Imitation of Life (1959)

Een film die controverse en kritiek niet schuwt. Nu zal dat allemaal geen indruk meer maken maar in de jaren 50 zo praten over racisme, vertroebelde moeder-dochter relatie en dat de rollen in Hollywood in bed verdiend werden en niet op de planken zou toch wel vele mensen niet ongevoelig achtergelaten hebben.

Die thema's worden sterk neergezet. Die stukken over racisme maakten toch wél nog indruk op mij. Enkel jammer van het matig acteerwerk van de huishoudster, had moeite een spontane emotie over te brengen. Zelfde geld voor de oude Susie, die vond ik echt niks toevoegen.

Maar goed, die 2 zwakkere prestaties uit beschouwing gelaten is dit een knap pareltje uit de tip 250.

****

Toevallig de tweede film in evenveel dagen die uit 1959 komt en die beide relaties tussen zwarten en blanken behandelen door middel van een blank uitziende vrouw die van een zwarte etniciteit is. Die andere film was Shadows en ik verbaasde me toen over het onderwerp, omdat ik niet gedacht had dat zoiets gemakkelijk te produceren viel toendertijd. Maar Shadows was dan ook een compleet onafhankelijk geschoten film: grote studiofilms zouden zoiets nooit maken, toch? Kennelijk toch wel. Imitation of Life deed het.

Het meest opvallende is hoe sterk het wel niet uitgewerkt is. Natuurlijk is er het dikke melodrama, waar ik eerlijk gezegd geen groot fan van ben (het enorm sentimentele einde deed me eigenlijk opvallend weinig). Hiertegenover staat echter een enorme subtiliteit en intelligentie, die ver boven de soapafkomst uitstijgt. Dit merkte ik al eerder in Sirkfilms. Hij gebruikt tranentrekkermateriaal geschikt voor huisvrouwen, maar weet deze naar zijn hand te zetten voor scherpe kritieken en beangstigend goede observaties. De schrijvers van Goede Tijden, Slechte Tijden zouden moeten opletten. Tot nu toe had ik wel enige bewondering voor Sirks aanpak, maar Imitation of Life is de eerste van zijn films die ik ook daadwerkelijk voelde.

Niet eens zozeer door de verhaallijn rond Lana Turner, haar carriére en haar relatie met John Gavin. Dit is ook prima uitgewerkt en met name de scènes met haar agent zijn sterk, maar tegenover de relatie tussen Annie en haar dochter is het allemaal gewoon wat minder bijzonder, al moet ik Lana Turner toch een enorme compliment geven voor haar fantastische acteerprestatie. Die tweede verhaallijn rond de zwarte personages lijkt aanvankelijk een klein subplot, maar krijgt in de tweede helft onverwacht alle aandacht. Sterk is vooral dat rassenproblemen hier getoond wordt zonder met een typische Hollywoodoplossing te komen. De zwarte bevolking heeft in het westen nu misschien een betere positie dan ooit, het is nog altijd niet ideaal. Veel van de kracht van Imitation of Life komt eruit voort dat Sarah Jane goed te begrijpen valt. Natuurlijk valt de sympathie meer uit naar Annie en hoe Sarah Jane haar behandelt valt nauwelijks goed te praten. Haar wens om blank te zijn is niet bepaald mooi. Het beangstigende is echter dat deze wens wel te begrijpen valt. Ze heeft kennelijk twee keuzes: haar afkomst verloochenen en met geluk een goede plaats in de wereld vinden of haar afkomst bevestigen en dan waarschijnlijk als arme huishoudster verder te leven. De film laat in het midden wat de beste keuze is en dat is bij Hollywood nog wel eens anders. De pijn die bij dit alles komt kijken is goed voelbaar, het sterkst in een fantastisch shot waarin Sarah Jane in elkaar geslagen wordt, wat we gereflecteerd zien in een ruit waarvoor een bordje 'rent' staat.

De rest van de film steunt op de over het algemeen sterke acteurs en vooral actrices en de gedetailleerde regie van Sirk, met die mooie technicolor als bonus. Fraaie openingscredits ook. Dat het geheel soms iets te sentimenteel wordt naar mijn smaak kan ik hier goed verdringen.
4*

Aangrijpend sterk melodrama met Turner.

Vooral aankleding, setting, sfeer, acteurs etc zijn zeer goed. De film duurt lang maar daar stoorde ik mij niet aan in deze pracht prent. Het einde wanneer Annie overlijdt is een sterk/ontroerend dramatisch moment. Erg sterk hartverscheurend drama. 4,5.

Het werd tijd dat ik eens een film van Douglas Sirk zag, omdat ik van mening was, dat dit weleens wat voor mij zou kunnen zijn. Imitation of Life is in ieder geval een uiterst fijne kennismaking gebleken.

Vooral het thema rond de donkere Annie en haar blank uitziende dochter Sarah Jane, is bijzonder goed uitgewerkt. Sirk laat op een fijne en subtiele manier zien, dat je afkomst en huidskleur simpelweg een enorme invloed heeft op je carrière in Amerika destijds. De relatie tussen moeder en dochter komt hierdoor regelmatig op gespannen voet te staan. En ondanks dat het allemaal niet goed is wat dochterlief doet, is het soms ook goed te begrijpen. Dat zorgt ervoor dat je voor beiden op een gegeven moment sympathie kunt hebben en dat is best bijzonder.

De andere verhaallijn is ook mooi, al is het net een tikkeltje minder interessant. Lana Turner zet daarbij een prima rol neer, als actrice Lora, die graag in Hollywood wil doorbreken. Ook haar verhaal is redelijk goed uitgewerkt en wordt door Sirk goed afgewisseld met het andere verhaal, wat ik persoonlijk wel fijn vond.

Visueel ziet het er verder goed uit, waarbij vooral de mooie heldere kleuren opvallen. Het enige wat de film te verwijten valt, is dat het op een gegeven moment wel erg sentimenteel wordt, al vond ik dat persoonlijk niet zo erg. Daarnaast moet ik bekennen, dat het me ook wel wat deed.

Imitation of Life is een prima film dus, die het rassenthema op een sterke en originele manier aanpakt. Het boeit van begin tot einde en bevat prima acteerwerk.

4,0*

Goeie film over een actrice en haar dochtertje die een zwarte vrouw en haar dochter in huis nemen. Een mooi verhaal over twee verschillende moeder-dochter relaties die beiden even goed zijn uitgewerkt. Ook de raciale kwesties van die tijd komen goed naar voren en zorgen voor de sterkste momenten uit de film. De sterfscene tegen het eind van de film was me wel wat te sentimenteel. Met gemak 3.5 sterren.

Na het zien van de oorspronkelijk verfilming uit 1934 deze film nog maar eens bekeken. Wat meteen opvalt is dat de voornaamste verhaallijn helemaal herschreven is op het lijf van Lana Turner. Daarmee wijkt dat flink af van het oorspronkelijke verhaal, zoals dat door Fannie Hurst in haar boek wordt verteld. Dat betekent overigens niet dat deze remake minder tragisch is dan het origineel, want de scherpe kantjes over rassenscheiding zijn hetzelfde gebleven. Het probleem zit ‘m vooral in het acteerwerk. Zoals te verwachten valt kan Lana Turner natuurlijk niet tippen aan Claudette Colbert, maar ook Juanita Moore komt een stuk minder voor de dag dan Louise Beavers, haar evenknie uit 1934.

Zonder meer een onderhoudende film, maar de versie uit 1934 is beter; in weerwil van het optreden van de fenomenale Mahalia Jackson tegen het einde.

2e film die ik zag van regisseur Douglas Sirk, deze 'Imitation of Life' en wederom is het raak. Een groots soapachtig drama, maar dan wel erg mooi. Sowieso helpt Technicolor weer mee aan de prachtige sfeer.

Het hoofdthema (racisme) is goed uitgewerkt en bouwt langzaam op naar een emotioneel (bijna over the top) hoogtepunt. Sirk zorgt ervoor dat alles prachtig binnen de lijntjes blijft, waardoor alles goed werkt. De zijplotjes zijn er goed ingeschreven en zorgen voor mooie extra dimensies - vond vooral John Gavin een uitstekende rol spelen in het verhaaltechnische geheel. Qua settings is dit helemaal mijn ding en dan doel ik vooral op het prachtige grote huis waar Lora na haar grote successen in komt te wonen met Susie, Annie en Sarah Jane. Het zorgt voor een mooi totaalplaatje en een genot om naar te kijken.

Alle verhaallijnen wisten me mee te slepen, de film heeft een paar grootse scenes en qua acteerprestaties draagt iedereen zijn / haar steentje positief bij. Mooie film en 1 die in de toekomst kan gaan groeien.

Een confronterend romantisch drama. Imitation of life is op het eerste zicht een typisch Hollywooddrama. Maar onder de huid zijn duidelijk de maatschappelijke thema's zichtbaar. Niet met het wijzende vingertje, maar zo gebracht dat het toch nog indruk kan maken. Het opvoeden door alleenstaande moeders, de manier waarop je in Hollywood zogezegd je weg moet maken, de andere zijde van roem en vooral het eeuwige juk van racisme doordat mensen altijd zien naar je afkomst ipv wie je bent. Een gedurfde film voor Hollywood.

Het is dan nog wel gedurfd, de film komt uit Hollywood en drama en vooral romantiek blijven nog meer ingrediënten van deze film. En dat is niet slecht, want zo is het meer dan enkel maatschappijkritisch, maar ook een goeie film. Het deed me even denken aan It's a wonderful life, maar mist daarvan toch dat beetje meer om het tot een echte topfilm te maken. Imitation of life heeft een sterk script een de acteurs doen het vrij goed. In elk geval een film die gerust wat meer aandacht verdient.

Film had alles om zalen te doen vollopen : de nodige sentimentaliteit en melodrama, romantiek American style, de onverenigbaarheid tussen gezin en carrière, het rassenonderscheid en mooie Lana Turner.

Met stielkennis opgebouwd en verhaald en zeer knap geacteerd.

Wederom een prima melodrama van Douglas Sirk, waarin racisme, Broadway en kleinburgerlijk Amerika onder de loup worden genomen. Sirk werkt met contrasten: daar waar de blonde Susie een luizeleventje heeft en zich overgeeft aan bakvissenromantiek, is de iets oudere Mary Jane in voortdurend gevecht met haar identiteit. De haast heilige Annie doet alles voor haar dochter maar wordt keer op keer afgewezen. Maar ja, God must have had His reasons to make some people black and some people white, verzucht Annie op een gegeven moment.

Het eendimensionale karakter van Annie- dat van de nederige, hardwerkende, liefhebbende moeder, komt ook nog tot uiting in wat bijna een staatsbegrafenis genoemd kan worden. En dat terwijl Lora dacht dat Annie geen vrienden had. Al een aantal keer opgemerkt: de gospel van Mahalia Jackson is echt indrukwekkend. Soundtrack is sowieso best fijn. Naar terugkomend op Annie, zij was zó goed en begripvol dat aan de andere kant van het spectrum Mary Jane overkwam als een irritante blaag. Kennelijk was ze genomineerd voor een Oscar maar haar rol was iets te negatief geschreven waardoor de sympathie van de kijker wel heel erg bij haar moeder komt te liggen. Iets meer nuance (Annie minder goed, Mary Jane minder slecht) had van mij wel gemogen.

De verhaallijn tussen Lora en haar agent en de regisseur was ook aardig om te zien, de platonische liefde tussen haar en de fotograaf was overbodig. Ten slotte nog opgemerkt dat de actrice die Susie (16) speelde wel erg matig was, leek soms wel een kind van 12.

Vooral wat een ongelooflijk fijne film om te kijken. Lana Turner staat vanaf de eerste seconde te stralen en is even later ook volstrekt geloofwaardig geschminkt als ze twaalf jaar ouder is. Daarnaast merk je dat de hele cast met een zeker plezier speelt., vooral van Sandra Dee werd ik helemaal vrolijk Ook een hele fijne rol van Gavin als Steve. Maar over de hele breedte is het acteerwerk ook behoorlijk modern zonder overdreven melodramatiek. Nee, in alles is dit een heel fijn subtiele film.

De film bestaat eigenlijk uit twee verhaallijnen die eigenlijk nergens echt geloofwaardig samenkomen. Althans, er is geen reden waarom beide in deze film zitten - er zit geen enkel logisch verband tussen. Daarnaast is zeker de rol van Sarah Lee niet even goed geschreven. Te zwart-wit en je mist een stukje achtergrond, iets dat allicht in '59 wel alom bekend was bij het publiek (ja oké, die is er wel, maar ik voel er niks bij). Verder wel mooi kleurgebruik, fijne sets, verrassend fris en modern ogend, prima muziek en geen moment verveeld. Dan mag het wel geen perfecte film zijn, veel pret drukt dat ook niet. Hier en daar dus geen topper, maar wel een prima stuk vermaak en ontroerend aan het eind. 4,0*.

Zeer onderhoudende film met wel erg veel verhaallijnen en bij tijd en wijle wat stereotype karakters. Sandra Dee is heel charmant. Mooi dat ze in de film zat. Van Lana Turner moet je houden. Ze deed me denken aan Meryl Streep; ook zo’n actrice die bewondering bij de een en aversie bij de ander (bij mij) oproept.

Toch een film die bekender mag zijn. Gewoon eens proberen als de tijd daar is.

Na All That Heaven Allows is dit de tweede van Douglas Sirk die ik gezien heb en beide zijn best wel vergelijkbaar met elkaar. Waar in All That Heaven Allows de relatie van een oudere vrouw en een jongere man onder spanning komt te staan door de reacties van de buitenwereld, is het hier een moeder-dochter relatie die moeilijk verloopt door hun verschil in huidskleur. Het eerste deel concentreert zich voornamelijk op de carrière van Lora en haar relatie met Steve en in het tweede deel komen de moeilijkheden tussen Annie en Sarah Jane meer op de voorgrond.

Ook deze Imitation of Life vind ik een te overdreven melodrama. iedere dialoog wordt met een enorme zwaarwichtigheid gebracht en vooral bij de eindscène waarbij Sarah Jane aan de kist van haar moeder staat te huilen, zat ik eerder met plaatsvervangende schaamte te kijken. Ook de wel erg gladde mannelijke types zoals Steve en de filmagent mogen niet ontbreken.

Best wel jammer, want het verhaal is best wel boeiend genoeg om te volgen, maar het wordt veel te beladen gebracht.

2.5*