Lawrence of Arabia (1962)

There may be honor among thieves, but there's none in politicians

Ik kende Lawrence of Arabia al van titel maar ik had nooit het genoegen gehad om de film eens te zien. Ik heb indertijd (toen ik hard bezig was met het verzamelen van de Hollywood klassiekers) regelmatig met de DVD in mijn handen gestaan maar om de een of andere reden was de klik er niet. Ik kocht de film nooit en de jaren streken voorbij tot ik een tijd geleden nog eens langs de Kringloopwinkel passeerde. Vroeger hadden die erg veel Disney VHS dus passeerde ik er eens regelmatig (kwestie van de oude verzameling compleet te krijgen) maar de afgelopen maanden was het daar maar triestig gesteld qua VHS en zeker qua DVD. Althans, dat was zo tot ik er op een mooie dag eens binnen wandelde en de saga over Lawrence, de Arabier in een 2 Disc Limited Edition met een shitload aan extra's + een boekje vond voor maar 2 euro vond. Dat kon ik natuurlijk niet laten liggen..

Gisteravond was ik eigenlijk van plan om een paar films te zien maar ineens viel mijn oog terug op deze film. Ik pakte de hoes en zag dat de eerste disc 137 minuten duurde. Goh, dat is eigenlijk nog niet zo lang dacht ik dus ik besloot de film op te zetten om er dus na een dikke 2 uur achter te komen dat het vervolg van de film op de tweede disc stond. En ik die dacht dat die 80 minuten de totale speelduur van de extra's was.. Soit, op zich was ik wel blij dat er nog een verlengstuk kwam want anders had ik wat met een leeg gevoel achter gebleven. Lawrence of Arabia is dus een lange film (de enige langere die ik volgens mij heb gezien is Gone With the Wind) maar verveelt over het algemeen amper. Zowat tegen het einde van het eerste deel van de film lijkt het allemaal wat in te zakken maar het tempo wordt daarna goed terug opgevoerd. De reden dat het niet saai is, is volgens mij grotendeels te danken aan het personage Lawrence zelf. We zien hem als een woestijnachtige Ché Guevara een ander volk helpen met hun revolutie om dan uiteindelijk ten onder te gaan aan zichzelf. Op zich een erg interessant personage dus en ik ben wel erg benieuwd geraakt naar zijn Seven Pillars of Wisdom boek.

De film bevat een aantal prachtige beelden, zoveel is duidelijk. Het is de eerste keer dat ik kennis maak met het werk van Lean maar hij weet de woestijn werkelijk prachtig in beeld te brengen. Al moet ik toegeven dat ik vanwege Dune van Frank Herbert, het boek waarop Lynch zijn verfilming op baseerde, sowieso wel een fascinatie voor woestijnen begin te krijgen. In ieder geval levert Lean hier erg mooi werk maar slaagt hij af en toe ook wel serieus de bal mis. Het begint dan ook al redelijk vreemd met werkelijk de slechtste moto crash die ik ooit heb mogen aanschouwen maar ook de dood van bijvoorbeeld Farraj komt nogal knullig over. Best wel zonde eigenlijk want misschien had de film wel hoger kunnen scoren wanneer hier beter werk van was gemaakt maar eerlijk is eerlijk, een score van 4* is natuurlijk ook al erg mooi. Dit wordt voor mij wel de rol waarmee ik Peter O' Toole zal onthouden want dit weet hij erg goed te brengen. Vooral in het begin wanneer Lawrence nog flamboyant is, is hij erg goed op dreef. De film kent hiernaast nog een hoop acteergeweld in de vorm van onder andere Alec Guinness, Anthony Quinn en Claude Rains (vooral die laatste is erg sterk als gluiperige politicus) maar de show wordt toch nog grotendeels gestolen door Omar Sharif. De chemie tussen beide is erg sterk.

Lawrence of Arabia is een klassieker die je toch ooit eens gezien moet hebben maar vanwege de speelduur is het toch een film geworden die je niet direct opzet. Je moet er echt voor gaan zitten want anders kan de traagheid je wel eens fataal worden maar over het algemeen is het wel de moeite om te zien. Lean tovert vaak mooie beelden op het scherm en het personage van Lawrence is een figuur die de hele film makkelijk kan dragen.

4*

Een groots en uitgebreid epos over T.E. Lawrence, waarin na diens dood wordt teruggekeken op zijn tijd in de Arabische wereld. Hoewel de film lang duurt, verveelt hij eigenlijk geen moment. Het acteerwerk is in orde, vooral Omar Sharif en Alec Guinness zetten hun personages prima neer. O'Toole vond ik niet altijd even sterk als Lawrence. Hoewel misschien waarheidsgetrouw, vond ik hem soms iets te overdreven acteren. De film bevat prachtige scenes, vooral in de woestijn, maar ook bijvoorbeeld bij de bestorming van Aqaba. Ook interessant om inzicht te krijgen in dit stukje geschiedenis. Ondanks de lange speelduur zeker de moeite waard.

Lawrence of Arabia was tot dit weekend 1 van de klassiekers die ik nog nooit had gezien maar wel wilde kijken. De film duurt alleen bijna 4 uur, waardoor ik me altijd wat geremd voelde hem te kijken. Maar dat heb ik nu toch maar eens gedaan, alleen wel in 2 delen want anders werd het wat veel.

Het is een uitstekende film geworden die vooral veel klasse bezit in de vele fantastische beelden en de sfeer van de woestijn en alles daarbij. Ook de vele uitgezoomde beelden waren soms een lust voor het oog. Vanaf het begin merk je al dat er ontzettend veel moeite is gedaan om een grootschalig, indrukwekkend epos te tonen. De massale actiemomenten zijn daar ook goede voorbeelden van. Echt vakwerk, heel sterk!

Het hele verhaal rondom Lawrence weet ook te boeien, maar ook weer niet volledig. Het acteerniveau bij de rol van O'Toole is ook wisselend. Wat mij betreft was de film een uur ingekort, had het algehele niveau van de film denk ik goed gedaan. Ook al bleef de film wel boeien, er zaten wel genoeg inkak-momenten in. Gelukkig kwam er wel regelmatig weer een opleving, dus het was wel te overzien.

Ik zou er normaal 3,5* voor willen geven, maar ergens vind ik de film gewoon 4* waard. Dat zit hem in kleine dingen waardoor ik goed zag dat er veel aan gedaan is om hier een meesterwerk van te maken.

4*

Tegen Lawrence of Arabia zat ik al een hele tijd aan te hikken. Lange speelduur, en de fragmenten die ik zag deden erg klassiek aan. Vind ik opzich niet zo'n punt, maar het is nooit echt wat ik echt goed vind.

Voor het grootste deel is de film wel wat je er van verwacht. Groteske, epische en langgerekte film met een hoop gebeurtenissen. De film is ruwweg te verdelen in twee stukken, het eerste deel met de opbouw naar de slag om Aqaba, het tweede stuk waar Lawrence teruggaat naar de stammen. Het verhaal is desalniettemin interessant genoeg om te boeien.

Paar dingen die ik het sterkst vond waren de dialogen en de manier waarop Lawrence werd getoond. Hij ziet er bijna uit als een Griekse held met blond haar en blauwe ogen, des te groter het contrast met de Arabieren. Zal niet voor niks zijn, en het is wat sentimenteel, maar het werkt wel. De verwondering over het figuur is des te groter. Ook het acteerwerk van O'Toole is nogal theatraal en aangezet, maar het werkt juist daarom wel. Verder ook wat aardige rollen van Sharif en Guiness, die waren wat bescheidener, maar wel een stuk minder imponerend.

Visueel wat klassiek maar wel fraai. Wel wat minder vond ik de manier waarop het verhaal op sommige momenten liep. Vooral in het begin werden sommige scenes lang gerekt, terwijl een aantal scenes die veel boeiender waren erg snel afgehaspelt werden. Beetje uit balans allemaal.

Desalniettemin erg leuk een keer gezien te hebben. 3.5*

Er zijn van die films waar je even de tijd voor moet nemen, vanwege de lengte vooral maar ook door de grootsheid (in uiterlijk en in thema’s). Dan wil je zeker weten dat je niet gestoord wordt. Dat moment kwam gisteren.

We volgen een Brits officier in de Eerste Wereldoorlog in het Midden-Oosten waar hij langzaamaan zich weet te mengen in het kamp van de Arabieren. Niet als spion, maar om hen daadwerkelijk te helpen een eigen staat op te richten. Zijn meerderen zijn hem liever kwijt dan rijk en laten hem zijn gang gaan maar weten ondertussen dat zij later Arabië gewoon verdelen tussen Frankrijk en Brittanië – de halve planeet was nog gekoloniseerd dus dit stuk grond kon daar ook nog wel bij. Lawrence doet zijn werk en aan het eind is de basis gelegd voor Arabische onafhankelijkheid. En dan krijgen we heel toepasselijk aan het begin van de film de vraag wie deze Lawrence nu eigenlijk was.

Dat is de grote vraag doorheen de film, een vraag die Lawrence zelf ook niet kan beantwoorden. Dit is zo een film zoals ook de grote literatuur behoort te zijn: niet zozeer een avonturenfilm maar een uitstekende karakterschets tijdens een groots en meeslepend avontuur. En dan is Lawrence een dankbaar persoon met zijn identiteitscrisis. Hij lijkt niet bij de officieren te horen in het leger – ze noemen hem een clown- maar of hij nu Arabier is? Lange tijd denkt hij van wel, zoals je hem ziet dansen in zijn witte Arabische gewaad – tegen het einde ziet hij vooral zijn blanke huid en weet dat hij ook daar niet thuishoort. Was hij een echte Arabiër geweest dan had de Turk hem niet gepakt; je identiteit zit wel degelijk aan de buitenkant lijkt Lean te willen zeggen. Een sterk moment was na de Entr’acte, waarin de toon van de film even verandert in kleur en epiek. Je merkt ook daaraan een verlangen naar even daarvoor, zoals Lawrence ook moet hebben. En was hij nu homoseksueel of niet?

Technisch is de film aan absoluut meesterwerk, daar valt niet over te twijfelen. De grootsheid komt terug in weidse shots maar vooral de epische pompeuze muziek – wellicht de mooiste score aller tijden- doet het hem. Vooral die heerlijke bekende melodie, invloeden van Arabische muziek en gewoon even heerlijk luisteren bij de zwarte beginbeelden. Ook de beelden zijn schitterend, alles wat een beetje kleur heeft wordt naar voren gehaald maar in de woestijn is er nu eenmaal weinig meer dan geeld-beige zand en blauwe lucht. Wel weet Lean af en toe prachtige abstracte overzichten te creëren zo. Ook de actiescènes zijn prachtig in beeld gezet, en dat met echte mensen en paarden in plaats van duizenden door de computer neergezette strijders.

Het is vooral Lean die hier een geweldige regie neerzet. Met een ongelooflijk langzaam tempo zonder dat het langdradig of eentonig wordt door voldoende afwisseling. Denk aan de scène bij de put waarin met een stipje aan de horizon een geweldige spanning komt, of Lawrence terug in Caïro waarin hij onder begeleidende muziek een stuk met de generaal loopt. Een beetje regisseur kapt af maar Lean laat dat duren en duren. Nergens had ik het idee dat een scène sneller kon of helemaal eruit; dit tempo hoort zo te zijn. We hebben het immers ook over 1915. En dan natuurlijk springt de montage in het oog. Technisch voelt het prettig aan met het juiste ritme op de juiste momenten, maar vooral de inventiviteit en ideeën zijn geweldig. Dat shot van St. Pauls, dat shot van lucifer naar opkomende zon, dat ronddraaiende shot, de alarmbel die klinkt met Lawrence’ hoofd nog in beeld en zo kan je wel even doorgaan met het opnoemen van momenten.

Onderwijl krijg je nog een stukje politiek en beeldvorming van die oorlog mee, via de beelden de generaals en de leuke Amerikaanse journalist die even die frisse toon tussen de stijve Britten weet te brengen. Ook het acteerwerk is uitstekend. Het is vooral O’Toole, met zijn helblauwe ogen en doorleefde prestatie dat je drieënhalf uur aan de buis blijft gekluisterd. En natuurlijk, de nachtscènes overtuigen niet echt en er wordt verdomd weinig Arabisch gesproken, zelfs niet tussen Arabieren onderling. Maar de film laat zo een ongelooflijke indruk achter dat ik dat graag door de vingers zie.

Lawrence of Arabia is één van die grote films gemaakt zoals dit tegenwoordig niet meer kan, zonder computer en met echte mensen, paarden, decors en een Ouverture. Lawrence zelf was dichtbij een uiteindelijke bevrijding, maar zijn Arabië is er nooit gekomen zoals wel uit de film bleek dat dat ook nooit zou lukken. Vanuit beide zijden niet. Voor dit grootst en veelgelaagde epos is er maar een cijfer mogelijk: 5,0*.

Dat was een lange zit zeg, 3 uur en 47 minuten. Maar wat een heerlijke film, heb me niet verveeld ondanks de extreem lange speelduur. Uitstekende vertolking van Lawrence of Arabia door Peter O'Toole, prachtige shots en daarbij ook mooie muziek. Gewoonweg een erg vermakelijke film over de Engelsman Lawrence die allerlei Arabische stammen wist / probeerde te verenigen en zo de Turken te verdrijven tijdens al die ellende van de Eerste Wereldoorlog.

Een episch verhaal over de strijd in het Midden Oosten van de Britten en de Arabieren tegen het Ottomaanse Rijk (Turken) tijdens de Eerste Wereldoorlog. Een van de vele blockbusters uit de jaren ‘50/60, die tot de Hollywood-monumenten gerekend wordt. Niet alle monumenten zijn evenwel even mooi. In weerwil van de soms spectaculaire beelden kon deze film mij –ook na herziening– niet echt bekoren. Zand en kamelen, zand en kamelen en nog meer zand en nog meer kamelen. Het sprak mij gaandeweg steeds minder aan, ondanks de uitstekende rol van Peter O’Toole als de soms warrige, soms raadselachtige officier.

Visueel gezien is de film een pareltje, met prachtige fotografie van Freddie Young, sublieme muziek van Maurice Jarre en zeer fraaie decors en kostuums. Daarnaast is het acteerwerk van Peter O'Toole briljant.

Maar verder kon de film mij eerlijk gezegd weinig boeien. Met een speelduur van ruim 3,5 uur is de film toch echt een dik half uur te lang. Hierdoor is de film erg langdradig. Buiten de hiervoor genoemde punten, maakte deze alom geprezen klassieker geen diepe indruk op mij.

Het werd tijd de film nog een keer te herzien. Qua oordeel ben ik nog steeds dezelfde mening. De film bestaat uit 2 delen (met een intermission er letterlijk tussen). Het eerste deel is topcinema. Peter O'Toole schittert als T.E. Lawrence die niet meteen de ideale militair is en groeit in de Arabische cultuur. Hij wordt de lijm tussen Brittanië en de Arabische stammen. Deel 2 gaat over de oorlog zelf en daar merk je dat Lawrence verloren loopt. Met zichzelf, met de moeilijk taak van gebombardeerde held en met z'n houding in het leger. Dat is niet meer onderhandelen, maar een leger aanvoeren. Dat 2e deel heeft als film veel minder impact dan het 1e deel. Zeker niet slecht, want zo lagen de feiten nu eenmaal. Maar zeker bij film verwacht je toch gaandeweg dat de film alsmaar beter wordt.

Nog opvallend is dat de film niet de hele tijd muziek gebruikt, wat voor dit genre best wel uitzonderlijk is. De muzikaal ondersteunde stukken blijven nog wel bombastisch, maar op een mooie manier. En ondanks de romantisering die nu eenmaal in alle biopics te zien is, zou deze Lawrence of Arabia best wel waarheidsgetrouw zijn. Zoals gewoonlijk zijn enkele feiten wat bijgeschaafd in het voordeel van film, maar de hoofdlijnen en de sfeer is er wel.

Net geen topper dus door het mindere 2e deel, maar wel een klassieker en een absolute aanrader.

In tegenstelling tot de film kan ik wel kort blijven. Dit was gewoon niks voor mij.

Hij duurt véél te lang. Ik keek er naar uit deze te gaan kijken nadat ik hem besteld had. Maar na een half uurtje was mijn aandacht gewoon al op. En zodoende werd het een lange zit.

Zal best een klassieker zijn, maar niks voor mij.

Saai.

“You answered without saying anything. That's politics.”

Indrukwekkend epos. Lawrence of Arabia is bijna vier uur lang en ik heb hem in twee keer gekeken. Maar de film verveelt geen moment en alleen al om de schitterende beelden van de woestijn blijf je gefascineerd kijken. Het verhaal over de Engelse en Franse belangen in de Arabische landen, de verschillende Arabische stammen die samen werken en later toch uiteenvallen en het terugdringen van het Ottomaanse Rijk heeft tot op de dag van vandaag nog gevolgen. Het is daardoor ook een belangrijke geschiedenisles.

De regie van David Lean is weergaloos. Niet alleen de beelden en de schitterende locaties maken indruk, maar Lean weet met een traag maar aangenaam ritme de kijker helemaal mee te voeren in het indrukwekkende verhaal van T.E. Lawrence. Een rare snuiter waar je weinig hoogte van krijgt. Perfect gespeeld door Peter O’Toole, die Lawrence’s transformatie van bedeesde bruggenbouwer tot oorlogsheld tegen wil en dank geloofwaardig speelt. Ook andere acteurs zoals Sharif, Quinn en Guinness zijn uitstekend. De film duurt lang, maar deze klassieker is het meer dan waard.

De Lawrence van het verre Arabië, het is me er eentje. Het is een beetje een gekke kerel, ook al zegt die meerdere malen uitdrukkelijk dat hij juist niet gek wilt worden. Ik vond het eerste deel een heel stuk boeiender dan het tweede deel. Waarschijnlijk omdat de toon van het eerste stuk voor een groot stuk ook ligt op survival in de woestijn. En laat ik nu net vrij gek zijn op overlevingstochten. Het opzoeken van menselijke limieten vind ik altijd fascinerend om naar te kijken en bovendien ook erg inspirerend. Uiteindelijk kwam er van dat tweede weinig in huis, Lawrence inspireerde mij vrijwel niet. Ik kon weinig met zijn personage. Ik ken de achtergrond van de geschiedenis eigenlijk niet, dus daar kan het zeker ook aan liggen. Ondanks dat is David Lean een fantastische regisseur en weet hij wel degelijk hoe hij een epos als dit moest verfilmen. Dit is nog maar mijn 2e film van hem, al kon ik wel een stuk meer met The Bridge over the River Kwai. Anyway, ik vind Lawrence of Arabia een lichte teleurstelling. Het verhaal en het hoofdpersonage staan me wat tegen en dan stopt het al gauw. Want ja ik heb nu bijna 4 uur naar Lawrence gekeken en zijn gedrag bestudeerd en ik vind het echt nog steeds een vage dude. Kan iemand helpen deze kerel te doorgronden? Wie is hij en wat drijft hem?

Lawrence of Arabia is zo’n epos, zo’n klassieker die je als filmliefhebber minstens één keer in je leven moet gezien hebben. Het verhaal is sterk, spreekt tot de verbeelding en T.E. Lawrence had voldoende persoonlijkheid om het boeiend te houden. Uiteraard is zijn personage wat geromantiseerd, maar zijn rol in het Midden-Oosten tijdens WOI kan niet onderschat worden. En toch is er veel controverse rond zijn personage. Ook dat item komt aan bod op zijn begrafenis.

Lawrence of Arabia is desalniettemin een erg lange zit met zijn drie en een half uur. Voor het eerste gedeelte van de film is erg sterk met de tocht door de woestijn, de overlevering aan de hitte en de woestijn. David Lean schiet op een prachtige manier zijn meesterwerk met prachtige beelden en mooie locaties. Ook de acteerprestaties van Omar Sharif, O’Toole en Guinness zijn uitstekend. Vervelen doet het nooit helemaal, maar in het tweede gedeelte van de film liep ik wat verloren.

De film wordt te pas en te onpas ondersteund met zijn gekende soundtrack. Uiteraard nogal typisch bombastisch, maar het geeft wel iets met die weidse woestijnlandschappen. Lawrence of Arabia is een trage film en kent een uitstekende regie. Ook de actie is knap met de vele figuranten.

De muziek in deze film is prachtig net zoals de prachtige landschappen. Het verhaal duurt m.i. veel te lang. Daarvoor een punt in aftrek, verder een mooie film.

Avontuur tegen een historische achtergrond, een gesmaakte blik op het oorlogsleven van een Britse luitenant die uiteindelijk de geschiedenis inging.

Vlot en indrukwekkend, cinematografisch van de bovenste plank, met een evenzeer knappe sound track en met een bezetting om U tegen te zeggen. Toch was ik aanvankelijk wat verbaasd een Peter O'Toole en ook wel Alec Guinness in dergelijke rol aan te trefffen. Maar het wende wel. Omar Sharif en Anthony Quinn zijn dan wel heel sterk gecast.

Tand des tijds doorstaan.

This is the suns anvill...

Eentje uit het rijtje Ben Hur, Gone with the wind en Giant. Een klassieker die een 'moetje' is, maar waar geen hele positieve review op gaat komen net als de drie eerder genoemden. Overigens ooit al eens in delen gezien ergens in mijn jeugd en wat me daar van bij bleef was het ondankbare na afloop aan Lawrence zijn taak.

Het meeste van het gebruikelijke klassieker genre is aanwezig. De vele figuranten, wijdse shots, veel oog voor detail, goed wordt het harde leven in de woestijn gebracht met de zon, zandstormen, uitdroging en drijfzand. Daarnaast lijkt het trage tempo het leven wat dat betreft nog beter te benadrukken op die kalle vlaktes waar tijd en andere banale zaken geen rol spelen, slechts zon, schaduw en water. Een aantal grote gevechten komt voorbij en de strijd tegen de Turken met op de achtergrond de bemoeienissen van de Engelse bekakte legerleiding wordt prima gebracht. Wel een foutje, een Browning M1919 .30 die vol in beeld gebracht wordt maar toen nog niet bestond in pas in de aanloop naar WO2 werd ontwikkeld.

Toch haalt het trage tempo, en het teveel aan gebeurtenissen, het boeiende van de film totaal onderuit. En is 3,5 uur toch wel een hele lange ruk. De film heeft dan ook erg veel moeite te boeien en een enkele keer schrik ik bij de gevangenname, marteling, gevechten en afdanking op het einde even op uit een soort lethargie.

Neen, klassieker? Vast. Epos? Ook vast en zeker. Boeiend? Voor sommigen. Mooie film? Bij tijd en wijlen. Iets voor mij? Nee, niet echt...

Goed.

Episch. Dat is volgens mij de meest treffende omschrijving van Lawrence of Arabia. Regisseur David Lean weet op elk moment waar hij mee bezig is en het knappe is dat het epische gehalte het verhalende niet in de weg staat. Het siert Lean dat hij een evenwichtige film heeft kunnen maken. Met een speelduur van 3u30 is dat niet evident.

Maar Lean doet het dus prima. Hij brengt visuele hoogstandjes wanneer Lawrence zijn survivaltochten door de woestijn houdt, eindigend met de cavaleriecharge. Die vind ik trouwens geweldig in beeld gebracht met dat wijde shot. Dat is voor mij ook meteen het sterkste gedeelte. T.E. Lawrence krijgt als hoofdpersonage trouwens genoeg aandacht en zijn karakteruitdieping gebeurt ook redelijk doordacht. Peter O'Toole is niet 's werelds grootste acteur, maar ik vind hem op de meeste momenten wel oké. De nichterige vibe die hij Lawrence geeft gaat hem wel af. Met o.a. Anthony Quinn en Omar Sharif in de bijrollen is hij wel goed omringd. Sowieso is dat nodig om zo'n film te dragen.

Hoe langer de film duurt, hoe meer Lawrence een antiheld wordt. Zijn ommezwaai is niet altijd even secuur geacteerd door O'Toole. Het maakt de film er wel niet direct slechter door, want Lean behoudt de balans, met o.m. wat meer politieke spelletjes in kleine kamertjes (nu ja, klein...). Af en toe vallen daarbij wat bijrolacteurs door de mand, met dat typische ouderwetse geroep en getier. Niet alles heeft de tand des tijds dus doorstaan. Dergelijke stuntelige intermezzo's doen de film geen goed.

Ik ben blij dat ik hem eindelijk gezien heb, maar ook blij dat ik het niet 10 jaar eerder gedaan heb. Een hele zit en verre van de beste film die ik ooit gezien heb, maar al bij al wel eentje die het waardig is om als "klassieker" en "epos" bestempeld te worden.

3,5

Avontuurlijke antiheld.

Het uit 1962 afkomstige Lawrence of Arabia kan ondanks zijn hoge leeftijd nog steeds goed mee. Het moet wel gezegd dat de 4K restauratie zo goed gedaan is, dat dit wellicht de meest opvallende disc is qua HDR (Dolby Vision in dit geval). Nadeel is dat de sporadisch gebruikte green screens opvallend worden, evenals de nepneus van Anthony Quinn. Ook Alec Guiness’ schmink wordt pijnlijk duidelijk. Je moet het kunnen zien in de juiste tijdsgeest, maar heden ten dage probeert men dat gelukkig niet meer zo te doen. Neemt niet weg dat dit bijna 4 uur durende spektakel nog steeds weet te boeien. Met dank aan vakman David Lean, die er dus de tijd voor nam.

Het is de karakterontwikkeling van de debuterende maar ijzersterke Peter O’Toole die langzaam van verveelde kazerneofficier verandert in een avontuurlijke antiheld en na ijdeltuiterij zelfs barbaars wordt. Niets qua menselijkheid is hem vreemd en juist dit, inclusief de telkens terugkerende desillusie, heeft niet aan kracht ingeboet in de tegenwoordige tijd. Voeg daaraan toe de werkelijk waanzinnig mooie beelden in de woestijn, het sterke tegenspel van Omar Sharif en rondt het af met een van de meest mooie filmscore’s ooit. Je ziet een jonge Spielberg bijna letterlijk tegen het doek aangeplakt, dromend van films maken. Het zaadje was geplant.

***½

De 4K restauratie van Lawrence of Arabia, die deel uit maakt van de Columbia Classics 4K Ultra HD Collection box, is misschien wel de meest geslaagde van de zes films. Het 65mm origineel werd gebruikt als basis voor al het werk. Dit formaat staat gelijk aan 8K en de scan werd derhalve gereduceerd naar 4K vanwege het simpele feit dat dit nu eenmaal de hoogste standaard voor fysieke discs is. Ondanks sommige 8K-schermen is content nog verre toekomstmuziek. Voor deze release werd de 50th Anniversary Restauration gebruikt als blauwdruk voor de HDR-versie, die dus nog nooit eerder was gedaan. In eerste instantie leek de uit 1988 afkomstige 6-kanaals stereo geluidstrack ongeschikt voor Atmos, maar door middel van moderne audiotechnieken werd dit alsnog gerealiseerd. Maurice Jarre’s geweldige soundtrack heeft nooit beter geklonken dan nu, al blijven Atmos geluidssporen vreemd bij klassiekers als deze.

Met dank aan Columbia Pictures voor het recensie-exemplaar.

Beter dan verwacht.

Na het zien van The Bridge on the River Kwai had ik lage verwachtingen van Leans tweede klassieker. TBOTRK viel me namelijk erg tegen en dan is de zin om nog een hele lange klassieker vanuit dezelfde regisseur te bekijken niet al te veel. Gelukkig was LoA een betere film dan verwacht.

De film is inderdaad lang, en er hadden wat dingetjes weggelaten mogen worden. Vooral de wat typerende twijfelgevallen van het hoofdpersonage zelf. Denk maar aan O'Toole nadat deze verkracht is en niet meer mee wil doen. Vermoeiende rekker van de speelduur . Verder weet deze film zijn 210 minuten nog best aardig op te vullen, ook al zijn de beelden wat traag.

Ik had het vooraf niet verwacht, maar O'Toole was best sterk aan het acteren. Toen ik de afbeeldingen zag van deze film met een O'Toole in zo'n wit kleed kon ik de film al niet meer serieus nemen, maar niets is minder waar. Zijn acteerwerk was sterk en pakkend met enkel een paar kleine neigingen naar theatraal acteerwerk.

Verder ziet de film er goed uit. De trage beelden van de woestijn zijn magistraal in beeld gebracht. Erg mooie landschappen die voor zo'n tijd heel goed benut zijn. De bombastische muziek die er in het begin overheen wordt gegooid had niet perse gehoeven van mij, maar verder ziet het er erg fraai uit. Ook de grootse sets zien er goed uit en het is duidelijk dat het budget goed gespendeert is.

Soms valt de boel een beetje dood maar het grote deel van de film weet te boeien. Toch vond ik in tegenstelling tot enkele andere gebruikers het tweede gedeelte waar O'Toole gek aan het worden is boeiender dan het meer avontuurlijke eerste gedeelte. Dat avontuur vond ik wat saai en net wat te zwaar aangezet. O'Toole die zijn weg naar waardering vanuit dat volk aflegt is niet aan mij besteed.

Film is groots opgezet met grootse beelden maar die vond ik niet zo heel speciaal. De bestorming van Akaba zag er apart uit, maar uiteindelijk viel het me allemaal wat tegen. De echte gekte kwam niet echt los en een goed sfeertje ook niet. Vooral een grote stofwolk eigenlijk wat er voor zorgde dat je vooral weinig kan zien.

Personages buiten O'Toole om vond ik ook wat saai en eentonig, maar het voldoet wel. De film zelf is erg boeiend en best afwijkend van de Hollywood-normen. Knap camerawerk en goede timing doen ook z'n werk op een behoorlijke manier. Dit klassiekertje mag lang duren, maar vervelen doet het zelden. Het kakt weleens in, maar die momenten zijn gelukkig relatief schaars.

Al vele malen gezien en ik blijf dit een geweldige klassieker vinden. Ook heeft Lawrence of Arabia denk ik een van de mooiste soundtracks. De hele film is strak in 4k gezet en ondanks de verstrengende hitte blijft het beeld erg fraai. Met The Bridge on the River Kwai erg mooi gerestaureerd. Daarom vond ik het zo jammer dat Giant uit 1956 in deze periode maar matig is hersteld. Maar goed dat vond ik dan ook geen echte klassieker. Lawrence of Arabia heeft wel een minpuntje. Het laatste uurtje doet er eigenlijk niet meer zoveel toe. Veel een herhaling van zetten. Daarom wel een dikke 4 sterren, maar niet meer dan dat. Hij is nu gestoken in een fantastische steelbook, vandaar dat ik hem na een jaar weer heb bekeken.

Opvallend na mijn review geen reviews meer op deze film lol

Film 4,0

Beeld (4K) 4.5

Geluid 5,0

De film was onlangs op televisie te zien en was tevens de eerste keer dat ik hem zag. Misschien dat ik hem ooit als kind zag, maar dat herinner ik me niet. In de tijdsgeest van de jaren 1960 (in de periode dat de film dateert) is het wellicht een pareltje. En lange spektakelfilms waren toen - naar horen zeggen - in. Anno 2023 is deze film van bijna vier uur gedateerd, ondanks de prachtige locaties, de "special effects", ... Men kan perfect minstens twee uur filmmateriaal weglaten om tot hetzelfde verhaal te komen. Er zijn te veel scènes die te lang duren of waarin gewoonweg niets noemenswaardig gebeurt. Veel personages zijn ietwat cliché en wonderwel kan zowat iedereen Engels, maar zoals vermeld moeten we de film beoordelen in de 1960-tijdsgeest.

Ooit een keer beginnen bekijken en dan in slaap gevallen. Nu een herkansing genomen. De film kiest het moment, en niet omgekeerd. Een film met lange speelduur maar gelukkig ook indrukwekkend op het scherm zelf. De cinematografie benadrukt de nietigheid van de mensjes in de woestijn wiens problemen bij momenten futiel lijken binnen het grotere geheel. Althans dat gevoel kreeg ik erbij. Dit is ook een film die schreeuwt om het grote doek. De score van Maurice Jarre is passend majestueus.

Lawrence of Arabia wordt door Peter O’Toole neergezet als een flegmatieke kerel, zo op en top British. Dat is wel goed gedaan, dat we hier geen veramerikaniseerde versie te zien krijgen. Het is een heel ernstig verhaal maar toch zitten er enkele touches British comedy in verwerkt. Dat zorgt voor een prima balans in een verhaal van strijd en ontbering dat steeds de kop opsteekt.

Naar het schijnt is het niet allemaal historisch correct, en wordt er losjes omgesprongen met de tijdslijn. Het is dus een mengeling van waarheid en leuke fictie.

Een beetje eerie dat ik op vrijdag deze film bekijk waarin Lawrence en zijn strijders Damascus innemen. En dat er een dag later op zaterdag volle actualiteit is over rebellen in Syrië die Damascus veroveren en Assad verdrijven.