Les Valseuses (1974)

Ik vond het een uur erg vermakelijk. Daarna sporadisch nog een leuke scene. De vaart gaat er letterlijk uit.
Patrick Dewaere lijkt sprekend op Vincent Cassel. Of beter gezegd, Vincent Cassel lijkt op Patrick Dewaere. Spijtig dat Dewaere zo jong uit het leven stapte.
De dood van Jeanne Moreau ging mij veel te ver. Het is natuurlijk een film vol banale en extreme scenes, maar dit was tragisch. Ik raakte toen een tijdje uit de film, tot de scene met de jonge Huppert kwam. Ze moet hier voor 16 doorgaan (en dat lijkt ze ook wel), maar ze was in werkelijkheid al 21.
Leuke muziek trouwens. Past erg bij het tijdsbeeld.

Amusante, avontuurlijke (dramatische) franse komedie met schitterend vondsten in het verhaal.

Natuurlijk is er zucht naar sensatie en men overdrijft weleens, maar dit is stukken beter dan wat amerikaanse films met hetzelfde thema aan idiotisme brengen.

De acteurs zijn verbluffend goed, misschien wel de ons vroeg ontvallen, Patrick Dewaere op kop.

Film boeit van het begin tot het einde : "Dans la vie, tout s'arrange...".

Uitstekende, dromerige en ongeremde film met uitstekende vertolkingen. Je kan zeggen dat er eigenlijk weinig gebeurt in de film maar dat weerspiegelt juist de levensvisie van de twee mannen.
Hier en daar gaat de film wel erg ver, maar dat geeft de film wat mij betreft toch een meerwaarde.
Heerlijk einde ook waarin ze wegrijden met de auto die ze zelf gesaboteerd hebben

Een film die ik héél lang geleden voor het laatst gezien heb, maar die me nog heel goed bijgebleven was. Een heerlijke roadmovie van twee schooiers die van alles meemaken.

Geen bijzonder verhaal, maar twee heerlijke rollen van de toen nog jonge Gerard Depardieu en Patrick Dewaere. Ook wel wat naïef inmiddels en erg jaren zeventig. Een film die ze tegenwoordig niet meer maken, maar ik hou wel van dit soort films.

In de literatuur heb je de schelmenroman. Ik zou dit een schelmenfilm willen noemen, hoewel ik mij realiseer dat het woord schelmen eigenlijk een understatement is voor de twee schooiers uit deze film, die zo ongeveer alles uitvreten wat God verboden heeft. En passant maken ze misbruik van de vrouwen, die ze gaandeweg tegenkomen, zoals de naïeve en frigide kapster, de jonge moeder in de trein en de vrouw, die net uit de gevangenis niet weet waar ze naar toe moet. De film bevat talrijke kolderieke en soms ook prikkelende scènes. De “leukste” (sic) daarvan vind ik die in de trein met de altijd charmante Brigitte Fossey.

Het is eigenlijk helemaal fout om dit een goede film te vinden vanwege het schandalige gedrag van de mannen, zeker in het begin ten opzichte van vrouwen. Ik heb deze film nu een aantal keren gezien en ik kan er niks aan doen, ik vind het een erg leuke misdaadkomedie.

Film die alleen maar in jaren 70 gemaakt had kunnen worden.

Dat gezegd hebbende, ik kon er eigenlijk de lol niet echt van inzien. Kennelijk is het de bedoeling dat je sympathie krijgt voor deze sukkels. Lukte niet echt.

Wat een leuke film! Heel vermakelijk, avontuurlijk, goed geacteerd en soms erg komisch. Ik vond het steeds interessanter worden. Films als deze worden nu niet meer gemaakt. Dat maakt het nog bijzonderder. Een film om te koesteren. 4*

Tot op zekere hoogte best vermakelijk deze 'Les Valseuses', maar ik had er na verscheidene krachttermen toch wat meer van verwacht. Qua sfeer en tijdsbeeld niks op deze prent aan te merken, maar als je dan al een film wil maken over twee losgeslagen vrije geesten, doe dat dan goed. De remmen hadden wat mij betreft wel wat meer losgelaten kunnen worden. Dit was het typische net niet-werk. Jammer.

Those were the days, toen je nog een film kon maken met protagonisten die tussen het stelen van de nodige auto's door vrouwen lastigvallen, aanranden, mishandelen. En waarvan het de bedoeling is dat je sympathie voor ze krijgt.
Dat de film desondanks een vrolijke toon heeft zegt wel iets over de tijd waarin Les Valseuses gemaakt is, in de nadagen van de seksuele revolutie, toen alles mocht en kon, zelfs als de receiving end daar niet per se van gediend was. Het is dan ook makkelijk voor te stellen hoe in die context menig regisseur, acteur, zonder al te veel gedoe weg kon komen met beschuldigingen over ongepast gedrag.

Les Valseuses is daarom ook een soort geschiedenisles, en Depardieu en vooral Dewaele zijn goed op dreef als klaplopers die in hun zoektocht naar seks en geld ook de burgerij op de hak nemen, en en passant de piepjonge Isabelle Huppert ontmaagden na haar ouders beroofd te hebben. Ook nog een klein rolletje voor Oboema trouwens. Een protestfilm tegen de heersende moraal, maar in zijn doorslaan naar amorele -criminele- handelingen die daarvoor in de plaats worden gesteld, staat de film nu verder van de huidige tijd dan de kleinburgerlijkheid waar ze zich tegen verzetten. Die gulden middenweg tussen grenzeloos hedonisme en hang naar conservatisme, we zijn die ergens onderweg vast gepasseerd.

Op het randje. Flink wat platvloerse dialoog en vetzakkerij in deze komedie. Tere oortjes, opgepast... Ik las hier de associaties met de schelmenfilms en met Turks Fruit en kan me daar in vinden. Robert & Bertrand maar dan voor volwassenen. Twee onafscheidelijke boefjes die vaak op dezelfde manier gekleed zijn, en allerlei fratsen uithalen (vaak seksueel getint) en meestal moeten lopen met boze mensen achter hen die er niet om kunnen lachen. En ja, de losbandige levenshouding van de twee zorgt dat deze film wellicht het dichtst in de buurt komt van Turks Fruit.

Wat ze hier allemaal uitkramen met vrouwen zou vandaag in de rechtbank eindigen voor de filmmakers : hun dom neukvriendinnetje Marie-Ange krijgt al wel eens een stevige mep en wordt herhaaldelijk voor sloerie uitgemaakt, en op het einde ontmaagden ze ook nog eens een minderjarig meisje, om nog niet te spreken van de bizarre treinscène. Maar het meest shocking vond ik eigenlijk nog de scène waarin een oudere vrouw zelfmoord pleegt na een triootje met de twee kerels. Zag ik niet aankomen.

Een controversiële film die eigenlijk een heel andere conceptie van vrijheid in de verf zet. Zeker een film die je eens moet zien want het is een erg bekende klassieker in Frankrijk, en het duo Depardieu-Dewaere doen het nagenoeg perfect samen, ik heb me ook prima vermaakt maar heb het uiteindelijk net iets meer voor Turks Fruit. Ik zie nu dat ik in deze laatstgenoemde ook al naar Les Valseuses verwees 5 jaar geleden.

Dubieus jaren '70-werkje over twee doelloze criminelen die hun dagen vullen met stelen en het lastig vallen van vrouwen. Vooral de eerste helft is bijzonder vrouwonvriendelijk en mede hierdoor moeilijk door te komen. De onverbeterlijke personages van hoofdrolspelers Gérard Depardieu en Patrick Dewaere zijn onuitstaanbaar, maar gaandeweg wordt de film gelukkig wel iets boeiender. Het gedeelte met Jeanne Moreau is zelfs erg mooi. Het is helaas niet voldoende om de boel dan nog te redden. Een jonge Isabelle Huppert duikt tegen het einde ook nog op, om direct daarna ontmaagd te worden door beide heren.

Ik heb me kostelijk vermaakt met deze Franse ‘70 roadmovie. Gérard Depardieu en Patrick Dewaere stelen hier echt wel de show. Op sommige momenten zit je met walging te kijken naar de streken die ze uithalen. Vooral met de treinscène met de jonge moeder laten ze zien wat voor vieze jongens het wel niet zijn, maar op andere momenten zit je toch met een erg grote glimlach naar die twee te kijken. Dat Dewaere een tijd lang kreupel liep door een schotwonde in zijn kruis was al erg grappig, maar vooral de reactie van de twee mannen toen die nieuwe jongen als eerste erin slaagde om het meisje te laten klaarkomen, was echt geweldig om te zien.

Tegenwoordig zou ik het snel vergeten, maar Depardieu had echt een enorme uitstraling. De manier waarop hij zich doorheen de film beweegt, praat,.. is van een groot charismatisch gehalte. Dan heb je met Patrick Dewaere een prima 2e man. Op het eerste zicht lijkt hij eerder het sulletje van de twee, in vergelijking met Depardieu, maar eigenlijk is hij van hetzelfde hout gesneden.

Ook de bijrollen worden allemaal erg goed ingevuld met Jeanne Moreau die op bizarre wijze zelfmoord pleegt nadat ze een wilde nacht heeft beleefd met de twee mannen, haar schuchtere zoon die eveneens vrijkomt uit de gevangenis en later de cipier neerschiet. Maar de opvallendste bijrol is die van Miou-Miou. Ze lijkt allesbehalve een eigen wil te hebben in deze film. Iedereen die wilt, maakt gebruik van haar en de twee komen steeds bij haar terug, maar gaandeweg weet ze letterlijk en figuurlijk helemaal te ontdooien. Pas achteraf had ik ze herkend, maar erg tof om de jonge Isabelle Huppert hier aan het werk te zien.

Een roadmovie die een zalige Franse ‘70 sfeer weet uit te stralen met die pure rebelsheid, grappige maar ook wansmakelijke momenten en sterke acteerprestaties. Allemaal ingrediënten die hiervan een heerlijke film maken.

4*