanners worden van hun zwakke kanten laten zien. Knap is ook dat we geen van de drie personages ooit echt als de grote held gaan zien. Alledrie wekken ze soms afkeer maar ook sympathie op. Het zijn geen mensen die we per se mogen, maar wel die we begrijpen.

Verder heeft de film nog een aantal briljante scènes te bieden, waaronder natuurlijk de befaamde eindscène en het onvergetelijke gefluit van Colonel Bogeys March. Schreef ik in mijn vorige bericht nog dat ik Holden's tocht door de jungle saai vond, daar is nou geen sprake meer van. De scènes ervoor zijn ontegenzeggelijk beter, maar echt inzakken doet de film niet. De schitterende cinematografie maakt de film tot een waardig epos, waar ik met gemak 4 sterren aan kan geven.

The Bridge on the River Kwai is een uitstekende film en tevens mijn eerste kennismaking met regisseur David Lean, maar heeft mij helaas niet helemaal kunnen bekoren.

Ik begon deze film met hoge verwachtingen omdat de film ook 7 oscars heeft gewonnen,maar dat zegt ook niet alles.De film heeft dit bij mij deels waar kunnen maken.De acteer prestaties waren top mede als het camera werk waarin de prachtige locaties goed tot hun recht komen, tevens bevat The Bridge ook een paar memorabele scenes. o.a. de binnenkomst in het kamp waarbij ze colonel bogey fluiten en de laatste scenes van de climax Maar een film heeft meer nodig om je goed in de film te krijgen dan een paar mooie plaatjes en een stel goede acteurs, en dat is een goede sfeer. Die vond ik hier wat minder.Nergens krijg je het idee dat het een echt gevangenkamp is, je ziet niet dat de mannen het zwaar hebben door bijv. rantsoenering en martelingen. behalve 1 scene waar Nicholson in "de oven wordt gestopt voor zijn hardhoofdigheid Nou weet ik dat de film daar niet echt om draait maar meer om het moraal dat ze de Japanners kunnen laten zien dat de Britten beter zijn, maar de hele tijd naar erg vrolijke en opgewekte mannen kijken in een film over een oorlog en gevangenschap ging er bij mij niet echt goed in. denk maar aan de scene als ze nog tijdens het bouwen onder commando van de Japanners staan vrolijk gaan zwemmenDit kan natuurlijk ook komen door het jaar waar de film is gemaakt met de censuur, maar een paar zeer dunne mensen had best gekund ipv. bijvoorbeeld een toch wel wat gezond en wel doorvoede William Holden.Ook had ik een beetje meer verwacht van het bouwen van de brug zelf wat je maar in een paar stukjes ziet Holden en compeanen komen de jungel uit na een zware tocht, die erg mooi in beeld is gebracht, en de brug is al helemaal klaar en dat vond ik erg jammer.

Maar zoals gezegd bevat de film ook genoeg moois om de aandacht toch wel vast te houden, en wie weet vind ik wel een meesterwerk van Lean in Lawrence of Arabia of Doctor Zhivago.
En tevens kan een herziening natuurlijk ook wonderen doen en vind ik hier wel meesterlijke film in.

3.5*

Schitterend oorlogsdrama. Het verhaal is uitstekend en het verhaal boeit vanaf de eerste minuut, ook de beelden zien er indrukwekkend uit. De film duurt bijna 3 uur maar verveeld nooit, ik vond hem zelfs de hele tijd spannend. William Holden, Alec Guinness en Sessue Hayakawa doen het uitstekend in deze film en het einde vond ik zeer mooi maar ook wat droevig.

De film is al een halve eeuw oud maar is nog altijd een pareltje om te zien. Deze film zou zeker niet misstaan in de Top 250.

Guinness steelt de show in dit prachtige oorlogsdrama dat inmiddels een welverdiende klassieker is. Zeer goed..

In het eerste derde van de film krijgen we de krachtmeting tussen de twee koppige karakters Guinness en Hayakawa, die feitelijk eenzelfde waardensysteem van eer aanhangen.

Na de ontsnapping vormt zich een tweede parallelle storyline van de missie om de brug - die feitelijk een monomane erezaak van een Brítse officier is geworden - te gaan opblazen. Hier krijgen we de levensgenieter, womanizer en cynicus Shears, die alles minder serieus en menselijker opvat, tegenover de heroics van Warden.

Na een mooie montage tussen de viering en het plaatsen van de bommen komt alles ten slotte samen in een - mede door het naderende gefluit van de trein - oprecht spannende climax, hoewel ik vond dat de confrontatie tussen Shears en Nicholson beter moest, daar zat meer in ('You? You!' en dood). Hetzelfde geldt voor het neervallen van Nicholson op de ontsteker. Ik had het hem dan liever in volle bewustzijn zien doen wanneer hij neerging of net erna zien bezwijken. Een multi-toepasselijke eindschreeuw van de nuchtere legerdokter Clipton.
Dit kan echter niet beletten dat ik drie uur zonder verveling heb zitten kijken naar deze klassieker - met degelijke fotografie, goede acteerprestaties/psychologische karakterontwikkeling en vaak dito dialogen - mits besef van de historische afwijkingen!

Britten boven in deze toch wel klassieker.

De film toont niet de gebruikelijke, zoals we recentelijk gewoon zijn, extreem realistische gruwel van de oorlog, maar legt toch het accent op het waanzinnige er van.

Het eerste gedeelte van de film vind ik heel knap, het einde wel boeiend. Middenin gaat men wat afdwalen en de romantische, avontuurlijke tour opgaan.

Het geheel is m.i. echter goed. Enkele onpreciesheden in het verhaal zijn te vergeven en de humor bijwijlen er in vervat, komt ten goede.

Het lijdt ook geen twijfel dat de film destijds een zekere populariteit putte uit de bekende deun, met veel Britse flegme gebracht.

Een film met een boodschap. De film kent drie personages die voor een reeks gebeurtenissen zullen zorgen die uiteindelijk uitmonden met het woord 'waanzin'. Het eerste personage is de Japanse kolonel Saito die instaat voor de bouw van een brug over de Kwai-rivier en daarvoor een kamp gevangenen leidt. Het tweede personage is de Engelse kolonel Nicholson die met een bataljon soldaten in het werkkamp van Saito verzeild zijn geraakt en die van de situatie het beste probeert te maken. Het derde personage is een Amerikaan die de missie krijgt om de brug die Nicholson zal bouwen met zijn mannen, op te blazen..

Alle drie de personages zullen uiteindelijk door het volgen van orders, codes en principes, voor een situatie zorgen waarbij tegenstrijdige handelingen gebeuren die uiteindelijk heel wat mensenlevens kosten.

Wat me vooral opviel is dat de film nog redelijk 'nieuw' aanvoelt voor een film van 1957, oké, nieuw is misschien wel een groot woord maar omdat de film in kleur was en de soundtrack niet te ouderwets klonk leek de film recenter. De personages wisten me allemaal te overtuigen alsof ze uit het leger weggelopen waren om in de film te spelen. Het enige negatieve vond ik de achtergrond van de personages die wat te weinig uitgediept was, je komt eigenlijk te weinig te weten over de kolonels en de Amerikaan. Verder was de film nergens te langdradig en bleef het de hele tijd interessant, wat voor een film als deze ook wel nodig is. En voor één keer worden is niet de Amerikanen als helden geportreteerd maar de Engelsen..

Gezien zijn hoge positie op IMDb is het alleen wat vreemd dat hij niet in de top 250 staat op deze site.

4.0 sterren

Voor Lawrence of Arabia dat boordevol potentieel zat, maar waar het laatste uur zich liet omschrijven als een niet meer te redden rampenplan, maakte Lean een epos over gevangengenomen Britten die in Siam ( wat wij tegenwoordig kennen als Thailand ) onder de Japanners moesten dienen. Als Brit moet hem dit ongetwijfeld aan het hart zijn gegaan.

Lean baseert zijn film op een waargebeurde gebeurtenis, maar geeft de film overduidelijk zijn eigen draai mee. Zo hebben aan de dodenspoorlijn niet alleen maar Britten meegewerkt, onder hen ook vele Australiers en Nederlanders maar bv. ook andere gevangengenomen Aziaten. Bij mijn recente bezoek aan Thailand heb ik onder meer een van de 3 erevelden waar gesneuvelde soldaten werden (her)begraven bezocht: Kanchanaburi. Zo zijn er wel meer details op een andere manier tot uiting gebracht, maar storen doet het mij niet, aangezien deze film zich niet laat interpreteren als een documentaire.

Sterkste punt van The Bridge on the River Kwai is dat hij oorlog verafschuwd, zonder het nodige vuurwapengekletter. Zowat elke filmmaker pretendeert dat zijn oorlogsfilm een anti - oorlogspamflet is, maar ondertussen worden dezelfde oorlogsmechanismen wel ingezet om het publiek te amuseren. Om vervolgens als mosterd na de maaltijd nog even aan te stippen hoe vreselijk het allemaal wel niet geweest moet zijn. Terwijl de kijker zich voordien toch echt nog in een paintbalveld waande, waar voldoening werd gehaald bij het neerknallen van 'vijandige mensen'.

The Bridge on the River Kwai is echter niet volledig vrij gebleven van heroïek maar dat deert niet. Allereerst is daar Alec Guiness, die als kolonel Nicolson wel wat weg heeft van een stijfkoppig typetje ala John Cleese in Monty Python. De manier waarop hij ageert tegen oneerlijkheid en zijn streven om de Japanners de Geneefse conventie na te laten leven, zorgen dankzij zijn onverwrongen Engelse accent en stiptheid echter voor de benodigde humor.

De film steunt sowieso op ijzersterk acteerwerk van 3 hoofdpersonages die elk vanuit hun eigen visie handelen. Zo mag het onwaarschijnbaar lijken dat kolonel Nicolson de strijd met kolonel Saito relatief ongeschonden doorkomt en een morele overwinning behaald. In ogenschouw genomen dat kolonel Saito ook maar een pion is in een bepaald systeem, maakt het allemaal heel wat meer behapbaar. William Holden vertolkt Shears, een Amerikaan die het oorlogvoeren als nutteloos ervaart en het machogedrag van de mannen om hem heen, relativeert op nuchtere wijze. Machogedrag is bij uitstek geschikt als je in het gezelschap van wat mooie vrouwen vertoeft, moet hij gedacht hebben.

De film kent veel bijzondere momenten. Denk aan de intrede van de nieuwe gevangengenomen troepen die het moreel hoog houden door een nummertje te fluiten of de betuiging van solidariteit van de manschappen aan kolonel Nicolson. Verder geinig om te zien hoe de manschappen zich aanvankelijk ontrekken aan hun werk en de kantjes er vanaf lopen door lekker te zwemmen of hoe de ziekenboog alle gebeurtenissen in het kamp gadeslaat en hun geroddel en geobserveer deed denken aan een stel roddelende dorpelingen.

De climax is ongekend spannend ondanks dat ik toch wel wist dat de brug opgeblazen zou worden. Erg ironisch om te zien hoe kolonel Nicolson de missie van de geallieerden bijna dwars weet te bomen. Camerawerk ook oogstrelende verwennerij! Net zo als de bewakers de mannen niet mogen zien, positioneert ook de camera zich op een verborgen plek waar hij het vlot vanaf de kant bespiedt. Lean toverde in Lawrence of Arabia al enkele prachtige plaatjes op het scherm van de woestijn. Voor het zover was zou hij zich eerst eens even de jungle meester maken! Het moet gezegd worden dat het decor waar de film zich afspeelt zich dan mag lenen voor mooie landschapsfotografie, hij doet het hem toch maar wel even hoor! Veel prachtige plaatjes van de brug bij schemering en ochtenddauw, maar ook die tocht door de jungle zag er adembenemend mooi uit en was minstens zo spannend als de voorafgaande ontwikkelingen in het kamp.

Kortom, schitterende avonturenfilm die verhaalt over een stel mensen met uiteenlopende belangen en die allen trachten te roeien met de riemen die ze hebben, in de voor hen vreemde omgeving. Dikke 4*

Wederom zo'n episch werk van David Lean. Ik zal nooit zo snel fan worden van hem en dit genre. The Bridge on the River Kwai was desalniettemin okee met een niet te ontlopen catchy deuntje. Alleen jammer dat de scenes waarin het donker moet zijn, zo verschrikkelijk lelijk zijn. Doet behoorlijk veel afbreuk aan de film.

De eerste van drie late David Lean-epossen. (Hierna volgden Lawrence of Arabia en Doctor Zhivago). The Bridge On the River Kwai gaat over een Japans kamp dat Britse soldaten een brug laat bouwen. Eerst verloopt de medewerking zeer stroef, maar wanneer er dan eindelijk wat bij de wijn is gedaan door de vreselijke dictator van Japanse kant, bouwen de Britten er lustig op los.

Deze film moet het hebben van het eerste uur en het laatste kwartier. Het grijze gebied daartussenin is vrij onbelangrijk. Het eerste uur laat perfect de cultuurverschillen zien tussen de Britten en de Japanners, met in het midden een gesjeesde Amerikaan.

Tja, William Holden dus. De Amerikaan. Het zal altijd wel een van mijn favorieten blijven van de grote Hollywoodacteurs van vroeger. Ik heb iets met die man wat ik niet met de nog grotere namen als bijvoorbeeld Cary Grant, Burt Lancaster en Jimmy Stewart. De swagger die William Holden uitstraalt en de coolness maken hem voor mij een van de ultieme namen van Hollywood. Alec Guiness Sessue Hayakawa zetten ook meesterlijke rollen neer, Guiness won de Oscar, Hayakawa was genomineerd.

Eindelijk deze klassieker ook eens gezien en de film is zijn status op zich wel waard, al had ik er nog wel wat meer van verwacht. De film staat mede bekend om een klassiek fluitdeuntje en dat deuntje is heel herkenbaar en aanstekelijk als het gelijk in de eerste vijf minuten van de film al voorbij komt. Een onvergetelijk deuntje inderdaad.

Het eerste gedeelte van de film is het meest boeiend om te volgen. De tegenstrijdigheden tussen de Engelsen, de Japanners en natuurlijk de Amerikaan worden op een erg geloofwaardige manier gebracht. Holden en Hayakawa spelen hun rol erg goed, maar Guiness is toch wel het meest subliem als de Engelse kolonel, die zich kostte wat kost aan alle regeltjes wil lijken te houden. Vanaf het moment dat de Engelsen en Japanners het eens zijn over de brug zakt de film toch wel een stuk in. Gelukkig weet de film wel enorm sterk te eindigen, met het geweldige moment waarbij de brug uiteindelijk wordt opgeblazen, en Guiness zijn "fout" met een beetje geluk, goed kan maken.

Dan rest me nog te zeggen dat de film net als Lean's Lawrence of Arabia een mooie cinematografie heeft. Een goede film dus, maar het mindere middenstuk zorgt ervoor dat deze film echter niet zo topper is als Lean's meesterwerk Lawrence of Arabia.

3,5*

Stom van me, het zijn 2 delen die per deel ong. 80 minuten duren.

Vanmorgen eindelijk gezien. Hele goede film die 't leven van Britse, Amerikaanse en andere P.O.W.'s toont.

Als eerst was ik erg verbaasd of de Britten; wat een discipline! Zowel soldaat als gevangene zijn ze erg gedisciplineerd.

De Jappenen vond ik aan de andere hand wat aan de rustige kant. Aangezien ze tijdens 't oorlog als bruten voor gevangenen bekend zijn. Vooral kolonel Saito, eerst begon die wel met de stok in de hand maar nadertijd gaf die zich over aan kolonel Nicholson.

Het reddingsactie vond ik ook best interessant, op een paar beelden na. Dat is dus de dood van een lid (figurant) van het reddingsteam.

De acteurs samen worden ondersteund door prachtige jungle-, rivier-, brug- en kampbeelden. Ook ijzersterke acteerwerk door Nicholson, Shear, Warden en Saito.

Het opblazen van de brug was een spannende scène die je op je punt van je stoel laat hangen...

Als klassieker is deze oorlogsfilm een sterke aanrader.

Waarom heeft iedereen het hier over een fout?

Ik vind dat die man gelijk heeft! Na de oorlog zou de plaatselijke bevolking de brug nog kunnen gebruiken voor vredevolle doeleinden.
Hou ook nog eens rekening ermee dat hij op die manier een betere behandeling voor zijn mannen kon krijgen (minder afgebeuld en betere verzorging).
Als ze de brug niet hadden gebouwd had een andere generaal dat wel gedaan met andere krijgsgevangenen. En die had wellicht zo 'mals' niet geweest voor de krijgsgevangenen/slaven.

Iedereen werd er dus beter van.



Dat is toch wat ik opgemaakt heb uit de sterke dialogen. Want dat is toch een groot pluspunt aan deze film.
Daarnaast is het verhaal wel interessant. Een oorlogsverhaal met een absurt randje. En zoals dat hoort in dit soort films zijn het vooral de personages en hun principes die zo intrigerend zijn. Reken daar nog eens die dialogen bij, en je personages dwingen direct respect af bij de kijker.

Eenmaal dat ze dan aan het werk zijn draait de film geheel om en wordt de grootste vraag: Gaat de brug worden opgeblazen of niet? Met momenten bevat deze film meer suspense dan de gemiddelde Hitchcock.

Eigenlijk heb ik hier niet veel aan toe te voegen, omdat er eigenlijk nergens echt fouten of onduidelijkheden in de film zitten. De film heeft de verwachtingen eigenlijk meer dan ingelast, want dit was precies wat ik er van verwacht had. Een goede film om een goede filmavond te hebben, maar geen echte supertopper.

4,0*

Oerdegelijk, maar het net-nietgevoel haalt toch de bovenhand.

Het verhaal is interessant genoeg. Dat komt mede door de schitterende locatie. Maar ook het idee van gevangenenkamp sprak me wel aan.
Helaas zie ik weinig oorlogsgruwelen. Alec Guinness wordt in een "oven" gestoken, maar het blijft voor een oorlogsdrama wel erg braaf.
Minpuntje zijn de vlakke personages. Saito is karikaturaal, over Nicholson weten we enkel dat hij 28 jaar in het leger zit, nooit thuis is, en een koppig karakter heeft. Shears wordt nog het meest uitgewerkt.
Ook een minpunt is het einde. Hoewel er uitstekend naar toegewerkt wordt, en met de komst van de trein ook de spanning stijgt, is de explosie ontgoochelend. De confrontatie tussen Guinness en Holden is een anticlimax. En Guinness die door de klap van een bom effe neervalt op die aansteker is pijnlijk om aan te zien. Heel erg toevallig en goedkoop van af gemaakt.

Die vlakke personages worden degelijk neergezet. Ik vond weinig tot geen acteurs ondermaats. Maar om nu te zeggen dat bv Alec Guinness z'n Oscar verdiende? Ik vond het vooral een makkelijk personage lijken, en van hoogstandjes inzake acteren bleef ik op m'n honger zitten.

Bekend fluitdeuntje, maar net iets te kinderlijk. De sfeer zit er desalniettemin goed in, maar zoals gezegd is dat voor 99% te danken aan de mooie locatie. De brug zag er ook best goed uit.

Slotconclusie is dat alles wat epischer, wat rauwer, wat dramatischer had gemogen. Zeker voor z'n speelduur.

3,5

Een sfeervolle prent die je gemakkelijk meeneemt in een zeldzame situatie binnen de Tweede Wereldoorlog in Japan. In plaats van te ontsnappen of confrontaties aan te gaan wordt er rustig overlegt met de vijand alsof het een marktkraampje betreft waarbij er doodnormaal wordt gehandeld over elkaars belangen. Echt zenuwslopend wordt het nergens maar er hangt wel continu een soort spanning boven en dat is eigenaardig aanzien de invulling vrij rustig blijft gedurende 161 minuten. De cast is sterk, plaatjes worden mooi geschoten en de soundtrack heeft iets speciaals.

Heerlijk onderhoudende oorlogsklassieker die van begin tot (vooral het) eind zeer boeiend is.

Centraal in deze klassieker staan 3 sterke karakters in de persoon van Nicholson (Guiness), Shears (Holden) en Saito (Hayakawa).

We volgen col. Nicholson die met een enorme groep Britse POWs in het kamp van de Japanse commandant Saito terecht komt. Hier heerst een spannende twist tussen beide mannen die duidelijk vanuit persoonlijke eer handelen. Ik vind dat beide mannen een sterke rol neerzetten, en gelukkig spreekt Saito ook gewoon Japans zodra hij tegen zijn eigen mannen praat. Deze tweestrijd is erg interessant, maar vooral de sfeer in de film wekte mijn interesse. Vele schitterende plaatjes (je hebt er natuurlijk ook wel de locatie voor als regisseur) en de settings/decors zagen er erg gedetailleerd uit. De plaatjes van de brug zijn echt schitterend, en vooral anno 1957 moeten vele kijkers toch hun ogen hebben uitgekeken. Van mij hadden er nog wel wat natuurbeelden in mogen worden gestopt, maar vermoedelijk vonden producers de romantische plotjes van Holden belangrijker (helaas).

De verhaallijn van Shears is een welkome afwisseling in de film. Het verhaal in het kamp sukkelt een beetje in, maar gelukkig is daar een heel spannend subplotje. Dit leidt tot een heel fijn slot van de film, met een heerlijk einde. Ik ben totaal geen fan van Holden of zulke dergelijke acteurs (McQueen etc), maar hij haalt een voldoende. Als totaal voelde de film lekker compleet aan. De tweedeling vond ik goed gevonden en zorgde ervoor dat je constant je aandacht erbij hield. Klassiekertje!

@Ralf81: in dit specifieke geval zijn de Japanners zelfs onterecht als beulen neergezet. Alhoewel er in vele gevallen natuurlijk duivelse omstandigheden waren, zijn er ook uitzonderingen op de regel. Zo was Saito juist een redelijk vredelievend persoon, die zelfs na de oorlog meermaals naar Britse reunies is gereisd. Je hebt gelijk over Hellfire Pass, zie volgende statistieken in sterfgevallen: British POWs in Japanese hands = 24,8%. Echter heb je het over dit geval niet bij het rechte eind.

Indrukwekkende film dat vooral qua production design echt top notch is (vooral voor die tijd). Op de beeldkwaliteit na heb ik nooit het idee gehad naar een film uit 1957 gekeken te hebben.

Het avontuurlijke gevoel van het filmen in de rimboe komt perfect naar voren en dankzij de vele top vertolkingen heb ik vanaf het begin tot het eind geboeid zitten kijken.

Eén van de betere oorlogklassiekers, vooral dankzij het unieke onderwerp, de goede vertolkingen en de exotische locaties.

4*

p.s. de Colonel Bogey March blijft wel erg lang in mijn hoofd hangen!

Ik had de film nog nooit gezien, terwijl ik dit al jaren wel wilde. Afgelopen week de dvd maar eens gekocht en ik heb er geen spijt van. The bridge on the river Kwai is een erg sfeervolle, boeiende en op het einde ook zeker spannende film. De setting, de soundtrack, het acteerwerk..allemaal van een hoog niveau. Ik hoorde ook het bekende soldatenmelodietje voorbij komen, de Colonel Bogey March. Grappig om deze nu eens in de film te horen. Wat ik wel jammer vind bij oorlogsfilms uit de jaren 50 en 60 is een gebrek aan wreedheid en geweld. De vijand wordt vaak te charmant en correct getoond, terwijl het in het echt wel wat wreder er aan toe ging. Al was de rol van Saito wel enorm sterk, tevens iemand die wel weer genadeloos was. De rollen van Holden en Guinness waren ook uitstekend. Dankzij het enorm spannende laatste kwartier (toch knap, want je weet wat er gaat gebeuren) is deze film voor mij zeker 4* waard.

Deze film draait uiteraard rond acteur Alec Guiness. Z'n tegenspeler is Sessue Hayakawa en dat levert samen enkele geweldige scènes op. Voor één keer is het patriotische gedeelte waarbij de Britten zich niet laten doen door de Japanners een pluspunt in de film. Ik had vooral problemen met de verhaallijn van de Amerikaan. Een pak lager van niveau en veel te langdradig. De sfeer zit in het kamp en niet in de 'reddingsactie' of hoe je het ook kan omschrijven. Een mooi epos dus dat niet altijd even sterk is, maar wel kan boeien tot het einde. Over de motieven van Nicholson kan je veel discussieren maar dat is net het boeiende aan de film.

Onverwoestbare klassieker, nog steeds spannend en meeslepend. Erg grappig ook, vooral door de ultieme droogkloot-rol van Alec Guinness. Aan de (te) lange kant, maar gelukkig bouwt één en ander toe naar een spectaculaire climax, waardoor je bepaalde overbodige scenes door de vingers kunt zien.

Net als Lawrence of Arabia een groots epos van regisseur David Lean. Ondanks de lange speelduur en het nogal trage tempo verveelt de film geen moment. Helaas blijven de meeste personages vrij vlak. Daarnaast is de verhaallijn van de Amerikaanse soldaat (Shears) niet altijd even boeiend. Datzelfde geldt voor de tocht door de jungle. De confrontaties en de strijd tussen Nicholson en Saito zijn toch wel de betere scènes. Visueel ziet het er bovendien ook prima uit, met een uitstekende eindscène. Een klassieker die zeker de moeite waard is.

Zo'n 50 jaar geleden heb ik deze film nog gezien, maar het verhaal was ik totaal kwijt.

Twee dagen toen na mekaar in dezelfde bioscoop bekeken. Vergeet ik nooit als jonge gast.

En nog heeft mij deze film op vele vlakken opnieuw geraakt.

Prachtige vertolking en mensenkennis. Ook de zin van oorlogvoeren wordt hier aangeraakt.

De vriendschap onder mekaar en de fierheid.

Geen ogenblik verveling in deze bijna drie uur durende film.

De muziek ondersteunde deze film en dreef de spanning op tot het laatste moment.

Een evergreen in de filmwereld die zal blijven. Zeker aanbevolen.

Je moet de film wel zien als gedraaid in 1957 met zijn mogelijkheden van toen.

Prachtige sfeer en natuur.

Voor mij een maximum waard met 5*

Teleurstelling.

Ben er zelf een jaartje of twee geleden geweest, érg mooie herinneringen aan, maar de film doet het amper herleven. Je kan dan wel een hoop gaan zitten negeren en verklaren dat dit gewoon een fictieve avonturenfilm is, die vrijgeleide krijgen recente Hollywood films vaak niet.

Qua patriotisme kan deze film wel tellen. De Britten die de domme Japannertjes wel even zullen tonen hoe ze een brugje moeten bouwen. Denk dat de Amerikanen er jaloers op zijn. Maar da's wat mij betreft niet het grootste probleem, wel de vuile bruinfilter die over de hele film hangt en van Thailand een vieze bedoening maakt. Het treinritje op het spoor daar was een explosie van groen, dat typische Thaise sfeertje komt in deze film nergens terug.

Nu is de setting (oorlog, Japanners en Britten) ook wat anders, maar zelfs de landschapsshots stralen helemaal niks uit. Zal wel een technicolor verklaring achter zitten vermoed ik, maar ik vond het niet om aan te zien.

Eerste uur is aan de saaie kant. Personages zijn karikaturen, wat de poging tot beetje diepgang absoluut niet ten goede komt. Tijdens het tweede deel stoort het minder, maar da's dan ook echt meer een avonturenfilm. De twee delen zorgen er in ieder geval wel voor dat het een redelijk uitgerekte film wordt, al was het nergens echt langdradig.

Finale is wel aardig, de rest van de film verveelt niet echt maar vond het uiteindelijk een nogal saaie, sfeerloze bedoening, daar waar alle potentieel zomaar voor het grijpen lag.

1.5*

Zag onlangs na jaren deze film weer eens en de film heeft de tand des tijds nog steeds goed doorstaan, komt volgens mij ook door de acteerprestaties in deze film, Vooral die van Holden en Guiness springen er uit, maar de show wordt gestolen door Hayakawa als de kamp commandant, hij kreeg daarvoor ook terecht een oscar nominatie voor beste bijrol. Waarschijnlijk heeft hij die niet gekregen omdat in 1957 het oorlogsverleden te vers was en om dan een Japanse acteur een oscar te geven!!!
Velen vinden de lengte van de film een probleem, je moet dan wel bedenken dat de film is geregisseerd door David Lean, hij maakte ook dr. Zhivago en Lawrence of Arabia, ook die films hebben een behoorlijke lengte, simpelweg omdat Lean het verhaal goed wil vertellen. Zou ook een beetje ongeloofwaardig zijn als die brug in zo korte tijd was gebouwd. De muziek is voor iedereen herkenbaar en won 1 van de 7 oscars, Lean gaf in veel van zijn fims muziek ook een prominente rol. Het filmen op locatie, in die tijd trouwens heel gewoon, leverde prachtige beelden op ook een handelsmerk van Lean die ook in andere films prachtige landschappen voorbij liet komen.
Voor een oorlogsfilm heeft deze film weinig actie, hoeft ook niet omdat het verhaal in deze voldoende is, Guiness die als "stiff upper lip Brit" de Japanners wel even zal laten zien wat Britse soldaten in hun mars hebben en pas op het einde begint in te zien dat zijn daden misschien ook wel als collaboratie konden worden gezien en Holden die een pragmatische amerikaan neerzet die simpelweg wil overleven en niets snapt van de houding van Guiness. River Kwai, een absolute aanrader.

David Lean was ongeveer zesde keus om het boek van Pierre Boulle te verfilmen en hij doet dat glansrijk. De film toont de totale beroepsdeformatie van het soldatenvolk aan, waarbij onderlinge strijd en haantjesgedrag belangrijker zijn dan de eer van het vaderland. Bijna geheel gefilmd op locatie met bijna net zo veel tegenslag als 'Apocalypse Now' 22 jaar later.

“Madness! Madness!”

Klassieker die de tand des tijds goed doorstaan heeft. Het ziet er allemaal prachtig uit en de setting, het script en de acteurs zorgen voor een sfeervolle en bij vlagen spannende film. Het eerste gedeelte met Kolonel Nicholson (Guinness) en Kolonel Saito (Hayakawa) en de brug is goed, maar op een gegeven moment ook wat langdradig.

Gelukkig focust het verhaal zich na een uur op het verhaal van Major Warden (Hawkins) en Shears (Holden), want dat is een stuk interessanter. Het einde is spannend, dramatisch maar ook wat maf. Vooral de manier waarop Nicholson dood gaat zorgt ervoor dat de impact wat verloren gaat. Want ondanks alles moest ik ook wel lachen. En ik weet niet of dat de bedoeling van regisseur David Lean was (kan zomaar).