Imitation of Life (1959)

Brullen bij deze film! Zelfs m'n zwager hield 't niet droog!

Weetje van de dag: Susan Kohner die de oudere Sarah Jane speelt (waarvoor ze een Oscarnominatie kreeg) is de mama van de Weitz-broertjes, welbekend van American Pie.

Die Douglas Sirk [eigenlijk Detlef Sierck]was een Deen, die via Duitsland in 1937 naar Amerika vluchtte. In het voorbijgaan regisseerde hij nog even een film in Nederland, het succesvolle 'Boefje'.

Sirk was een heel interessante man die in Duitsland werkte met alle grote regisseurs (als Brecht), en zich in Hollywood ernstig ging toeleggen op het melodrama. Soap dus - maar dan van een ongekend vakmanschap en raffinement.

Written in the Wind is mijn favoriet. Ik ben erg dol op Sirk. Wie zijn films afdoet als jankfilms, of zich door dat etiket laat weerhouden om er es naar te kijken, heeft ongelijk.

Boefje, was dat niet die film die onlangs nog een prijs zou krijgen op het festival van Cannes, omdat die film (en nog een paar andere) vlak voor WO2 waren gemaakt en daarna dus het festival werd stopgezet (ofzo)?

Volgens mij wel. De film ging in première op 4 oktober 1939, dat was een maand na de mobilisatie van Nederland.

Zodra de laatste scène er op stond gingen Sirk en zijn (joodse) vrouw aan boord van het laatste schip dat van Nederland naar New York voer.

Hij heeft de film nooit gezien.

Ik denk dat je je eigen vergist.Douglas Sirk(Claus Detlef Sierck) komt uit Duitsland 26 April 1900,

Hamburg, Germany . maar inderdaad hij maakte top films!!

Nee. Sirk is geboren in Hamburg, maar hij was een Deen (als je naar de naam kijkt weet je dat eigenlijk al).

Volgens de Filmencyclopedie van Katz (en die weet alles) is hij geboren als Claus Detlev Sirk op 26 april 1900 in Skagen, Denemarken - met de toevoeging '(probably in Hamburg to Danish parents). Toen hij in Duitsland werkte noemde hij zich Detlef Hans Sierck. Andere naslagwerken zeggen dat hij geboren is in Hamburg als Sierck. Maar ik geloof Katz.

Wat maakt het uit. Laat iedereen naar z'n films kijken, want die zijn zeer de moeite waard.

dit is mijn favoriete film all time. ik heb deze film helaas alleen in het duits. deze film komt elk jaar tegen de kerstdagen op TV in duitsland. daar houden ze een cultuur in stand bij deze film. ik wil graag weten of deze film op d.v.d vekrijgbaar is(met Nederlandse ondertiteling).

ik ben op zoek naar deze film heb alles al afgezocht blijkt dat de film niet in nederland is uitgebracht weet iemand hoe ik anders aan deze film kan komen

De film is op DVD verkrijgbaar in de VS - samen op dezelfde disk als de 1934 versie met Claudette Colbert.

De 1934 film is trouwens ook heel goed, maar niet zo goed als deze.

Zeker een van de meest ontroerende films die ik ooit heb gezien. Prachtig.

Hallo allemaal,

Ik ben erg hard op zoek naar de ze film maar weet niet waar ik deze kan krijgen..

Heeft er iemand een idee??

Imitation of life..

Via ebay heb ik een Chinese dvd met deze film kunnen vinden. Engels gesproken met als keuzemogelijkheid ondertitels in het Engels, Chinees of zonder. Film is zeer de moeite waard.

Wow, ik zie nu pas dat ie in de Tip 150 staat!

briljante film die de juiste snaar weet te raken. vooral de scene dat sarah jane bij de begravenis van haar moeder aankomt. emotioneel breekpunt. . Turner weet me net als in postmen weer te overtuigen, deze keer nog sterker zelfs.

parel uit de jaren '50

5*

Samen met Stella Dallas de ultieme huilfilm.

Volgens velen de grootste "huil-film" allertijden.

Het is inderdaad onmogelijk om niet emotioneel te worden,bij het kijken van deze film,die een gigantische hit was in 1959.

Twee vrouwen ontmoeten elkaar-bij toeval-op het strand.

Beide vrouwen zijn alleenstaande moeders met een dochtertje en kunnen nauwelijks de touwtjes aan elkaar knopen.

De blanke Nora is een onsuccesvolle actrice,op zoek naar werk en de zwarte Annie,kan geen baan krijgen als huishoudster omdat ze een dochtertje heeft en die niet wil opgeven.

Annie en haar dochtertje sarah Jane zijn dakloos en Lora neemt ze in huis.

Annie past thuis op de meisjes terwijl Lora de castingbureau's af gaat,op zoek naar een rol.

Het lukt Lora om een grote ster te worden,maar krijgt grote problemen met haar dochter.

Ook Annie krijgt problemen met haar dochter,die een blanke huid heeft en zich schaamt voor haar zwarte moeder.

Het einde van de film is hartverscheurend,dus zorg voor genoeg kleenex bij de TV.

Lana Turner werkte voor deze film voor een half salaris,maar legde contractueel vast dat ze een percentage van de opbrengst van de film zou krijgen.

De film werd een gigantische hit en leverde Lana miljoenen dollars op.

Niet gek dat iedereen moet huilen. "Trouble of the World" van Mahalia Jackson is de mooiste gospel song ever. Ik kende het al voor ik deze film zag, maar dat maakte het einde niet minder hardverscheurend. Echt prachtig.

Een film die controverse en kritiek niet schuwt. Nu zal dat allemaal geen indruk meer maken maar in de jaren 50 zo praten over racisme, vertroebelde moeder-dochter relatie en dat de rollen in Hollywood in bed verdiend werden en niet op de planken zou toch wel vele mensen niet ongevoelig achtergelaten hebben.

Die thema's worden sterk neergezet. Die stukken over racisme maakten toch wél nog indruk op mij. Enkel jammer van het matig acteerwerk van de huishoudster, had moeite een spontane emotie over te brengen. Zelfde geld voor de oude Susie, die vond ik echt niks toevoegen.

Maar goed, die 2 zwakkere prestaties uit beschouwing gelaten is dit een knap pareltje uit de tip 250.

****

Toevallig de tweede film in evenveel dagen die uit 1959 komt en die beide relaties tussen zwarten en blanken behandelen door middel van een blank uitziende vrouw die van een zwarte etniciteit is. Die andere film was Shadows en ik verbaasde me toen over het onderwerp, omdat ik niet gedacht had dat zoiets gemakkelijk te produceren viel toendertijd. Maar Shadows was dan ook een compleet onafhankelijk geschoten film: grote studiofilms zouden zoiets nooit maken, toch? Kennelijk toch wel. Imitation of Life deed het.

Het meest opvallende is hoe sterk het wel niet uitgewerkt is. Natuurlijk is er het dikke melodrama, waar ik eerlijk gezegd geen groot fan van ben (het enorm sentimentele einde deed me eigenlijk opvallend weinig). Hiertegenover staat echter een enorme subtiliteit en intelligentie, die ver boven de soapafkomst uitstijgt. Dit merkte ik al eerder in Sirkfilms. Hij gebruikt tranentrekkermateriaal geschikt voor huisvrouwen, maar weet deze naar zijn hand te zetten voor scherpe kritieken en beangstigend goede observaties. De schrijvers van Goede Tijden, Slechte Tijden zouden moeten opletten. Tot nu toe had ik wel enige bewondering voor Sirks aanpak, maar Imitation of Life is de eerste van zijn films die ik ook daadwerkelijk voelde.

Niet eens zozeer door de verhaallijn rond Lana Turner, haar carriére en haar relatie met John Gavin. Dit is ook prima uitgewerkt en met name de scènes met haar agent zijn sterk, maar tegenover de relatie tussen Annie en haar dochter is het allemaal gewoon wat minder bijzonder, al moet ik Lana Turner toch een enorme compliment geven voor haar fantastische acteerprestatie. Die tweede verhaallijn rond de zwarte personages lijkt aanvankelijk een klein subplot, maar krijgt in de tweede helft onverwacht alle aandacht. Sterk is vooral dat rassenproblemen hier getoond wordt zonder met een typische Hollywoodoplossing te komen. De zwarte bevolking heeft in het westen nu misschien een betere positie dan ooit, het is nog altijd niet ideaal. Veel van de kracht van Imitation of Life komt eruit voort dat Sarah Jane goed te begrijpen valt. Natuurlijk valt de sympathie meer uit naar Annie en hoe Sarah Jane haar behandelt valt nauwelijks goed te praten. Haar wens om blank te zijn is niet bepaald mooi. Het beangstigende is echter dat deze wens wel te begrijpen valt. Ze heeft kennelijk twee keuzes: haar afkomst verloochenen en met geluk een goede plaats in de wereld vinden of haar afkomst bevestigen en dan waarschijnlijk als arme huishoudster verder te leven. De film laat in het midden wat de beste keuze is en dat is bij Hollywood nog wel eens anders. De pijn die bij dit alles komt kijken is goed voelbaar, het sterkst in een fantastisch shot waarin Sarah Jane in elkaar geslagen wordt, wat we gereflecteerd zien in een ruit waarvoor een bordje 'rent' staat.

De rest van de film steunt op de over het algemeen sterke acteurs en vooral actrices en de gedetailleerde regie van Sirk, met die mooie technicolor als bonus. Fraaie openingscredits ook. Dat het geheel soms iets te sentimenteel wordt naar mijn smaak kan ik hier goed verdringen.
4*

Het einde van de film vond ik persoonlijk niet hartverscheurend omdat ik het personage van Sarah Jane, die haar moeder omwille van haar huidskleur verstootte, te antipathiek vond. De prent vond ik niet slecht, maar hij kon mij toch niet echt onroeren. Als tearjerker is "Imitation of Life" in mijn ogen niet geslaagd.

Aangrijpend sterk melodrama met Turner.

Vooral aankleding, setting, sfeer, acteurs etc zijn zeer goed. De film duurt lang maar daar stoorde ik mij niet aan in deze pracht prent. Het einde wanneer Annie overlijdt is een sterk/ontroerend dramatisch moment. Erg sterk hartverscheurend drama. 4,5.

Blanke weduwe met dochter ontmoet op strand een zwarte alleenstaande vrouw met een blanke dochter en besluit haar onderdak te verschaffen. Blanke weduwe wordt welgestelde actrice. Blanke dochter heeft de grootste moeite met haar zwarte moeder. Het niet overdreven geloofwaardige verhaal wordt in grote stappen geserveerd met een mierzoete saus, waarvan je achteraf leest dat het wellicht allemaal ironisch en sarcastisch is. Dat is me iets te gemakkelijk, al moet ik zeggen nog steeds niet goed te weten wat ik nou van Sirk moet vinden. Het is soap opera, en de raciale kwesties worden net zo toegankelijk behandeld als in pak hem beet GTST. Maar er zit wel een extra ingredientje in: de vraag of de goedheid van de blanke opweegt tegen het onderdanig blijven van de zwarte. Het is een en al zoetigheid, maar in de tweede helft zitten een paar echt ontroerende scènes. De ironie ontgaat me eigenlijk volledig, maar een welgemikte emmer sarcasme raakte me in de allerlaatste scene vol in mijn gezicht. (!!spoiler-alert!!) Nadat de zwarte vrouw is overleden, wordt de blanke dochter met liefde opgenomen in het blanke gezinnetje. The end, orde hersteld.

Prachtige klassieker met een zeer sterke Juanita Moore en ook Lana Turner die haar dochter speelt weet te raken. Met de prachtige zang van Mahalia Jackson. Zeker een aanrader als je hem nog niet hebt gezien (o.a. op Amazon UK te bestellen). Persoonlijk vind ik één van de mooiste scenes die aan 't einde (spoiler!!) wanneer de dochter zich eindelijk niet meer voor haar afkomst schaamt (als je begrijpt wat ik bedoel).

Hartverscheurende film, die anno 2012 niet door het verhaal, maar door het acteerwerk toch wat gedateerd overkomt. De sterren van de film zijn ongetwijfeld Juanita Moore en haar dochter Susan Kohner. Lana Turner weet net als in The Postman Always Rings Twice (1946) vooral de aandacht te trekken voor haar formidabele uitstraling, maar ze is geen geweldige actrice (in dat opzicht een beetje vergelijkbaar met Marilyn Monroe).

Het werd tijd dat ik eens een film van Douglas Sirk zag, omdat ik van mening was, dat dit weleens wat voor mij zou kunnen zijn. Imitation of Life is in ieder geval een uiterst fijne kennismaking gebleken.

Vooral het thema rond de donkere Annie en haar blank uitziende dochter Sarah Jane, is bijzonder goed uitgewerkt. Sirk laat op een fijne en subtiele manier zien, dat je afkomst en huidskleur simpelweg een enorme invloed heeft op je carrière in Amerika destijds. De relatie tussen moeder en dochter komt hierdoor regelmatig op gespannen voet te staan. En ondanks dat het allemaal niet goed is wat dochterlief doet, is het soms ook goed te begrijpen. Dat zorgt ervoor dat je voor beiden op een gegeven moment sympathie kunt hebben en dat is best bijzonder.

De andere verhaallijn is ook mooi, al is het net een tikkeltje minder interessant. Lana Turner zet daarbij een prima rol neer, als actrice Lora, die graag in Hollywood wil doorbreken. Ook haar verhaal is redelijk goed uitgewerkt en wordt door Sirk goed afgewisseld met het andere verhaal, wat ik persoonlijk wel fijn vond.

Visueel ziet het er verder goed uit, waarbij vooral de mooie heldere kleuren opvallen. Het enige wat de film te verwijten valt, is dat het op een gegeven moment wel erg sentimenteel wordt, al vond ik dat persoonlijk niet zo erg. Daarnaast moet ik bekennen, dat het me ook wel wat deed.

Imitation of Life is een prima film dus, die het rassenthema op een sterke en originele manier aanpakt. Het boeit van begin tot einde en bevat prima acteerwerk.

4,0*

Goeie film over een actrice en haar dochtertje die een zwarte vrouw en haar dochter in huis nemen. Een mooi verhaal over twee verschillende moeder-dochter relaties die beiden even goed zijn uitgewerkt. Ook de raciale kwesties van die tijd komen goed naar voren en zorgen voor de sterkste momenten uit de film. De sterfscene tegen het eind van de film was me wel wat te sentimenteel. Met gemak 3.5 sterren.

Een huilerig en dweperig, maar fascinerend, turbulent, benauwend, hartverscheurend en melodramatisch verhaal over twee moeders en hun twee dochters, dat met allure gebracht werd. Een film over de gevolgen van materialistische ambitie, het stellen van een carrière boven liefde en een scherp portret hoe simpel, duidelijk en wreed racisme in het Amerika van de jaren vijftig was. Wat een cast!!! En wat een begrafenis!!! Rest het schitterend gezonden "Trouble of the World" door Mahalia Jackson.

Ik kwam er door een tip op MM achter dat John M. Stahl en Douglas Sirk beiden dit boek verfilmd hebben. Ik heb eerst Stahl (1934) zijn versie gezien en een week later Sirk zijn versie. De accenten liggen duidelijk anders. Mijn voorkeur gaat naar de Stahl versie uit. Strakker geregisseerd en de nadruk ligt daar meer op het racisme dan op de soap. Daarnaast zet de Stahl versie meer tot nadenken aan, juist omdat er meer onduidelijk blijft. De Stahl laat je nog lang gissen over wat je nu precies gezien hebt.

In Stahl zijn versie is het racisme op de een of andere manier tastbaar gevaarlijk, in Sirk's versie is het niet zo bloedlink, wat er helaas in uitmondt dat het karakter van de voor wit doorgaande dochter wat onsympathiek overkomt bij Sirk. Het kan zeer goed zijn, dat dit alles te maken heeft met de tijd waarin de films opgenomen zijn. In het zuiden van de US werden in de jaren dertig nog lynchpartijen gehouden. Op de een of andere manier weet Stahl dat te vatten. Sirk legt meer de nadruk op de leegheid van het Amerikaanse middenklasse bestaan, zo heeft de hoofdrolspeelster eigenlijk geen flauw benul wat er zich onder haar eigen dak voor een drama afspeelt.

De relatie tussen de dochter en vriend van mama is in Stahl's versie ook net wat onduidelijker. Bij Sirk twijfel je geen moment dat het eenzijdige kalverliefde is, Stahl zet je wel degelijk op het verkeerde been. Door de vriend ook net iets te enthousiast te laten zijn. Ik denk overigens dat Stahls versie een grote inspiratie is geweest voor Michael Curtiz zijn Mildred Pierce.

Wel leuk om te zien dat in beide versie's de dochter die voor wit passeert een erg zware stem heeft. Dat is in Stahl's versie echt indrukwekkend. Bij Sirk een detail. De kern lijkt me dat het karakter niet poeslief wil doen. Zelfs haar stem is onaangepast. Ze speelt het spel op haar mannier.

Een ander punt is de afkomst van de werkster, die is bij Stahl duidelijk afkomstig uit het Zuiden, Stahl weet daar een mooie subplot van te maken, door haar op zoek naar haar dochter naar het Zuiden af te laten reizen. En wat onduidelijkheid te scheppen over wat ze daar als kind heeft meegemaakt, dat wordt niet helemaal duidelijk, maar ze is zich er duidelijk van bewust dat ze het beste de rol van domme werkster kan spelen, wil ze voor haar kind wel een kans vinden. Het kind wil die kans alleen nu, die heeft geen zin om te wachten.

Wat ook nog mee kan spelen bij mijn voorkeur is dat Stahl zijn versie net op het randje van de invoering van de production code zit, dus net iets meer kon laten zien voor die tijd. Als ik zou overdrijven, is de Sirk een als Soap verpakte aanklacht tegen racisme met teveel zijpaden, de Stahl een voor die tijd zeer gewaagde film.

De Sirk versie liet mij grotendeels koud, de Stahl versie wist me diep te roeren. Maar dat kan ook prima aan de traditionelere manier van filmen liggen.

Na het zien van de oorspronkelijk verfilming uit 1934 deze film nog maar eens bekeken. Wat meteen opvalt is dat de voornaamste verhaallijn helemaal herschreven is op het lijf van Lana Turner. Daarmee wijkt dat flink af van het oorspronkelijke verhaal, zoals dat door Fannie Hurst in haar boek wordt verteld. Dat betekent overigens niet dat deze remake minder tragisch is dan het origineel, want de scherpe kantjes over rassenscheiding zijn hetzelfde gebleven. Het probleem zit ‘m vooral in het acteerwerk. Zoals te verwachten valt kan Lana Turner natuurlijk niet tippen aan Claudette Colbert, maar ook Juanita Moore komt een stuk minder voor de dag dan Louise Beavers, haar evenknie uit 1934.

Zonder meer een onderhoudende film, maar de versie uit 1934 is beter; in weerwil van het optreden van de fenomenale Mahalia Jackson tegen het einde.

2e film die ik zag van regisseur Douglas Sirk, deze 'Imitation of Life' en wederom is het raak. Een groots soapachtig drama, maar dan wel erg mooi. Sowieso helpt Technicolor weer mee aan de prachtige sfeer.

Het hoofdthema (racisme) is goed uitgewerkt en bouwt langzaam op naar een emotioneel (bijna over the top) hoogtepunt. Sirk zorgt ervoor dat alles prachtig binnen de lijntjes blijft, waardoor alles goed werkt. De zijplotjes zijn er goed ingeschreven en zorgen voor mooie extra dimensies - vond vooral John Gavin een uitstekende rol spelen in het verhaaltechnische geheel. Qua settings is dit helemaal mijn ding en dan doel ik vooral op het prachtige grote huis waar Lora na haar grote successen in komt te wonen met Susie, Annie en Sarah Jane. Het zorgt voor een mooi totaalplaatje en een genot om naar te kijken.

Alle verhaallijnen wisten me mee te slepen, de film heeft een paar grootse scenes en qua acteerprestaties draagt iedereen zijn / haar steentje positief bij. Mooie film en 1 die in de toekomst kan gaan groeien.