The Bridge on the River Kwai (1957)

Oerdegelijk, maar het net-nietgevoel haalt toch de bovenhand.

Het verhaal is interessant genoeg. Dat komt mede door de schitterende locatie. Maar ook het idee van gevangenenkamp sprak me wel aan.
Helaas zie ik weinig oorlogsgruwelen. Alec Guinness wordt in een "oven" gestoken, maar het blijft voor een oorlogsdrama wel erg braaf.
Minpuntje zijn de vlakke personages. Saito is karikaturaal, over Nicholson weten we enkel dat hij 28 jaar in het leger zit, nooit thuis is, en een koppig karakter heeft. Shears wordt nog het meest uitgewerkt.
Ook een minpunt is het einde. Hoewel er uitstekend naar toegewerkt wordt, en met de komst van de trein ook de spanning stijgt, is de explosie ontgoochelend. De confrontatie tussen Guinness en Holden is een anticlimax. En Guinness die door de klap van een bom effe neervalt op die aansteker is pijnlijk om aan te zien. Heel erg toevallig en goedkoop van af gemaakt.

Die vlakke personages worden degelijk neergezet. Ik vond weinig tot geen acteurs ondermaats. Maar om nu te zeggen dat bv Alec Guinness z'n Oscar verdiende? Ik vond het vooral een makkelijk personage lijken, en van hoogstandjes inzake acteren bleef ik op m'n honger zitten.

Bekend fluitdeuntje, maar net iets te kinderlijk. De sfeer zit er desalniettemin goed in, maar zoals gezegd is dat voor 99% te danken aan de mooie locatie. De brug zag er ook best goed uit.

Slotconclusie is dat alles wat epischer, wat rauwer, wat dramatischer had gemogen. Zeker voor z'n speelduur.

3,5

Ik ben onlangs ook in Thailand geweest en heb ook in Kanchanaburi een stuk met het treintje daar meegereden over de zogenaamde 'dodenspoorlijn'. Heel indrukwekkend. Ook hebben we een bezoek gebracht aan 'Hellfire Pass', een traject waar krijgsgevangenen onder zeer slechte omstandigheden zich een baan door de bergen moesten hakken. Hier zijn velen omgekomen door het strenge bewind van de Japanners. Dit werd nog erger in de zogenaamde 'speedo'periode, die werd ingezet toen het de Japanners duidelijk werd dat ze de deadline die stond voor de spoorlijn niet gingen halen.

Naar aanleiding van en met deze achtergrond ben ik deze film gaan kijken. De Jappen werden hierin wel erg vriendelijk en meegaand neergezet. Ik vraag me dan ook af in hoeverre de film op waarheid berust. Hij staat in elk geval in schril contrast met de gruwelverhalen die ik bij Hellfire Pass heb gehoord. De krijgsgevangenen (Britten, Australiërs, Amerikanen, Nederlands-Indiërs) zijn bij het bouwen van de spoorlijn uitgehongerd en mishandeld in omstandigheden van hitte en dodelijke ziektes. Velen zijn hier omgekomen.

Op zichzelf staand was de film toch wel heel goed! Misschien maar beter ook dat de film het ware gezicht van de Japanners niet heeft laten zien, want dan zit je waarschijnlijk met een zwaar neerslachtig gevoel naar de aftiteling te kijken.

Een sfeervolle prent die je gemakkelijk meeneemt in een zeldzame situatie binnen de Tweede Wereldoorlog in Japan. In plaats van te ontsnappen of confrontaties aan te gaan wordt er rustig overlegt met de vijand alsof het een marktkraampje betreft waarbij er doodnormaal wordt gehandeld over elkaars belangen. Echt zenuwslopend wordt het nergens maar er hangt wel continu een soort spanning boven en dat is eigenaardig aanzien de invulling vrij rustig blijft gedurende 161 minuten. De cast is sterk, plaatjes worden mooi geschoten en de soundtrack heeft iets speciaals.

Heerlijk onderhoudende oorlogsklassieker die van begin tot (vooral het) eind zeer boeiend is.

Centraal in deze klassieker staan 3 sterke karakters in de persoon van Nicholson (Guiness), Shears (Holden) en Saito (Hayakawa).

We volgen col. Nicholson die met een enorme groep Britse POWs in het kamp van de Japanse commandant Saito terecht komt. Hier heerst een spannende twist tussen beide mannen die duidelijk vanuit persoonlijke eer handelen. Ik vind dat beide mannen een sterke rol neerzetten, en gelukkig spreekt Saito ook gewoon Japans zodra hij tegen zijn eigen mannen praat. Deze tweestrijd is erg interessant, maar vooral de sfeer in de film wekte mijn interesse. Vele schitterende plaatjes (je hebt er natuurlijk ook wel de locatie voor als regisseur) en de settings/decors zagen er erg gedetailleerd uit. De plaatjes van de brug zijn echt schitterend, en vooral anno 1957 moeten vele kijkers toch hun ogen hebben uitgekeken. Van mij hadden er nog wel wat natuurbeelden in mogen worden gestopt, maar vermoedelijk vonden producers de romantische plotjes van Holden belangrijker (helaas).

De verhaallijn van Shears is een welkome afwisseling in de film. Het verhaal in het kamp sukkelt een beetje in, maar gelukkig is daar een heel spannend subplotje. Dit leidt tot een heel fijn slot van de film, met een heerlijk einde. Ik ben totaal geen fan van Holden of zulke dergelijke acteurs (McQueen etc), maar hij haalt een voldoende. Als totaal voelde de film lekker compleet aan. De tweedeling vond ik goed gevonden en zorgde ervoor dat je constant je aandacht erbij hield. Klassiekertje!

@Ralf81: in dit specifieke geval zijn de Japanners zelfs onterecht als beulen neergezet. Alhoewel er in vele gevallen natuurlijk duivelse omstandigheden waren, zijn er ook uitzonderingen op de regel. Zo was Saito juist een redelijk vredelievend persoon, die zelfs na de oorlog meermaals naar Britse reunies is gereisd. Je hebt gelijk over Hellfire Pass, zie volgende statistieken in sterfgevallen: British POWs in Japanese hands = 24,8%. Echter heb je het over dit geval niet bij het rechte eind.

Hoewel historisch gezien een behoorlijk vrije invulling van hetgeen zich destijds in deze contreien heeft afgespeeld, toch zeer de moeite waard. De scènes worden kundig opgebouwd tot een treffende climax en de sfeer komt eveneens tot leven. De humor was wat minder aan mij besteed en zoals ik later begrepen heb strookt deze film totaal niet met de werkelijkheid, maar dat neemt niet weg dat de talloze oscars die deze klassieker ruim een halve eeuw geleden in ontvangst heeft mogen nemen zeer goed te begrijpen zijn.

Indrukwekkende film dat vooral qua production design echt top notch is (vooral voor die tijd). Op de beeldkwaliteit na heb ik nooit het idee gehad naar een film uit 1957 gekeken te hebben.

Het avontuurlijke gevoel van het filmen in de rimboe komt perfect naar voren en dankzij de vele top vertolkingen heb ik vanaf het begin tot het eind geboeid zitten kijken.

Eén van de betere oorlogklassiekers, vooral dankzij het unieke onderwerp, de goede vertolkingen en de exotische locaties.

4*

p.s. de Colonel Bogey March blijft wel erg lang in mijn hoofd hangen!

Een prima oorlogsfilm die -naar mijn mening- vooral gedragen wordt door de prestatie van Alec Guiness. Wat speelt hij toch een glansrol in deze film Ook erg spannend einde. De stukjes met de Amerikaan vond ik stukken minder.

Alweer een (klassieke) film, die bij IMDb in de toplijst staat en hier niet.

Ik had de film nog nooit gezien, terwijl ik dit al jaren wel wilde. Afgelopen week de dvd maar eens gekocht en ik heb er geen spijt van. The bridge on the river Kwai is een erg sfeervolle, boeiende en op het einde ook zeker spannende film. De setting, de soundtrack, het acteerwerk..allemaal van een hoog niveau. Ik hoorde ook het bekende soldatenmelodietje voorbij komen, de Colonel Bogey March. Grappig om deze nu eens in de film te horen. Wat ik wel jammer vind bij oorlogsfilms uit de jaren 50 en 60 is een gebrek aan wreedheid en geweld. De vijand wordt vaak te charmant en correct getoond, terwijl het in het echt wel wat wreder er aan toe ging. Al was de rol van Saito wel enorm sterk, tevens iemand die wel weer genadeloos was. De rollen van Holden en Guinness waren ook uitstekend. Dankzij het enorm spannende laatste kwartier (toch knap, want je weet wat er gaat gebeuren) is deze film voor mij zeker 4* waard.

Deze film draait uiteraard rond acteur Alec Guiness. Z'n tegenspeler is Sessue Hayakawa en dat levert samen enkele geweldige scènes op. Voor één keer is het patriotische gedeelte waarbij de Britten zich niet laten doen door de Japanners een pluspunt in de film. Ik had vooral problemen met de verhaallijn van de Amerikaan. Een pak lager van niveau en veel te langdradig. De sfeer zit in het kamp en niet in de 'reddingsactie' of hoe je het ook kan omschrijven. Een mooi epos dus dat niet altijd even sterk is, maar wel kan boeien tot het einde. Over de motieven van Nicholson kan je veel discussieren maar dat is net het boeiende aan de film.

Mooie klassieker over de Tweede Wereldoorlog in Z-O-Azie, waarin de ontberingen niet erg duidelijk naar voren komen, misschien was het te vroeg voor een rauwe film over dit onderwerp dik 10 jaar na dato. Guiness zet een mooie rol neer als stijfhoofdige Brit en de strijd tussen hem en Saito is amusant. De Amerikaan leek een beetje met de haren erbij gesleept, waarschijnlijk om ook het Amerikaanse publiek te bereiken, maar zijn rol is niet storend.

Onverwoestbare klassieker, nog steeds spannend en meeslepend. Erg grappig ook, vooral door de ultieme droogkloot-rol van Alec Guinness. Aan de (te) lange kant, maar gelukkig bouwt één en ander toe naar een spectaculaire climax, waardoor je bepaalde overbodige scenes door de vingers kunt zien.

Net als Lawrence of Arabia een groots epos van regisseur David Lean. Ondanks de lange speelduur en het nogal trage tempo verveelt de film geen moment. Helaas blijven de meeste personages vrij vlak. Daarnaast is de verhaallijn van de Amerikaanse soldaat (Shears) niet altijd even boeiend. Datzelfde geldt voor de tocht door de jungle. De confrontaties en de strijd tussen Nicholson en Saito zijn toch wel de betere scènes. Visueel ziet het er bovendien ook prima uit, met een uitstekende eindscène. Een klassieker die zeker de moeite waard is.

Het is niet de eerste maal dat ik deze film zie, maar ben er nog steeds een liefhebber van, van deze oorlogsfilm.

Prima verhaal dat is gebaseerd op ware feiten, al is het niet helemaal echt gebeurd wat in de film wordt verteld.

Het is de eerste maal dat k de prent zie op blu-ray en het is alweer een meesterwerkje van restauratie dat men hier laat ziet.

De beelden zijn prachtig en ook het geluid is dat, ondertussen is de film reeds 55 jaar oud, maar hij blijft nog even indrukwekkend als toen ik heb de eerste maal zag, en het zal zeker niet de laatste keer zijn dat ik hem zie.

Warm aanbevolen film !!

Zo'n 50 jaar geleden heb ik deze film nog gezien, maar het verhaal was ik totaal kwijt.

Twee dagen toen na mekaar in dezelfde bioscoop bekeken. Vergeet ik nooit als jonge gast.

En nog heeft mij deze film op vele vlakken opnieuw geraakt.

Prachtige vertolking en mensenkennis. Ook de zin van oorlogvoeren wordt hier aangeraakt.

De vriendschap onder mekaar en de fierheid.

Geen ogenblik verveling in deze bijna drie uur durende film.

De muziek ondersteunde deze film en dreef de spanning op tot het laatste moment.

Een evergreen in de filmwereld die zal blijven. Zeker aanbevolen.

Je moet de film wel zien als gedraaid in 1957 met zijn mogelijkheden van toen.

Prachtige sfeer en natuur.

Voor mij een maximum waard met 5*

Vroeger ooit eens gezien en nu nog een keer, viel me voor de 2-de keer een beetje tegen, je kent het verhaal dan eigenlijk al.

Al vele malen gezien en nog steeds verveelt ie niet. Ook het bekende fluitje blijft prettig om te horen. Van de hele cast leeft bijna niemand meer. De Siamese meisjes hebben slechts een rolletje gehad. Vond ik ook niks meer van terug. De film zou nu wat te soft zijn. En al helemaal hoe lief die Japanners waren. De omstandigheden waren vreselijk en dat zie je hier helaas niet terug. De film moest mooi neergezet worden en velen komen er genadig van af. Waar ik wel mee zit is het feit dat deze film moest overkomen dat hij gemaakt is door Engelsen. De grootste onzin natuurlijk. Grappig dat dit wel wordt besproken in de film. Er waren Canadezen, Aussies ja zelfs Nederlanders, maar de brug was gebouwd door Engelsen. Tja. Het verdrag van Geneve slaat natuurlijk ook nergens op. Wie met een boekje zou aankomt, maar blij zijn niet neergesabeld te worden.

Het eind is mooi met een trein die we lang van te voren horen aankomen. Het vallen op de bewuste trekker is natuurlijk te mooi om waar te zijn, maar ach waar praten we over. Het blijft een zeer boeiende film met fantastisch blu ray beeld en geluid die de meeste acteurs zelf nooit hebben gezien.

Ik had iets heel anders verwacht, op de achterkant stond psychologische oorlogsvoering, met barre omstandigheden, gewetenloze Japanners, al van dat alles komt hier niet in voor.
Zoals Boneka al zei, keurig aan komen lopen met je boekje, netjes onderhandelen met je krijgsgevangenen, en uiteindelijk waren de Engelsen (en die ene Amerikaan) de enigen die daadwerkelijk mensen doodden, daarnaast stond Thailand niet aan de kant van Japan?
Op zich best leuk om een keer te zien, maar geen herziening waard

HD trailer @ youtube

Teleurstelling.

Ben er zelf een jaartje of twee geleden geweest, érg mooie herinneringen aan, maar de film doet het amper herleven. Je kan dan wel een hoop gaan zitten negeren en verklaren dat dit gewoon een fictieve avonturenfilm is, die vrijgeleide krijgen recente Hollywood films vaak niet.

Qua patriotisme kan deze film wel tellen. De Britten die de domme Japannertjes wel even zullen tonen hoe ze een brugje moeten bouwen. Denk dat de Amerikanen er jaloers op zijn. Maar da's wat mij betreft niet het grootste probleem, wel de vuile bruinfilter die over de hele film hangt en van Thailand een vieze bedoening maakt. Het treinritje op het spoor daar was een explosie van groen, dat typische Thaise sfeertje komt in deze film nergens terug.

Nu is de setting (oorlog, Japanners en Britten) ook wat anders, maar zelfs de landschapsshots stralen helemaal niks uit. Zal wel een technicolor verklaring achter zitten vermoed ik, maar ik vond het niet om aan te zien.

Eerste uur is aan de saaie kant. Personages zijn karikaturen, wat de poging tot beetje diepgang absoluut niet ten goede komt. Tijdens het tweede deel stoort het minder, maar da's dan ook echt meer een avonturenfilm. De twee delen zorgen er in ieder geval wel voor dat het een redelijk uitgerekte film wordt, al was het nergens echt langdradig.

Finale is wel aardig, de rest van de film verveelt niet echt maar vond het uiteindelijk een nogal saaie, sfeerloze bedoening, daar waar alle potentieel zomaar voor het grijpen lag.

1.5*

Je hebt mooie herinneringen aan de Burma-spoorweg? Apart

Waarom apart? Was heerlijk vertoeven daar. Een lekker ouderwets boemeltje, prachtige omgeving en heerlijk gegeten achteraf.

De klassieker met het bekende deuntje (Colonel Bogey March), gefloten door de soldaten: uit een simpel verhaal (soldaten bouwen een brug in de jungle) maakte de regisseur een boeiende en interessante film van maar liefst 160 minuten (duurt wel lang!). Halverwege de film gaat de schwung er 'n beetje uit. De personages werden superieur gespeeld, met Alec Guinness speltechnisch als middelpunt: koppig, onverzettelijk, trots, met militair plichtsbesef.

Ik vond deze erg lange film eigenlijk pas in het einde avontuurlijk en spannend worden, net een beetje als The Great Escape. Nog The Return On The River Kwai zien.

Eens met bovenstaand bericht - de film viel me uiteindelijk toch ook wat tegen, het was niet het epos waar ik op had gehoopt. Lag misschien ook aan de lijn der verwachting, dat ik had gehoopt op meer heftig drama. Nu kabbelt het allemaal een beetje voort en lijkt het alsof er tussen de Britten en de Japanners geen onvertogen woord valt. Einde met de val Guiness - om het maar even zonder spoilertags neer te zetten - vond ik ook wat lullig. Maar moet gezegd: Alec Guiness speelt prachtig.

3,5*

Zag onlangs na jaren deze film weer eens en de film heeft de tand des tijds nog steeds goed doorstaan, komt volgens mij ook door de acteerprestaties in deze film, Vooral die van Holden en Guiness springen er uit, maar de show wordt gestolen door Hayakawa als de kamp commandant, hij kreeg daarvoor ook terecht een oscar nominatie voor beste bijrol. Waarschijnlijk heeft hij die niet gekregen omdat in 1957 het oorlogsverleden te vers was en om dan een Japanse acteur een oscar te geven!!!
Velen vinden de lengte van de film een probleem, je moet dan wel bedenken dat de film is geregisseerd door David Lean, hij maakte ook dr. Zhivago en Lawrence of Arabia, ook die films hebben een behoorlijke lengte, simpelweg omdat Lean het verhaal goed wil vertellen. Zou ook een beetje ongeloofwaardig zijn als die brug in zo korte tijd was gebouwd. De muziek is voor iedereen herkenbaar en won 1 van de 7 oscars, Lean gaf in veel van zijn fims muziek ook een prominente rol. Het filmen op locatie, in die tijd trouwens heel gewoon, leverde prachtige beelden op ook een handelsmerk van Lean die ook in andere films prachtige landschappen voorbij liet komen.
Voor een oorlogsfilm heeft deze film weinig actie, hoeft ook niet omdat het verhaal in deze voldoende is, Guiness die als "stiff upper lip Brit" de Japanners wel even zal laten zien wat Britse soldaten in hun mars hebben en pas op het einde begint in te zien dat zijn daden misschien ook wel als collaboratie konden worden gezien en Holden die een pragmatische amerikaan neerzet die simpelweg wil overleven en niets snapt van de houding van Guiness. River Kwai, een absolute aanrader.

David Lean was ongeveer zesde keus om het boek van Pierre Boulle te verfilmen en hij doet dat glansrijk. De film toont de totale beroepsdeformatie van het soldatenvolk aan, waarbij onderlinge strijd en haantjesgedrag belangrijker zijn dan de eer van het vaderland. Bijna geheel gefilmd op locatie met bijna net zo veel tegenslag als 'Apocalypse Now' 22 jaar later.

Voor een film van bijna 60 jaar oud heeft hij de tand des tijds zeer goed overleefd. Manier van acteren is natuurlijk typisch uit die tijd (nogal declamerend), maar ik stoor me er niet echt aan. Het was een mooi verhaal met een nogal over the top einde. Manier van leven in het kamp wist me het meest te boeien, de filmmuziek was daarentegen nogal ongepast geregeld en te nadrukkelijk.

“Madness! Madness!”

Klassieker die de tand des tijds goed doorstaan heeft. Het ziet er allemaal prachtig uit en de setting, het script en de acteurs zorgen voor een sfeervolle en bij vlagen spannende film. Het eerste gedeelte met Kolonel Nicholson (Guinness) en Kolonel Saito (Hayakawa) en de brug is goed, maar op een gegeven moment ook wat langdradig.

Gelukkig focust het verhaal zich na een uur op het verhaal van Major Warden (Hawkins) en Shears (Holden), want dat is een stuk interessanter. Het einde is spannend, dramatisch maar ook wat maf. Vooral de manier waarop Nicholson dood gaat zorgt ervoor dat de impact wat verloren gaat. Want ondanks alles moest ik ook wel lachen. En ik weet niet of dat de bedoeling van regisseur David Lean was (kan zomaar).

60 jaar oud en nog steeds en voltreffer! The Bridge on the River Kwai keek ik al eerder, maar vele details bleken me te zijn ontgaan. Deze nieuwe kijkbeurt beviel me erg goed. Dit epos sleept zich langzaam voort, maar werkt zich ondertussen naar een mooie climax toe. Het is alweer 25 jaar geleden dat ik zelf in Kanchanaburi was en de brug zag. De mooie natuur in de omgeving kan ik me ook zo voor de geest halen, met name die watervallen. In de film is daar ook meer dan voldoende aandacht voor. Perfect is de film zeker niet, toch is het voor mij een typisch iconische film.